tag:blogger.com,1999:blog-40570184946353718962012-02-13T21:00:43.829+02:00Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.comBlogger1331100tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-68952099983573998742012-02-13T01:31:00.006+02:002012-02-13T01:38:52.838+02:00Και επειδη νομιζω οτι ειναι επικαιρος απο ποτε και τα λογια του δειχνουν οτι αυτος ο επιφανης ανθρωπος της διανοησης ειχε καταλαβει ποιο ειναι το χρεος καθε λαου που σεβεται τον εαυτο του, ποσο μαλλον ενος λαου που καυχιεται οτι γεννησε το πνευμα και την δημοκρατια, δημοσιευω ξανα τα λογια του Μαλρω που ειχα δημοσιευσει σε μια παλαιοτερη αναρτηση μου. Ελπιζω στα λογια του να βρειτε το κουραγιο και το σθενος που μας χρειαζονται τοσο πολυ αυτες τις στιγμες. Σχεδον ποιητικος ο Μαλρω κανει την καρδια μου να τρεμει. Παιδεια και θαρρος λοιπον!<br /><br /><br /><br />«Παιδεία και θάρρος».*<br /><br />“Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα μας αποκαλύπτει τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους καθώς περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη — και ο Περικλής όταν σιγούσαν τα εργοτάξια του Παρθενώνα…<br /><br />Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων:<br /><br />«Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…»<br /><br />Αυτή η έκκληση του Περικλή θα ήταν ακατανόητη στη μεθυσμένη από αιωνιότητα Ανατολή που απειλούσε την Ελλάδα. Και στη Σπάρτη ακόμα, κανείς δεν είχε, ως τότε, απευθυνθεί στο μέλλον. Πολλοί αιώνες την άκουσαν, αλλά απόψε τα λόγια του θα ακουστούν από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε.<br /><br />Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε.<br /><br />Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο. Ήταν λαμπρό στην Αναγέννηση, πόσο μάλλον που η Αναγέννηση πολύ λίγο γνώριζε την Ασία· είναι λαμπρό και συνταρακτικό σήμερα, που γνωρίζουμε την Ασία. Σε λίγο καιρό, θεάματα όπως αυτό θα ζωντανέψουν τα μνημεία της Αιγύπτου και της Ινδίας, θα δώσουν φωνή στα φαντάσματα όλων των στοιχειωμένων τόπων.<br /><br />Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος.<br /><br />Απέναντι στην αρχαία Ανατολή, ξέρουμε σήμερα ότι η Ελλάδα δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ ως τότε.<br /><br />Η δόξα του Περικλή —του ανθρώπου αλλά και του μύθου που συνδέεται με το όνομά του— είναι ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος υπηρέτης της πόλης και ταυτόχρονα φιλόσοφος και καλλιτέχνης· ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής δεν θα μας συγκινούσαν με τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέραμε ότι ήταν πολεμιστές.<br /><br />Για τον κόσμο η Ελλάδα είναι πάντα η σκεπτόμενη Αθηνά που ακουμπάει στο δόρυ της. Και ποτέ πριν από αυτήν η τέχνη δεν είχε συνενώσει το δόρυ με τη σκέψη.<br /><br />Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία —το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος— η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου.<br /><br />Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο.<br /><br />Σε λίγο, η αρχαία Ελλάδα θα σας πει:<br /><br />«Αναζήτησα την αλήθεια και βρήκα τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.<br /><br />Επινόησα την ανεξαρτησία της τέχνης και του πνεύματος.<br /><br />Αναβίβασα τον άνθρωπο και τον έθεσα αντιμέτωπο με τους θεούς του, τον άνθρωπο που είχε σκύψει το κεφάλι παντού εδώ και τέσσερις χιλιετίες.<br /><br />Και την ίδια στιγμή τον έβαλα να αναμετρηθεί με τον δυνάστη».<br /><br />Είναι μια γλώσσα απλή αλλά αθάνατη που την ακούμε ακόμα. Αυτή η γλώσσα ξεχάστηκε για πολλούς αιώνες και απειλήθηκε κάθε φορά που την ξανάβρισκαν οι άνθρωποι.<br /><br />Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγκαία.<br /><br />Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη με την ελευθερία· το μείζον πνευματικό πρόβλημα, να κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.<br /><br />Και ο σημερινός πολιτισμός, όπως εκείνος της αρχαίας Ελλάδας, είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα. Δεν βρήκε όμως ακόμα τον υποδειγματικό τύπο ανθρώπου, έστω εφήμερο ή ιδεατό, και χωρίς αυτόν κανένας πολιτισμός δεν παίρνει σαφή μορφή.<br /><br />Οι αμφιταλαντευόμενοι κολοσσοί που κυριαρχούν στον κόσμο μας φαίνονται πως μόλις υποψιάζονται ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός μεγάλου πολιτισμού δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά και μια ξεκάθαρη συνείδηση του τι περιμένει ο πολιτισμός από τον άνθρωπο, η ανίκητη ψυχή της Αθήνας που, έστω και υποταγμένη, καταδίωκε τον Αλέξανδρο στις ερήμους της Ασίας: «Πόσος μόχθος, Αθηναίοι, για να αξίζουμε τον έπαινό σας!»<br /><br />Ο σημερινός άνθρωπος ανήκει σε όλους εκείνους που θα προσπαθήσουν μαζί να τον δημιουργήσουν· το πνεύμα δεν γνωρίζει μικρά έθνη, γνωρίζει μόνο αδελφά έθνη.<br /><br />Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη για όλους τους ανθρώπους, και μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των ανθρώπων της Δύσης. Παλιά έθνη του πνεύματος, το θέμα δεν είναι να επαναπαυθούμε στο παρελθόν μας, αλλά να επινοήσουμε το μέλλον που το παρελθόν απαιτεί από μας.<br /><br />Στο κατώφλι της εποχής του ατόμου, για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος χρειάζεται να διαπαιδαγωγηθεί από το πνεύμα.<br /><br />Και ολόκληρη η νεολαία της Δύσης χρειάζεται να θυμάται πως, όταν συνέβη αυτό για πρώτη φορά, ο άνθρωπος έθεσε στην υπηρεσία του πνεύματος τα δόρατα που αναχαίτισαν τον Ξέρξη.<br /><br />Στους εκπροσώπους της γαλλικής νεολαίας που με ρώτησαν ποιο θα μπορούσε να είναι το σύνθημά της, απάντησα: «Παιδεία και θάρρος». Εύχομαι αυτό το σύνθημα, που το δανείστηκα απ’ τους Έλληνες, να γίνει κοινό για τους δύο λαούς μας.<br /><br />Και αυτή την ώρα όπου η Ελλάδα αναζητεί τη μοίρα της και την αλήθεια της, σε σας, περισσότερο από μένα, εναπόκειται να το δώσετε στον κόσμο.<br /><br />Γιατί η παιδεία δεν κληρονομείται, κατακτάται. Και κατακτάται με πολλούς τρόπους, που ο καθένας τους ταιριάζει σε όσους τον επινόησαν.<br /><br />Από δω και πέρα στους λαούς θα απευθύνεται η γλώσσα της Ελλάδας. Αυτή την εβδομάδα την εικόνα της Ακρόπολης θα τη δουν περισσότεροι θεατές από όσους την είδαν μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων δεν θα ακούσουν τη γλώσσα που άκουγαν οι αρχιερείς της Ρώμης ή οι άρχοντες των Βερσαλλιών· και ίσως να μην την ακούσουν καθόλου, εκτός και αν ο ελληνικός λαός αναγνωρίσει σ’ αυτήν τη βαθύτερη συνέχειά του — αν οι μεγάλες νεκρές πόλεις αντηχήσουν από τη φωνή του ζωντανού έθνους.<br /><br />Μιλώ για το ζωντανό ελληνικό έθνος, για τον λαό στον οποίο απευθύνεται η ακρόπολη πριν απευθυνθεί σε όλους τους άλλους, που αφιερώνει όμως στο μέλλον του όλες τις ενσαρκώσεις του πνεύματός της που φώτισαν διαδοχικά τη Δύση: τον προμηθεϊκό κόσμο των Δελφών και τον ολύμπιο κόσμο της Αθήνας, τον χριστιανικό κόσμο του Βυζαντίου — τέλος, μέσα σε τόσα χρόνια φανατισμού, τον μοναδικό φανατισμό της ελευθερίας.<br /><br />Ο λαός ωστόσο «που αγαπάει τη ζωή ακόμα κι όταν γίνεται οδύνη», είναι ταυτόχρονα εκείνος που έψαλλε στην Αγία Σοφιά κι εκείνος που άκουγε με δέος την κραυγή του Οιδίποδα στους πρόποδες αυτού του λόφου, κραυγή που επρόκειτο να διαπεράσει τους αιώνες.<br /><br />Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.<br /><br />Σε μας είναι το ΟΧΙ του στρατηγού Ντε Γκωλ, και το δικό μας. Ο κόσμος δεν ξέχασε ότι οι πρώτοι που το πρόφεραν ήταν η Αντιγόνη και ο Προμηθέας.<br /><br />Όταν οι νεκροί της πρόσφατης ελληνικής Αντίστασης έπεφταν στο έδαφος όπου επρόκειτο να περάσουν την πρώτη νύχτα του θανάτου τους, έπεφταν σ’ ένα χώμα που είχε γεννήσει την πιο ευγενική και την πιο παλιά ανθρώπινη πρόκληση, κάτω από τα άστρα που μας κοιτάζουν απόψε, τα άστρα που ξενύχτησαν τους νεκρούς της Σαλαμίνας.<br /><br />Μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε για την ίδια υπόθεση, την εποχή που Έλληνες και ελεύθεροι Γάλλοι πολεμούσαν πλάι πλάι στη μάχη της Αιγύπτου, την εποχή που οι άνδρες μου στο αντάρτικο έκαναν με τα μαντίλια τους ελληνικές σημαιούλες για να τιμήσουν τις νίκες σας, την εποχή που στα χωριά των βουνών σας χτυπούσαν τις καμπάνες για την απελευθέρωση του Παρισιού.<br /><br />Ανάμεσα σε όλες τις αξίες του πνεύματος, οι πιο γόνιμες είναι εκείνες που γεννιούνται από την επικοινωνία και το θάρρος.<br /><br />Είναι γραμμένο σε κάθε πέτρα της Ακρόπολης. «Ω ξειν’ αγγελειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα τοις κεινων ρημασι πειθομενοι…»<br /><br />Φώτα της αποψινής νύχτας, πηγαίνετε να πείτε στον κόσμο ότι οι Θερμοπύλες καλούν τη Σαλαμίνα και τελειώνουν στην Ακρόπολη — με την προϋπόθεση ότι δεν τις ξεχνούμε!<br /><br />Και είθε ο κόσμος να μην ξεχάσει, κάτω από τα Παναθήναια, την επιβλητική πομπή των αλλοτινών και των πρόσφατων νεκρών, που φυλάνε αγέρωχα σκοπιά και υψώνουν προς εμάς το σιωπηρό τους μήνυμα, ενωμένο, για πρώτη φορά, με την παλιά μαγική ωδή της Ανατολής: «Και αν αυτή η νύχτα είναι της μοίρας — ευλογημένη να είναι, ώσπου να φανεί η αυγή!»<br /><br />* Ο πρώτος υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας , André Malraux , με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, πραγματοποίησε τη περίφημη ομιλία του προς τιμήν της Ελλάδας, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης<br /><br />Αθήνα, 28 Μαίου 1959<br /><br />Μετάφραση Βάσω Μέντζου<br /><br />Υπεύθυνος για την αντιγραφή από την ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου<br /><br />Κώστας Ροδινός<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-6895209998357399874?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-866547069560738702012-02-12T01:27:00.023+02:002012-02-12T01:54:57.373+02:00...να ειναι ολοι εξω απο την βουλη των ελληνων και για πρωτη φορα να κανουν κατι πραγματικα πολιτικο περα απο το να ψηφιζουν σαν ζωα καθε τεσσερα χρονια οτι τους προτεινουν.<br /><br />Ελπιζω αυριο, οταν τα διεθνη πρακτορεια ειδησεων παρουν στα χερια τους το υλικο απο τις παραστασεις διαμαρτυριας να μην αντικρισουν την γνωριμη εικονα του αγελεου πληθους που μουτζωνει την βουλη μονο και μονο επειδη του μειωνουν τον μισθο.<br /><br />Ελπιζω να δω ανθρωπους να κανουν αυτο που πρεπει να ειχαν κανει εδω και χρονια, και κανει καθε ανθρωπος ο οποιος θελει να σεβεται τον εαυτο του: να παρει θεση στον ρου της ιστοριας.<br /><br />Δεν ειναι θεμα τι θα γινει μετα απο 3-4-40-50 χρονια. Ειναι τι χωρα θα αφησουμε στις αλλες γενιες. Ειναι αυτη η ευθυνη που η γενια των πατεραδων μας ξεχασε αμεσως μετα την πτωση της χουντας. <br /><br />Η σημερινη γενια των πατεραδων μας και των μαναδων μας ειναι η ηθικα υπευθυνη για την κατασταση στην οποια εχουμε φτασει. Αυτη η γενια ηταν που μολις αρχισε να βγαζει μερικα λεφτα νομισε οτι το μονο πραγμα που αξιζε να αφησει στα παιδια της ηταν λεφτα και σπιτια.<br /><br />Οριστε τωρα! Εχουμε λεφτα και σπιτια δικα μας, δεν χρειαζεται να μεινουμε στο ενοικιο. Εχουμε και εξωχικα και αυτοκινητα, ενα για την κορη και εναν για τον γιο και ενα σωρο αλλα. Αλλα ουσιαστικα ολα αυτα ειναι φυλλα στον ανεμο. Τιποτα δεν χτιστηκε σε γερα θεμελια. Ολα στον αερα.<br /><br />Και φτασαμε σε μια κατασταση πολιτισμικης εξαθλιωσης. Πολιτισμικης και πολιτικης.<br /><br />Λεφτα και κομπινες, αυτα ηταν το αγιο δισκοποτηρο της γενιας του πολυτεχνειου. Και εμεις παμε και αφηνουμε λουλουδια για τους ηρωες του πολυτεχνειου. Ποιους? Αυτους που κατεστρεψαν μετεπειτα την χωρα απο καθε αποψη.<br /><br />Επισης, αυτη η εννοια του λυτρωτη η σωτηρα, ο οποιος θα ερθει να μας γλιτωσει απο τα σκατα μου φαινεται περα ως περα γελοια. Ποιος θα ερθει να γλιτωσει απο την φτωχια ρε ανθρωπε αν δεν κουνησεις τα χερια σου, αν επιτελους απο τα χειλη σου δεν βγει κουβεντα σωφρονα ανθρωπου αντι για ουρλιαχτα σε πορειες και κλισε ατακες? Γινε ανθρωπος για μια φορα. Πες μια μεστη κουβεντα για πρωτη φορα στην ζωη σου αντι να βριζεις μονο τους πολιτικους.<br /><br />Οχι οτι εχω αυταπατες και οτι πιστευω οτι αυριο ο ελληνικος λαος θα ξυπνησει ξαφνικα και απο ρεμπεσκες θα γινει πολιτικο ον. Αλλα τουλαχιστον αυριο ελπιζω να δειξει ο κοσμος ξεκαθαρα τι θελει και τι δεν θελει. Αν θελει το μνημονιο η δεν το θελει και ας παρει ο καθενας τις ευθυνες που του αναλογουν.<br /><br />Το προβλημα που εχει ο ελληνικος λαος ειναι το προβλημα που εχουν και οι υπολοιποι λαοι της ευρωπης: χρειαζεται νεες αξιες και ιεραρχηση των αξιων. Απο αυτη την αποψη ο συγχρονος ανθρωπος ειναι κλασεις κατωτερος απο τον ανθρωπο της αναγεννησης. Απο τοτε που το κρατος μπλεχτηκε με την εκκλησια και τα κρατη της ευρωπης τολμησαν να πουν οτι ειναι κρατη χριστιανικα. Δεν ειναι τυχαιο οτι το γελοιο κομμα της Γερμανιας ειναι χριστιανοδημοκρατικο. Μπλεξαμε την ηθικη με την πολιτικη και την θρησκεια με το κρατος.<br /><br />Νομισαμε οτι θα φτιαχναμε μια κοινωνια αγγελων για αυτο η κολαση επεσε στο κεφαλι μας. Καθομασταν και ακουγαμε τους πολιτικους να μιλανε για ηθικη και δεν καταλαβαιναμε οτι απλα εκανα ρητορεια.<br /><br />Μπλεξαμε το ηθικο με το νομιμο, το νομιμο με το ηθικο, μπλεξαμε τις σχεσεις του κρατους με την εκκλησια, φεραμε ολη την λογικη του κρατους επι τουρκοκρατιας και το καναμε προζυμι για το νεοελληνικο κρατος.<br /><br />Και τελικα οπως αποδειχτηκε ολη αυτη η λογικη εσκασε επειδη ηταν φουσκα.<br /><br />Το μονο που φοβαμαι ειναι οτι για να ξυπνησουμε θα πρεπει να χυθει αιμα. Μονο στο κοκκινο χρωμα αντιδρουμε μου φαινεται. Αλλα οταν χρειαστει να χυθει αιμα τοτε ολα λιγο πολυ θα εχουν τελειωσει οπως εχει δειξει και η συγχρονη ιστορια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-86654706956073870?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-22161798087659337562012-02-10T21:34:00.004+02:002012-02-10T21:37:33.882+02:00...με την πολιτικη κατασταση στην Ελλαδα μου γυριζουν στο μυαλο ολο και πιο συχνα τα λογια του μεγαλου Νιτσε για το μισος που δειχνουν οι εκαστοτε εξουσιες της γης στο φως που εδωσε η αρχαια ελλαδα στον απλο πολιτη και απο αβουλο ον τον εκανε πολιτη:<br /><br /><br />«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.<br /><br />Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του…<br />Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.<br /><br />Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2216179808765933756?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-11068072776115499272012-02-06T20:30:00.021+02:002012-02-06T22:11:01.126+02:00Ξυπναω το πρωι κεφατος κεφατος να παω στην δουλεια. Πριν φυγω λεω, δεν ριχνω μια ματια σε κανα νεο απο την ελλαδα να δω τι νεο συμβαινει?<br /><br />Και πεφτω που λες αγαπητε μου αναγνωστη στην συνεντευξη ενος καποιου ελληνικης καταγωγης γερμανου ευρωβουλευτη Γιωργου Χατζημαρκακη (ολη η συνετευξη, αν εχεις το στομαχι να διαβασεις εδω http://www.patrastimes.gr/arthro.php?id=8662).<br /><br />Μεταξυ αλλων ο εν λογω κυριoς αναφερει τα εξης:<br /><br />Σε ό,τι αφορά τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας, εκτιμά ότι «το όνομα της χώρας έχει για πολλούς ταυτιστεί με το σάπιο πολιτικό σύστημα» και προτείνει την αλλαγή της ονομασίας σε «Hellas» σε όλες τις γλώσσες, προκειμένου να γίνει μια νέα αρχή. «Στο πλαίσιο μιας πραγματικής καινούργιας αρχής, πρέπει να ξαναγραφτεί το Σύνταγμα και να οριστεί το "Hellas" ως η ονομασία σε όλες τις γλώσσες. Η χώρα χρειάζεται μια νέα εικόνα» εξηγεί ο κ. Χατζημαρκάκης.<br /><br />Τι πραγμα????????????????????????????<br /><br /><br />Ξαναδιαβαζω με προσοχη και καταλαβαινω οτι δεν διαβασα λαθος. Για στασου αγαπητε μου αναγνωστη να καταλαβω. Η ελλαδα (δηλαδη το χωμα τα δεντρα κλπ μαζι με τα συνορα της) εχει μια καποια εικονα στο εξωτερικο, οι ελληνες εχουν βγαλει μια εικονα και τωρα για να αναστρεψουμε αυτη την εικονα πρεπει να ξαναγραψουμε το συνταγμα μας (!!!!) και να αλλαξουμε το ονομα της χωρας απο Greece σε Hellas...<br /><br />Χμμμ...Μαλιστα. Εγω νομιζα οτι στο εξωτερικο εχουν γκουρμε κουζινα, μπας και τελικα βαζουν χασισια στα φαγητα του κοσμου και δεν ξερει τι λεει?<br /><br />Μα καλα πανε καλα? Ειναι κλινικα ηλιθιοι? Θα αλλαξουμε το ονομα της χωρας και το συνταγμα μας για να δειχνουμε καλα παιδια στο εξωτερικο επειδη τωρα νομιζουν οτι ειμαστε τα κακα παιδια (bad boys, bad boys). Και αν πρεπει να αλλαξει το συνταγμα μιας χωρας ο λογος θα ειναι τι θα πουν οι αλλοι? Και οχι αν υπαρχουν πραγματα που πρεπει να αλλαχτουν? Μα τι στο καλο, τι νομιζουν οτι ειμαστε? Νομιζουν οτι δινουμε δεκαρα για το τι λενε οι αλλοι εξω? Πανε καλα? Η μηπως νομιζουμε οτι πρεπει να γυρισουμε τον πισινο μας να μας δειρουν επειδη ημασταν τα κακα παιδια της ευρωπης? Εχουν σαλεψει εντελως?<br /><br />Ρε φιλε ξερεις τι μου την σπαει? Οτι ντε και καλα προσπαθουν να περασουν στον κοσμο οτι ειμαστε οι κακοι της ευρωπης, οι ευρωπαιοι εταιροι μας εχουν παρει απο κακο ματι και εμεις πρεπει να γινουμε καλα παιδακια για να τους ευχαριστησουμε. Λες και ολοι φταινε, ολοι τα τσεπωσαν, ολοι ειναι υπευθυνοι για την οικονομικη δυσκολια της χωρας.<br /><br />Οχι φιλε μου δεν φταινε ολοι και ειμαι ευτυχης σαν ανθρωπους που ξερω ανθρωπους που θα εβαζα το χερι μου στην φωτια για να υποστηριξω οτι ειναι καθολα εντιμοι. Και στα φορολογικα τους και παντου. Δηλαδη ντε και καλα να μας κανουν να νιωσουμε ολοι ισα και ομοια?<br /><br />Ε οχι ρε φιλε, δεν ειναι ολοι ισοι και ομοιοι. Υπαρχουν πολιτες που πανε με το σταυρο στο χερι, που δεν εκλεψαν ποτε το κρατος, που, που, που, που...Δεν θα τους τσουβαλιασεις ολους μαζι.<br /><br />Δηλαδη τι θελουν τωρα? Η δικη μας κυβερνηση και αυτες του εξωτερικου? Να μας δημιουργησουν ενοχικα συνδρομα? Οτι φταιξαμε και θα πληρωσουμε και οι ξενοι σαν καλοι αστυνομικοι θα μας βαλουν να πληρωσουμε?<br /><br />Οι ξεχασαν οτι καμια χωρα του εξωτερικου δεν ειναι ιδανικη πολιτεια. Λες και στην Γερμανια η την Γαλλια αυτα δεν γινονται η εκει οι ηγεσιες ειναι αγιες. Και ειμεις ειμαστε οι στραβοι. Μας κοριδευουν τελειως μου φαινεται.<br /><br />Σε λιγο θα μας κανουν να κρυβουμε οτι ειμαστε ελληνες. Απο που εισαι? Απο το αλγερι η απο την χονολουλου. Δεν πανε στο διαολο ολοι τους λεω εγω?<br /><br />Εγω προσωπικα δεν νιωθω καμια ντροπη να δηλωσω οτι ειμαι ελληνας, ουτε να πω πως εχει η κατασταση, οτι ο κοσμος πειναει, οτι υπαρχουν δυσκολιες. Και εδω στην Γαλλια που ειμαι δεν ενιωσα ουτε μια στιγμη μειονεκτικα απεναντι στους αλλους. Επειδη το θελουν οι κυβερνησεις δηλαδη θα μας κανουν να συμπεριφερομαστε σαν δουλοι?<br /><br />Οπως αντιμετωπιζω ως ισους ανθρωπους ανεξαρτητως εθνικοτητας, ετσι αξιωνω και εγω να μου συμπεριφερονται. Δεν τα τσουβαλιαζω ολα, δεν μιαλω για χωρες και εθνικοτητες ουτε βαζω την ατομικη ευθυνη σε μεσους ορους και "συμπεριφορες" χωρων. Ο καθενας ειναι υπευθυνος για τον εαυτο του. Δεν θα μας περασουν ντε και καλα την λογικη της συλλογικης ευθυνης. Δεν ειμαστε ενα ματσο ζωα που τα μαντρωσαν μεσα στα συνορα μιας χωρας και απο εκει και περα αναφερονται σε αυτα ως "η ελλαδα". Αξιωνω την ατομικοτητα του καθενος και την βουληση του. Καθως και την ευθυνη του. <br /><br />Διεκδικω την περηφανια που καθε ανθρωπος πρεπει να εχει. Ουτε καταλαβαινω απο δυσμενεις εικονες των ελληνων στο εξωτερικο. Δεν υπαρχει καμια εικονα. Αν την εχουν απλα ειναι ηλιθιοι και δεν φταιες εσυ για αυτο. Ας αναλογιστουμε ο καθενας τις ευθυνες του αλλα δεν θα κατσουμε να κλαιμε ες αει σαν τις μαυρες χηρες. Εχουμε δουλεια να κανουμε και να διορθωσουμε την χωρα.<br /><br /><br />Και οταν θες να διορθωσεις κατι δεν εχει νοημα να καθεσαι να κλαις και να ζητας οικτο απο τους αλλους. Ειπαμε περηφανεια σκληρη. Σηκωνεις τα μανικια και στρωνεσαι στην δουλεια και τους γραφους ολους. Δεν χτιζεται το μελλον με λογια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1106807277611549927?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-73299150657592832542012-02-02T00:07:00.010+02:002012-02-02T00:16:05.396+02:00Νομιζω οτι ειχα πει οτι καποια στιγμη θα εβαζα καποιες φωτογραφιες απο την πολη στην οποια δουλευω. Παμε λοιπον!<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bzI0fIjY-dg/Tym42ETk-9I/AAAAAAAAAN4/NBMmeWOnQxc/s1600/408102_2936956385730_1315724965_33234929_1594726437_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-bzI0fIjY-dg/Tym42ETk-9I/AAAAAAAAAN4/NBMmeWOnQxc/s320/408102_2936956385730_1315724965_33234929_1594726437_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293642049747922" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0yB9hY0cqfc/Tym41ySUOcI/AAAAAAAAANo/5-ZpYGncEP4/s1600/407814_2936975706213_1315724965_33234941_1766801081_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0yB9hY0cqfc/Tym41ySUOcI/AAAAAAAAANo/5-ZpYGncEP4/s320/407814_2936975706213_1315724965_33234941_1766801081_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293637212617154" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pOvDDL84pSg/Tym4277GCcI/AAAAAAAAAOA/3I9odUQqjbo/s1600/409376_2936954465682_1315724965_33234928_482229832_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-pOvDDL84pSg/Tym4277GCcI/AAAAAAAAAOA/3I9odUQqjbo/s320/409376_2936954465682_1315724965_33234928_482229832_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293656979442114" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gZn1YlJm82c/Tym4ez7gwxI/AAAAAAAAANE/OfmqiEnZg7o/s1600/404303_2936977626261_1315724965_33234943_82219481_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-gZn1YlJm82c/Tym4ez7gwxI/AAAAAAAAANE/OfmqiEnZg7o/s320/404303_2936977626261_1315724965_33234943_82219481_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293242516849426" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-nozQrp-sOdU/Tym4eS2ntiI/AAAAAAAAAM0/Q14btjc8_1E/s1600/402299_2936973546159_1315724965_33234939_1464488910_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-nozQrp-sOdU/Tym4eS2ntiI/AAAAAAAAAM0/Q14btjc8_1E/s320/402299_2936973546159_1315724965_33234939_1464488910_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293233637963298" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-50XYNYpox9w/Tym4eN2nMSI/AAAAAAAAAMo/-bFmNpTh9uQ/s1600/398912_2936952145624_687667575_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-50XYNYpox9w/Tym4eN2nMSI/AAAAAAAAAMo/-bFmNpTh9uQ/s320/398912_2936952145624_687667575_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293232295751970" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-p2ce0sm7eOw/Tym4cn_D4VI/AAAAAAAAAMc/mgZ8ZXvwwhg/s1600/394655_2936958425781_1315724965_33234930_502509610_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-p2ce0sm7eOw/Tym4cn_D4VI/AAAAAAAAAMc/mgZ8ZXvwwhg/s320/394655_2936958425781_1315724965_33234930_502509610_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293204950770002" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-64fRWpR0mwE/Tym4fTWzzWI/AAAAAAAAANM/wxw3x4YTL4Q/s1600/404361_2936978906293_1315724965_33234944_1925856453_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-64fRWpR0mwE/Tym4fTWzzWI/AAAAAAAAANM/wxw3x4YTL4Q/s320/404361_2936978906293_1315724965_33234944_1925856453_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704293250952842594" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2bGorghVjSM/Tym4Czh5RQI/AAAAAAAAAMA/pXizG038jVU/s1600/392624_2936964225926_1315724965_33234934_1357117470_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2bGorghVjSM/Tym4Czh5RQI/AAAAAAAAAMA/pXizG038jVU/s320/392624_2936964225926_1315724965_33234934_1357117470_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704292761373066498" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Zn0bVZVFfzc/Tym4CSotRkI/AAAAAAAAAL4/Wo8Lxyvqzp4/s1600/392029_2936972066122_1315724965_33234938_299454833_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Zn0bVZVFfzc/Tym4CSotRkI/AAAAAAAAAL4/Wo8Lxyvqzp4/s320/392029_2936972066122_1315724965_33234938_299454833_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704292752543270466" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-EAyWYcTOX0A/Tym4B23RXCI/AAAAAAAAALo/ZDA3q-Acats/s1600/387274_2936962105873_1315724965_33234932_920069282_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-EAyWYcTOX0A/Tym4B23RXCI/AAAAAAAAALo/ZDA3q-Acats/s320/387274_2936962105873_1315724965_33234932_920069282_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704292745088162850" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-B-RbomnK1Vc/Tym4BiTukvI/AAAAAAAAALc/FzKcqbAa3Ic/s1600/377545_2936953025646_1315724965_33234926_1552170051_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-B-RbomnK1Vc/Tym4BiTukvI/AAAAAAAAALc/FzKcqbAa3Ic/s320/377545_2936953025646_1315724965_33234926_1552170051_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704292739570373362" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4kR3tbcK-Ck/Tym4DJ-5VNI/AAAAAAAAAMI/Yb-tUtcOcVY/s1600/392630_2936965665962_1315724965_33234935_1860471636_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-4kR3tbcK-Ck/Tym4DJ-5VNI/AAAAAAAAAMI/Yb-tUtcOcVY/s320/392630_2936965665962_1315724965_33234935_1860471636_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704292767400285394" /></a><br /><br />Κανει ψοφοκρυο και το εχει στρωσει με χιονακι. -7 βαθμους and counting! Να μου ειστε καλα και να χαμογελατε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7329915065759283254?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-75021472392864182402012-01-29T18:40:00.006+02:002012-01-29T19:21:30.166+02:00Στο εχω πει εκατονταδες φορες αλλα αρνεισαι να το καταλαβεις. Λες και μιλαω σε τοιχο. Ξερεις οτι ο ερωτας κρατα για λιγο. Το ξερεις. Καθε εμπειρια της ζωης σου αυτο σου δειχνει. Για αυτο κοιτα να τον ζεις οπως σου ερχεται. Γιατι το ξερεις οσο και εγω: Love will tear you apart at the end!<br /><br />Love will tear us apart--Joy Division<br /><br />When routine bites hard,<br />And ambitions are low,<br />And resentment rides high,<br />But emotions won't grow,<br />And we're changing our ways,<br />Taking different roads.<br /><br />Then love, love will tear us apart again.<br />Love, love will tear us apart again.<br /><br />Why is the bedroom so cold?<br />You've turned away on your side.<br />Is my timing that flawed?<br />Our respect runs so dry.<br />Yet there's still this appeal<br />That we've kept through our lives.<br /><br />But love, love will tear us apart again.<br />Love, love will tear us apart again.<br /><br />You cry out in your sleep,<br />All my failings exposed.<br />And there's a taste in my mouth,<br />As desperation takes hold.<br />Just that something so good<br />Just can't function no more.<br /><br />But love, love will tear us apart again.<br />Love, love will tear us apart again.<br />Love, love will tear us apart again.<br />Love, love will tear us apart again.<br /><br />Βαλτε τον ηχο στο τερμα και φωναχτε οσο μπορειτε: LOVE WILL TEAR AS APART! :)<br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/py-UJjBE2O8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7502147239286418240?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-70884862400781922942012-01-29T03:32:00.005+02:002012-01-29T03:35:29.783+02:00Love can kill you. I fade to grey....I fade to grey.<br /><br />Remember me, you who still can...<br /><br /><br />I don't have anything more to give...At last. I am empty.<br /><br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/bweLAbtGo-g" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7088486240078192294?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-48484575392631376992012-01-28T22:00:00.047+02:002012-01-28T23:03:35.066+02:00Λοιπον ρε φιλε μου παντα εκλησσομαι με το ποσο ραγιαδες και δουλοπρεπεις και μοιρολατρες ειμαστε. Καθε φορα ειναι σαν να τρωω μπουνια στο προσωπο. Μου φαινεται απιστευτο οτι απο την αρχαια Ελλαδα που ολοι τιμουν και αναγνωριζουν βγηκε αυτο το μπασταρδο εθνος των ημιμαθων, ραγιαδικων ανδρεικελων. Ειμαστε οι αμετροεπεις ηλιθιοι που νομιζουμε οτι ειμαστε οι καλυτεροι, οι κατοχοι της γνωσης, και ολοι οι υπολοιποι λαοι θα πρεπει να μας προσκυνουν. Ναι φιλε μου αλλα η παιδεια δεν κληρονομειται, κατακταται που ειχε πει και ο Αντρε Μαλρω. Εχε αυτη την φραση στο νου σου οταν για αλλη μια φορα κομπασεις για τους "αρχαιους ημων προγονους". Και αντε κοιτα τα μουτρα σου στον καθρεπτη μετα. Να δεις μια και καλη και να χαραχτει στην ψυχη σου τι ομοιοτητα μπορει να εχει το τριανταφυλλο με την τσουκνιδα.<br /><br />Εχε στο νου σου παντα οτι παντα η ηγεσια που εχει καθε λαος δειχνει το ποιον του λαου και τι θελει ο λαος απο τον εαυτο του. Αυτα που θελουμε αυτα που εχουμε. Για αυτο μετα την τουρκοκρατια δεν μπορεσαμε ποτε να ανακαμψουμε ποτε σαν εθνος, πολιτικα, πολιτσμικα, αισθητικα, καλλιτεχνικα. Ειμαστε ακομα ραγιαδες, να τι ειμαστε. Για εμας τα μνημεια του παρελθοντος δεν εχουν καμια συμβολικη αξια, ειναι απλα ερειπια και μαραμαρα βαλμενα πανω το ενα πανω στο αλλο. Αισθητικα δεν μας προκαλουν κανενα συναισθημα. Ειναι τοσο νεκρα οσο νεκροι ειμαστε και εμεις μεσα μας.<br /><br />Ειμαστε οι μοιρολατρες ελληνες, οι ελληνες του τσιφτετελιου και της βαριας ανατολιτικης μουσικης, της μαστουρας και του υπνου. Ειμαστε ανατολιτες βασικα και οχι αναμεσα στην ανατολη και στην δυση πλεον. Ειμαστε οι χασικληδες ελληνες, οι ελληνες των ανεσεων. Και τωρα που οι ανεσεις τελειωσαν κλαιμε με μαυρο δακρυ. Τιποτα δεν μαθαμε απο την σπαρτιατικη λιτοτητα.<br /><br />Τωρα που ειπα λιτοτητα. Πες σε αυτους τους δημοσιογραφους, που ειναι οι γελιοι των γελιων, οι πιο αμορφωτοι ολων των ανθρωπων καθως και οι πιο αμετροεπεις, οτι αλλο φτωχια και αλλο λιτοτητα. Η ελληνικη γλωσσα ειναι πολυ συγκεκριμενη. Φτωχια ειναι να μην εχεις να φας, λιτοτητα ειναι να ζεις λιτα, σπαρτιατικα. Αλλο το ενα και αλλο το αλλο. Ας παψουν λοιπον να λενε οτι περναμε περιοδο λιτοτητας. <br /><br />Αλλα αυτο που με εξοργιζει ειναι η ατελειωτη μοιρολατρια μας. Ειναι φριχτο να ζεις σε μια κοινωνια μοιρολατρων που περιμενει απο ηθικους πολιτικους να την ξελασπωσει. Αν ειχες διαβασει λιγο για την δημοκρατια, οπως οφειλες, θα καταλαβαινες αμεσως οτι η δημοκρατια δεν στηριζεται στην καλη διαθεση η την ΗΘΙΚΗ των πολιτικων.<br /><br />Θα ηξερες οτι στην δημοκρατια οι θεσμοι εχουν το βαρος και οχι οι ανθρωποι. Οι θεσμοι που προφυλασσουν απο τις ασυδοσια της εξουσιας. Αυτο ελειπε να πιστευουμε οτι θα αφησουμε την ευδαιμονια μιας κοινωνιας στην καλη καρδια μιας δρακας 100-200-300 ανθρωπων.<br /><br />Και επισης ας εισαι παραλληλος με την πραγματικοτητα και μην πιστευεις οτι θα ζησουμε καποια στιγμη σε μια κοινωνια αγγελων. Αλλα οπως ελεγε και ο Λιαντινης, μου αρκει ο νομος, να αποτρεπει την κολαση να πεσει στο κεφαλι μου.<br /><br />Η μοιρολατρια ειναι και ο πνευματικος μας θανατος. Νομιζω οτι αν οι ιερεις ηταν λιγο πιο οξυδερκεις θα επρεπε να βαλουν την μοιρολατρια στα επτα θανασιμα αμαρτηματα. Ειναι πηγη ενα σωρο κακων. <br /><br />Μοιρολατρες...Ξερεις φιλε μου τι? Εχεις διαβασει ποτε την ταγωδια Βακχες του Ευριπιδη? Εκει που ο Καδμος μιλα με τον θεο Διονυσο και πραγματοποιειται ο εξης διαλογος:<br /><br />ΚΑΔΜΟΣ<br />Διόνυσε, σ' αδικήσαμε, έλεος κάμε !<br />ΔΙΟΝΥΣΟΣ<br />Τώρα είν' αργά· ποιός μ' ήξερε όταν έπρεπε;<br />ΚΑΔΜΟΣ<br />Αχ, ναί· μα η τιμωρία σου παραπήγε.<br />ΔΙΟΝΥΣΟΣ<br />Μ' αψηφούσατε δα, θεός κι ας ήμουν !<br /><br />Και τι βλεπεις εδω αγαπητε μου αναγνωστη? Για μια απο τις λιγες φορες στην ιστορια του ανθρωπινου ειδους ενας ΘΝΗΤΟΣ ζητα τον λογο απο εναν ΘΕΟ. Και εδω ειναι λοιπον φαινεται καθαρα το ποιον του αρχαιου ελληνα και η πνευματικη μας καταπτωση γινεται αντιληπτη. Ποσα κοινα εχεις (κουλτουρα και αντιληψη ζωης) με τον αρχαιο λακεδαιμονιο που ελεγε οτι δεν εχει τειχη επειδη εχει αντρες να υπερασπιστουν την πολη? Εμεις εχουμε γινει οι πλεον εσωστρεφεις και νομιζουμε οτι ολοι οι λαοι μας επιβουλευονται και θελουν το κακο μας. <br /><br />Θελω να πω και αλλα, αλλα η αναρτηση θα γινει τεραστια. Θα κλεισω, ως επιβεβαιωση της κουλτουρας των αρχαιων και της καταπτωσης των νεοελληνων αυτο που ειχε πει ο Κολοκοτρωνης και βρηκα στο blog Κυτταρο (http://kittaro.blogspot.com/):<br /><br />"Εισαι Ελληνας? Τι προσκυνας? Σηκωσου απανω! Εμεις και στους θεους ορθοι μιλουμε".<br /><br />Βλεπεις φιλε αναγνωστη? Ο αμορφωτης Κολοκοτρωνης ειχε κατανοησει πιο βαθεια την ουσια της ελληνικης κουλτουρας και αντιληψης για την ζωη περισσοτερο βαθεια απο τους χαρτογιακαδες των πανεπιστημιων μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4848457539263137699?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-19563018085353317462012-01-28T00:01:00.005+02:002012-01-28T00:10:02.440+02:00«Πρέπει να ντρέπεσαι, παπά. Παρουσιάζοντας έτσι τον θεό σου, στην πραγματικότητα ασεβείς προς αυτόν. Άφησέ με να τον αρνηθώ ολοκληρωτικά, γιατί εάν όντως υπάρχει, τότε εγώ ασεβώ με την άρνησή μου πολύ λιγότερο από όσο εσύ με την βλάσφημη αντίληψη που έχεις γι’ αυτόν. Σύνελθε παπά, ο Χριστός σου δεν αξίζει περισσότερο από τον Μωάμεθ, ο Μωάμεθ δεν αξίζει περισσότερο από τον Μωϋσή και οι τρεις τους δεν αξίζουν περισσότερο από τον Κομφούκιο, που τουλάχιστον διατύπωσε μερικές καλές αρχές, ενώ οι τρεις άλλοι απλώς παραλογίζονταν. Αλλά γενικά, στο σύνολό τους, όλοι οι ιδρυτές θρησκειών ήσαν αγύρτες, η διδασκαλία τους ήταν απάτη που απλώς την πίστεψε ο συρφετός, ενώ κανονικά η δικαιοσύνη θα ’πρεπε να τους θανατώσει.»<br /><br />"Η λογική φίλε μου, και μόνο η λογική πρέπει να μας προειδοποιεί ότι το να βλάπτουμε τους όμοιούς μας δεν μπορεί ποτέ να μας κάνει ευτυχείς· όσο για την καρδιά, μας λέει ότι το να συμβάλλουμε στην ευδαιμονία τους είναι η μεγαλύτερη ευδαιμονία που μας έχει χαρίσει η φύση επί της γης. Όλη η ανθρώπινη ηθική περικλείεται σε αυτή τη φράση: κάνε τους άλλους τόσο ευτυχείς όσο επιθυμείς να είσαι και μην τους κάνεις ποτέ περισσότερο κακό από εκείνο που θα ήθελες να σου κάνουν. Αυτές, φίλε μου, είναι οι μοναδικές αρχές που θα πρέπει να ακολουθούμε και δεν χρειάζεται ούτε θρησκεία ούτε θεός για να το απολαύσει και να το αποδεχτεί κανείς: χρειάζεται μονάχα καλή καρδιά.<br /><br />Νοιώθω ότι αποδυναμώνομαι, κληρικέ. Άφησε τις προκαταλήψεις σου, γίνε άντρας, γίνε ανθρώπινος, δίχως φόβο και προσδοκία· άφησε έξω τους θεούς και τις θρησκείες σου: όλα αυτά είναι για να οπλίζουν το χέρι των ανθρώπων· και μόνο στο όνομα αυτών των φρικαλεοτήτων χύθηκε περισσότερο αίμα στη γη από όλους τους άλλους πολέμους και τις μάστιγες μαζί. Απαρνήσου την ιδέα ενός άλλου κόσμου, δεν υπάρχει· μην απαρνηθείς όμως την απόλαυση της ευτυχίας και την υλοποίησή της. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που σου προσφέρει η φύση για να ζευγαρώσεις την ύπαρξή σου ή να την εξαπλώσεις... Φίλε μου, η ηδονή υπήρξε πάντοτε το πολυτιμότερο αγαθό μου· σε όλη μου τη ζωή της άναβα καντήλι, τώρα θέλω εγώ να σβήσω στα χέρια της..."<br /><br /><br />--D.-A.-F. De Sade (Μαρκησιος ντε Σαντ), Διάλογος ανάμεσα σε έναν ιερωμένο και έναν ετοιμοθάνατο, Εκδοσεις Αγρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1956301808535331746?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-75130311282245099142012-01-26T00:33:00.004+02:002012-01-26T00:39:23.208+02:00Να υπαρχεις Ελληνικος δηλωνει τεσσερις τροπους συμπεριφορας.<br />Οτι δεχεσαι την αληθεια που ερχεται μεσα απο την φυση και οχι την αληθεια που φτιαχνει το μυαλο των ανθρωπων.<br />Οτι ζεις συμφωνα με την ηθικη της γνωσης και οχι με την ηθικη της δεισιδαιμονιας και των προληψεων.<br />Οτι αποθεωνεις την ομορφια, γιατι η ομορφια ειναι δυνατη σαν τον νου σου και και φθαρτη σαν την σαρκα σου.<br />Και κυριως αυτο: οτι αγαπας τον ανθρωπο.<br />Πως αλλιως! Ο ανθρωπος ειναι το πιο τραγικο πλασμα μεσα στο συμπαν.<br /><br /><br />Δημητρης Λιαντινης, Τα Ελληνικα, Εκδοσεις Βιβλιογονια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7513031128224509914?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-49328500771925224372012-01-18T21:12:00.015+02:002012-01-18T21:36:58.494+02:00Τελικα κατεληξα στο εξης: αν θες να αποκτησεις μια βαση για την συζητηση καθημερινα, το πρωτο που πρεπει να κανεις ειναι να ξεκινας την συζητηση με την ερωτηση "σε ποιο κοσμο ζεις". Δεν λεω ομορφα τα ονειρα και το daydreaming αλλα με μετρο. Δηλαδη αναρωτιμαι μερικες φορες αν εχουμε οποιαδηποτε επαφη με την πραγματικοτητα.<br /><br />Και πειτε μου σας παρακαλω, για ποιο λογο μπερδευουμε τοσο συχνα "αυτο που ειναι" με "αυτο που θελουμε να ειναι" και κανουμε τον διαχωρισμο αυτων των δυο να φανταζει πνευματικος αθλος του υψιστου ειδους?<br /><br />Γιατι καθε φορα που δεν μας συμφερει η δεν μας αρεσει μια κατασταση η ενα γεγονος θα πρεπει να απαιτουμε απο την πραγματικοτητα να υπακουει στις ορεξεις μας? Με αλλα λογια γιατι δεν κοιταμε καταματα το πως εχουν τα πραγματα και κρυβομαστε πισω απο κουρτινες και καλυμματα? Και ετσι φτιαχνουμε κοσμους και συμπαντα δικα μας, και οταν ερθει η ωρα να μιλησουμε με καποιον δεν ξερουμε τι να του πουμε. "Στην κοσμαρα του αυτος" λεμε αλλα ξεχναμε οτι και εμεις σαν ηλιθιοι στην κοσμαρα μας ειμαστε. <br /><br />Ο καθενας ζει στην κοσμαρα του. Ειναι η γυαλινη μπαλα που με τα χρονια και περισσεια προσοχη και συνεπεια φτιαχνει κομματι-κομματι. Απιστευτη δουλεια και μερακι για να φτιαξουμε το γυαλινο κοσμο μας.<br /><br />Και οταν καποια στιγμη ερθουν ετσι τα πραγματα και πλεον δεν μπορουμε να αγνοησουμε την πραγματικοτητα που θελει να αποκτησει αυτο που δικαιωματικα της ανηκει (το δικαιωμα της να υπαρχει) και σπαει την γυαλινη μπαλιτσα μας, τοτε μενουμε να κοιταμε αποσβολωμενοι λες και ηρθε το τελος του κοσμου. Δεν ξερουμε τι συνεβη, δεν ξερουμε τι ηρθε να ταραξει την μακαρια ησυχια της κοσμαρας μα;. Και συνηθως τον πονο που νιωθουμε οταν ερχομαστε προσωπο με προσωπο με την πραγματικοτητα που τοσο καιρο απεφευγουμε αισθανομαστε οτι μας τον δημιουργει καποιος αλλος, οχι το ιδιο μας το μυαλο.<br /><br />Και ολο αυτο συνεχιζεται κυκλικα με εμας να μην συνειδητοποιουμε ποτε τι πραγματικα συμβαινει στο μυαλο μας και γυρω μας.<br /><br />Ωραια ρε παιδια τα παραμυθια, ωραια και τα ονειρα αλλα πατηστε και λιγο γη. Ξερετε, στερεο εδαφος, που δεν γκρεμιζεται. Ειναι επικινδυνο να πετας για πολυ καιρο στα συννεφα: θα πεσεις και θα τσακιστεις καποια στιγμη. Θεμα χρονου ειναι. <br /><br />Γιατι ΠΑΝΤΑ δινουμε προτεραιοτητα στην ονειροπωληση και ποτε στο πως θα μαθουμε να αντιλαμβανομαστε την πραγματικοτητα και την αληθεια που αυτη κρυβει?<br /><br />Συνειδητοποιω οτι εφτασα στα 28 και ζω σε μια κουλτουρα που η μονη της αξια ειναι ο ευδαιμονισμος. Να ειμαστε καλα, να περναμε καλα κλπ κλπ. Εχουν φτασει τοσο μακρια ωστε να θεωρουν την ευδαιμονια την μονη πραγματικη αξια του ανθρωπου. Ολα τα αλλα μπροστα της ειναι μικρα και ανευ σημασιας και νοηματος. "Εσυ να εισαι καλα παιδι μου" που μας ελεγαν οι γονεις. Το θυμαστε? Οι αλλοι να πανε να γαμηθουν so to speak.<br /><br />Και μεσα σε ολη αυτη την παρανοια, ο πονος, που φυσικα ειχε, εχει και θα εχει παντα τον ρολο του και την παρουσια του στην ζωη μας μας προκαλει εκπληξη και θολουρα. Με καποιο τροπο πρεπει να τον διωξουμε: χτιζοντας γυαλινες σφαιρες. Φυσικα ετσι αποφευγουμε τον πονο αλλα χανουμε τις χαρες που η πραγματικοτητα δινει. Η ιδια η ζωη.<br /><br />Δεν μας εμαθαν ποτε να κοιταμε καταματα το πως εχουν τα πραγματα χωρις να ρωταμε αν μας συμφερει η οχι. Εχουμε κανει την αξια της αληθειας σχετικη, συμφωνα με το αν μας βολευει η οχι. Νομιζω οτι ο ευδαιμονισμος μας ειναι και η αγχονη μας. Το να αποφευγεις την αληθεια επειδη υπαρχει πιθανοτητα να σε πονεσει ειναι σαν να κρυβεσαι απο τον ηλιο επειδη φοβασαι μην παθεις καρκινο.<br /><br />Μπορει να παθεις, μπορει και οχι...Αλλα θα ζεις για αυτο το λογο μια ζωη στα σκοταδια?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4932850077192522437?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-26932612867923730802012-01-08T22:56:00.011+02:002012-01-08T23:06:53.744+02:00Τελικα αν κρινω απο αυτα που εχω βιωσει και νιωσει τον τελευταιο καιρο θα ελεγα οτι παραδοξως ειμαι "οπου γης και πατρις". Στις γιορτες που ειχα την ευκαιρια να συναντηθω με φιλους και γνωστους μερικοι με ρωτησαν πως πηγα στην Γαλλια χωρις να ξερω την γλωσσα. "Ε και?" απαντησα, "θα την μαθω". Δεν ξερω αν αυτο ειναι μια μορφη αναισθησιας αλλα σιγουρα δεν ειναι ελλειψη δεσιματος με το μερος που εζησες και μεγαλωσες, διοτι αυτο σιγουρα το εχω. Απλα δεν ξερω, λεω δεν βαριεσαι και εξω να παω καλα θα ειναι. Και δεν μιλαω φυσικα για την ευρεση εργασιας αποκλειστικα. Απλα πιστευω οτι σου δινει μεγαλη χαρα το να εισαι ελευθερος να κινηθεις και μακρια απο την χωρα σου χωρις αυτο να σου δημιουργει ψυχολογικα προβληματα και καταθλιψη.<br /><br />Στις γιορτες ειδα φιλους που μου ειχαν λειψει και μπορω να πω οτι περασα πολυ ομορφα παρα την θλιψη στην οποια εχουν χωσει την χωρα. Και συνειδητοποιησα ποσο πολυ μου ελειψαν οι γονεις μου :))))<br /><br />Κατα τα αλλα οι μερες κυλησαν με βολτες συνεχεις για καφεδες. Επιτελους ηπια φραπε (ναι ωραιοι οι Γαλλικοι καφεδες αλλα in frappe we trust!) και σουλατσαρα ανηλεως στην Αθηνα. Πηρα και καμποσα βιβλια που κλασσικα αφησα Πειραια αδιαβαστα. Νομιζω οτι εχω addiction να αγοραζω βιβλια ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ οταν κανω βολτες τα οποια εν τελει δεν διαβαζω η διαβαζω πολυ αργοτερα. Αλλη ανωμαλια και αυτη.<br /><br />Το καλο ειναι οτι γυρισα πισω με ελαφρα διαθεση και χαρα. Πισω στην εργασια και την χαρα. Ευχομαι να ειναι και για εσας το ιδιο!<br /><br />Να ειστε καλα και να χαμογελατε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2693261286792373080?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-34732155798960410062012-01-01T22:17:00.007+02:002012-01-01T22:21:42.638+02:00Καλη πρωτοχρονια που λενε και μπλα μπλα μπλα! Μια απο τα ιδια θα σας ευχηθω με την επιπλεον ευχη να μην λετε του χρονου ιδια μερα οτι τι ομορφα που ειναι που εφυγε το 2012. Ας μην ειμαστε αχαριστοι!<br /><br />Χαρα, δημιουργια και ερωτας λοιπον...Και μακρια απο την μιζερια!<br /><br />Σας φιλω! Ηρθα απο το ψοφοκρυο και συναχωθηκα στην Ελλαδα...Τι να πεις! :)))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-3473215579896041006?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-89230492373324074442011-12-18T00:42:00.001+02:002011-12-18T00:45:02.928+02:00Τελικα αυτα που λες οτι αγαπας, καταλαβαινεις οτι τα αγαπας πραγματικα οταν δεν τα εχεις καμια αναγκη και εμφανιζονται ξαφνικα μπροστα σου απο το πουθενα.<br /><br /><br />Ετσι και η αγαπη μου με το συγκεκριμενο τραγουδι!<br /><br /><br /><br />Αυτα....Τι αλλο να πω? Τα ειπα ολα.<br /><br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/AqL_jTp-_rs" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8923049237332407444?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-21028403448339248752011-12-14T02:16:00.054+02:002011-12-14T03:46:58.286+02:00Ξερεις μεσα απο το πιοτο μπορεις να πεις πολλα. Και ειμαι μεθυσμενος ολιγον. Χεχε...Αλλα μονο κατι τετοιες στιγμες βρισκω την απαραιτητη εμπνευση και το παθος για να γραψω κατι δυσκολο. Για εμενα κυριως. Δυο ειναι τα πραγματα που απασχολουν: το υπαρχω και το δεν υπαρχω. Και αναμεσα σε αυτα τα δυο, την καταφαση και την αβυσσο υπαρχει το εναλλακτικο τριτο: ο ερως. Καπου αναμεσα στην υπαρξη και την ανυπαρξια εμφανιζεται αυτη η λεξη, του ερωτα, που η γλωσσα κρατησε να ακουγεται απο την εποχη του Πλατωνα μεχρι την εποχη μας. Συγκλονιστικο δεν ειναι οτι η ιδια λεξη χρησιμοποιειται εδω και διομισι χιλιαδες χρονια για να περιγραψει το ιδιο πραγμα? Το βρισκω μαγικο οτι ενα απο τα κοινα πραγματα που εχω με τον ανθρωπο της αρχαιοτητας ειναι οτι αισθανομαι το ιδιο πραγμα με αυτον οταν ερωτευομαι. Λες και δεν περασε ουτε λεπτο απο τοτε. Ο ερωτας ιδιος! Οσα χρονια και να περασουν.<br /><br />Και σε αυτο νιωθω αδερφος με ολους τους ανθρωπους: στην χαρα του ερωτα και στον πονο του. Γιατι ανεξαρτητως το απο που εισαι, τι πιστευεις, ποια ειναι η φιλοσοφια σου κοκ στον πονο και στην χαρα του ερωτα εχουμε ολοι την κοινη μας μοιρα. Γιατι πιστευω, ειμαι σιγουρος οτι οταν καποιος πονα, δεν πονα καθολου λιογτερο απο οταν ποναω εγω για τον ιδιο λογο. Και οταν χαιρεται το ιδιο. Και αυτο με κανει να τον αισθανομαι αδερφο.<br /><br />Αυτη η κοινη μοιρα του ατομου με την ανθρωποτητα, ως προς τον ερωτα και το παθος, ειναι ο συνδεσμος που με κανει να βλεπω την ανθρωποτητα σαν συνολο, σαν ενα. Ο πεσσιμισμος σου μου φαινεται ευλογος, το ιδιο και η ακρατη χαρα σου. Ολες οι αντινομιες της ανθρωπινης ψυχης, ολες οι αμφιβολιες και τα λαθη του ανθρωπου τα βλεπω πρωτα πρωτα σε εμενα. Και τα αναγνωριζω στους αλλους. Και δεν κρινω. Γιατι σε καθε εναν βλεπω κατι απο εμενα. Και δεν μου ειναι τιποτα ξενο...Ολα τα βλεπω οικεια και γνωριμα.<br /><br />Και ο ερωτας ειναι η κοινη μας μοιρα πριν τον θανατο. Αλλα διαολε, ποσο μακρινο κανει τον θανατο ο ερωτας? Αγγιζεις ενα κομματι σαρκας, της σαρκας του αλλου και νομιζεις οτι αγγιζεις οτι τα αστερια, αγγιζεις την αιωνιοτητα. Οτι για καποιο λογο σου εχει ταχθει να ζησεις για παντα μεσα σε αυτη την στιγμη του αγγιγματος της σαρκας. Σαν να μην υπηρχε ποτε πριν και μετα. Λες και φτιαχτηκες για να ψηλαφιζεις τον αλλον, να τον μαθαινεις.<br /><br />Να τον μαθαινεις...Τι να μαθεις? Βλεπεις το αγγελικο προσωπο, νιωθεις τον ποθο στα σωθικα σου να σε κατακλυζει και τα ποδια σου να λυνονται. Νιωθεις οτι αυτο ειναι! Ζουσες για αυτη την στιγμη: να κανεις τον ερωτα πραξη...Συσπειρωνεσαι...Νιωθεις τους μυες σου να σφιγγονται, θες να κατακτησεις. Τον αλλον.<br /><br />Θες να σου ανηκει! Να τι θες! Μοναχα αυτο βαζεις σαν στοχο. Θες την ηδονη της νικης. Βλεπεις κατι ομορφο και θες να το κλεψεις....Τοσο ποταπο. Μα φευ! Τοσο ανθρωπινο. Θες να υπαρχεις μεσα απο τις κατακτησεις σου. Θες να νιωθεις την χαρα της ζωης, οτι εισαι ζωντανος, οτι μπορεις να επιβληθεις στο παρον. Θες να πραξεις. Και να την κανεις δικη σου.<br /><br />Μεσα στην παραζαλη του μυαλου ορεγεσαι το θυμα σου. Ο ερως, ετοιμαζεται να τοξευσει το βελος, στην ψυχη του αλλου. Το συμπαν στρεφει το βλεμμα του σε εσενα: εσυ εισαι νοημα της υπαρξης πλεον. Ολα τα υπολοιπα ειναι περιττα. Ο κοσμος δημιουργηθηκε απλα για να στεγασει το δραμα σου. Η δικη σου ζωη ειναι το επικεντρο του κοσμικου δραματος αυτη την στιγμη. Πρεπει να δρασεις, να δικαιωθεις, να ζησεις.<br /><br />Ειναι η στιγμη που η θεωρια εξοβελιζεται στο πυρ το εξωτερο απο την πραξη. Δεν υπαρχω αλλα πραττω. Τερμα οι θεωριες για την ζωη. Καλεισαι να ζησεις μια και εξω. Και απεναντι σου το αντικειμενο του ποθου.<br /><br />Ποια ειναι? Δεν σε νοιαζει. Σου φτανει μονο να την εχεις. Θες την πληρη καταφαση της ζωης, θες να πηδηξεις απο το ναδιρ στο ζενιθ, απο την ανυπαρξια στην υπαρξη. Απο το "μη ων" στην πληρη καταφαση της ζωης.<br /><br />Εδω ειναι που η τεχνη, θαρρεις εγινε για εσενα μονο, για να συνοδεψει το δραμα σου. Ολοι οι καλλιτεχνες δημιουργησαν για να σε συνοδεψουν στην στιγμη του παθους. Αυτος ηταν ο σκοπος τους. Οταν θα εχεις ολοκληρωθει θα παψουν να υπαρχουν. Εκτελεσαν το χρεος τους. <br /><br />Ποσοι πονεσαν πριν απο εσενα αδερφε μου? Ποσοι απογοητευτικαν, ποσοι επεσαν κατω και τσακιστηκαν? Ποιο ειναι το νοημα? Η επιθυμια απεναντι στην επιθυμια του αλλου? Βια στην βια? Η γλυκια συναινεση? Συγκαταβαση για μια κοινη πορεια μαζι? Οτι και να διαλεξεις δεν εχει μεγαλη σημασια. <br /><br />Μου λες οτι τσακιστηκες απο τον πονο, οτι δεν μπορεις αλλο να βλεπεις τον ηλιο σου, οτι σε θαμπωνει (ακομα και αν αυτο που βλεπεις ειναι ετεροφωτο, σεληνη μου). Κοιτα και αλλο σου λεω...Κοιτα!! Αυτος ειναι ο προορισμος σου....Κοιτα και αλλο, βαθεια, μεσα στον πυρηνα. Εδω ειναι οι επιθυμιες σου, εδω και το νοημα σου. Κανε την ενωση του πνευματος με την σαρκα, δωσε λυση στο αδιεξοδο.<br /><br />Γινε απο ενα δυο...Πυρπολησου στην προσπαθεια να αγγιξεις την στιγμη αθανασιας σου. Μια και εξω!<br /><br />Υ.Γ. Τελικα φαινεται οτι την αναρτηση που με εκφραζει περισσοτερο σαν ανθρωπο την εγραψα ενα ξημερωμα Τεταρτης, σε μια ξενη χωρα, υπο την επηρεια αλκοολ. Ας ειναι. Μετα απο τοσο καιρο που γραφω σε αυτο το μπλογκ αυτα ειναι τα πιο αληθινο λογια που εχω πει απο τοτε που ξεκινησα για εμενα και τον τροπο που βλεπω την ζωη.<br /><br />Την καλησπερα μου. Επεσε η αυλαια και για αποψε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2102840344833924875?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-88899930953173285582011-12-12T22:57:00.003+02:002011-12-12T23:02:52.156+02:00Μα πες μου τωρα, πως γινεται ενω εχουν φτασει σχεδον οι γιορτες εγω αποψε να σκεφτομαι την θαλασσα? Πες μου! Μεγας παραλογισμος. Και ομως αυτη σκεφτομαι. Ειναι ισως που την στερηθηκα ολοκληρωτικα φετος και δεν χορεψαμε χορους μαζι.<br /><br />Ας ειναι. Την θαλασσα λοιπον σκεφτομαι αυτη την στιγμη και το παθος μου που μονο αυτη μπορει να σβησει.<br /><br /><br /><iframe width="420" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/K8uIlD-gkx8" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8889993095317328558?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-28273131446034129972011-12-10T21:37:00.020+02:002011-12-10T22:08:01.304+02:00Περιμενω χρονο με τον χρονο να νιωσω οτι μου λειπει το σχολειο. Αυτο μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι οταν τους ελεγα οτι βαρεθηκα το σχολειο και τα διαβασματα του. "Κοιτα να το ευχαριστηθεις τωρα γιατι μετα αρχιζουν οι δυσκολιες" μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι μου "σοφοι". Τα χρονια περασαν, τελειωσα το σχολειο, μπηκα στο πανεπιστημιο, τελειωσα και το πανεπιστημιο, εκανα το διδακτορικο μου, τελειωσα και το διδακτορικο μου και το σχολειο συνεχιζει να μην μου λειπει. Σχεδον 8 χρονια απο τοτε που τελειωσα την Γ Λυκειου και ακομα ουτε ιχνος αναπολησης του σχολειου. Ο μονος λογος που σκεφτομαι το σχολειο στην ηλικια μου ειναι με περισκεψη και ευθυνη να κανω και εγω οτι μου αναλογει να βελτιωθει ωστε τα παιδια μου και τα παιδια του αλλου να μην βιωσουν τις αθλιες συνθηκες διδασκαλιας.<br /><br />Γιατι ακομα και αν δεν βιωσα την βεργα των παλαιων χρονων εμαθα απο πρωτο χερι την αμαθεια των δασκαλων και των καθηγητων. <br /><br />Δεν μπορω να καταλαβω τι λειπει στους ανθρωπους απο το σχολειο. Αν ειναι ερωτες και φλερτ ναι τοτε το καταλαβαινω αν και δεν βλεπω και παλι πως αυτο μπορει να συγκριθει με το αισθημα του ερωτα και του πονου που ειναι ικανος να νιωσει ενας ωριμος ανθρωπος. Το παιδι ερωτευεται με αθωοτητα ενω ο ερωτας του ενηλικα εχει ποιοτητα, βαθος και τραγικοτητα οταν αυτος τελειωνει.<br /><br />Βλεπω τον εαυτο μου τωρα και τον συγκρινω με τοτε. Νυχτα με την ημερα. Τι να ζηλεψω απο το τοτε? Αγαπω αυτο που ειμαι τωρα και δεν θα ηθελα με τιποτα να γυρνουσα στο τοτε ακομα και αν ολα τα προβληματα μου λυνονταν. Με τιποτα δεν θα ηθελα να ανταλλαξω αυτα που ξερω τωρα και αυτα που ειμαι τωρα με αυτα που ημουν τοτε. Τοτε ημουν μια υπο διαμορφωση μαζα συναισθηματων, ονειρων, ανασφαλειων, αφελειας, ορμονων και αγνοιας για την ζωη. Τωρα τουλαχιστον ξερω ΚΑΤΙ και μπορω να πατησω στα ποδια μου.<br /><br />Πλεον δεν με αναγκαζουν να βλεπω καποιον που ετυχε να εχω για δασκαλο σαν αυθεντια. Αν θελω να μαθω κατι μπορω να ψαξω και να μαθω. Ειμαι ΑΥΤΑΡΚΗΣ. Δεν περιμενω να μου δωσουν γνωση, την ψαχνω μονος μου.<br /><br />Επιπλεον δεν χρειαζομαι τον βαθμο του δασκαλου σαν αντιπροσωπευτικο της αξιας μου. Δεν με βαθμολογει κανεις. Κρινομαι απο τον εαυτο μου και απο τους αλλους. Αλλα βαθμος δεν μπαινει ουτε καλουν την μανα μου στο τελος της περιοδου να της δωσουν τον ελεγχο.<br /><br />Δεν εχω 50 μαθηματα και αλλα τοσα βιβλια να κουβαλησω καθε εβδομαδα. Δεν φοβαμαι μηπως ο δασκαλος βαλει ξαφνικο διαγωνισμα και με πιασει αδιαβαστο. Δεν διαβαζω με προγραμμα. Διαβαζω οταν το γουσταρω και οταν νιωθω ετοιμος να καταπιαστω με το διαβασμα. <br /><br />Ειναι πραξη ελευθεριας το διαβασμα πλεον. Και επιλογης.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι πλεον μπορω να κρινω τους δασκαλους του σχολειου οπως εκαναν και αυτοι σε εμενα. Και να δω ποσο λιγοι ειναι οι περισσοτεροι. Γιατι εχουν την ψευδαισθηση οτι τα ξερουν ολα, η κανουν πως τα ξερουν στους αδαεις μαθητες που δεν ξερουν αλλα πλεον ξερω οτι δεν ξερουν τιποτα η πολυ λιγα γιατι η γνωση δεν εχει πατο. Και κανεις δεν ειναι κατοχος της απολυτης γνωσης.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι σπανια, οταν πηγαιναμε σε μουσεια, μας εκαναν ενδιαφερουσα αναλυση των εκθεματων.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο ως ενηλικας ενιωσα την ριγη και ενιωσα την αισθητικη ομορφια που δινει η ακροπολη των Αθηνων ενω σαν πιτσιρικας δεν μπορουσα να νιωσω πολλα.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο τωρα μπορω να διαβασω ιστορια επειδη το γουσταρω χωρις να με εξετασει καποιος στις ημερομηνιες και στις μαχες, και να με κανει να πιστευω οτι η ιστορια ειναι θεμα καλης μνημης που ποτε δεν ειχα.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη αυτοι που διδασκαν αρχαια προσπαθουσαν να διδαξουν την αρχαια ελληνικη χωρις να εχουν κατανοησει τους αρχαιους Ελληνες.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη προσπαθουσαν να μου περασουν την εντυπωση οτι οι αρχαιοι ειναι ζωντανοι και οι νεοι ελληνες ειναι νεκροι.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη με λιγες εξαιρεσεις ηρθα σε επαφη με εργα αλλων ΞΕΝΩΝ καλλιτεχνων και συγγραφεων. Και ετσι χαιρομαι που τωρα πλεον ξερω ποσο παγκοσμια ειναι η τεχνη και οτι καθε χωρα εχει βγαλει τους δικους της αξιολογους ανθρωπους του πνευματος.<br /><br />Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη μας αναγκαζαν να πηγαινουμε εκκλησια. Χωρις να σεβονται την προσωπικοτητα του παιδιου. Τωρα πλεον ξερω τους κινδυνους της κατηχησης. Και χαιρομαι που μπορω να επιλεξω ελευθερα το τι θα πιστευω και τι θα κανω.<br /><br />Με λιγα λογια δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ενιωθα το πνευμα μου να περιοριζεται, να στραγγαλιζεται. Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ημουν λιγοτερο ελευθερος πνευματικα απο οτι ειμαι τωρα.<br /><br />Ελπιζω στα παιδια του μελλοντος να τους λειπει πραγματικα το σχολειο. Οχι να τους λειπει επειδη νιωθουν οτι ετσι πρεπει να συμβαινει αλλα επειδη οντως ενιωθαν το ιδιο ελευθερα με τωρα. Ενιωθαν οτι ηταν το ιδιο ελευθερα με το σημερα.<br /><br />Και ελπιζω να βαλω και εγω το λιθαρακι μου προς αυτη την κατευθυνση οταν η ζωη θα το απαιτησει απο εμενα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2827313144603412997?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-14317839068865854282011-12-06T22:11:00.002+02:002011-12-06T23:24:23.752+02:00Το καλο με τα μεσημερινα γευματα στον εργασιακο χωρο ειναι οτι μπορεις να ερθεις πιο κοντα με τους ανθρωπους που σε περιβαλλουν, ειδικα δε αν εισαι νεος στον χωρο. Σημερα το μεσημερι παρηγγειλαν φαγητο απο λιβανεζικο catering στο εργαστηριο και ειχαμε την ευκαιρια να βρεθουμε ολοι μαζι και να χαλαρωσουμε. Νομιζω οτι απο τοτε που ηρθα στην Γαλλια αυτα που εφαγα ηταν ο,τι πλησιεστερο στην Ελληνικη κουζινα εχω φαει. Κεφτεδακια, σουβλακια, πιτες (αραβικες μεν αλλα πιτες)...Ο μουσακας ελειπε. Πηραμε φωτογραφιες πινοντας βοτκα (ναι μια η ωρα το μεσημερι), και μετα απο ολο αυτο επρεπε να γυρισουμε να κανουμε δουλεια. Αμ δε...Ενιωθα το στομαχι μου να σπαρταραει σαν να με παρακαλει να τελειωσει το μαρτυριο. Η οθονη του υπολογιστη μου περιστρεφοταν αργα και βασανιστηκα και απλα ηθελα ενα ραντζο να πεσω ξερος (αυτος ο μεγαλος καναπες στην κουζινα του εργαστηριου μου φανηκε ιδιαιτερα γοητευτικος εκεινη την στιγμη).<br /><br />*Ιντερλουδιο*<br /><br />Ατομο του εργαστηριου (εστω Χ): Διαβαζει "φιλοσοφικη" φραση απο τις αρχικες σελιδες διδακτορικης διατριβης.<br />Εγω: "Doesn't make much sense, does it?".<br />X:" No i suppose it doesn't, not in French as well as in English".<br />Κοιταζομαστε για λιγα δευτερα και ξεσπαμε σε γελια.<br />Εγω: "I guess he should stick to science instead of philosophy".<br />X: I guess you should also translate it in Greek. I mean it's the language of philosophy. Then you might understand it".<br />Εγω: Χαμογελο. "No, it's plain nonesense. Just leave it be. We are not going to be more wise after reading it".<br /><br />*Τελος Ιντερλουδιου*<br /><br /><br />Εφυγα απο το εργαστηριο γυρω στις 7. Εβρεχε ολη μερα και ο ουρανος ηταν μουντος. Αλλα υπηρχε κατι σε ολο αυτο το σκηνικο που με γοητευε, τα φυτα, τα δεντρα, η ησυχια. Οι δρομοι της πανεπιστημιουπολης ηταν σχεδον αδειοι. Υπηρχε μια σπανια ιεροτητα στην στιγμη. Υπηρχε κατι ομορφο που δεν μπορουσα να καταταξω σε καμια αισθητικη αντιληψη μου. Ηθελα καπως να κρατησω στην μνημη μου αυτη την εντυπωση που μου δημιουργηθηκε. Η μερα εφτανε σχεδον στο τελος της. Περπατουσα για να φτασω στην σταση του λεωφοριου και ενιωσα χαρουμενος που εζησα και αυτη την ημερα. Σημαινει οτι και αυτή η ημερα ΚΑΤΙ αξιζε τελικα. Νεες ιδεες, νεα γελια, νεες σκεψεις, νεα πραγματα να μοιραστεις και να γελασεις η να λυπηθεις. Δημιουργια πανω απ ολα και ερωτας. Ο,τι και να σημαινει αυτό. Ερωτας με την ζωη, με τους ανθρωπους, με το οτιδηποτε.<br /><br />Και μια μερα φτανει στο τελος της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1431783906886585428?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-39195934643833349862011-12-03T21:10:00.015+02:002011-12-05T15:12:45.220+02:00Τα εργα των μεγαλων ποιητων δεν τα εχει ακομα οικειοποιηθει η ανθρωποτητα, απλουστατα διοτι μονο οι μεγαλοι ποιητες ειναι σε θεση να το κανουν. Εχουν διαβαστει μονο οπως διαβαζει η πλειονοτητα των ανθρωπων τα αστερια, στην καλυτερη περιπτωση με τον τροπο της αστρολογιας και οχι της αστρονομιας. Οι περισσοτεροι ανθρωποι εχουν μαθει να διαβαζουν μονο και μονο για να λενε οτι χαλαρωνουν, οπως εχουν μαθει να μετρουν μονο και μονο για να μπορουν να κρατουν τους λογαριασμους τους ωστε να μην τους κοροιδευουν στο εμποριο. Ομως για την αναγνωση ως ευγενη διανοητικη ασκηση γνωριζουν ελαχιστα η τιποτε. Κι ομως, αυτη μονο ειναι αναγνωση με την υψηλη εννοια: οχι εκεινη που μας νανουριζει οπως καθε πολυτελεια, βυθιζοντας σε υπνο μακαριο τις πιο ευγενεις μας ικανοτητες, αλλα εκεινη που για να την πετυχουμε πρεπει να σταθουμε στα ακροδαχτυλα μας και να της αφιερωσουμε τις πιο δραστηριες και φωτισμενες ωρες μας.<br /> Πιστευω οτι, αφου πια μαθουμε το αλφαβητο, θα πρεπει να διαβαζουμε ο,τι καλυτερο διαθετει η λογοτεχνια και οχι να επαναλαμβανουμε αιωνιως το αλφα, το βητα και τις μονοσυλλαβες λεξεις. Πρεπει να προχωραμε ταξεις και οχι να μενουμε ολη μας την ζωη στασιμοι στην πρωτη. Οι περισσοτεροι ανθρωποι ειναι ευχαριστημενοι αν ειναι σε θεση να διαβασουν η να ακουσουν καποιον να τους διαβαζει ενα καλο βιβλιο, τη Βιβλο, η σοφια του οποιου τους εχει καταδικασει. Την υπολοιπη ζωη τους φυτοζωουν και χαραμιζουν τις πνευματικες τους ικανοτητες σε αυτο που αποκαλειται "ευκολο διαβασμα".<br /><br />(...)<br /><br />Διαβαζουν για χιλιοστη φορα την ιστορια του Ζουβουλων και της Σεφρονιας, οτι αγαπιονταν οσο κανεις δεν ειχε αγαπησει ποτε πριν και ποσα εμποδια επρεπε να συναντησει στο δρομο της η αληθινη τους αγαπη- πως ετρεξε, πως σκονταψε και πως ξανασηκωθηκε, και παλι απο την αρχη.<br /><br />(...) Και ολα αυτα τα διαβαζουν με ματια και στοματα ορθανοιχτα, με μια ακορεστη, πρωτογονη περιεργεια και με ακουραστα στομαχια, που χωνευουν τα παντα στην στιγμη χωρις ποτε να παθαινουν δυσπεψια, οπως ενα τετραχρονο πιτσιρικι διαβαζει την Σταχτοπουτα του με το επιχρυσο εξωφυλλο που του την αγορασαν για δυο σεντς.<br /><br /><span style="font-style:italic;">Henry D. Thoreau--Walden, Εκδοσεις Κεδρος, 4η Εκδοση</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Ερωτηση κρισεως</span>: Βλεπετε τιποτα κοινο με την συγχρονη μαζικη παραγωγη μυθιστορηματων? :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-3919593464383334986?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-5990760536236024312011-12-02T23:40:00.020+02:002011-12-03T01:00:16.283+02:00Αχ το μπλογκακι μου....Τοσα χρονια το εχω αφησει το ιδιο εμφανισιακα. Δεν ξερω αλλα εκτος του οτι βαριεμαι να το αλλαξω νιωθω οτι για εμενα απλα δεν εχει κανενα νοημα, γιατι ετσι και αλλιως scripta manent (βεβαια μου αρεσει να βλεπω αλλαγες στα blogs των αλλων!).<br /><br />Χμμμ...Τι να γραψω λοιπον αποψε...Λοιπον σκεφτομουν οτι θα ηθελα αν γινοταν να γεμισει ο πλανητης διαφορετικους ανθρωπους. Σε τροπο σκεψης, δρασης, φιλοσοφια κοκ. Περα απο ολα τα γνωστα και τα χιλιοειπωμενα για τις συνηθειες της συγχρονης ζωης, τα προτυπα και μπλα μπλα (αφηνω τα λοιπα σε διαφορους κοινωνιολογους, ψυχαναλυτες, ψυχολογους να τα βγαλουν περα με το χαος) εχουμε γινει ολιγον τι μιζεροι και βαρετοι. Το ριχνουμε με αυταρεσκεια στην κριση και τα δεινα της αλλα και τι να το κανεις το χρημα οταν δεν εχεις μαθει να εκτιμας τα λιγα πραγματα, οταν δεν εχεις μαθει να ζεις με συνεση και λιτοτητα? Φανταζομαι οτι αυτος που θα εχει το λιγοτερο προβλημα με την κριση ειναι αυτος που αρκειται στα λιγα. Αλλα αφου μας εχουν φουσκωσει τα μυαλα με τα καταναλωτικα "θελω" ειναι δυσκολο να ξεφυγεις απο αυτη την λογικη της αιωνιας και ξεχειλισμενης καταλανωσης.<br /><br />Και μην νομιζετε οτι μου διαφευγει οτι ερχονται γιορτες και η καταλωτικη μανια θα αγγιξει ορια και αυτη την χρονια. Και δεδομενης της κρισης νομιζω οτι η καταθλιψη θα ειναι χειροτερη φετος απο τις αλλες χρονιες. Λοιπον ολα αυτα μου φαινονται λιγο περιεργα διοτι αν δεν τιθεται θεμα επιβιωσης και καλυψης βασικων αναγκων τι στο διαολο τα θελουμε τα περισσοτερα?<br /><br />Θες να αρεσεις στον γκομενο/γκομενα σου ΚΑΙ αυτες τις γιορτες? Μην αγορασεις νεο φορεμα δεν εχει νοημα, ποτε θα το καταλαβεις? Αν σε εκτιμα θα σε εκτιμησει και με το παλιο φορεμα.<br /><br />Μην πας για μπουκλες, ντεκαπαζ, αμπραγιαζ, συμπλεκτη κλπ την παραμονη της πρωτοχρονιας. Φορα κατι ομορφο που σε κολακευει, φορα ενα ωραιο πουκαμισο, ενα ομορφο ρουχο, γεμισε την καρδια σου δυναμη και αισιοδοξια και ξεκινα την νεα χρονια. Μην πας φετος την πρωτοχρονια στον Βερτη και στον Τσαλικη κλπ και κατσε μια φορα με την οικογενεια σου, με φιλους και συγγενεις, να πειτε δυο κουβεντες, να μαθεις τι κανουν, πως ειναι, που εχεις να τους δει απο το Πασχα. Μαζεψε τους κολλητους, κολλητες στο σπιτι και παιξτε κανα επιτραπεζιο, πιειτε ενα μπουκαλι κρασι, δωστε αγαπη και ζεστασια. Ειναι τσαμπα. Δεν κοστιζουν.<br /><br />Το να εισαι ανθρωπος δεν αγοραζεται. Και φτωχικα οι ανθρωποι και παλι καλα μπορουν να περνουν.<br /><br />Θα μου πεις, και με το δικιο σου, οταν το παιδι σου ειναι ανεργο, ο πατερας ανεργος, και εισοδημα δεν εχεις τι χαρα να παρεις? Περιμενεις απαντηση? Οχι δεν θα στην δωσω γτ ο καθενας βρισκει αυτη που καταλαβαινει ο ιδιος. Τι περιμενες? Να σου δωσω σκονακι?<br /><br />Και αν ηξερα εγω την απαντηση τοτε θα ημουν εγω φιλοσοφος, ζωγραφος, ποιητης κοκ και οχι αυτοι που πραγματι υπηρξαν τετοιοι και μαλιστα πολυ ικανοι. Αν ηταν τοσο ευκολη η απαντηση τοτε για ποιο λογο ολοι αυτοι οι ανθρωποι του πνευματος αφιερωσαν την ζωη τους στο να απαντησουν, ο καθενας με τον δικο του τροπο, αναλογα ερωτηματα? Οποτε δεν θα απαντησω στην ερωτηση αυτη αλλα θα σε αφησω να την αναζητησεις μονος σου. Μονο τοτε εχει αξια. Αλλες ευκολες ερωτησεις τελος. <br /><br />Θελουμε απαντησεις σε ερωτηματα που υπαρχουν για αιωνες, που ανθρωποι εδωσαν ολη τους την ζωτικη ενεργεια και το μυαλο τους για να απαντησουν ο καθενας βασει των ικανοτητων του. Και εμεις θελουμε να συνοψισουμε σοφια αιωνων σε μια μονο προταση. Δεν γινεται.<br /><br />Και επανερχομαι. Πως γινεται να αντλησεις χαρα οταν εισαι ανεργος, σε παρατησε η γκομενα η ο γκομενος, η μανα σου ειναι στην εντατικη, δεν ξερεις αν θα βγαλεις το επομενο μηνα κλπ κλπ. Την εχω βαρεθει αυτη την ερωτηση. Να την ακουω εννοω. Προυποθετει σαν απαντηση μια χλιαρη συγκαταβαση αλλα βαρεθηκα να οδηγουμαι στο ιδιο αδιεξοδο που οδηγει. Θελω να βρω μια απαντηση για τον εαυτο μου. Και ελπιζω να βρει ο καθενας μιαν απαντηση για τον δικο του εαυτο. Και απο εκει να ξεκινησει το ταξιδι του ανανεωμενος και ελευθερος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-599076053623602431?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-78687420752347936432011-11-19T23:00:00.015+02:002011-11-19T23:20:39.390+02:00Και επιτελους πριν απο λιγες μερες πατησα σε Γαλλικο εδαφος! Σας σκεφτομουν ολους που μου γραψατε στο προηγουμενο ποστ και πολυ με συγκινησατε και ηθελα να απαντησω στον καθενα ξεχωριστα αλλα δυστυχως οι ετοιμασιες για το ταξιδι δεν μου επετρεψαν να ασχοληθω με το μπλογκ. Τωρα ομως καθομαι στο νεο μου διαμερισμα, μεσα στην ζεστουλα μου και σας γραφω!<br /><br />Λοιπον....Καταρχην παλι δεν προλαβα να δω το Παρισι αλλα επειδη ειναι μια ωριτσα και κατι με τον TGV απο Nancy σκεφτομαι να παω συντομα. Φοβαμαι βεβαια οτι θα κατσω μια βδομαδα εκει να γυριζω...Χεχε!<br /><br />Τα πραγματα στο πανεπιστημιο ειναι τελεια, οι ανθρωποι πολυ φιλικοι, η ατμοσφαιρα πολυ καλη, οι ανθρωποι στον δρομο σε βοηθανε χωρις αντιρρησεις. <br /><br />Περπατας στον δρομο η καθεσαι στην σταση και οι ανθρωποι, αγνωστοι, που σε πλησιαζουν σε λενε καλημερα. Τι πιο ωραιο να ξεκινας την μερα σου με μια καλημερα απο καποιον αγνωστο?<br /><br />Οι ανθρωποι απο οτι ειδα αν και φαινεται οτι δεν ειναι πλουσιοι εχουν μια χαρα που καθρεπτιζεται στα προσωπα τους. Το βλεπεις, δεν γινεται να σου ξεφυγει.<br /><br />Απεναντι απο εκει που μενω υπαρχει ενα μαγαζι κεμπαμπ και το εχει ενας τουρκος με την γυναικα τους και πισαμε αμεσως κουβεντα αυτος στα Γαλλικα και εγω στα κουτσο Γαλλικα που ξερω...Τρελο γελιο! Πολυ καλοι ανθρωποι!<br /><br />Ειναι μουντα και κρυα εδω αλλα τελικα δεν με νοιαζει πολυ. Πιστευα οτι δεν με επηρεαζε ψυχολογικα αλλα τελικα συνηθισα. Χαιρομαι που οι ανθρωποι ειναι χαρουμενοι. Μου αρεσει που ασχολουμαι με κατι που αγαπω και εχω ενα τοσο ομορφο περιβαλλον να δουλεψω.<br /><br />Λατρευω το πρωι που πηγαινω και τρωω τα κρουασαν και τον καφε ζεστο ζεστο απο την καφετιερα του εργαστηριου.<br /><br />Αιναφετς τελικα πολυ ομορφη η δευτερη πατριδα σου. Γιατι μου ειχες πει οτι οι ανθρωποι δεν ειναι φιλικοι? Μπορει στο Παρισι μαλλον....<br /><br />Φιλακια πολλα σε ολους...Θα περασω απο τα bloggaκια σας να μαθω νεα σας τωρα που χαλαρωσα. Φιλια πολλα!<br /><br />Σας αφηνω με ενα τραγουδακι απο την Zaz που λατρευω. <br /><br /><br /><br /><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/oWsEjI_4B5w" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7868742075234793643?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-82935209833158212052011-10-21T02:12:00.007+03:002011-10-21T16:41:56.507+03:00Μου ελειψε το blogging. Μου ελειψαν και οι αναγνωστες που ανταλλασαμε αποψεις. Χαθηκα γιατι ετοιμαζα την διδακτορικη μου διατριβη και σημερα πλεον αυτο το κεφαλαιο της ζωης μου τελειωνει. Την παρουσιασα και εγκριθηκε απο την επιτροπη. Και τωρα ετοιμαζω τις βαλιτσες μου για την Γαλλια για εναν χρονο. Και ξερετε τι θα μου λειψει πιο πολυ? Η σκια της ακροπολης των Αθηνων. Αστειο? Ισως. Αλλα παντα τα μαρμαρινο μνημειο αυτο ασκουσε μια απεριγραπτη γοητεια πανω μου.<br /><br />Θα μου λειψει η απλοτητα του Παρθενωνα που εκφραζει το αρχαιοελληνικο ιδεωδες. Μεστοτητα και απλοτητα. Και καθως βλεπω τα οσα γινονται στην χωρα με πιανει ενα απιστευτο παραπονο για την ολη κατασταση, οχι για εθνικιστικους λογους (δεν ειμαι εθνικιστης) αλλα επειδη συνειδητοποιω ποσο γελοιο ειναι η χωρα που γεννησε τον πολιτισμο να ζει τετοιες γελοιοτητες. Και να με αναγκαζει να φυγω στο εξωτερικο για να βρω την ακρη μου.<br /><br />Και αν το σκεφτεις ειναι γελοιο να πρεπει να στερηθω ολα αυτα που εχει η Ελλαδα, τον ηλιο, το φως, ολα αυτα για να πρεπει να φυγω για πιο μουντα μερη του κοσμου. Θα μου λειψει η ελληνικη φυση. Θα μου λειψει αυτη η ομορφη απλοτητα που υπαρχει στην ελληνικη γη αν εχεις ανοιχτη καρδια για να την δεις.<br /><br />Θα μου λεψει σιγουρα η ελλαδα ακομα και για αυτον τον ενα χρονο που θα λειπω. Δεν θα μου λειψουν ολα τα στραβα που εχει. Αλλα καθε τοπος εχει την δικη του φυσιογνωμια και για εμενα η Ελλαδα μιλα κατευθειαν στην καρδια μου. Δεν αντιλεγω οτι υπαρχουν και πιο ομορφα μερη στον κοσμο αλλα αυτη η απλοτητα που αντιπροσωπευει η ελλαδα για εμενα ειναι κατι το ανεκτιμητο.<br /><br />Θα μου λειψουν πολλα ακομα και αν ειναι να φυγω για εναν μονο χρονο. Δεν τιμα καμια χωρα οι κατοικοι της να φευγουν σε αλλη χωρα για να βρουν καλυτερο μελλον. Αλλα πιστεψτε με δεν φταιει Ελλαδα που οπως λενε "τρωει τα παιδια της". Ο τοπος ειναι παντα αγνος. Οι ανθρωποι τον κανουν ασχημο. Και αν ακομα και το τοπιο γινεται σκληρο, οπως ο Ταυγετος στην Λακωνικη γη, δεν δημιουργει αδικιες που δημιουργουν οι ανθρωποι.<br /><br />Μου λενε οτι ισως μεινω τελικα εξωτερικο. Δεν ξερω. Δεν το νομιζω. Αγαπαω πολυ την γη της Ελλαδας για να φυγω μονιμα. Θα δειξει.<br /><br /><br />Μου λειψατε ολοι. Ελπιζω να ειστε καλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8293520983315821205?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-2876718133762135372011-08-09T21:15:00.005+03:002011-08-09T21:32:32.187+03:00Ηθελα να γραψω και εγω κατι για τον Ελυτη ακολουθωντας το παραδειγμα του <a href="http://porcupine-killkiss.blogspot.com/2011/08/blog-post_02.html">πορκουπινιου</a>. Τι να βαλω λοιπον? Χτες βραδυ βρηκα το ακολουθο αποσπασμα στο οποιο ο μεγαλος μας ποιητης μιλα για την παιδεια και την διακριση μας στον διεθνη στιβο. <br /> <br /> <br />"Αυτο με κανει να κατασιγαζω μεσα μου τον αισθηματια Ελληνα που κρυβω, και να σκεπτομαι οτι ισως ειναι πιο σωστο να μην φοβηθουμε την συγκριση και την αμιλλα αλλα να προχωρησουμε, φυσικα παντοτε με την προοπτικη να διακριθουμε στην ποιοτητα που σημαινει στο πνευμα. Για αυτο επιμενω πολυ στο θεμα της παιδειας. Χρειαζομαστε παιδεια, σοβαρη, βαθια, οχι αυτη την τεχνικη που υπαρχει στις μερες μας, γιατι μονο με αυτην θα μπορεσουμε να διακριθουμε και να πορευτουμε σε εναν καινουργιο δρομο αλλα και να διατηρησουμε τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα της φυσιογνωμιας μας". <br /> <br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/hoNIcsiuUdk" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> <br /> <br /> <br />Απο κει και περα τι να πεις παραπανω....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-287671813376213537?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-51443298686687032422011-07-29T00:16:00.011+03:002011-07-29T00:35:11.256+03:00Σταματησα λιγο να γραψω ενα δυο πραγματα που συζητουσα προσφατα με κατι φιλους. Προσφατα εχασα τον παππου μου μετα απο 5-6 μερες νοσηλειας στο νοσοκομειο. Λοιπον ετυχε να μην εχω χασει δικο μου ανθρωπο (συγγενη η φιλο) οσο θυμαμαι τον εαυτο μου και η αληθεια ειναι οτι σε συζητησεις με αλλους δεν μπορουσα να καταλαβω πως ειναι να χανεις καποιον δικο σου ανθρωπο. Ενιωθα κατι, αλλα μονο εγκεφαλικα, οχι ουσιαστικα γιατι η εμπειρια ειναι σημαντικο πραγμα για την συναισθηματικη κατανοηση των πραγματων.<br /><br />Ενιωθα οτι θα ειναι ακομα πιο ασχημα, τωρα που ειμαι 27, να αναγκαστω να χασω τους παππουδες μου, με τους οποιους ειχα τοσο βαθια σχεση. Και ολο καθομουν και σκεφτομουν πως θα ειναι χωρις αυτους, τον παππου και την γιαγια, και στεναχωριομουν. Και να που συνεβη λοιπον. Ειχα καιρο να τον δω λογω σπουδων και δεν προλαβα να τον δω στο νοσοκομειο γιατι πιστευα οτι θα την εβγαζε καθαρη και μου ελεγαν οτι τα παει καλα. <br /><br />Τις μερες που ηταν στο νοσοκομειο πιστευα οτι αν πεθανει θα καταρρευσω και οτι θα με κατεστρεφε αυτη την περιοδο που γραφω την διδακτορικη μου διατριβη. Και ομως. Δεν ξερω γιατι, ισως ειχα συνηθισει την ιδεα του θανατου, ισως επειδη δεν ταλαιπωρησα την ψυχη μου με ιστοριες για το επεκεινα και παραδεισους. Δεν πιστευω οτι με βλεπει "απο εκει πανω". Θα ειχε πλακα να το πιστευω αλλα δεν το πιστευω. Μου φαινεται απλα κατι για να με παρηγορει. Πεθανε, χαθηκε, τελος. Πιο τελος δεν υπαρχει. Οριστικα και αμετακλητα. Δεν εκλαψα. Δεν πεθανα στον πονο οπως περιμενα. Δεν επεσα σε μαυρη μαυριλα. <br /><br />Ισως επειδη ειχα διαβασει για τον θανατο, δεν απεφευγα να μιλαω για αυτον οπως οι περισσοτεροι. Μου ηταν αυτονοητα να μπορεις να συζητας για αυτον χωρις να φτυνεις τον εαυτο σου (sic!).<br /><br />Οταν σκεφτομουν τι μπορει να ειχε περασει στο νοσοκομειο αν καθοταν και αλλο σκεφτομαι οτι τελικα οντως ο θανατος μερικες φορες ειναι λυτρωση. Οταν βλεπεις καποιον να ταλαιπωρειται απλα θες να σταματησεις την ταλαιπωρια του. Και να ξερεις οτι δεν υπεφερε. Δεν σε νοιαζει ποσο πολυ τον αγαπουσες, ποσο πολυ θα πονεσεις κοκ. Απλα θες να φυγει οσο γινεται πιο γρηγορα. Γιατι καμια φορα ο θανατος ειναι καλυτερος απο μια ζωη μεσα στην αρρωστια και στον πονο.<br /><br />Με αυτα και αυτα νομιζω οτι απεδειξα στον εαυτο μου οτι ολα αυτα που πιστευα και διαβαζα τοσο καιρο για την φιλοσοφια δεν ηταν απλα κατι για να περναω την ωρα μου. Οταν ηρθε η ωρα μου φανηκαν χρησιμα και δεν υπεκυψα σε ανουσιους συναισθηματισμους και μοιρολογια.<br /><br />Ειναι μεγαλο σοκ να ξυπνας για μερα και να ξερεις οτι δεν θα δεις ποτε πια τον αλλον. Τραγικο μεν, απολυτα αληθινο απο την αλλη. Πληρωνεις το τιμημα για το γεγονος οτι εζησες. Και αν ηταν μια γεματη ζωη, γεματη ουσια, χαρα και συναισθημα τοτε ναι, ειναι αξιο τιμημα νομιζω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-5144329868668703242?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-57737236394772484042011-07-12T00:51:00.011+03:002011-07-12T11:03:21.931+03:00Πνιγομαι. Stop. Εχω πηξει. Stop. Γραφω το διδακτορικο και δεν τελειωνουν οι καταραμενες σελιδες με 13pt Times New Roman. Stop. Να αυξησω την γραμματοσειρα η θα με παρουν χαμπαρι? Stop. Καποια την εχω πρηξει και κουρασει και με ανεχεται. Stop. Δεν θα παω διακοπες φετος. Stop. Θα κατσω να γραψω. Stop. Φευγω για Ισπανια αυτη την βδομαδα για συνεδριο. Stop. Ελπιζω να ξεκουραστω λιγο. Stop. Πραγματοποιηθηκε το ονειρο μου και τον Νοεμβριο φευγω για Γαλλια για δουλεια, για εναν χρονο. Stop. Πρεπει να γραψω την διατριβη πριν τον Νοεμβριο για να προλαβω να παω στην Γαλλια. Stop. Αν οχι, οι Γαλλοι θα με καψουν σαν την Ιωαννα της Λωραινης. Stop.Δεν προλαβαινω! Stop. Μου ελειψε το blogging και ολοι εσεις. Stop.<br /><br /><br />Την αγαπη μου! Nonstop!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-5773723639477248404?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-26967623685686574322011-06-23T22:33:00.010+03:002011-06-23T22:48:44.025+03:00Ξερεις τι? Καθομουν και αναρωτιομουν πως γινεται οι ανθρωποι να χωριζουν τα επαγγελματικα τους απο τα προσωπικα τους. Αυτο το αναρωτιομουν ακομα πολυ πριν σε γνωρισω. Μου φαινοταν καπως ηλιθιο να μην εχεις μην ενοτητα στην ζωη, να αναγκαζεσαι να την κανεις κομματια για τον εναν η τον αλλον λογο.<br /><br />Και οταν με ρωτας αν πρεπει να φυγεις για να μου αφησεις χωρο να δουλεψω, και παλι μου φαινεται χαζο και αφυσικο. Οχι επειδη φοβαμαι οτι θα σε χασω και θα πρεπει να συνεχισω μονος κατι που εχω ξεκινησει, αλλα επειδη μου φαινεται τοσο πολυ παραλογο να αγαπας μονο οταν η υπολοιπη ζωη σου εχει μπει σε μια σειρα.<br /><br /><br />Ξερεις γιατι?<br /><br />Επειδη η ζωη δεν μπαινει ποτε σε μια σειρα αν δεν θελεις να μπεις καπου και να βολευτεις, αν θες να ταξιδευεις με ολους τους ανεμους, ηρεμους αλλα και θυελλωδεις. Και επειδη ακριβως η ζωη ποτε δεν ειναι γαληνια και αταραχη, για αυτο ακριβως τον λογο δεν μπορω να καταλαβω τι σημαινει να νοιαζεσαι να φτασεις στους στοχους σου οταν το μονο που κανεις ειναι να κυνηγας σκιες το βραδυ. Οχι οτι δεν ειναι καλο να εχεις στοχους. Ειναι καλο να τους κυνηγας μονος σου μερικες φορες για να δινεις στον εαυτο σου το δικαιωμα της μοναξιας. Αλλα δεν μπορεις να βαζεις την αγαπη σε δευτερη μοιρα επειδη σου χτυπησε την πορτα προς το τελος της διαδρομης σου να φτασεις εναν στοχο.<br /><br />Ουτε ειναι δυνατον να τα βαζεις ολα σε μια ζυγαρια, αγαπη μου, και να τα ζυγιζεις και να βρισκεις ποιο σε βαραινει περισσοτερο η ποιο εχει την περισσοτερη σημασια. Γιατι ζυγιζεις τσουβαλια οταν σε βαραινουν και θες να ξεφορτωθεις ενα απο τα δυο ενω η αγαπη δεν ειναι βαρος και αν γινεται βαρος τοτε δεν ειναι αγαπη.<br /><br />Γιατι η αγαπη, οταν ειναι αληθινη δινει φτερα για νεα πραγματα και δεν σε παει ποτε πισω. Αυτο εχω καταλαβει απο την ζωη μου. Και θεωρω ανειλικρινες πολυ να ριχνεις το φταιξιμο στον αλλον οταν δεν καταφερες κατι, λες και αυτος ο καποιος σταθηκε αναμεσα σε εσενα και τον στοχο σου. Αυτα ειναι παιδιαστικες βλακειες.<br /><br />Η αγαπη ειναι αγαπη και δεν μπορει να γινεται ποτε βαρος. Το οτι οι ανθρωποι την κανουν αρρωστη και τους καταστρεφει ειναι δικο τους λαθος, γιατι απλα δεν καταλαβαινουν ποτε τον αλλον ουτε τους εαυτους τους.<br /><br />Δεν μπορεις να αρνηθεις την ομορφια ενος λουλουδιου μονο και μονο επειδη εχεις δουλεια και πρεπει να τρεξεις να την προλαβεις. Το κοιτας, το αγγιζεις και σου δινει χαρα. Και μετα συνεχιζεις στην δουλεια σου. Ετσι δεν ειναι? Δεν μπορεις να αρνηθεις στον εαυτο σου κατι που σε κανει να νιωθεις ομορφα μονο και μονο επειδη πρεπει ΚΑΤΙ να κανεις στην ζωη σου. Η ζωη ειναι ολα μαζι, και αγαπη, και πονος, και χαρα και λυπη. Δεν μπορεις να κανεις εκπτωσεις σε καποιο απο αυτα επειδη απλα δεν σε συμφερει. Τοτε απλα δεν ζεις στην πραγματικοτητα που λεγεται ζωη. Ουτε μπορεις να αγαπησεις τοτε.<br /><br />Αυτα τα λογια ειχα να σου πω. Θα μου πεις γιατι δεν στα λεω αλλα στα γραφω...Τα γραφω για να τα εχεις να τα βλεπεις οποτε το εχεις αναγκη. Μου ελεγες γιατι δεν σου αφιερωνω μην αναρτηση. Οριστε! Αυτη η αναρτηση ειναι ολοδικη σου!<br /><br /><br />Σε αγαπω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2696762368568657432?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-48915673639506635702011-05-26T20:52:00.036+03:002011-05-26T22:15:08.405+03:00Κατεβηκα και εγω οπως και πολυς κοσμος χτες το απογευμα στο κεντρο της Πατρας οπου ειχε κανονιστει να γινει ειρηνικη διαμαρτυρια για την κατασταση στην Ελλαδα. Ακουσα οτι εγιναν αναλογες εκδηλωσεις στην Αθηνα και την Θεσσαλονικη. Πηγαμε εκει, καθησαμε ορθιοι καμποση ωρα (γυρω στις 3 ωρες), ακουστηκαν κατι χειροκροτηματα, καποια αυτοσχεδια πλακατ και αυτο ηταν.<br /><br />Ειχε αρκετο κοσμο ολων των ηλικων, χωρις πανο και χωρις διακριτικα. Ειδα νεους απο διαφορες παραταξεις να βρισκονται στην πλατεια χωρις σημαιες. Ομορφη αισθηση μου δημιουργησε ολο αυτο αλλα οι αμφιβολιες επεμεναν. Ωραιο ολο αυτο. So what?<br /><br />Δεν θα πω οτι ολο αυτο που εγινε δεν εχει κανενα νοημα, γιατι πιστευω οτι ειχε. Αυτο που δεν με αφηνει να ειμαι αισιοδοξος ειναι το οτι πιστευω (και απο αυτα που βλεπω γυρω μου) οτι δεν εχουμε ωριμασει πολιτικα ακομα. Και η πολιτικη και κοινωνικη ωριμανση δεν ειναι θεμα βουλησης για αλλαγη η οργανωσης εκδηλωσεων διαμαρτυριας. Ειναι κατα την γνωμη μου καρπος επιπονης και συστηματικης προσπαθειας που καταβαλλει ο καθενας ξεχωριστα οταν ειναι μονος του η σε μια παρεα φιλων η ανθρωπων που συμμετεχουν σε συζητηση...Ειναι να ψαχνεις συνεχεια να βρισκεις τροπους να καλυτερεψεις την κοινωνικη ζωη, τις μεταξυ μας σχεσεις, την ποιοτητα της ζωης μας.<br /><br />Η πολιτικη συνειδηση ειναι κατι που, εφοσον δεν το αποκτας στο σχολειο, πρεπει να το αποκτησεις με δικα σου "εξοδα". Και οταν λεω "εξοδα" εννοω οχι μονο χρημα αλλα και σκεψη, και προσπαθεια, και ιδρωτα και αμφιβολια και αμφισβητηση, και γνωση οτι δεν υπαρχει υπερτατη αληθεια.<br /><br />Κοιταξτε. Δεν ξερω τι διδασκουν ουτε ειμαι ειδικος κοινωνιολογος η πολιτικος επιστημονας. Αλλα ξεκιναω απο το αρχαιο ελληνικο ιδεωδες οτι ολοι πρεπει να μετεχουν των συζητησεων και οχι μερικοι ειδικοι και δινω στον εαυτο μου το δικαιωμα της γνωμης ακομα και για θεματα τα οποια δεν κατεχω σε επαγγελματικο επιπεδο. Και αυτο γιατι αφορα εμενα, και εσενα που διαβαζεις και τον αλλον που δεν διαβαζει κλπ κλπ. Και το μελλον μου, και το μελλον σου (ναι εσυ αναγνωστη που διαβαζεις) δεν μπορω να το αφηνω στην τυχη των ειδικων. <br /><br />Εχουμε την πολιτεια και εμεις ειμαστε οι πολιτες της. Τοσο απλο. Και πρεπει να καθορισουμε τον τροπο που θα ρυθμιζουμε την ζωη μας σαν κοινωνια. Πρεπει να βρουμε την ισορροπια μεταξυ του ατομικου (την προσωπικοτητα, τις ιδιαιτερες δεξιοτητες, τις προτιμησεις κοκ) και του κοινωνικου (την συμμετοχη στα κοινα, την ληψη αποφασεων, την διασφαλιση των δημοκρατικων θεσμων, της κριτικης και της κρισεως). Εδω ειναι η μαγκια αναγνωστη μου. Πως ισορροπεις το εγω με το εμεις? Πως φτανεις να καταλαβαινεις ποτε η καταχρηση της ελευθεριας δημιουργει προβλημα στον συμπολιτη σου?<br /><br />Και ετσι ερχομαστε σε ενα απο τα πιο βασικα, κατα την γνωμη μου, πραγματα: ποτε και υπο ποιες συνθηκες παραμεριζεις το προσωπικο συμφερον για χαρη του γενικου καλου? Ποια ειναι αυτη η λεπτη γραμμη που πρεπει να περασεις για να βαλεις πρωτα απο ολα το κοινωνικο καλο και μετα την δικη σου προσωπικη γνωμη η αποψη?<br /><br />Θελει τεχνη και ευθυκρισια και διαβουλευση το θεμα. Δεν ειναι της πλακας, δεν γινεται στο ποδι. Θελει εξασκηση και προσπαθεια.<br /><br /><br />Για εμενα ο χαρακτηρισμος πολιτης δεν κερδιζεται με την γεννηση. Πρεπει να τον κατακτησεις τον τιτλο, να τον βαλεις στεφανι στο κεφαλι σου. Και θελει κοτσια δεν ειναι ετσι? <br /><br />Οταν γυρνας το κεφαλι σου στο ιστορικο παρελθον τι βλεπεις? Τυραννια, ολιγαρχια, υπηκοους της αυτοκρατοριας. Και να στο τελος η υψηλη συλληψη του ανθρωπου, το μονο θρονο που εδωσε ο ιδιος στον εαυτο του και εχει αξια: ο πολιτης και η πολις. Η πολιτικη σκεψη και δραση. <br /><br />«Πολιτης δι' απλης ουδενι των αλλων οριζεται μαλλον ή τω μετεχειν κρισεως και αρχης». <br /><br /><br />Εδω ειναι φιλε μου η λακωνικη δηλωση του τι αξιωνει απο την κοινωνια που ζει ο συγχρονος ανθρωπος. Με σαφηνεια και απλοτητα. Κατηγορηματικη δηλωση ανθρωπων που ειχαν καταλαβει απολυτα τι ειναι αυτο που ηθελαν.<br /><br /><br />Και ετσι αγαπητε αναγνωστη ειμαι λιγο καχυποπτος με ολες αυτες τις εκδηλωσεις ως προς την ουσια τους. Μας προβληματιζουν? Η απλα θελουμε περισσοτερα λεφτα και εκει θα τελειωσει το θεμα? Αν ειναι αυτο τοτε δεν πιστευω οτι θα καταφερουμε και πολλα. Αν απο την αλλη θελουμε να εξετασουμε εναλλακτικους τροπους για το πως θα ρυθμιζουμε τις μεταξυ μας σχεσεις τοτε νομιζω οτι εχουμε μακρυ δρομο μπροστα μας αλλα τουλαχιστον καναμε την αρχη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4891567363950663570?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-42333877330875165372011-05-22T14:11:00.013+03:002011-05-22T14:30:49.759+03:00Και αφου γυρισα χτες βραδυ απο το σινεμα (ειχα παει να δω τους πειρατες της καραιβικης)και περιμενοντας να δω αν ο ερωτας κοιμηθηκε η θα με παρει στα επομενα λεπτα εμεινα να χαζευω μια ταινια που επαιζε στο STAR. Ενα θριλερ ηταν απο οτι καταλαβα αμεσως (ειχε και το καταλληλο σηματακι πανω δεξια, το τετραγωνακι, που μου δημιουργησε μια θετικη προδιαθεση) και μη εχοντας τιποτα καλυτερο να κανω (ο ερωτας, οπως αποδειχτηκε μετα κοιμοταν του καλου καιρου) αφεθηκα να το παρακολουθω.<br /><br />Ολα πηγαιναν μια χαρα, το διασκεδαζα μπορω να πω, ωσπου ξαφνικα σταματα η ταινια για να μπουν διαφημισεις. Συνηθως σε τετοιες περιπτωσεις σηκωνομαι απο το κρεβατι και ασχολουμαι με κατι αλλο. Αλλα χτες δεν εκανα κατι τετοιο. Εμεινα να παρακολουθω. Περνανε 5 λεπτα στα οποια εδειχναν ταινιες που θα παιξουν στο προσεχες μελλον. Μετα τα 5 λεπτα αρχιζουν τα ροζ τηλεφωνα. Κοιταω με απαθεια. "Παρε με και θα σου ικανοποιησω τις πιο κρυφες επιθυμιες"--"σκασε, θελω να δω ταινια" της απανταω νοητα, "παρε με να ζησουμε μαζι τις πιο τρελες φαντασιωσεις"--"θελω να δω την ταινια" ουρλιαζω νοητα. Μετα παλι το προσεχες προγραμμα, επειτα παλι ροζ τηλεφωνα. Και παλι τα ιδια σε μια κυκλικη διαδοχη.<br /><br />Αγαπητε μου αναγνωστη δεν ξερω ποσο κρατησε αυτο το μαρτυριο αλλα συμφωνα με το βιολογικο μου ρολοι πρεπει να κρατησε τουλαχιστον μιση ωρα. ΜΙΣΗ ΩΡΑ! ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ! Ελεος! Το μυαλο μου ειχε γινει κομποστα. Πανε καλα? Ε? Ε?<br /><br />Υπαρχουν συγκεκριμενες οδηγιες απο την ΕΕ για το ποσο πρεπει να κρατανε οι διαφημισεις. Εμεις τις αγνοουμε ολες! Ελεος δηλαδη! Για ταινια μιαμιση ωρας ειδα διαφημισεις μισης ωρας! Τι αναλογιες ειναι αυτες?<br /><br />Για να μην φουνταρουν τα καναλια οπως το alter μας εχουν φλομωσει στις διαφημισεις. Ελεος πια! Απο δω και περα θα κρατω εφεδρικα dvd...Για ωρες αναγκης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4233387733087516537?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-75835005548953972252011-05-18T00:29:00.038+03:002011-05-18T01:11:09.132+03:00Με ρωτας γιατι νιωθω οταν κατι τελειωνει οτι δεν ειπα οσα ηθελα να πω. Με ρωτας γιατι δεν καταλαβαινω τον εαυτο μου σε σημειο να επαναλαμβανω τα ιδια και τα ιδια σαν νεογεννητο παιδι που δεν εχει μνημη.<br /><br />Πως θα μπορουσα να απαντησω σε τετοιες ερωτησεις? Μου φαινεται φοβερα επιπονο να προσπαθω να ανακαλυψω τι με κανει να πορευομαι στην ζωη με τον τροπο που το κανω η γιατι αγαπαω αυτα που αγαπαω. Μου φαινεται οτι η απαντηση εχει νοημα μεσα σε ενα στενο πλαισιο και δεν θελω να περιοριζομαι...<br /><br />Θα ηθελα να ανακαλυψω τι κρυβει το μελλον, οπως το θελεις και εσυ, αλλα αυτη η επιθυμια μου μενει μαλλον καπως ακομψα και γελοια μετεωρη οταν συνειδητοποιω οτι ειναι σαν να προσπαθεις να δεις μεσα απο το πηχτο σκοταδι της τυχης, σαν να επιδιωκεις να κατανοησεις την πλοκη οταν η αυλαια δεν εχει σηκωθει ακομα.<br /><br />Μου ζητας να σου πω τι ειναι αυτα που αγαπαω, τι με παθιαζει σε κατι που κατα κοινη ομολογια δεν εχει κανενα νοημα. Δεν ξερω...Αν ηξερα, αυτο το κατι που αγαπω δεν θα με απασχολουσε πια. Θα ειχα βρει το κρυμμενο νοημα του και θα εφευγα για νεες συγκινησεις. <br /><br />Με ρωτας τι αγαπαω στους αλλους. Αγαπαω αυτη την λαμψη στο βλεμμα, την οποια βλεπεις που και που στα ματια τους αν μπορεις να δεις απο πολυ κοντα. Την φωτια της ψυχης τους που καμια φορα αντικατοπτριζεται στα ματια τους. Και βαζει φωτια και στην δικη μου ψυχη.<br /><br />Μου προκαλει εντυπωση και ταραχη να συνειδητοποιω οτι μπορεις να καταλαβεις τοσα πολλα για τους αλλους χωρις λογικη. Νομιζεις οτι ειμαι λογικος. Κανεις λαθος.Απλα κατα βαθος ειμαι υποκριτης. Ουσιαστικα ειμαι εντελως παραλογος. Παραλογος ειναι καποιος που ελπιζει οτι ολα θα πανε καλα ενω η λογικη λεει οτι δεν υπαρχει λυτρωμος. Ετσι δεν ειναι? Παραλογος ειναι καποιος που για μια φευγαλεα στιγμη, νιωθει οτι αγαπα καθε ανθρωπο ξεχωριστα και ολους μαζι. Ετσι δεν ειναι? Παραλογισμος ειναι να νιωθεις οτι αυτο που κανεις αυτη την στιγμη εχει καποιο νοημα ενω ξερεις οτι δεν υπαρχει τιποτα λογικο που να σε βεβαιωνει για κατι τετοιο. Δεν συμφωνεις? Παραλογο ειναι να αγαπας και να μισεις ταυτοχρονα. Τον εαυτο σου και τους αλλους.<br /><br />Στα μυχια της ψυχης μου υπαρχει παντα κατι ακορεστο, κατι που δεν καλυπτετται με τιποτα και θα παραμεινει ετσι. Αυτο ειναι το μονο σιγουρο. Στην ψυχη του ανθρωπου παντα κατι ανικανοποιητο κατι που τελειωνει με τον θανατο. Ετσι οπως ξεκινησε...Ανικανοποιητο.<br /><br />Με ρωτας γιατι προσπαθω να απασχολησω τον εαυτο μου με ολα αυτα τα πραγματα που ξερεις. Δεν ειναι αυτο που λενε, οτι απασχολεισαι για την απολαυση, την απολαυση που προσφερει η τεχνη, η γνωση. Οχι. Ειναι αυτη η ανικητη δυναμη, αυτη η ροπη του ανθρωπου προς την κατακτηση αυτου που δεν εχει ακομα κατακτησει, αυτη η παραλογη και χωρις νοημα αλληλουχια προκλησεων και υπερβασεων.<br /><br />Με ρωτας, τελικα, γιατι σε αγαπαω. Αυτη ειναι η πιο φριχτη ερωτηση που θα μου τεθει ποτε. Φριχτη επειδη γνωριζω οτι δεν θα μαθω ποτε πως την απαντουν. Μαλλον θα πρεπει να αρκεστεις σε μια δηλωση αγνοιας παρα σε μια υπεροχη δηλωση που προκαλει τερψη. Σε αυτη την ερωτηση δεν υπαρχουν απαντησεις. Αυτη ειναι η απαντηση. Απαξ και δια παντος.<br /><br />Πως να σου εκφρασω τις αντινομιες που υπαρχουν μεσα στην ψυχη μου? Δεν γνωριζω πως να σε κανω να δεις. Πρεπει να καταλαβεις οτι δεν θα μπορεσω να σου εξηγησω με λογια οσο και να προσπαθησω. Προσπαθησα να τις σκιαγραφησω σε αυτο το κειμενο και ειμαι σιγουρος οτι αν το ξαναδιαβασω θα καταληξω σε αυτο που υποπτευομαι: οτι ειναι ασυναρτησιες. <br /><br />Πιστεψε με ομως, ειναι η πιο ειλικρινης προσπαθεια μου να περιγραψω αυτο που δεν περιγραφεται. Η πρωτη και η τελευταια...Σε φιλω.<br /><br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/iG2vFVsLTew" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7583500554895397225?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-76426986593247359842011-05-14T23:45:00.013+03:002011-05-14T23:59:17.301+03:00Ελατε τωρα. Μην κανετε τους χαζους. Ξερετε πολυ καλα τι καναμε και καταντησαμε σε αυτον το βοθρο. Ξερουμε οτι αυτο που ειχαμε απο τις αρχες της μεταπολιτευσης δεν ηταν δημοκρατια. Ξερουμε οτι κοινοβουλευτισμος και δημοκρατια δεν πανε μαζι. Ξερουμε οτι απλα μας βολεψε γιατι αυτο το συστημα δεν ειχε απαιτησεις απο εμας. Περαν απο το να ειμαστε ζωα καταναλωτικα και να κοιταμε την δουλεια μας.<br /><br />Θυμαμαι τους σημερινους 50ρηδες και 60ρηδες να λενε στα παιδια τους: ¨κοιτα την δουλεια σου και μην ασχολεισαι με τους αλλους. Να κοιτας τι θα κανεις εσυ." και οριστε που φτασαμε.<br /><br />Τα βλεπεις αναγνωστη μου, δεν τα βλεπεις? Μυριζεις την σαπιλα απο μακρια. Αφησαμε για πολυ καιρο να μας αντιπροσωπευουν δεν νομιζεις? Δεν βαρεθηκες να καθεσαι βουβος? Να ηχει η ιδια σου η φωνη σαν ξενη? Ποτε προβληματιστηκες που παει η κοινωνια οταν ησουν βολεμενος?<br /><br />Δεν πιστευω οτι το πλεον ανησυχητικο ειναι η οικονομικη κριση. Αυτο που με ανησυχει ειναι η κριση αξιων, ελευθεριας και σκεψης. Λες και ζουμε στον μεσαιωνα. Που ειναι αυτος ο καθαρος αερας ελευθεριας που αποπνεει μια κοινωνια οταν δεν ειναι αρχοντας της ο φοβος?<br /><br />Ολοι φοβομαστε. Μην μας κλεψουν, μην μας σκοτωσουν κοκ. Και ξερουμε ολοι που οδηγει ο φοβος σε μια κοινωνια. Οδηγει σε εσωστρεφεια. Ολοι ειναι εχθροι μας, ολοι θελουν το κακο μας, ετσι νιωθουμε. Και να τα αποτελεσματα: τραυματισμοι, θανατοι, βια, χαος. Ξερουμε και πως θα κλιμακωθει το ολο πραγμα. Η ιστορια δινει πολυτιμα διδαγματα δεν νομιζετε?<br /><br />Πιστευω οτι ολες οι λυσεις του παρελθοντος εχουν ξεπεραστει. Νομιζω οτι μονο μια ολικη αλλαγη του πολιτικου συστηματος μπορει να δωσει λυση. Η διακυβερνηση δια αντιπροσωπου πρεπει επιτελους να πεθανει. Ας βρουμε αλλες λυσεις πιο αμεσης διακυβερνησης και συμμετοχης στα κοινα. Εδω και τωρα. Οχι εγω, εσυ, ο αλλος. Ολοι μαζι. Να κατσουμε κατω και να σκεφτουμε.<br /><br />Οι προγονοι μας δημιουργησαν την δημοκρατια. Ας κανουμε επιτελους και εμεις κατι ισαξιο αυτου που εκαναν εκεινοι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7642698659324735984?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-51703856349098027512011-05-07T21:04:00.015+03:002011-05-07T21:41:58.155+03:00Τον τελευταιο καιρο νομιζω οτι επαναλαμβανομαι. Νομιζω οτι καθε νεα αναρτηση ειναι μια παλια αναρτηση με ενα λογια. Δυο πραγματα λοιπον μπορει να συμβαινουν: α) η δεν εχω νεες ιδεες πλεον η β) καποια πραγματα τα θεωρω παρα πολυ σημαντικα και δεν μπορω να ξεκολλησω με τιποτα απο πανω τους. Και τα δυο με ανησυχουν.<br /><br />Οχι επειδη ντρεπομαι η φοβαμαι να κανω επαναληψεις αλλα επειδη ανησυχω μηπως εχω βαλτωσει διανοητικα. Και ναι μεν αυτο το μπλογκ ξεκινησε να ασχολειται με θεματα της επιστημης αλλα στην πορεια πραγματικα συνειδητοποιησα οτι η επιστημη ειναι το λιγοτερο που θελω να μοιραστω με τους αλλους ανθρωπους.<br /><br />Και τελικα νομιζω, οπως βλεπω την ζωη μου τελευταια, οτι με τις φιλιες που εχω δημιουργησει εχουν μπει γερες βασεις χωρις αγχος για το αν θα πληγωθω απο αυτες, αν θα τελειωσουν και θα ξεχαστουν η οτιδηποτε αλλο. Προσπαθω να δινω οτι καλυτερο εχω στους ανθρωπους που πιστευω οτι θα το εκτιμησουν και αυτο ειναι. Δεν σκεφτομαι τιποτα αλλο. Προσπαθω να δινω τον καλυτερο μου εαυτο οχι για θεμα ηθικης η καλων τροπων αλλα επειδη νομιζω οτι ειναι ο καλυτερος τροπος να περναμε τις μερες μας μαζι.<br /><br />Ολοι μας κανουμε ονειρα, εχουμε σχεδια για το μελλον, εχουμε επιθυμιες και απαιτησεις απο τους αλλους. Και ολα αυτα τα σκεφτομαστε μονοι μας. Και ομως κοιταχτε! Το αλλο πρωι βλεπουμε εναν αλλον ανθρωπο στην ζωη μας. Δεν ειμαστε μονοι μας οπως οταν καναμε τις σκεψεις μας. Ειμαστε στην παρουσια καποιου αλλου. Και θελουμε να περασουμε λιγες ωρες μαζι του, να μοιραστουμε την ζωη μας μαζι του (γιατι αυτο ακριβως κανουμε, και τιποτα λιγοτερο) και μια τετοια μοιρασια απαιτει μια καποια εγγυτητα. Απαιτει μια ζεση. Απαιτει να αφησουμε πισω αμφιβολιες και αναστολες. Απαιτει να ειμαστε ανθρωπινα πλασματα, με μια αμεσοτητα στην σκεψη.<br /><br />Σκεψη και συναισθημα. Να πως ολοκληρωνεται ενας ανθρωπος. Νους και καρδια. Απαιτειται να υπαρχει ισορροπια μεταξυ των δυο, περισσεια του ενος εναντι του αλλου προκαλει δυσαρμονια. Με αυτη την ισορροπια μεσα μας μπορουμε να προσεγγισουμε τους αλλους. Χωρις δυσαρμονιες, ολοκληρωμενα, καθολικα.<br /><br />Απαιτειται νηφαλια σκεψη αλλα και χαρα και ηδονη. Πρεπει να υπαρχουν τα δυο βασικα στοιχεια μεσα μας: το απολλωνιο και το διονυσιακο. Η απομονωση αλλα και το γλεντι. Ο στοχασμος και η ηρεμια αλλα και η απολαυση που χαριζει μια παρεα φιλων.<br /><br />Και αυτην την ισορροπια την βρισκει καθε ανθρωπος για τον εαυτο του. Ειναι κατι που ειναι διαφορετικο στον καθε ανθρωπο. Ο καθενας βρισκει μονος του την ισορροπια.<br /><br />Ελπιζω να την βρουμε σε καποια περιοδο της ζωης μας την ισορροπια. Τοτε ισως μπορεσουμε πραγματι να φτιαξουμε εναν πιο ομορφο κοσμο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-5170385634909802751?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-87091110172625619562011-05-01T12:25:00.029+03:002011-05-01T13:08:11.343+03:00<span style="font-style:italic;">Πέρασε πιὰ ὁ καιρὸς τῶν ἀνταγωνισμῶν στερέψανε οἱ ἐπιθυμίες-ἴσως μποροῦμε τώρα νὰ κοιτάξουμε μαζὶ τὸ ἴδιο σημεῖο τῆς ματαιότητας ὅπου, θαρρῶ, πραγματοποιοῦνται οἱ μόνες σωστὲς συναντήσεις - ἔστω ἀδιάφορες, μὰ πάντα πραϋντικὲς.</span><br /><br />Με αυτα τα λογια του Ριτσου απο το εργο του "Ελενη" θα σας ευχηθω χρονια πολλα και καλως ορισατε πισω στις βασεις σας! Και να που συναντιομαστε παλι λοιπον! Και κοιταζουμε παλι μαζι το ιδιο σημειο της ματαιοτητας. Να γραφεις σε ενα μπλογκ: εγχειρημα χωρις πρακτικη σημασια, αλλα με συναντησεις πραυντικες που λεει και ο Ριτσος.<br /><br />Ελπιζω να τα περασατε καλα και να γεμισατε λιγο τις μπαταριες απο τις βολτες σας στην εξοχη, διπλα στην θαλασσα η στην πλαγια ενος βουνου. Παλι η θαλασσα μου μαυλισε την ψυχη και με πολυ στεναχωρια την αφησα πισω μου. Τελος παντων.<br /><br />Τι ηθελα να πω? Α ναι! Θυμαστε μια πολυημερη απεργια των τηλεοπτικων σταθμων? Μια χαρα δεν ηταν? Μπορουμε και χωρις ανουσια προγραμματα και εκπομπες για λοβοτομημενους.<br /><br />Εργατικη πρωτομαγια σημερα και τι να σκεφτω να γραψω. Σκεφτομουν ενα ρητο που ειχα διαβασει πριν καιρο και δεν θυμαμαι αυτολεξει. Ηταν καπως ετσι: "οι επαναστασεις παυουν να ειναι επικινδυνες οταν αρχιζουν να γιορταζονται". Ξερετε οταν κατι γινεται συνηθεια και ξεχνιεται ο σκοπος για τον οποιο γινεται τοτε χανει και την σημασια του. Για αλλη μια φορα θα γιορτασουμε την πρωτη του Μαη, θα φαμε, θα πιουμε, θα περασουμε καλα και θα γυρισουμε σπιτια μας. Κατα τα αλλα δεν νομιζω να υπαρξει κανενας προβληματισμος, κανενα συμπερασμα για το που ειμαστε και που παμε.<br /><br />Και επειδη η καθημερινοτητα μας τρωει την ψυχη, η τεχνη ειναι παντα βαλσαμο. Ετυχε να πεσει λοιπον, κατα την διαρκεια των διακοπων του Πασχα, στα χερια μου μια νεα προσπαθεια απο ελληνικο εκδοτικο οικο (δεν λεω ποιον μην φαω καμια καμπανα για παρανομη διαφημιση. Αλλα εισαστε αστερια εσεις! Θα το βρειτε!) να εκδοθει και να συστηματοποιηθει ανα θεματικη ενοτητα, ενα μεγαλος μερος απο το λογοτεχνικο εργο του αμερικανου Εντγκαρ Αλλαν Ποε. Το αποτελεσμα ειναι πολυ καλο. Η συλλογη δειχνει χαρακτηριστικα το ευρος των δυνατοτητων του Ποε, δυνατοτητων που του επετρεψαν να ασχοληθει με ενα φασμα λογοτεχνικων ειδων τεραστιο: απο ιστοριες τρομου μεχρι ποιηματα και αστυνομικες ιστοριες. Η ποιοτητα των κειμενων πραγματικα με αφησε αναυδο. Ο τροπος γραφης, το στυλ, η ατμοσφαιρα ηταν υπεροχα. Κυριως ειχα διαβασει ιστοριες τρομου του Ποε, για τις οποιες ειναι και ευρυτερα γνωστος. Αλλα οι ιστοριες του με ηρωα τον Ιπποτη C. Auguste Dupin και τον ανωνυμο φιλο του οι οποιοι προσπαθουν, μεσω επαγωγικης λογικης και ερευνας, να λυσουν τα μυστηρια καποιων φονων ειναι πραγματικα περα απο καθε περιγραφη! Και να αγαπημενοι αναγνωστες, που για πρωτη φορα ισως στην λογοτεχνια, αυτος ο μεγαλος αμερικανος συγγραφεας φερνει σε επαφη το αναγνωστικο κοινο με αυτο που αργοτερα θα γινει γνωστο ως αστυνομικο μυθιστορημα. Απο εκει και περα δημιουρηθηκε ο Σερλοκ Χομς του Sir Arthur Conan Doyle και ο Poirot της Agatha Christie.<br /><br />Νομιζω πλεον οτι αφου διαβασα αυτη την συλλογη, με 22 και πλεον ιστοριες του Ποε καθως και το "Κορακι", ο συγγραφεας κατεκτησε μια θεση στο λογοτεχνικο μου πανθεον. Πρεπει πραγματικα να διαβασετε την συλλογη των εργων του για να συνειδητοποιησετε το μεγαλειο της συγγραφης, τις απεριοριστες δυνατοτητες του σε ενα σωρο λογοτεχνικα ειδη. Ειχα μεινει πραγματικα αφωνος.<br /><br />Και αν δεν ηταν η Γαλλια να βρει τον καλλιτεχνη αυτον, να τον μεταφρασει, να τον ερμηνευσει, να επηρεαστει απο το εργο του, νομιζω οτι θα ειχε μεινει ακομα στην αφανεια που οι αμερικανοι ειχαν ετοιμασει για αυτον. Μεθυσος, ναρκωμανης, τρελος, αρρωστημενος ειναι λιγα απο τα επιθετα που του εχουν προσαψει κατα καιρους. Αν η ιδιοφυια ταυτιζεται με την τρελα τοτε ναι, ηταν τρελος. <br /><br />Ξερετε, συμβαινει πολυ συχνα (εχω παιζει πολλες φορες σε αυτη την παγιδα) να ταυτιζουμε την προσωπικοτητα του συγγραφεα με το συγγραφικο του εργο. Αν ηταν μεθυσος, ναρκομανης, γυναικας κοκ τοτε σημαινει οτι και το καλλιτεχνικο του εργο ειναι για τα σκουπιδια, αναξιο λογου. Πιστευω οτι σε αυτη την χαζομαρα εχουμε πεσει πολλες φορες ολοι μας. Καλο ειναι αυτο για να συνειδητοποιουμε τι βλακεια κυκλοφορει στον κοσμο.<br /><br />Αυτα προς το παρον. Να περνατε ολοι καλα και καλο κουραγιο για αυτα που ερχονται!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8709111017262561956?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-32040718509793697902011-04-17T00:54:00.004+03:002011-04-17T01:19:50.135+03:00Παντα αισθανομουν οτι ενα κομματι του εαυτου μου δεν μπορει να γινει κατανοητο. Παντα κατι εμενε μεσα μου αγνωστο για τους αλλους. Ενα συναισθημα, μια αποχρωση του συναισθηματος, μια μικρη παραφωνια, ενα λαθος πατημα του πληκτρου, κατι αισθητο μονο στον εαυτο μου. Ενα κατι που απλα δεν μπορουσε να εκφραστει με λογια, να αγαπηθει η να μισηθει. Το ιδιο νιωθω και για τους ανθρωπους που αγαπω. Παντα μενει κατι που απλα δεν μπορω να δω, να νιωσω, να κατανοησω. Κατι που ισως αποτελει ενα τμημα του αλλου που δεν μπορουμε να κατανοησουμε ποτε...<br /><br />Και μου αρκει να μην μπορω να τα καταλαβαινω ολα. Δεν ειναι ολα θεμα της νοησης.<br /><br />Και να που ενα ποιημα του Pessoa εκφραζει αυτα που σκεφτομαι τοσο καιρο<br /><br />"Ειτε γραφουμε ειτε μιλαμε ειτε απλως κοιταζουμε<br />Παντα αποντες ειμαστε. Αυτο που ειμαστε<br />Δεν μεταγγιζεται σε λογια η σε βιβλιο.<br />Η ψυχη μας βρισκεται στο απειρο μακρια.<br />Οσο πολυ και αν δινουμε στην σκεψη μας την θεληση<br />Να γινει η ψυχη μας, να την κινησει προς τα εξω,<br />Οι καρδιες μας ειναι ακομα αμετοχες.<br />Του εαυτου μας γνωστες ακομα δεν ειμαστε.<br />Απο ψυχη σε ψυχη δεν γινεται να γεφυρωθει η αβυσσος.<br />Με καμια δεξιοτητα του σκεπτεσθαι,<br />Με καμια απατη του φαινεσθαι.<br />Στο βαθυτερο εγω μας ειμαστε αγεφυρωτοι<br />Τη στιγμη που θα μπορουσαμε να εκστομισουμε<br />Στην σκεψη μας την υπαρξη μας.<br />Ειμαστε το ονειρο του εαυτου μας, ψυχες που αντιφεγγιζουν,<br />Και ο καθενας για τον αλλον ονειρευται ονειρα αλλου."<br /><br /><span style="font-style:italic;">Fernando Pessoa -- Ποιηματα<br />Μεταφραση: Γιαννης Σουλιωτης<br />Εκδοσεις Printa</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-3204071850979369790?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-15788842406940847512011-04-15T12:34:00.021+03:002011-04-15T12:56:30.226+03:00Πραγματικα δεν ηξερα οτι ο Watson ζει. Ναι, ειναι αυτος που εδειξε ποια ειναι η δομη του DNA. Νομιζα οτι ειχε πεθανει. Και πραγματικα εντυπωσιαστηκα οταν εμαθα οτι τον καλεσαν να μιλησει στο Πανεπιστημιο Πατρων.<br /><br />Αμεσως ομως αποφασισα να μην παω διοτι σκεφτηκα: "τι νεο εχει να μας πει τωρα ενας παππους που κοντευει να γινει μουμια?". Και ετσι αγαπητοι αναγνωστες δεν πηγα. Ειναι αστειο ρε παιδια να φερνεις εναν ανθρωπου που ειναι με το ενα ποδι στον ταφο να δινει διαλεξη με τιτλο: "η ανακαλυψη της διπλης ελικας του DNA". Μετα απο καμποσες δεκαετιες απο την διαπιστωση της δομης του DNA τι αλλο θα πρεπει να ειπωθει για αυτο?<br /><br />Ο τροπος με τον οποιον οδηγηθηκαν στην ανακαλυψη του? Μα αν σε καποιον τομεα της ανθρωπινης δραστηριοτητας η ιστορια ειναι αχρηστη παντελως ειναι η επιστημη. Τι με νοιαζει απο που ειχε παρει το πτυχιο του ο Watson, με τι βαθμο, αν ειχε ερωμενη εκεινη την εποχη, αν ειχε παντρευτει κοκ. Αυτα ας τα γραψει (που τα εγραψε) σε αυτα τα ανουσια βιβλια που λεγονται βιογραφιες να παιρνει ο κοσμακης και να ονειρευται δικες του αντιστοιχες διακρισεις.<br /><br />Ενας φιλος που πηγε στην διαλεξη για λιγο (ποσο να αντεξει και αυτος το τραυλισμα ενος 85 χρονου γερου) μου ειπε οτι η αιθουσα στην οποια πραγματοποιουνταν η διαλεξη ηταν γεματη με κοσμο. Μου κανει εντυπωση πως καθε φορα σε τετοιου ειδους διαλεξεις το ενδιαφερον του κοσμου ειναι παντα αντιστροφως αναλογο της ποιοτητας της διαλεξης.<br /><br />Γιατι καλοι μου αναγνωστες, και σας δινω τον λογο μου για αυτο, οι τιμητικες διαλεξεις ειναι σχεδον παντα αυτο το ειδος των διαλεξεων στις οποιες πας, σκοτωνεις την ωρα σου και μετα αναρωτιεσαι τι στο καλο εμαθες εκει μεσα. Για καποιον λογο θυμασαι τον ομιλητη να εχει παθει λογοδιαρροια και εσενα, μετα το τελος της διαλεξης να μην εχεις αποκτησει ουτε ενα κομματακι γνωσης. Μπορει να εμαθες ολη την οικογενειακη κατασταση του ομιλητη αλλα απο επιστημη τιποτα.<br /><br />Επισης δεν σχολιαζω τα εκτροπα που εγιναν κατα την διαρκεια της διαλεξης γιατι σε αυτο με καλυψε ο Ionn Korr (http://ionnkorr.blogspot.com/2011/04/blog-post_14.html). <br /><br />Αυτες τις προσπαθειες εντυπωσιασμου απο μεριας των πανεπιστημιων τις εχουμε μαθει καλα πλεον. Απλα αποκρυπτουν την πραγματικη κατασταση των ελληνικων πανεπιστημιων, που σαπιζουν και βρωμανε μερα με την ημερα. Το ελληνικο πανεπιστημιο ψοφαει οπως και η ελληνικη κοινωνια και οποιες εξαιρεσεις ελπιδας εχουν μεινει δεν ξερω για ποσο θα αντεξουν ακομα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1578884240694084751?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-89178044433059400692011-04-10T12:23:00.033+03:002011-04-10T12:57:22.690+03:00<span style="font-style:italic;">Ωστε η κυβερνηση δεν μπορει παρα να εμφανιζεται σαν φατρια.<br />Αυτο που ονομαζουμε κυβερνηση ειναι απλως η νικηφορα φατρια,<br />και στο γεγονος ακριβως οτι ειναι φατρια βρισκεται αμεσως η αναγκαιοτητα παρακμης της.<br />Και αντιστροφα, το γεγονος οτι βρισκεται στην κυβερνηση την καθιστα φατρια και ενοχη...<br /></span><br />Χεγκελ<br /><br />Ξερετε οταν συζηταω για σοβαρα θεματα αποφευγω επιμελως να αναλωνομαι σε μικρολεπτομερειες. Και αυτο οχι για καποιον αλλον λογο αλλα επειδη νιωθω οτι η αναλωση σε λεπτομερειες ρουφα απο ολους τους ανθρωπους την απαραιτητη ζωτικοτητα, ορμη, καθαροτητα μυαλου και υφους που χρειαζονται για να πραγματευτουν ενα σοβαρο θεμα, οποιο και αν ειναι αυτο. Για να μπορεσει να δει καποιος κατι πολυ ξεκαθαρα η για να κανει την υπερβαση και να δει περα απο αυτο που βλεπουν οι περισσοτεροι χρειαζεται μια απιστευτη ενεργεια και δυναμη. Χρειαζεται να κρατας την ενεργεια σου και να την διοχετευεις στοχευμενα στα προβληματα που σε απασχολουν...Αλλιως κουραζεσαι ευκολα και εγκαταλειπεις την συζητηση γρηγορα.<br /><br />Ηθελα να βρω ενα χαρακτηρισμο να δωσω σε αυτο που λεμε δημοκρατια στην Ελλαδα και στον κοσμο γενικοτερα. Ειναι πλεον ξεκαθαρο στο μυαλο μου οτι αυτο που εχουμε δεν ειναι δημοκρατια και ηθελα να βρω μια εκφραση για να την διαχωριζω απο το ιδανικο. Την βρηκα σε ενα αρθρο στο περιοδικο Πανοπτικον και την παραθετω σε λινκ για οποιον ενδιαφερεται (http://e-village.gr/panopticon/kritikes/keim_krit_pol2.pdf). Ειναι η εκφραση "κοινοβουλευτικο καθεστως". Τι τελεια λεξη! Πολυ χαρηκα γιατι εσωκλυει ακριβως αυτο που πιστευω οτι ειναι.<br /><br />Οπως αναφερεται και στο κειμενο οι συγχρονοι δινουν χαρακτηρισμους στην δημοκρατια (κοινοβουλευτικη, προοδευτικη, αστικη) ξεχνωντας οτι οι αρχαιοι ηταν πολυ προσεκτικοι στην ονοματοδοσια: η λεξη δημοκρατια αρκει για να χαρακτηρισει το πολιτευμα. Τα υπολοιπα ειναι βλακειες. Λοιπον, οι περισσοτεροι απο εμας γεννηθηκαμε σε αυτην την κοινοβουλευτικη δημοκρατια και θεωρησαμε οτι αυτο ειναι το ιδανικο, αυτη ειναι η δημοκρατια. Οτι δημοκρατια ειναι να μην μιλας για 4 χρονια και καθε 4ο χρονο να εκλεγεις τους αντιπροσωπους σου. Οι οποιοι βεβαια ειναι οι ιδιοι και οι ιδιοι. Ουσιαστικα εχεις ενα τσουκαλι απο ανθρωπους που εχεις να διαλεξεις και εκει εξαντλουνται και οι επιλογες σου. Η αντιπροσωπευση πλεον εγινε επαγγελμα στον κοινοβουλευτισμο και δεν μπορει ο οποιοσδηποτε να θεσει υποψηφιοτητα (αν και τυπικα απο τον νομο προβλεπεται κατι τετοιο). Οποτε καθομαστε και αναλωνομαστε σε συζητησεις για το ενα για το αλλο, για τον καπιταλισμο, για την κριση, για τις τιμες της φακης, για την τιμη του στρινγκ και του βρακιου και αγνοουμε το ουσιωδες. Οτι αυτο που εχουμε δεν εχει καμια σχεση με τον ορισμο της δημοκρατιας, οπως πολυ ξεκαθαρα τον εδωσαν οι ιδρυτες του πολιτευματος, οι αρχαιοι ελληνες.<br /><br />Θα μου πεις αγαπητε αναγνωστη γιατι αυτοι ειχαν την ιδανικη δημοκρατια? Και θα σου απαντησω οχι. Αλλα ηξεραν να μην αλλαζουν το ονομα των εννοιων και ηταν πολυ αυστηροι σε αυτο. Αυτο ειναι βοτσαλο και το αλλο ειναι πετρα.<br /><br />Δεν θελω να πλατιασω. Αυτο που θελω να πω με αυτη μου την αναρτηση ειναι οτι σε περιοδους σαν αυτη, που οι μικροαλλαγες εδω και εκει δεν φερνουν αποτελεσματα πρεπει σαν κοινωνια να ειμαστε ετοιμοι να ξεριζωνουμε τις ριζες και να βαζουμε νεες. Πρεπει να μπορουμε να ανατρεπουμε τα παντα απο την βαση τους οταν αυτο χρειαστει. Με αλλα λογια, δεν αρκει μερικες φορες να κανεις μπαλωματα εδω και εκει για να βελτιωσεις μια κατασταση. Θα πρεπει να μπορεις να απαιτεις και το αναποδογυρισμα τους συστηματος οταν βλεπεις οτι το κακο ειναι στην ριζα και δεν θα σωθει τιποτα αν φροντιζεις τα φυλα.<br /><br />Αυτα τα ειχε πει και ο Κορνηλιος Καστοριαδης στο βιβλιο του "η αρχαια ελληνικη δημοκρατια και η σημασια της για εμας σημερα" και φανταζομαι πολλοι αλλοι. Ειναι καλο να σκεφτομαστε, να σκεφτομαστε και να αμφισβητουμε. Οχι να αμφισβητουμε για την χαρα της αμφισβητησης αλλα οταν πραγματικα χρειαζεται να το κανουμε. Στην δημοκρατια κανεις δεν ειναι ελευθερος να γευται τα φρουτα της αγνοιας και της μη συμμετοχης. Ολοι οι πολιτες ειναι υπευθυνοι. Ας σταματησουμε λιγο εστω για μια φορα να ειμαστε μοιρολατρες και ας διεκδικησουμε το αυτονοητο: το δικαιωμα του αρχειν και αρχεσθαι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8917804443305940069?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-80865034381671294382011-04-03T23:39:00.016+03:002011-04-04T00:12:15.084+03:00Στην ζωη παιζεις παιχνιδια, κερδιζεις η χανεις. Και φαινεται στο συγκεκριμενο παιχνιδι μιας ψυχης (σκασμενο πλασμα!) εχασα. Και το τιμημα θα ηταν να γραψω μια αναρτηση γεματη αγαπη και συναισθηματα. Επειδη σιχαινομαι να γραφω γλυκαναλατα γενικα θα μου ειναι εξαιρετικα δυσκολο να την γραψω και αν καταφερω να την γραψω θα θελω να την διαγραψω απο την μνημη μου αλλα και απο το blog μου. Αλλα ετσι ειναι. Οταν χανεις πληρωνεις και εχω το αγριο βλεμμα της εν λογω κοπελας να με κοιταει χωρις οικτο και να με αναγκαζει να μην σκεφτομαι την περιπτωση να μην γραψω. Θα αυτοσχεδιασω λοιπον και τα δυσμενη σχολια σας παρακαλω να τα κρατησετε για τον εαυτο σας! :) Ξεπληρωνω ενα χρεος, δεν διεκδικω δαφνες ερωτικης ποιησης. :))))))<br /><br /><br />"Φανταζομαι το σ'α αγαπω ειναι μια φτηνη εκφραση που δεν θα ηθελα να χρησιμοποιησω πασει θυσια,<br />καμια φορα,<br />ανοιγω το μπαλκονι μου και σκεφτομαι, πως ειναι να δυνατον να μην θες να κρατησεις την εξαισια εικονα του ηλιου που αρχιζει να φαινεται στο στερεωμα, μονο για τον εαυτο σου?<br />Γιατι να θες να μοιραστεις αυτη την εικονα με καποιον που αγαπας πολυ, με καποιον που θα ηθελες να ηταν εκει μαζι σου?<br />Οχι να σε αγγιζει, οχι να σε κοιταει, οχι να σε φιλαει αλλα απλα να νιωθεις την παρουσια του...Και αυτο μονο σου ειναι αρκετο.<br />Ειναι πραγματα που καμια φορα θες να πεις και οι λεξεις δεν βγαινουν η απλα το μεταθετεις για αλλη μερα,<br />και μετα ειναι αργα...<br />Οι ανθρωποι ειναι πολυ περιεργοι στον ερωτα, ετσι δεν ειναι?<br />Την μια θες να εχεις το κορμι της και την αλλη απλα δεν θες να την ακουσεις,<br />λες και δεν υπηρξε ποτε.<br />Πως θα σου πω οτι σε αγαπω χωρις να ακουστει κλισε, χωρις να κανω αυτο που σιχαινομαι?<br />Δεν ξερω.<br />Δεν ξερω τι να πω, τι να σου πω που θα εχει νοημα. Δεν ειμαι καλος με τα λογια.<br />Θα ηθελα να ησουν εδω, να εβλεπα το προσωπο σου, να μυριζα το αρωμα σου.<br />Δεν εχει σημασια.<br />Σημασια οτι σημαινεις κατι για εμενα, και αυτο ειναι σημαντικο.<br />Θα ηθελα να σου ησουν εδω να βλεπαμε το φεγγαρι.<br />Θα θελα να μου εκανες παρεα τωρα που ειμαι μονος.<br />Θα θελα...<br />Δεν εχει σημασια τι θελω...<br />Σημασια εχει τι μπορω να εχω. Και αυτο που εχω μου ειναι υπεραρκετο.<br /> Σε φιλω..."<br /><br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/M2OvwyuXfRI" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8086503438167129438?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-70959681092528511012011-03-30T22:00:00.024+03:002011-03-30T23:00:20.006+03:00Θεε και κυριε! Δεν μας γλιτωνει τιποτα. Μα πως ειναι δυνατον ρε παιδια να γυρναω απο καναλι σε καναλι και να πεφτω σε εκπομπες μαγειρικης συνεχεια? Ξαφνικα τον τελευταιο χρονο εγινε ενα τεραστιο μπαμ και οι εκπομπες μαγειρικης εφτασαν να συναγωνιζονται σε αριθμο τα ριαλιτι τραγουδιου. Εν μεσω κρισης εν τελει αυτα ειναι πιο φτηνα? Βεβαια πρεπει να καταθεσω εδω και την καλη πλευρα του ολου θεματος: γλιτωσαμε απο τα ελληνικα σιριαλ. Κατι ειναι και αυτο, δεν νομιζεις αγαπημενε αναγνωστη?<br /><br />Τελοσπαντων ας καταλαβει ο καθενας ο,τι θελει απο την ολη ιστορια. Τα γεγονοτα αναφερω. Οι ερμηνεις ειναι θεμα του καθενος.<br /><br />Ο Τζεφρυ (ο Παπανδρεου ντε!) μας εχει βαλει στον σωστο δρομο και πλεον νιωθω ασφαλης. Νιωθω ασφαλης γιατι ξερω οτι βαδιζουμε κατευθειαν προς τον διαολο. Δεν ειναι σημαντικο να ξερεις οτι πας καπου, ανεξαρτητα αν ειναι καλο η κακο αυτο? Δεν πας στα τυφλα ρε αδερφε! Εχεις επιγνωση!<br /><br />Οι homo erectus της πολιτικης ζουν φαινεται στον δικο τους κοσμο και συνεχιζουν να κανουν προεξαγγελτικες δηλωσεις σαν ικανοι δημαγωγοι που ειναι. Δεν εχουν καμια επαφη με την πραγματικοτητα. Και οπως πολυ καλα μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες την υβρι διαδεχεται η τιμωρια. Και υπαρχουν πολλα ραμματα για την γουνα τους. <br /><br />Ξερετε τι? Μεγαλωσα με την ατακα που ακουγα γυρω μου: "οι εχοντες και κατεχοντες δεν πληρωνουν ποτε για τα λαθη τους" και εφτασα στα 27 μου να σχηματισω την μονη αποψη για την τιμωρια που μου φανταζει ρεαλιστικη και περα απο καθε διαφθορα: τον θανατο. Αυτον θεωρω την υψιστη δικαιοσυνη, την ειρωνια την ιδια και τον πλεον αδιαφθορο.<br /><br />Φωναζουν και παραπονιουνται οι πολιτες για το ενα η το αλλο αλλα πιστευουν οτι δεν υπαρχει καμια δικαιοσυνη η υπαρχει η δικαιοσυνη του θεου που εν τελει δεν μας εχει βοηθησει και πολυ. Υπαρχει μια δικαιοσυνη μονο που εχει εκταση κοσμικη: ο θανατος (οπως και η γεννηση). Και τον τρομο που προκαλει ο θανατος στην αγραμματο φτωχο ειναι ακριβως ιδιος με αυτον που προκαλει στην σπουδασμενο πολιτικο που κολυμπαει στην διαφθορα. Και ο πολιτικος, μεσα στην απεραντη εξουσια και ατιμωρησια που απολαμβανει φοβαται τον θανατο οσο και ολοι οι αλλοι. <br /><br />Και αυτο μου δινει μια αισθηση δικαιοσυνης: ολοι ειμαστε ισοι απενταντι στον θανατο.<br /><br /><br />Αυτα με τον θανατο. Μην νομιζετε οτι ειμαι κανενας καταθλιπτικος. Βλεπω τον θανατο σαν ενα ζητημα φιλοσοφικης κουβεντας και συζητησης και οχι ενα θεμα ταμπου οπως τον εχει κανει η κοινωνια μας (χτυπα ξυλο καλε!!!).<br /><br /><br />Εμαθα σημερα επισης οτι μεγαλες αλλαγες ερχονται στο εκπαιδευτικο μας συστημα. Και οι τριχες μου σηκωνονται ορθιες. Ξερω οτι δεν μας περιμενουν πολλα καλα.<br /><br />Θα μπαινει λεει στο προγραμμα σπουδων του σχολειου και ερευνητικη εργασια! Φευ! Οπου βλεπε ερευνητικη εργασια=βιβλιογραφικη ερευνα. Δηλαδη αναπαραγωγη αυτων που εχουν ηδη γραφτει. Οχι νεα σκεψη, πρωτοβουλια, νεες ιδεες αλλα αναπαραγωγη της βιβλιογραφιας απο πηγες στο ιντερνετ, τις εγκυκλοπαιδειες κλπ κλπ.<br /><br /><br />Ειναι σιχαμενοι πραγματικα. Τους σιχαινομαι. Κυριοτερα επειδη διαστρεφουν τις λεξεις, τις κανουν να χανουν το νοημα τους και σπερνουν τον πανικο και την συγχυση.<br /><br /><br />Παντα θελουμε να μιμουμαστε τους αλλους. Να αντιγραφουμε πραγματα και ιδεες αντι να παλευουμε στην παλαιστρα της σκεψης να βρουμε δικες μας λυσεις.<br /><br />Σε αυτο το θεμα ειχε απαντησει, πολυ πολυ παλια, εστω και αν δεν ηταν πραγματικοτητα απολυτη, ο Θουκυδιδης στον επιταφιο λογο του Περικλη. Για να δουμε ποια ηταν η εννοια του ιδανικου τοτε για να το συγκρινουμε νοητα με το τωρα. Γιατι καθε κοινωνια χαρακτηριζεται απο το τι θελει και θεωρει ιδανικο.<br /><br />" 37. Έχουμε δηλαδή πολίτευμα, το οποίο δεν αντιγράφει τους νόμους άλλων, μάλλον δε εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδειγμα σε μερικούς παρά μιμούμαστε άλλους. Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα έναντι δε των νόμων στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας, ανάλογα με την επίδοση σε κάποιο τομέα, προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα, και όχι από την πολιτική του παράταξη όσο από την αρετή του, ούτε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ έχει την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται από το γεγονός ότι είναι άγνωστος. Ζούμε ελεύθερα, και ως πολίτες στον δημόσιο βίο και ως άτομα στον ιδιωτικό, στις επιδιώξεις μας της καθημερινής ζωής, κατά τις οποίες δεν κοιτάμε ο ένας στον άλλον με καχυποψία, δεν θυμώνουμε με τον γείτονά μας, όταν κάνει σύμφωνα με την ευχαρίστησή του, ούτε παίρνουμε μια φυσιογνωμία σκυθρωπή, η οποία μπορεί να μην βλάπτει τον άλλο, πάντως όμως είναι δυσάρεστη. Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε σε όσους κάθε φορά έχουν τα αξιώματα και στους νόμους, και περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για ωφέλεια των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή."<br /><br /><br />Τετοια ιδανικα εχουν οι λαοι που θελουν να κυβερνουν τους εαυτους τους και να οριζουν το μελλον τους. Δεν αντιγραφουν τους αλλους. Εχουν το θαρρος να φτιαχνουν οι ιδιοι την ζωη τους και την κοινωνια που θα ζουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7095968109252851101?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-21218030370819076512011-03-13T16:47:00.002+02:002011-03-13T16:47:26.750+02:00Δεν ξερω αν για την δυσθυμια μου οφειλεται στην ψυχολογικη πιεση η στον εντοπισμο μικρων, φαινομενικα ασημαντων αφορμων που μου δινουν τροφη για δυσαρεστες σκεψες. Καθησα να χαζεψω λιγο αυτον τον αγωνα του Ζαμπιδη με τον Τουρκο και μετα απο λιγο σταματησα να βλεπω. Σιχαθηκα την ζωη μου. Πραγματικα. Και θυμηθηκα για ποιο λογο σιχαινομαι την φαρα του νεολληνα της εποχης μου. Και εξηγουμαι: δεν μπορω να καταλαβω πως γινεται, εμεις, που ειμαστε αξιοι απογονοι των αρχαιων ελληνων να συμπεριφερομαστε λες και βρισκομαστε σε ρωμαικη αρενα. Με τον εθνικο υμνο της Τουρκιας να συνοδευουν γιουχαισματα και αναρθρες φωνες. Ποσο απιστευτο ζωο πρεπει να ειναι καποιος που να μην σεβεται τιποτα, που να θεωρει εναν αγωνα πυγμαχιας ενα μεσο για να εκδηλωνει το μισος του για εναν λαο, ενα μεσο για να δειχνει το μισος, και οτιδηποτε αισχρο μπορει να βγαλει η ανθρωπινη ψυχη.<br /><br />Ξερω ξερω. Ολοι ειμαστε ελληναραδες και ολοι οι υπολοιποι θα πρεπει να μας προσκυνανε που δωσαμε τα φωτα μας και τον πολιτισμο μας στον κοσμο. Αλλα ενταξει δεν ειναι ωρα να το ξεπερασουμε αυτο το συνδρομο? Δεν ειναι ωρα να ενηλικιωθουμε? Δεν ειναι λιγο υποκριτικο να κομπαζουμε οτι ειμαστε απογονοι των αρχαιων οταν α) ειμαστε παντελως ανιστοριτοι β)δεν ξερουμε να γραφουμε την ελληνικη (ανορθογραφοι) γ) ξερουμε που παιζει ο ταδε και ο δηνα ποδοσφαιρστης ενω αγννουμε τι ηταν ο Πλατωνας, ο Αριστοτελης, ο Δημοκριτος οι προσωκρατικοι κοκ?<br /><br />Γιατι αν θες να εισαι ειλικρινης και οχι απλα ενα τιποτα που κρυβεται πισω απο το αναστημα μεγαλων αντρων θα πρεπει να ξερεις οτι ο καθενας φτιαχνει το ονομα του για αυτον και κανεναν αλλον. <br /><br />Αλλα ξεφυγα απο το θεμα μου. Νιωθω οτι καταλαβαινω πολυ καλα πλεον το παραπονο του ποιητη "οπου και αν παω η ελλαδα με πληγωνει". Δεν υπαρχουν πολλες εκφανσεις του νεοελληνικου βιου που να με πειθουν οτι καταλαβαινουμε το "μετρον αριστον" των αρχαιων που τοσο πολυ δοξαζουμε. Ειμαστε χωρις μετρο, χωρις νου, υπερβολικοι σε ολας μας, καθαροι ανατολιτες. Υιοθετησαμε τον βαρυ, μεθυστικο και αποπνικτικο αερα της ανατολης μαζι με τα τσιφτετελια και το κουνημα των οπισθιων, τους αμανεδες (που τοσο πολυ τους θεωρουμε μερος της παραδοσης μας), τα μοιρολογια και τις οιμωγες. Ξεχασαμε τελειως αυτα που καθρεπτιζονται στο αγαλμα του Απολλωνα που με τοση δεξιοτεχνια αποτυπωσε στο εργο του ο κλασσικος καλλιτεχνης. Ποσοι απο εμας θα εβλεπαν την ηρεμια των χαρακτηριστικων του Απολλωνα, και θα αναγνωριζαν κατι δικο τους, κατι που ανηκει εστω και σε ενα ιδανικο του λαου μας? Η ηρεμια η νηφαλιοτητα εχουν εξοβελιστει περα και μακρια. Ο νεοελληνας φωναζει και γκαριζει, πραττει πριν σκεφτει, επιβαλλει και δεν επιχειρηματολογει. Λατρευει οχι το ωραιο, το καλλος αλλα την επιτυχια: ολοι θελουμε να γινουμε μπιζνεσμεν. Να πιασουμε την καλη βρε αδερφε!<br /><br />Αν μπορεις να δεις την συγχρονη ελλαδα χωρις προκαταληψη θα δεις για ποιο λογο ειμαστε ετσι οπως ειμαστε, θα δεις οτι δεν μαθαμε ο,τι ηταν σημαντικο απο τους αρχαιους προγονους. Δεν γνωριζουμε γιατι δεν ξερουμε πως να γνωριζουμε. Μονο να πιστευουμε ξερουμε. Πιστη και φανατισμος.<br /><br />Θα μου πεις οι ξενοι? Τι οι ξενοι? Οι ξενοι θα πρεπει να νιωθουν πιο ελληνες απο εμας δεδομενου οτι ανακαλυψαν εκ νεου τους αρχαιους ελληνες, ειδαν την σημασια στην προσφορα τους, τους αναστηλωσαν μετα το βαθυ σκοταδι του Μεσαιωνα. Η ευρωπαικη αναγεννηση σημαινε και επιστροφη στην κλασσικη παιδεια. Ενω στην ευρωπη τα παντα τα σαρωνε ο νεος αερας του διαφωτισμου στην ελλαδα ειμασταν υποδουλοι, μια συνηθεια που μας συνοδευει μεχρι τωρα. Μπορει να απελευθερωθηκαμε αλλα στην ψυχη ειμαστε ακομα υποδουλοι: στην πονηρια και την προκαταληψη.<br /><br />Ισως αυτοι που μας διδασκουν γραμματα στα σχολεια θα επρεπε να ηξεραν το εργο του Νιτσε πριν γραψουν διθυραμβους για την απελευθερωση της ελλαδας. Γιατι οπως μας ειπε ο μεγαλος στοχαστης: "οποιος παλευει με τερατα πρεπει να προσεξει να μην γινει τερας. Και οταν κοιτας πολλη ωρα στην αβυσσο, κοιταει και η αβυσος μεσα σε εσενα". Και 400 και πλεον χρονια σκλαβιας δεν ειναι και λιγα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2121803037081907651?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-9617660096844420292011-02-27T21:47:00.021+02:002011-02-27T22:17:01.434+02:00Οχι αγαπητοι μου αναγνωστες, προθεση μου δεν ειναι να ξεριζωσω καποιον κυνοδοντα ουτε απο ανθρωπο αλλα ουτε και απο ζωο.<br />Απλα ακουγα αποψε στις ειδησεις οτι οσονουπω ξεκινα η τελετη απονομης των βραβειων OSCAR και μεγαλη αγωνια εκδηλωνεται στην ψαροκωσταινα για το πως θα τα παει η ταινια του Λανθιμου. Και δεν θελω να φανταστω τι κακος χαμος θα γινει σε τουτη την μικρη γωνια του κοσμου αν οντως παρει η ταινια τον θειο Oscar. Τα σεναρια μου πανε ενα βημα πιο περα, δηλαδη συνδυσμο OSCAR και διακριση στην Eurovision! Φανταζεστε τι εχει να γινει ειδικα αυτην την περιοδο που η ψυχολογια του Ελληνα βρισκεται στα Ταρταρα? Αν το τελευταιο σεναριο μου γινει πραγματικοτητα εχω ετοιμαστει ψυχολογικα: θα κλεισω την τηλεοραση για κανα μηνα και θα την βγαζω μονο με DVD! Αμ πως?<br /><br />Πριν καιρο ηθελα πολλα να πω για τον Κυνοδοντα αλλα ημουν ενα βρασμω ψυχης και ετσι το απεφυγα. Μετα απο κανα μηνα περιπου απο οταν την ειδα μπορω να θυμηθω ενα τεραστιο "γιατι?" που δημιουρηγηθηκε στο μυαλο μου.<br /><br />Και ειμαι σιγουρος οτι και εσεις ακουσατε τον κακο χαμο που εγινε στην εγχωρια ιντελεγκεντσια και ποσο εκθαμβοι εμειναν οι "ανθρωποι της τεχνης" απο αυτο το αριστουργημα.<br /><br />Βεβαια μπορει κανεις να θεωρησει οτι ειμαι εκτος τοπου και χρονου και η νοημοσυνη μου ειναι ανικανη να συλλαβει αυτο τον καλλιτεχνικο αθλο αλλα παρολα αυτα, εχω να αντιτεινω οτι, αληθεια δεν μπορω να καταλαβω απο ποια αποψη θα μπορουσα να ανεχτω την συνεχη παρουσιαση αιμομιξιων, παραλογων καταστασεων για καμποσα λεπτα (ακομα και σε μια αλληγορια ποσο μπορει κανεις να αντεξει καμια επαφη με οποιαδηποτε πραγματικοτητα?) λεπτομερων σκηνων σεξ χωρις νοημα και πολλα αλλα.<br /><br />Για να εξηγηθω: δεν εχω καμια αντιρρηση για τετοιες εικονες. Δεν σοκαρομαι ευκολα. Αρκει να μην υπαρχουν σε μια ταινια με αυτοσκοπο να σοκαρουν. Τοτε εκνευριζομαι. Και ενταξει ηταν ολα αυτα αναγκαια για να μας πει ο σκηνοθετης οτι τα παιδια μας κινδυνευουν να μεγαλωσουν μεσα σε ενα αποστειρωμενο περιβαλλον? Μπορουσε να γινει με χιλιαδες τροπους οπως εχει ηδη ειπωθει με χιλιαδες τροπους. Ηταν ενας παραπανω τροπος και κατα την αποψη μου εξωφρενικα κακοτεχνος. Κατα την αποψη μου ηταν μια βαρετη ταινια με την οποια περασα καποιες ωρες και την οποια θα ξεχασω μετα απο κανα χρονο. Αυτο. Οπως οι περισσοτερες που εχω δει τελευταια.<br /><br />Για εμενα ειναι ξεκαθαρο οτι ο κινηματογραφος περναει και αυτος κριση. Δειτε τις φετινες υποψηφιοτητες για OSCAR και θα καταλαβετε τι εννοω. Ο μονος λογος που συνεχιζω να πηγαινω σινεμα ειναι επειδη μου αρεσει και θελω να βρισκω αφορμες να πηγαινω. Τελοσπαντων.<br /><br />Για να κλεισω, οσον αφορα τα ηθικα μηνυματα και την μυθοπλασια θα προτιμησω να γυρισω χρονικα πισω, στα χναρια της επικης ποιησης και να διαβασω τιποτα αριστουργηματικο απο οτι να βλεπω χαζομαρες: θα διαβασω ξανα την Θεια Κωμωδια του Δαντη στην οποια ο Δαντης κατεβαινει μεχρι και την κολαση για να βρει την αγαπημενη του Βεατρικη! Και να δω μια ταινια δικης μου σκηνοθεσιας παραγωγης του εργαστηριου του μυαλου μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-961766009684442029?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-49340065616381327332011-02-22T21:37:00.018+02:002011-02-22T22:05:40.143+02:00Πραγματικα εχω βαρεθεις να ακουω το πως η πολιτεια μπορει να μειωσει την βια στα γηπεδα. Πραγματικα εχω βαρεθει να βλεπω ολους τους δημοσιογραφους να ρωτανε καθε λιγο και λιγακι πως θα εξαφανιστει μια και καλη η βια στον αθλητισμο. Αφου οι (αθλητικοι) δημοσιογραφοι απο αυτες τις σαχλες ζουνε. Αυτο τους δινει το ψωμι τους.<br /><br />Δεν μπορω να καταλαβω πως καθε φορα ανακαλυπτουν ολοι εμβροντητοι την Αμερικη. Αυτη η κοινωνια (οχι μονο της Ελλαδας βεβαια) ειναι ετσι φτιαγμενη για να παραγει ανεγκεφαλους κρετινους, να λουμπενοποιει οτιδηποτε γνησιο, ανατρεπτικο μπορει να επιδειξει ο λαος. Η κοινωνια βγαζει ζομπι, αβουλα οντα, που αγονται και φερονται σαν στρατιωτικα και τα οποια τρωνε το παραμυθι για δημοκρατικους θεσμους.<br /><br />Πως ο αθλητισμος θα εβγαινε αλωβητος απο ολη αυτη την καταντια? Και βγαινουν στα παραθυρα της τηλεορασης και μας λενε τις μπουρδες τους, δηλαδη οτι με σωστους νομους το προβλημα θα λυθει. Προφανως νομιζουν οτι απευθυνονται σε λοβοτομημενους που δεν εχουν καμια παιδεια. Θα εξηγησει επιτελους καποιος σε αυτους τους "παντογνωστες" δημοσιογραφους οτι ο νομος ειναι αχρηστος για μια κοινωνια οταν δεν υπαρχει η καταλληλη παιδεια?<br /><br />Ας τους πουν να ανοιξουν την κλασσικη ελληνικη γραμματεια και να ανοιξουν λιγο τα στραβα τους και να δουν οτι στα περισσοτερα αρχαια ελληνικα κειμενα η εννοια του νομου συνοδευται παντα, αρρηκτα δεμενη με την εννοια της παιδειας μιας κοινωνιας. Οταν μια κοινωνια ειναι απαιδευτη τελειως, οταν αποτελειται απο ανθρωπους που αποκαλουνται πολιτες μονο καθε τεσσερα χρονια, στις εκλογες ε τοτε ειναι αναποφευκτο να φτασει σε σηψη. Σηψη που φαινεται σε ολες τις εκδηλωσεις της συγχρονης ζωης.<br /><br />Ας ειμαστε πολυ ξεκαθαροι και ειλικρινεις. Πρωτο μελημα μιας κοινωνιας θα επρεπε να ειναι η παιδεια. Αυτη η λεξη που τοσο πολυ χρησιμοποιειται αλλα πολυ λιγο γινεται κατανοητη. <br /><br />Βαριεμαι να γραψω αλλο γιατι νιωθω οτι επαναλαμβανομαι και ολα αυτα ο οποιοσδηποτε εχεφρων ανθρωπος τα εχει σκεφτει. Δεν ισχυριζομαι οτι λεω κατι φοβερο η νεο.<br /><br />Απλα εχουμε κανει τοσο μπερδεμενα τα πραγματα και ψαχνουμε να βρουμε τις λυσεις σε προβληματα που δεν εχουμε κατανοησει επαρκως η αρνουμαστε να δουμε καθαρα. Η απλοτητα ειναι αρετη και ειδικα στα προβληματα που φαινονται πολυπλοκα ισως να ειναι καλο να ακολουθησουμε την μεθοδο που μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες: να προχωραμε με βαση την απλοτητα (οχι την απλοικοτητα) στην σκεψη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4934006561638132733?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-19664850929763463512011-02-20T01:13:00.012+02:002011-02-20T01:28:39.065+02:00Ενα μικρο μπαρ με χαμηλο φωτισμο. Η ορχηστρα ειναι στην θεση της και οι θαμωνες ειναι λιγοι. Παρακμιακο μπαρακι. Καθομαι και ο καπνος, για λιγα λεπτα θολωνει το προσωπο που εχω απεναντι μου. Εξαφανιζεται σαν ονειρο και επιστρεφει...Βλεπω τα ματια της. Χανομαι σε αυτα. Τα χειλη της κοκκινα, οχι βαμμενα, αλλα εντονα.<br /><br />Με κοιταζει θλιμμενα. Κοιτω πιο εντονα τα ματια της. Προσπαθω να δω τι κρυβουν. Δυσκολευομαι. Πριν απο λιγο την γνωρισα και να! Βαλθηκα να προσπαθω να δω τι σκεφτεται. <br /><br />Η μουσικη παιζει...Παιρνει την ματια της απο εμενα και κοιτα νωχελικα τριγυρω. Της πιανω το χερι...Ειναι ζεστο...Το τραβαει. <br /><br />Ακουμπω πισω, στην καρεκλα. Την κοιταω...Ξερω οτι η νυχτα δεν θα αργησει να τελειωσει.<br /><br />Παιρνω το ποτηρι με το ποτο και πινω. Την κοιταω. Διαβολε...Θα μπορουσα να την κοιταω για παντα.<br /><br />Και η μουσικη παιζει...<br /><br /> <iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/bEWW2zGGaKc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1966485092976346351?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-17197349842627458282011-02-14T00:18:00.010+02:002011-02-14T02:46:07.757+02:00Και ναι κυριες και κυριοι! Επισημα μπηκαμε στην 14η Φεβρουαριου και δυστυχως ηθελα δεν ηθελα αυτη η ημερομηνια ειναι δυσκολο να ξεχαστει: ειναι η μερα των ερωτευμενων.<br /><br />Την σιχαινομαι αυτη την γιορτη και επιτελους φετος μου δοθηκε η ευκαιρια να κανω αυτο που απο καιρο ηθελα: να μην την γιορτασω. Θα μου πειτε γιατι. Θα σας απαντησω αγαπημενοι αναγνωστες οτι ναι μεν πολλες φορες στο παρελθον δεν την γιορταζα επειδη απλα και μονο δεν ειχα σχεση αλλα φετος ειμαι ερωτευμενος, εχω σχεση αλλα δεν την γιορταζω! Ευτυχως γνωρισα εναν ανθρωπο που επιτελους δεν θαμπωνεται απο ολα αυτα! Και ετσι βρισκομαι μονος σπιτι μου, χαλαρος και μονος οπως θα βρισκομουν συνηθως τετοιες ωρες. Και αυτη η μερα θα ειναι οπως και οι υπολοιπες μερες! Χωρις λουλουδια, χωρις φουσκωτες καρδουλες, χωρις αρκουδακια, χωρις τιποτα. Με το ζεστο μου τσαι και μουσικουλα για να περασει η ωρα.<br /><br />Μερικες φορες κατι γινεται τοσο συνηθεια, στο επιβαλλουν με καθε τροπο και εσυ πρεπει να πιεσεις τον εαυτο σου να νιωσεις οπως θελουν οι αλλοι να νιωσεις. Χαιρομαι που φετος πηγα κοντρα σε κατι στο οποιο δεν πιστευω ετσι και αλλιως.<br /><br />Βεβαια, επειδη ειμαι και καλο παιδι (λεμε τωρα) ειπα να κανω και κατι για αυτους που θα ερθουν εδω και θα δουν την γκρινια μου για την γιορτη του Αγιου Βαλεντινου.<br /><br />Κατι μικρο λοιπον για αυτους που οντως θελουν να γιορταζουν τουτη την ημερα. Ετσι, για να μην φυγουν με αδεια χερια απο εδω μεσα!!<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/tRGuFM4DR2Y" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1719734984262745828?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-57790950921497116632011-02-04T21:06:00.024+02:002011-02-04T21:26:16.366+02:00Πρεπει να το ομολογησω: θελω οχι μονο να επισκεφθω το Παρισι σαν τουριστας αλλα και να μεινω για καμποσο καιρο εκει. Ενα-δυο χρονια. Δεν ειναι πολλα, ετσι δεν ειναι? Το καλο ειναι οτι υπαρχει πιθανοτητα να ξεβραστω καπου στην Γαλλια. Δεν ξερω αν θα ειναι στο Παρισι αλλα ενταξει μην τα θελουμε και ολα δικα μας ε? Ενα τσουπ και βρισκεσαι στο Παρισι.<br /><br />Η αληθεια ειναι οτι "επισκεφτηκα" το Σεπτεμβριο το Παρισι, αλλα το βαζω σε εισαγωγικα επειδη δεν προλαβα να δω τιποτα. Το μονο που ειδα ηταν τα περιχωρα του Παρισιου καθως πηγαινα με ταξι απο το αεροδρομιο Charles de Gaulle στο Orly. Παρολα αυτα ακομα και αυτο το λιγο που ειδα με μαγνητισε. Η πολη του φωτος απεκτησε αλλον εναν φανατικο θαυμαστη.<br /><br />Δεν ξερω τι ειναι που μαγευει τους ανθρωπους στο Παρισι: ειναι η εικονα που εχουν, χρονια τωρα, επιμελως χτισει για την πολη του ερωτα? Η ειναι κατι πιο απτο και πραγματικο? Ποιος ξερει?<br /><br />Ξεφυλιζα τις προαλλες εναν ταξιδιωτικο οδηγο για το Παρισι και πραγματικα δεν χορταινα να βλεπω μερη που θα ηθελα σαν τρελος να παω: τις Βερσαλλιες, την Μονμαρτρη, τα καστρα του Λιγηρα...Ενα σωρο μερη.<br /><br />Μου ελεγαν οτι θελει τουλαχιστον μια εβδομαδα για να επισκεφτεις τα περισσοτερα μερη εντος και εκτος Παρισιου. Ενα δυο χρονια θα φτασουν να τα δω ολα ετσι δεν ειναι? χαχαχαχα!<br /><br />Μαλλον τελικα τοσους αιωνες καλλιτεχνικης δραστηριοτητας, τοσα χρονια κουλτουρας εχουν δωσει στον αερα του Παρισιου κατι ξεχωριστο!<br /><br />Προς το παρον θα επισκεφτομαι το Παρισι στα ονειρα μου! C'est la vie! Ελπιζω να σας πετυχω καπου εκει, στα ονειρικα μου ταξιδια διπλα στον Σηκουανα.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/kYkVtz6ozJE" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-5779095092149711663?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-17348283913976617902011-02-03T01:10:00.076+02:002011-02-03T02:13:20.871+02:00Ηθελα να κανω μια αποπειρα, να φανταστω πως ο χρονος αναπλαθει το τοπιο, τις αναμνησεις, ο,τι ειχες αγαπησει τοτε...<br /><br /><br />"Στριβεις σε αυτη την γνωριμη γωνια που οδηγει στο σπιτι...Γυρνας και κοιτας πισω σου. Η ανηφορα, αυτη η ασχημα ασφαλτοστρωμενη κεκλιμενη γραμμη χανεται αναμεσα στο παντοπωλειο και τον φουρνο της γειτονιας. Λιοπυρι, καταμεσημερο, και οι ακτινες του ηλιου κανουν τα παντα να χορευουν τριγυρω εκστατικα. <br /><br />Λιγα βηματα πιο κατω βλεπεις το εξωχικο σου: ναι, ηταν οπως το αφησες. Το σπιτι με την νησιωτικη αρχιτεκτονικη, με τα ακροκεραμα στις τεσσερις γωνιες του να εχουν χασει το χρωμα της ωχρας με τον καιρο...Πλησιαζεις διστακτικα, σαν να σε κυριευει ενας περιεργος, εντονος φοβος για το τι θα μπορει να σε περιμενει εκει τωρα που εφυγαν ολοι.<br /><br />Ερημο...Πλησιαζεις και μνημες ερχονται ακαλεστες: σε αυτη την αυλη, την τωρα βρωμικη, με τα σπασμενα ορθογωνια μικρα πλακακια, περνουσες τα καλοκαιρια της νιοτης σου παιζοντας. Μιαν εποχη, σε τουτη την αυλη τα γελια σου αντηχουσαν πανω στους κατασπρους, ασβεστωμενους τοιχους του πατρικου σου. Αγγιζεις τον τοιχο και ενα κομματι σοβας πεφτει χαμω..."Ρημαξε" σκεφτεσαι αναλογιζομενος το ποσες δικαιολογιες βρηκες για να μεινεις στην αθηνα, για να αποφυγεις να επισκεφτεις τον τοπο των παιδικων σου χρονων. Οι δουλειες ελεγες σε κρατουσαν στην αθηνα, υποχρεωσεις πολλες, που χρονος για ταξιδια, πολυτελειες!<br /><br />Αγγιζεις το σημειο απο το οποιο επεσε ο σοβας. Αγγιζεις την πετρα. Ειναι κρυα. Την αγγιζεις, αφηνεις το χερι σου να πλανηθει στις ατελειες τις, σε ολη της την επιφανεια. Ναι, θυμασαι! Αυτες οι πετρες ειναι που στεγασαν τα παιδικα σου ονειρα, αυτες οι πετρες ειναι που εκλειναν σαν τρυφερη αγγαλια για να σε προστατευσουν απο τα φαντασματα της νεοτητας σου...Ναι, αυτες οι πετρες ειναι εκει ολη σου την ζωη. Δεν ειναι αψυχες αυτες οι πετρες, ειναι ζωντανες, οι αναμνησεις σου, η ζωη σου ολη τις ζωντανευουν! Νιωθεις την πετρα να ανασαινει, μετα τον τοιχο να παλλεται, αργα αργα, και μετα ολοκληρο το σπιτι: το σπιτι ανασαινει η η κολαση που βασιλευει γυρω σου σε κανει να εχεις οφθαλμαπατες?<br /><br />Κρατιεσαι απο τον τοιχο για να μην λιποθυμισεις. Ψαχουλευεις τα κλειδια στην τσεπη σου, τα βγαζεις, τα κοιτας: σκουριασμενα. Διστακτικα τα βαζεις στην κλειδαροτρυπα και ανοιγεις το σπιτι. Κρατας την αναπνοη σου για να προστατευτεις απο την μυρωδια μπαγιατικου αερα που περιμενεις να σε κατακλυσει. Αναπνεεις...Δεν υπαρχει τιποτα μπαγιατικο στον αερα...Εχει την μυρωδια του φρεσκου ξυλου. <br /><br />Αναβεις το φως και αυτο με μιας ξεχυνεται για να χαιδεψει απαλα τον περιβαλλοντα χωρο: ενα ομορφο παλιο τραπεζι απο καταμαυρο ξυλο του οποιου η βαση καταληγει σε τεσσερα ποδια λιονταριου, μερικες ξυλινες καρεκλες με ψαθινο πατο, ενα παλιο τηλεφωνο το οποιο εχει παψει να κουδουνιζει εδω και χρονια. Βρισκεις τον εαυτο σου να τριγυρνα στο σπιτι, σαν να μπαινεις σε καθε δωματιο για πρωτη φορα...Ανεβαινεις στον πανω οροφο, στα υπνοδωματια...Ανοιγεις τα παντζουρια και αφηνεις τον καθαρο αιγαιοπελαγιτικο αερα να κατακλυσει τον χωρο....Αναπνεεις βαθεια και νιωθεις στα ρουθουνια σου την αρμυρα της θαλασσας...Η καρδια σου χτυπα γρηγορα. Βρισκεσαι στο υπνοδωματιο των παππουδων σου, στη ησυχαστηριο τους. Νιωθεις μια θλιψη αναλογιζομενος οτι πλεον αυτο το δωματιο ειναι αδειο, πανε χρονια που πεθαναν και οι δυο...<br /><br /><br />Θυμασαι? Θυμασαι ψυχη μου που ησουν παιδι και εβλεπες του παππουδες σου να κοιμουνται ησυχα σε αυτο εδω το δωματιο? Τα παραθυρα ηταν ανοιχτα παντα το καλοκαιρι για να μπαινει ο δροσερος αερας. Και τωρα δα ειναι ανοιχτα...Εσυ τα ανοιξες. Μηπως για να προσπαθησεις να αναστησεις μια νεκρη στιγμη? Να θυμηθεις πως ηταν τοτε? Θυμασαι την υπεροχη μυρωδια των φρεσκοπλυμενων σεντονιων? Πλεον το κρεβατι ειναι γυμνο και η μυρωδια εχει χαθει. Θλιβεσαι που αυτο το δωματιο δεν θα γεμισει πια απο τις σιλουετες των παππουδων σου. Η καρδια σου βαραινει...Δεν μπορεις να ανεχτεις οτι αυτο το δωματιο δεν θα ξαναγεμισει με την παρουσια τους...Και τι δεν θα εδινες να τους ξαναφερεις πισω...Αλλα τι λες? Εισαι ενηλικας! Δεν μπορει να πιστευεις σε τετοιιου ειδους παραμυθια.<br /><br />Βγαινεις, και εξερευνεις τα διαφορα δωματια. Με προσπαθεια φερνεις θυμησες στο μυαλο σου, προσπαθεις να συνθεσεις εικονες απο γεγονοτα που εχουν περασει ανεπιστρεπτι. Χαμενος στις σκεψεις σου ψηλαφιζεις πραγματα, προσπαθεις να αφουγκραστεις την ιστορια που εχουν να σου πουν...Ιστορια που ειναι και δικη σου ιστορια. Τοσες υπεροχες αναμνησεις...<br /><br />Βρισκεις τον εαυτο σου ξαπλωμενο στο κρεβατι του παιδικου σου δωματιου, στρωμενο με σεντονια που εφερες μαζι σου...Κλεινεις τα ματια σου και νιωθεις τον ανεμο να σου χαιδευει το προσωπο.<br /><br />Αφηνεις τον εαυτο σου ελευθερο, να χαλαρωσει και αποκοιμιεσαι ευελπιστωντας οτι τα ονειρα θα σε ταξιδεψουν σε μια εποχη που περασει και δεν προκειται να ξαναερθει ποτε..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1734828391397661790?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-12276810976380092112011-02-03T00:39:00.010+02:002011-02-03T00:56:40.548+02:00Το εχω απορια μεγαλη: εν τελει, με ποιον ακριβως τροπο ο λαος εχει την εξουσια στην συγχρονη δημοκρατια? Ειλικρινα δεν καταλαβαινω. Αν μπορει καποιος αναγνωστης να με διαφωτισει θα εκτιμησω δεοντως τις υπηρεσιες του.<br /><br />Τελικα σε ποιο σημειο της ολης λειτουργιας της δημοκρατιας αποφασιζουμε εμεις? Μονο οταν ψηφιζουμε?<br /><br />Και αν ειναι ετσι, για ποιο λογο ονομαζουμε αυτον τον τραγελαφο δημοκρατια?<br /><br /><br />Και αν η αμεση συμμετοχη των πολιτων στα κοινα ειναι πρακτικα αδυνατη λογω του αριθμου τους, τοτε για ποιον λογο δεν το αναγνωριζουμε αυτο σαν προβλημα και δεν επιδιωκουμε να βρουμε λυση?<br /><br />Αλλα οπως λεει και ο λαος: τετοια ωρα, τετοια λογια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1227681097638009211?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-56369469420275853892011-01-30T23:52:00.004+02:002011-01-30T23:57:24.116+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TUXeiFD09uI/AAAAAAAAAK4/UBvmtEXzRBY/s1600/Rouk_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TUXeiFD09uI/AAAAAAAAAK4/UBvmtEXzRBY/s320/Rouk_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568101191368636130" /></a><br /><br /><br />Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή<br />την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω<br />πώς κερδίζει πάντα αυτή<br />ενώ χάνουμε εμείς.<br />Πώς οι αξίες γεννιούνται<br />κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:<br />το σώμα.<br />Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας<br />ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά<br />ανασαίνω κι ας είμαι<br />σε κοντινή μακρινή απόσταση<br />απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…<br />Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς<br />θα εφεύρει η ζωή<br />ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης<br />και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.<br />Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙<br />πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις<br />τα πετάω.<br />Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙<br />να φεύγουν τα περιττά λέω<br />να μπω στον ουρανό τού τίποτα<br />με ελάχιστα.<br /><br /><br />Από τη συλλογή Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-5636946942027585389?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-47771311689154313702011-01-26T23:08:00.017+02:002011-01-26T23:36:15.306+02:00Χτες που καθομουν και δεν ειχα τι να κανω (διαβαζω το "ο Μαιτρ και η Μαργαριτα" του Μπουλγκακοφ αλλα δεν ειχα ορεξη για διαβασματα χτες) αποφασισα να δω το "Ψυχη Βαθεια" του Παντελη Βουλγαρη. Κινηση καλη οπως εκ των υστερων αποδειχτηκε καθοτι υπηρξε μια πραγματικα πολυ καλη ταινια. Και αφοτου τελειωσε επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται οτι οι ανθρωποι παντα βρισκουν μια καλη δικαιολογια για να πιασουν τα οπλα και να σκοτωσουν. Ανεκαθεν...Αυτη η τραγικη μοιρα του ανθρωπου να σκοτωνει και να σκοτωνεται. Τεσπα.<br /><br /><br />Εμαθα, αν και λιγο αργα, οτι πεθανε η Ζακλιν ντε Ρομιγι. Οπως λεει και το αρθρο στην Καθημερινη περασε τον Αχεροντα σε ηλικια 97 ετων. Ηρθα σε επαφη μαζι της σχετικα προσφατα μεσω του βιβλιου της "Ποσο επικαιρη ειναι η αθηναικη δημοκρατια σημερα; <br />Συνομιλιες με τον Fabrice Amedeo" που ουσιαστικα αποτελει μια συνεντευξη της ντε Ρομιγι για την εννοια της δημοκρατιας στην αρχαιοτητα και τα προβληματα που καλουμαστε να λυσουμε σε θεματα δημοκρατιας σημερα. Ειναι καταπληκτικο το πως σε λιγες σελιδες αναλυονται θεματα εξαιρετικου ενδιαφεροντος σε μια γλωσσα προσιτη στον μη ειδικο. Ειμαι σιγουρος οτι θα αναζητησω και αλλα εργα της στο μελλον. Βρηκα και μια εκπομπη αφιερωμενη σε αυτην, στο καναλι της ΝΕΤ την οποια παραθετω στο τελος της αναρτησης. Ειναι καταπληκτικη.<br /><br />Και τελος να πω και κατι για το θεμα που με εκανε να γραψω τον τιτλο της αναρτησης. Ακουσα χτες για κατι μεταναστες που εχουν εγκατασταθει στο κτιριο της Νομικης Αθηνων και κανεις δεν ξερει πως μπηκαν εκει, απο που ηρθαν και τι συνεβη τελικα. Ο πρυτανης ριχνει το μπαλακι στο υπουργειο παιδειας και τουμπαλιν και πραγματικα προσπαθω ματαια να καταλαβω απο χτες, μεσω των δελτιων ειδησεων τι ακριβως εχει συμβει.<br /><br />Μα παμε καλα? Θα τρελαθουμε τελειως? Καποιοι, καπως, καποτε αποφασιζουν να παρουν αυτους τους κακομοιρους ανθρωπους και να τους στεγασουν στο πανεπιστημιο και κανεις δεν μπορει εστω να εξηγησει στον ελληνα πολιτη πως στο διαολο συνεβη αυτο? Μα ειναι δυνατον καθε μαλακισμενο της δεκαρας, αριστερος και δηθεν, να κανει το πανεπιστημιο τσιφλικι του και να μπαζει και να βγαζει οποιον θελει? Και απο την αλλη μερια μια κοινωνια που καλειται δημοκρατικη να μην εχει τον τροπο να παρει αυτους τους ανθρωπους απο εκει και να τους παρεχει προσωρινη στεγη μεχρι να γινει κατι με αυτους τους δυσμοιρους ανθρωπους που απλα ζητουν μια καλυτερη ζωη?<br /><br />Και ειναι δυνατον να γινονται αυτοι οι ανθρωποι μπαλακι στο να δειχνει μια μεριδα φοιτητων το ποσο αριστεροι ειναι (γιατι και η εννοια αριστερος εχει χασει καθε σημασια. Μεχρι και το ΠΑΣΟΚ αυτοαποκαλειται σοσιαλιστικο) και απο την αλλη οι πρυτανεις να μην μπορουν να βγουν να πουν μια κουβεντα της προκοπης για το τι γινεται?<br /><br /><br />Αλλα τι να κανουν και οι πρυτανεις ετσι πουλημενοι καθως ειναι σε κομματικες παραταξεις? Πιονια τους ειναι και παντα θα ειναι ετσι μεχρι να αλλαξει η λογικη.<br /><br />Μου κανει απιστευτη εντυπωση η απαθεια των πανεπιστημιακων για οποιοδηποτε θεμα προκυψει που ειναι περα απο τα συνηθισμενα. Δεν εχουν καμια βουληση για το οτιδηποτε. Κοιμουνται μακαριοι τον υπνο του δικαιου. Τι να πω. Σιχαμενοι οι μεν και οι δε...Αει στο διαολο πια! <br /><br /><br /><iframe title="YouTube video player" class="youtube-player" type="text/html" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/NPJ7bktrtxE" frameborder="0" allowFullScreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4777131168915431370?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-13236012109319900362011-01-22T23:56:00.032+02:002011-01-23T00:31:24.403+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TTtZUnxerQI/AAAAAAAAAKw/GZFkQZREdl0/s1600/manjc2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 281px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TTtZUnxerQI/AAAAAAAAAKw/GZFkQZREdl0/s320/manjc2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5565139975355149570" /></a><br /><br /><br />Εχω αρκετους αγαπημενους σκηνοθετες, καθενας στο ειδος του που πραγματικα με κανουν να λατρευω την εβδομη τεχνη!<br /><br />Υπαρχει ωστοσο ενα ειδος ταινιων που βλεπω φανατικα, ακομα και τις χειροτερες απο αυτες: τις ταινιες φρικης/τρομου. Λατρευω το ειδος και ετσι θελω να ενημερωνομαι τακτικα για τις εξελιξεις τους ειδους. Ειναι ενα λιγο περιεργο ειδος ταινιων βασικα. Και πολυ παρεξηγημενο. Απο μια αποψη δικαιολογημενα. Συνηθως οι ταινιες τρομου ειναι χαμηλου προυπολογισμου (low budget) και ετσι με την πρωτη ματια υστερουν εναντι των blockbuster ταινιων με τα φοβερα εφε κλπ κλπ. Ωστοσο εχω την τακτικη να ανακαλυπτω αριστουργηματα μεταξυ ταινιων του καθε ειδους και αποφευγω να συγκρινω ταινιες που ανηκουν σε διαφορετικα ειδη. Ετσι εχω το κεφαλι μου ησυχο.<br /><br />Γιατι τα λεω αυτα? Γιατι απο καιρο σκεφτομουν να κανω μια αναρτηση αφιερωμενη σε εναν απο τους αγαπημενους μου σκηνοθετες ever, εναν σκηνοθετη που ενω ξεκινησε ταπεινα και χωρις πολυ αναγνωριση καταφερε, κατα την γνωμη μου παντα, να φερει το ειδος του τρομου σε υψηλα επιπεδα τεχνης: τον John Carpenter.<br /><br />Δεν θυμαμαι ποια ταινια ειδα πρωτη. Νομιζω οτι ηταν το "Prince of Darkness". Μετα ακολουθησαν το "In the Mouth of Madness" και το κορυφαιο για εμενα "The Thing". Ο σκηνοθετης του πρωτου "Halloween" (τα υπολοιπα της σειρας ευτυχως δεν ειναι σκηνοθετημενα απο τον ιδιον απο οσο γνωριζω) εχει σκηνοθετησει τουλαχιστον 5-6 ταινιες τις οποιες θεωρω κορυφαιες στο ειδος. Και αν και το "The Thing" πηρε τις χειροτερες κριτικες απο αυτους τους ηλιθιους που εχουν κανει επαγγελμα στην ζωη να κρινουν ταινιες, ωστοσο πλεον κατα κοινη ομολογια θεωρειται μια απο τις κορυφαιες ταινιες τρομου ολων των εποχων. Και μπορειτε, αν εχετε γερο στομαχι και δεν εχετε φαει κατι πιο πριν, να το νοικιασετε και να δειτε ποσο κορυφαια ταινια ειναι. Τα ειδικα εφε και το μακιγιαζ φτιαγμενα το 1982 παρακαλω "βαζουν κατω" πολλες ταινιες του σημερα με τα καλυτερα CGI εφε! <br /><br />Εχω την εντυπωση οτι ο αγαπημενος Kurt Russell ειναι κατι σαν αρσενικη μουσα για τον Carpenter διοτι παιζει σε παρα πολλες ταινιες του, οπως ο Mifune στις ταινιες του Kurosawa. Και μπορω να πω οτι η συνεργασια τους, οπως αποτυπωνεται στα φιλμ ειναι πετυχημενη!<br /><br />Ξερετε, εχω δει παρα πολλες ταινιες τρομου, splatter κλπ και τις βλεπω οχι επειδη ειναι καλες αλλα επειδη οπως ειπα και πριν θελω να εχω μια εποπτικη αντιληψη για το που παει το ειδος στις μερες μας. Και εχω απογοητευτει. Εχω βαρεθει αυτες τις ανουσιες ταινιες με το αιμα, τα χαζα σχολιαροπαιδα που πανε εκδρομη για να καπνισουν μαυρο και ξαφνικα πεφτουν στον δρομο του μανιακου δολοφονου που τους σκοτωνει ολους. Λιγο τεχνη στο φιλμ βρε παιδια! Ελεος! Αναρωτιεμαι ποσο καιρο τους παιρνει να γραψουν το σεναριο για τετοιες μπουρδες.<br /><br />Για να γυρισω στον Carpenter, ενιωθα παντα, σε καθε ταινια του οτι σεβοταν και αγαπουσε αυτο που εκανε, οτι δεν ηθελε να κανει αρπαχτες. Οι ταινιες του ειχαν αρχη και τελος, ειχαν πλοκη, ειχαν ερμηνειες που σε τετοιου ειδους ταινιες ειναι πολυ δυσκολο (για προφανεις λογους) να αναδειχθουν. Δημιουργουσε μια απιστευτη ατμοσφαιρα, σκοτεινη, στην οποια ο θεατης βρισκοταν παντα σε ενταση για το τι θα συμβει στην επομενη στιγμη. Η ατμοσφαιρα καταφερνει να φτασει κοντα σε αυτο που μονο ο Lovecraft στα βιβλια μπορεσε να καταφερει: την ατμοσφαιρα γοτθικου τρομου, την αρρωστημενη αισθηση οτι κατι δεν παει καλα. Το παιχνιδι με την ανθρωπινη συμπεριφορα σε ακραιες καταστασεις, την τρελα, τον φοβο και την παρανοια δινεται αριστουργηματικα στα φιλμ του και συμβαλλουν στην απολαυση.<br /><br />Ισως ειναι απο τους πιο υποτιμημενους σκηνοθετες αλλα πιστευω οτι ετσι θα πρεπει να συμβαινει: οι σκηνοθετες θα πρεπει να δημιουργουν αυτο που θελουν αυτοι και οχι οτι τους υποχρεωνουν να κανουν οι εταιριες παραγωγης για να βγαλουν φραγκα. Και το να κρατας τον χαρακτηρα και την αντιληψη για το τι ειναι τεχνη σε μια εποχη που υπαρχει μια υπερβολικη μαζικοποιηση των καλλιτεχνων νομιζω ειναι αυτο που ξεχωριζει τον καλλιτεχνη απο τους αλλους που απλα σκηνοθετουν για να πουλανε. Και ο Carpenter, τουλαχιστον στην καρδια μου ειναι ενας αυθεντικος, κλασσικος στο ειδος του σκηνοθετης.<br /><br /><br />Υ.Γ. Αφιερωνω το παρακατω βιντεο σε μια κοπελα που αγαπαω πολυ! Θα καταλαβει γιατι!<br /><br /><iframe title="YouTube video player" class="youtube-player" type="text/html" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/ImqGvg0oKCY" frameborder="0" allowFullScreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1323601210931990036?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-75905831653060331002011-01-19T20:09:00.030+02:002011-01-19T20:28:59.087+02:00Καταρχην αγαπητοι αναγνωστες ελπιζω να μην προσβαλω τα μουσικα σας γουστα αν βαλω λιγο το Poison του Alice Cooper που αφενος ειχα καιρο να ακουσω καιρο και χαρηκα πολυ οταν το ακουσα το πρωι στο αυτοκινητο και αφετερου μου εφτιαξε την διαθεση για την υπολοιπη μερα! Που το θυμηθηκαν αληθεια? Και δεν θυμαμαι ποιος σταθμος το εβαλε κιολας! Καταρα!<br /><br />Οριστε λοιπον! Απολαυστε το (ελπιζω)...<br /><br /><object width="640" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Qq4j1LtCdww?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Qq4j1LtCdww?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /><br /><br />Και λοιπον ηταν μια ομορφη μερα σημερα που αν και αυτα που κανω στο διδακτορικο δεν λενε να βγαλουν αποτελεσμα (αλλα θα τα πιεσω οσο μπορω τα ατιμα) μπορω να πω οτι δεν με επηρεασε αισθητα. Ειχα μια ευχαριστη διαθεση.<br /><br />Κλασσικα στο πανεπιστημιο τα περισσοτερα πραγματα ηταν μουντα και αχρωμα (εδικα οι ανθρωποι) και για αυτο νιωθω σαν εξωγηινος οταν πηγαινω και ειμαι με στο χαμογελο στα χειλη.<br /><br />Δεν υπαρχει περιπτωση να διανοηθειτε την μαυριλα που επικρατει στο ελληνικο πανεπιστημιο! Τι τους εχει πιασει ολους? Βαριουνται να χαμογελασουν? Μαλλον κοστιζει.<br /><br />Θυμαμαι οτι καθε φορα που επρεπε να επιστρεψω απο διακοπες στο πανεπιστημιο απεφευγα να επικοινωνησω με πολλους στο πανεπιστημιο για να μην μου χαλασουν την ομορφη διαθεση μου (εκτος φυσικα απο τους φιλους μου).<br /><br />Λοιπον σχετικα με αυτο ενα περιεργο πραγμα συμβαινει με εναν φιλο μου που ειναι και αυτος στο πανεπιστημιο, τον Α. Δεν υπαρχει περιπτωση να μην ιδωθουμε τυχαια σε καποιον διαδρομο του πανεπιστημιου, να μην κοιταξουμε ο ενας τον αλλον χωρις να πουμε τιποτα και κατοπιν να σκασουμε στα γελια. Ετσι χωρις λογο. Η καμια φορα πεταμε ο ενας στον αλλον καποια πικροχολη αστεια ατακα και πεθαινουμε στα γελια! Ειναι φοβερο το πως γινεται αυτο. Δεν μου εχει ξανασυμβει με κανεναν φιλο μου αυτο! Τετοιος αυθορμητισμος και τοση πηγαια χαρα και γελιο.<br /><br />Μας κοιτανε καμια φορα με λοξη ματια οταν ξαφνικα στον μουντο ησυχο διαδρομο της σχολης ξαφνικα, σαν πυρηνικη εκρηξη, εκρυγνυνται τα γελια μας και σπανε την ησυχια. <br /><br />Μετα απο αυτο 99% η μερα θα κυλησει υπεροχα! Πως μπορει να γινει αλλιως μετα απο πολλες εκρηξεις αβιαστου γελιου?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7590583165306033100?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-39438389818072602862011-01-17T00:01:00.016+02:002011-01-17T00:10:31.826+02:00Λοιπον ειλικρινα δεν καταλαβαινω τι σημαινει "να φροντιζεις για το μελλον σου¨. Δεν μπορω να καταλαβω την χρησιμοτητα που εχει αυτη η συμβουλη. Και αν ο λογος που οι διαφορες "μαντισσες" και χαρτοριχτρες θησαυριζουν απο αρχαιοτατων χρονων ειναι πλεον γνωστος και αναγεται στην εμφυτη αναγκη του ανθρωπου να βαζει τα παντα σε ενα χρυσο ομορφο κουτακι και να τα εχει εκει τακτοποιημενα, ωστοσο, δεν μπορω να βρω μια χρησιμοτητα της συμβουλης στην δικη μου ζωη (και κατα προεκταση στην ζωη ανθρωπων με τους οποιος μοιραζομαι την ζωη μου).<br /><br />Δεν την εχουμε βαρεθει πια αυτη την συμβουλη? Ποσο καιρο θα μας παρει να κατανοησουμε τα διδαγματα της ιστοριας: οσο και καλα να προετοιμαζεσαι για το μελλον αυτο θα βρει τον τροπο να σε εκπληξει. Και φυσικα και εσεις θα τα εχετε μαλλον σκεφτει αυτα και πιθανοτατα θα σταματησετε καπου εδω να διαβαζετε διοτι αυτα που ετοιμαζομαι να πω ειναι βαρετα, χιλιοειπωμενα και τετριμμενα. Ματαια προσπαθω να σκεφτω η να γραψω κατι νεο η πρωτοτυπο για το θεμα.<br /><br />Ωστοσο σε καθε στιγμη της ζωης μου με απασχολει. Γιατι πρεπει να φτιαχνουμε το μελλον μας, γιατι θα πρεπει να εξασφαλιζομαστε? Δεν το παω πουθενα, δεν εχω βρει καποια απαντηση η καποιο βαθυστοχαστο φιλοσοφικο στιχακι.<br /><br /><br />Εχω βαρεθει να ασχολουμαι με αυτο το θεμα και να γραφω στο μπλογκ μου περιστασιακα για αυτο το θεμα. Πραγματικα δεν ξερω αν εχει νοημα να πει κανεις κατι για αυτο. Αυτοι που θελουν να προεξοφλουν το μελλον και να κανουν ονειρα για καποιους μυθικους κοσμους μεχρι που η πραγματικοτητα θα τους τσακισει η που θα καταφερουν να πραγματοποιησουν τα ονειρα τους. Τι μενει να ειπωθει περα απο αυτα τα δυο εναλλακτικα?<br /><br /><br />Τι αλλο μενει να ειπωθει περα απο αυτο το "μαυρο η ασπρο"?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-3943838981807260286?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-61557459739443323182011-01-12T22:42:00.021+02:002011-01-12T23:59:42.530+02:00Και επειδη συνηθως ειμαι ανθρωπος της βολης μου αποφασισα να παρω ταξι για να κατεβω στο κεντρο της Πατρας να κανω κατι δουλειες. Ειχα αγχωθει μηπως και δεν προλαβω και ετσι η αποφαση να κατεβω με ταξι ηταν μονοδρομος. Που να ηξερα τι με περιμενε!<br /><br />Μπαινω στο ταξι και βλεπω εναν τυπο 30-35αρη με μαυρο γυαλι, λιγο μελαμψο και με το υφος του ψευτομαγκα ελληναρα να με καλημεριζει με ενα αργοσυρτο "καλημεραα φιλε". Με εζωσαν τα φιδια γιατι υποψιαστηκα το τι θα ακολουθουσε. Καθησα στο καθισμα και ξεκινησαμε. <br /><br /><br />Αρχισε να παρατηρει τις κοπελες στον δρομο και να σχολιαζει με καμια λεπτοτητα τις ομορφες που εβλεπε: "ωραιο κομματι αυτη, η αλλη" κλπ κλπ. Εγω απαντουσα μονολεκτικα "ναι ναι ναι" αδιαφορα λες και ξαφνικα ο παραδεισος ηρθε στην γη και οι δρομοι της πατρας γεμισαν απο τα ουρι του! Συμφωνουσα μαζι του παριστανοντας οτι ολες μου αρεσαν. Τι να εκανα? Να τα εβαζα με το γουστο του στις γυναικες? "Θεε μου που την βρισκει την ορεξη" αναρωτιομουν ρητορικα απο μεσα μου και χαζευα αδιαφορα τον δρομο. Αυτος συνεχιζει ασταματητος με τα εξης:<br /><br /><br />Αυτος: "Δουλευεις φιλαρακι?"<br />Εγω: "Οχι. Σπουδαζω."<br />Αυτος: "Τι σπουδαζεις."<br />Εγω: "Χημικος εχω τελειωσει. Κανω το διδακτορικο μου."<br />Αυτος: "Α μαλιστα! Δεν μου λες ρε φιλαρακι, εκει στο CERN εχουν χημικους?"<br />Εγω: "Δεν εχω ιδεα"--Αναρωτιομουν ποτε θα τελειωσει το μαρτυριο! <br />Αυτος: "Καλα τι κανουν εκει και ξοδευουν ενα σωρο λεφτα? Αφου ειναι γνωστο πως δημιουργηθηκε ο κοσμος. Ο χριστιανισμος το εχει πει. Τον δημιουργησε ο θεος." -- Ωχ σκεφτομαι. Τωρα πηγαμε στα βαρια. Ας διατηρησω την ψυχραιμια μου.<br />Αυτος: "Ναι ναι..." Ψεμματα ειπα αγαπητοι αναγνωστες αλλα πραγματικα δεν ηθελα να επιχειρηματολογησω περι υπαρξης του θεου μεσα στο ταξι. Ελεος.<br />Αυτος: "Ναι και στην αρχαιοτητα υπηρχε ενας θεος που ηταν πανω απο τον Δια αλλα οι αρχαιοι δεν τον ανεφεραν. Εκαναν την παπια. Ηταν πιο ισχυρος απο τον Δια για αυτο τον φυλακισε σε ενα μαγνητικο πεδιο (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)"<br /><br /><br />Στο σημειο αυτο ο συναγερμος αποφυγης αναγνωστων του Λιακοπουλου αρχισε να τσιριζει στο κεφαλι μου και ολες οι εγκεφαλικες λειτουργιες μου επαυσαν μια και καλη. Οποιαδηποτε εγκεφαλικη μου λειτουργια θα ηταν αχρηστη για να συζητησω με το Λιακοπουλιακο ον! Οποτε βυθιστηκα στην σιωπη για το υπολοιπο της διαδρομης.<br /><br />Ειναι φοβερο ποσο πολλοι ανθρωποι πιστευουν τις new age μπουρδες των λιακοπουλων παντος ειδους. Πραγματικα εδω φαινεται η ελλειψη παιδειας που εχει ο μεσος ανθρωπος που πιστευει οτι του πασαρουν. Τι να πει κανεις....Περαστικα μας για αλλη μια φορα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-6155745973944332318?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-45458026289060722242011-01-10T23:14:00.032+02:002011-01-10T23:42:35.508+02:00Αν παραφρασεις το "κρατα με να σε κρατω να ανεβουμε το βουνο" μπορεις, με λιγη τυχη και πολλη εμπνευση να καταληξεις στο "σχολιασε μου να σου σχολιασω να γινουμε καλοι φιλοι". Κοιταω τον αριθμο των αναγνωστων μου και βλεπω τον αριθμο 141. Δεν εχω ιδεα που και πως βρεθηκαν ολοι αυτοι εκει. Ζητημα ειναι αν "γνωριζω" 15-20 ατομα απο αυτους και εχω σχολιασει κατα καιρους τα μπλογκ τους. Οι υπολοιποι τι ειναι?<br /><br />Δεν ξερω ποια ειναι τα ηθη και τα εθιμα του blogging αλλα σε αντιθεση με αρκετους δεν εχω καμια αναγκη για αυτο επιβεβαιωση ουτε ασχοληθηκα με το blogging για να αποκτησω θαυμαστες η αναγνωστες. Αν με διαβαζουν εχει καλως, αν οχι θα συνεχισω να γραφω. Τι σημασια εχει?<br /><br />Τι σημασια εχει να εχεις 200 σχολια και με μια προχειρη ματια να βλεπεις οτι τα σχολια δεν εχουν καμια σχεση με το κειμενο σε σημειο που αναρωτιεσαι αν ο αλλος εκανε ποτε τον κοπο να διαβασει και να σκεφτει τι ακριβως εχεις γραψει?<br /><br />Εχει πολυ πλακα να το βλεπεις τοσο συχνα αυτο το πραγμα. Καντε το και θα με θυμηθειτε. Σιγουρα θα βρειτε αναρτησεις στις οποιες τα σχολια ειναι τελειως ασχετα με το θεμα της αναρτησης. <br /><br />Και αναρωτιεμαι για ποιο λογο αφου δεν εχουν διαβασει την αναρτηση νιωθουν οτι θα πρεπει να αφησουν σχολιο? Ειναι καλοι τροποι? Νιωθουν υποχρεωμενοι να σχολιασουν επειδη ο ιδιοκτητης του μπλογκ εχει σχολιασει και το δικο τους μπλογκ? Ειναι κατι σαν ανταμοιβη? Το εχουν αναρωτηθει ποτε? <br /><br />Αν βαριεμαι να σχολιασω η δεν εχω κατι να σχολιασω τοτε δεν σχολιαζω. Ακομα και ο ιδιοκτητης του μπλογκ να μου σχολιαζει καθε δικη μου αναρτηση. Το ιδιο αναμενω και εγω απο τους αλλους αν και οταν δεν ενδιαφερονται για την αναρτηση μου η βαριουνται η δεν εχουν χρονο να σχολιασουν. Μην κανεις στους αλλους αυτα που δεν θελεις να σου κανουν! Το θυμαστε? Υπεροχη συμβουλη! <br /><br />Μου αρεσει στο blogging να ειμαι οπως και στην ζωη μου. Να προσπαθω να ειμαι ειλικρινης ακομα και με ανθρωπους που δεν γνωριζω. Δεν γραφω για να ευχαριστω αυτους που με διαβαζουν. Δεν μου αρεσουν οι "υποχρεωσεις", οι "καλοι τροποι" σιχαινομαι το δουναι και λαβειν. Κανω αυτο που αισθανομαι καθε φορα και αξιωνω και απο τους αλλους να κανουν αυτο που αισθανονται. Να μην μου σχολιασουν για εναν μηνα αν γουσταρουν! Δεν θα αλλαξει και τιποτα! Μετα θα του υποδεχτω με την ιδια θερμη οπως και πριν.<br /><br />Ειναι δυσκολο να αναγνωριζεις την ελευθερια του αλλου και να μην επιτρεπεις στον εαυτο σου να εκμεταλλευεται τους αλλους για να "γεμιζεις" τις ανασφαλειες σου. Ειναι δυσκολο να μην αφηνεις τον εαυτο σου να κολακευεται και να μην κολακευεις τους αλλους. Υπαρχουν στιγμες που πρεπει να ειμαστε σκληροι με τον εαυτο μας και με τους αλλους. <br /><br />Και αυτη η κατασταση στα blogs απλα ειναι μια μικρογραφια του πως δημιουργουμε τις σχεσεις μας στην ζωη. Ας μην κοροιδευομαστε: οσο και να προσπαθουμε να δειξουμε κατι διαφορετικο απο οτι ειμαστε στα blogs, οι λεξεις θα μας προδωσουν. Το blog ειναι ενας καμβας, μια μικρογραφια της ψυχης του αλλου και παρολες τις προσπαθειες μας προς το αντιθετο δειχνουν το ποιοι πραγματικα ειμαστε.<br /><br />Και μια και δοθηκε η αφορμη θα ηθελα να ευχαριστησω πολυ τα λιγα ατομα που πραγματικα εχουν φτιαξει μια γεφυρα επικοινωνιας, ειλικρινη και σταθερη. Ειναι ομορφο να ξερεις οτι εκει εξω υπαρχουν ανθρωποι που ασχολουνται με το blogging για την εκφραση και την εκφραση τους μονο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4545802628906072224?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-13318428641137854522011-01-09T15:02:00.027+02:002011-01-10T20:49:30.358+02:00"Επειδη τα παιδια μεγαλωνουν, νομιζουμε οτι ο σκοπος ενος παιδιου ειναι να μεγαλωσει. Αλλα ο σκοπος του παιδιου ειναι να ειναι παιδι. Η φυση δεν περιφρονει κατι το οποιο ζει για μια ημερα. Το αναδεικνυει στην ολοτητα του καθε στιγμη. Δεν εκτιμαμε τον κρινο λιγοτερο επειδη δεν ειναι φτιαγμενος απο πετρα και δεν διαρκει για παντα. Το δωρο της ζωης βρισκεται στην ροη της, το αργοτερα ειναι πολυ αργα. Που βρισκεται το τραγουδι οταν εχει ηδη τραγουδηθει? Ο χορος οταν εχει ηδη χορευτει? Μονο εμεις οι ανθρωποι θελουμε να μας ανηκει επιπλεον και το μελλον. Πειθουμε τους εαυτους μας οτι το συμπαν υπαρχει για να μας αποκαλυψει τον προορισμο μας. Αντιλαμβανομαστε το χαος της ιστοριας με την ωρα, με το λεπτο, αλλα υπαρχει κατι λαθος με την ολη εικονα. Που βρισκεται η ενοτητα, το νοημα του υψηλοτερου δημιουργηματος της φυσης? Σιγουρα ολα αυτα τα εκατομμυρια ποταμακια της τυχης και προθεσεων οδηγουν στο αχανες υπογειο ποταμι, που χωρις αμφιβολια, μας οδηγει στον τοπο στον οποιο μας περιμενουν. Αλλα δεν υπαρχει τετοιος τοπος, για αυτο και λεγεται Ουτοπια. Ο θανατος ενος παιδιου δεν εχει περισσοτερο νοημα απο τον θανατο στρατων, εθνων. Ηταν το παιδι ευτυχισμενο οσο ζουσε? Αυτη ειναι μια σωστη ερωτηση, η μονη ερωτηση. Αν δεν μπορουμε να διαχειριστουμε την δικη μας ευτυχια τοτε ειναι χυδαια επαρση να κανονιζουμε την ευτυχια αυτων που θα ερθουν μετα απο εμας."<br /><br />Tom Stoppard--<span style="font-style:italic;">The Coast of Utopia</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1331842864113785452?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-40304792712980358862010-12-17T21:54:00.018+02:002010-12-17T22:10:56.830+02:00Τον τελευταιο καιρο εχω εξαφανιστει λιγο επειδη πραγματικα τρεχω και δεν φτανω με το διδακτορικο, επειδη δουλευω και με παραπλευρα projects περα απο το διδακτορικο και η δουλεια ειναι αρκετη και ο χρονος λιγος.<br /><br />Οποτε μην περιμενετε τιποτα βαθυστοχαστο αποψε, θα γραψω απλα για να γραψω και επειδη σαν να μου ηρθε λιγο η ορεξη να κατσω να πω δυο τρια πραγματα.<br /><br />Αυτο που σκεφτομουν ειναι αυτες οι μοναδικες στιγμες που χωρις να γνωριζεις καθολου καποιον μαγευεσαι απο το προσωπο του, απο τα χαρακτηριστικα του. Με τα χαρακτηριστικα του προσωπου του σε κερδιζει με την πρωτη ματια, απο την πρωτη στιγμη, χωρις να ανταλλαξεις καν μια κουβεντα. Δεν μιλαω για ομορφια ουτε για ερωτικη η σεξουαλικη ελξη. Μιλαω για αυτη την ελξη που σε κανει να θες να γνωρισεις τον αλλον, που σε κανει να τον νιωθεις δικο σου, οτι "κολλας" μαζι του, οτι εχετε κατι κοινο.<br /><br />Μου αρεσει η καθαροτητα στα χαρακτηριστικα των ανθρωπων, αυτη η ηρεμια, η απουσια εντασης στο προσωπο, τα ευγενη χαρακτηριστικα. Πραγματικα πιστευω οτι το προσωπο ειναι ο καθρεπτης της ψυχης. Ειναι τοσο μα τοσο αληθινο. Λες και η αρρωστημενη ψυχη διαστρεφει τα χαρακτηριστικα του ανθρωπου, τα αλλοιωνει.<br /><br />Αντιθετα η γαληνη της ψυχης παντα φαινεται στα χαρακτηριστικα, ειναι απαλα, διακριτικα. Δεν εχουν την ενταση της βιας, του πονου, του μισους της ζηλιας. Ειναι απαλα χαρακτηριστικα οπως οι απαλες ρυτιδες στην επιφανεια μιας λιμνης. <br /><br />Μου αρεσει να βλεπω προσωπα, να κανω υποθεσεις για το τι δηλωνουν. Εχει πλακα...Δεν εχετε δει ποτε ηλικιωμενους να εχουν πανεμορφα προσωπα, χωρις οι ρυτιδες να φαινονται ασχημες, χωρις να βλεπεις τον χρονο να εχει αφησει το σημαδι του?<br /><br />Εχετε δει το προσωπο των μωρων? Γαληνιο, αθωο, ησυχο, με καμπυλες και χωρις ενταση. Νομιζω το προσωπο των μωρων ειναι εκεινο στο οποιο η φυση εχει αποτυπωσει την καλυτερη εκδοχη της για το τι ειναι ευτυχια.<br /><br />Και ναι....ποσο χαρουμενος νιωθω οταν αντικριζω το αθωα ματια τους...Και να μου παλι ελπιζεις πως αξιζει να προσπαθεις για ενα μελλον με πανεμορφα, χαρουμενα και γαληνια προσωπα....<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TQvDOOGYmEI/AAAAAAAAAKg/BUgYcDD0HUg/s1600/pipila.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TQvDOOGYmEI/AAAAAAAAAKg/BUgYcDD0HUg/s320/pipila.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551745614734727234" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4030479271298035886?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-40693223049208473232010-12-01T01:05:00.002+02:002010-12-01T01:05:50.387+02:00Αφορμη για αυτην την αναρτηση σταθηκε ενα αφιερωμα του Καιομενου Λυχνου στον Δημητρη Λιαντινη (http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html). Και με ορμητηριο τα βιντεο που παραθετει η blogger αρχισα να βυθιζομαι ξανα στον προβληματισμο για το νοηματων λογων του Λιαντινη. Ειναι ενας προβληματισμος που ερχεται και φευγει συχνα στο μυαλο μου, σχετικα με το αν τελικα γνωριζουμε την φιλοσοφια των αρχαιων ελληνων ως προς την ζωη. Ο πρωτος προβληματισμος ξεκινησε με την φραση του Νιτσε στο εργο του “Η γεννηση της τραγωδιας” στο οποιο ο φιλοσοφος αποκαλουσε τους αρχαιους ελληνες “τους πιο επιρρεπεις στον πονο”.<br />Ενιωθα και νιωθω οτι η ιστορια και η φιλοσοφια δεν εχει απαντησει ακομα ικανοποιητικα στο ερωτημα “ποια ηταν η σχεση της φιλοσοφιας για την ζωη απο την μια και τα επιτευγματα τους στις επιστημες και τις τεχνες?”<br />Απο τα εργα των αρχαιων που εχω διαβασει νομιζω οτι σαν κοινος παρονομαστης διαφαινεται μια βαθεια γνωση για το αναποφευκτο του θανατου, μια παραδοχη για το μη αντιστρεπτο του γεγονοτος. Και μεσα στην φρικη που προκαλει ο θανατος στο ανθρωπινο μυαλο οι αρχαιοι δεν ετρεξαν να φτιαξουν παραδεισους για να μεταθεσουν τις ελπιδες και την συνεχιση τους σε ενα επεκεινα. Αυτο το στοιχειο με συγκλονιζει και με εντυπωσιαζει. Ζωντας σε μια κοινωνια που η εννοια της μεταθανατον ζωης ειναι διαδεδομενη (σαν φιλοσοφικη αντιληψη αλλα και σαν θρησκεια) ειναι συγκλονιστικο να σκεφτομαι το πως μπορουσε να λειτουργησει μια κοινωνια στην οποια το μεγαλο ποσοστο των πολιτων της δεν ειχα κανενος ειδους παρηγορια για τον θανατο. Ειναι σαν να μην ελπιζεις σε τιποτα, να ξερεις οτι ολα τελειωνουν σε αυτη την ζωη.<br />Αλλα να που οι αρχαιοι δεν επεσαν στον μηδενισμο παρολο τον πεσιμισμο τους, παρολη την απορριψη οποιασδηποτε παρηγοριας στον θανατο. Και να που ανθισε η φιλοσοφια, ως σπουδη θανατου, και να που ανθισε η τεχνη και το θεατρο, η τραγωδια αλλα και η κωμωδια, να που χτιστηκαν μνημεια αθανατα για να μνημονευουν στους ερχομενους αιωνες την δοξα αυτων που τα ανεγειραν. Η φιλοσοφια, ως προσπαθεια να βρεθει καποιο νοημα στην ζωη του ανθρωπου, ως προσπαθεια για ευρεση μια σημασιας της ζωης παντα με φοντο το θανατο εφτασε να αποτελει προνομιο οχι μιας κλικας “ακαδημαικων” αλλα των πολιτων γενικοτερα.<br />Τι θελω να πω με ολα αυτα? Οτι ζωντας σε μια ευδαιμονικη κοινωνια, που ολοι ζητουν την ευτυχια, ο ανθρωπος βρισκεται νομιζω σε μια αφυσικη θεση: να προσπαθει με νοητικα παιχνιδια να ξεπερασει το τετελεσμενο του θανατου, να το μεταθεσει για καπου αργοτερα. Εξαλλου ειναι φανερο το τι μια κοινωνια θεωρει ταμπου απο την συχνοτητα που αναφερεται σε αυτο καθημερινα. Και μονο η αναφορα της λεξης θανατος προκαλει ανησυχια και αμηχανια. Ισως και φοβο. Μαλλον δεν εχουμε εξοικιωθει με την ιδεα του θανατου και για αυτο δεν ξερουμε και πως να ζησουμε. Πως μπορεις να καταλαβεις τι ειναι ζωη αν δεν στοχαστεις πανω στον θανατο, αν δεν ψαξεις να δεις, μεσα σου βαθεια τι σημαινει να πεθαινεις? Πως μπορεις να αγαπησεις την ζωη χωρις να ξερεις ολες τις συνεπειες του θανατου και να μπορεσεις να ξεφυγεις ετσι απο τον φοβο του?<br /><br />Νομιζω οτι στην αρχαια ελλαδα τα πραγματα ηταν πιο ξεκαθαρα πανω σε αυτο το θεμα. Η γνωση για τον κοσμο φερνει πονο. Και οσο περισσοτερα γνωριζεις για τον κοσμο (δεν εννοω εδω την επιστημονικη γνωση αλλα την αντιληψη, το γνωριζειν) τοσο περισσοτερο αυξανεται αυτος ο πονος. Αλλα οι αρχαιοι το ξεπερασαν αυτο, δεν το αφησαν να τους οδηγησει στην αδρανεια. Καταλαβαν οτι αφου μαλλον μετα τον θανατο δεν υπαρχει τιποτα ο,τι ειναι να γινει, αξιο και καλο, θα πρεπει να γινει σε αυτη την ζωη, εδω και τωρα! Οχι αυριο οχι μεθαυριο, οχι σε μελλοντικες ζωες και παραδεισους. Αυτη η ζωη ειναι το μονο σιγουρο που υπαρχει. Μετα τον θανατο κανεις δεν ξερει τι υπαρχει.<br /><br />Εχω παρατηρησει στους ανθρωπους οτι οσο πιο πολλα μπορουν να καταλαβουν για τον κοσμο γυρω τους, οσο πιο πολυ αντιλαμβανονται την ζωη τοσο πιο πολυ ικανοι ειναι να βιωσουν πονο. Οταν ο πονος πλεον εχει εξοβελιστει απο την ζωη μας (καθοτι οπως προανεφερα ζουμε σε μια ευδαιμονικη κοινωνια που η αποφυγη του πονου ειναι αυτοσκοπος) ειναι φυσικο ο ανθρωπος που ειναι θλιμμενος και υποφερει να θεωρειται “περιεργος”, για λυπηση κοκ. Αλλα πιστευω οτι αυτος που βιωνει τον πονο στην ζωη μπορει και να καταλαβει τι θα πει να ζεις. Ο πονος ειναι αναποσπαστο κομματι της ζωης, δεν υπαρχει ζωη χωρις πονο και θλιψη. Ο Νιτσε ελεγε οτι η τεχνη μας βοηθα να μην τρελαθουμε απο την γνωση. Υπαρχει παντα κατι θλιβερο και τραγικο στην ζωη, οπως το ειδαν και οι αρχαιοι στην τραγωδια. Αυτο δεν σημαινει οτι δεν αξιζει να ζει καποιος. Αυτο το ανεδειξαν οι ελληνες στην τεχνη τους και την επιστημη. Υπαρχουν πολλα να κανει καποιος στην ζωη πριν τον βρει το πληρωμα του χρονου. Αρκει να ειναι ικανος να φιλοσοφει και να στοχαζεται στην ζωη του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4069322304920847323?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-80548697610551959792010-11-16T23:07:00.019+02:002010-11-16T23:35:58.460+02:00Αυτη την στιγμη που γραφω ειμαι πολυ χαρουμενος γιατι σε δυο blog βρηκα δυο πραγματακια που μου εφτιαξαν την διαθεση! Το πρωτο ειναι το blog της Μικρης Μεγαλης (http://rozsunnefo.blogspot.com/) στο οποιο βρηκα αυτον τον υπεροχο πινακα τον οποιο για καποιο λογο που δεν μπορω να προσδιορισω ερωτευτηκα!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TOLznhcv1VI/AAAAAAAAAKY/P3M_0OPKFiM/s1600/images1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 183px; height: 275px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TOLznhcv1VI/AAAAAAAAAKY/P3M_0OPKFiM/s320/images1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5540258351938524498" /></a><br /><br />Το δευτερο που με ενθουσιασε ειναι μια δημοσιευση της Βικυς Δερμανη (http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/) στην οποια η Μερκουρη διαβαζει με την ξεχωριστη, υπεροχη φωνη της, την Σονατα του Ριτσου. Δεν το ειχα υποψιν μου και επειδη αγαπαω πολυ και τους δυο ηταν για εμενα μια τεραστια εκπληξη!<br /><br />Ευχαριστω και τους δυο bloggers για τα ομορφα συναισθηματα!<br /><br /><br />Κοντα στις 100 αναρτησεις λοιπον (93 για την ακριβεια). Και πως κατεληξα να ασχολουμαι με το blogging? Δεν θυμαμαι τους λογους αλλα θυμαμαι οτι πιστευα οτι θα ηταν ενα καπριτσιο της στιγμης, ενας ενθουσιασμος που θα μου περνουσε οπως συνηθως συμβαινει. Και ομως ειμαι ακομα εδω...Και πραγματικα ειναι ισως απο τα λιγα πραγματα που εχουν σημασια για εμενα, να γραφω τις σκεψεις μου αλλα πιο πολυ να διαβαζω τις σκεψεις των αλλων, να επικοινωνω χωρις να τους γνωριζω, να ερχομαι κοντα σε αλλους χωρις να ειμαι φιλος τους με την συμβατικη εννοια.<br /><br />Αλλα μερικες φορες οι σκεψεις των ανθρωπουν τραβουν την ιδια ροτα και θαρρω πως οταν συμβαινει κατι τετοιο ειναι μια στιγμη ξεχωριστη, και σε διαφορα ιστολογια εχω αισθανθει συχνα κατι τετοιο.<br /><br />Εκφραση και δημιουργια! Και σε αρκετα blog που η τυχη το εφερε να τα ανακαλυψω εχω αισθανθει τοση εκτιμηση για ανθρωπους που δεν γνωριζω, για τον κοπο που κανουν να γραφουν πραγματα που ισως νιωθουν οτι ενδιαφερουν μονο αυτους, καποιο αποσπασμα, ενα κομματι μουσικης, ποιηση, ζωγραφικη, ιστορια...Ολα τα πραγματα τα οποια μπορει να ενδιαφερουν τον ανθρωπο υπαρχουν για να κανουν την διαφορα!<br /><br />Και ετσι δεν θα ηθελα να μιλησω για το δικο μου blog αλλα για τα ομορφα blogs που βρηκα εκει εξω και τους ομορφους ανθρωπους που κατα καιρους σχολιαζουν τις αναρτησεις μου και εγω τις δικες τους. Δεν ειναι οτι απλα χαραμιζω τα λογια μου σχολιαζοντας η γραφοντας...Εχουν σημασια αυτα που γραφω και αυτα που μου γραφουν, αυτα που διαβαζω. Και ετσι δεν τα περναω αψηφιστα, μια ασχολια της στιγμης, κατι που κανω στον ελευθερο μου χρονο.<br /><br />Σε ολους εσας λοιπον που γνωρισα απο εδω, που ειχα την τυχη να μοιραστω μαζι σας τις σκεψεις μου και τα πραγματα που με ενδιαφερουν εχω να σας πω ενα μεγαλο ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου. Χωρις καμια υποκρισια, χωρις να θελω να ακουγεται αυτο που γραφω γλυκερο, πιο δραματικο απο οτι πρεπει. Ελπιζω να ειμαστε εδω για να τα λεμε! Με πολυ αγαπη σας αφιερωνω αυτο (σκεφτηκα πολυ ωρα για να καταληξω στο τραγουδι! :))<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1cyg4KMItig?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1cyg4KMItig?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-8054869761055195979?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-79874060463384236622010-11-11T12:33:00.008+02:002010-11-11T12:53:09.094+02:00Τα τελευταια χρονια συνειδητοποιησα οτι σιχαινομαι τα μυθιστορηματα και ειδικα αυτα που αναφερονται σε καθημερινες ιστοριες ανθρωπων, ερωτικες ιστοριες με παθη, εγκληματα κοκ. Φτανει μια επισκεψη σε ενα βιβλιοπωλειο για να δει κανεις τον απιστευτο αριθμο μυθιστορηματων να κοσμουν τα ραφια και το ερωτηματα ειναι για ποιο λογο γραφουν οι ανθρωποι τοσο πολυ σε αυτο το στυλ?<br /><br />Οταν ημουν μικροτερος μου αρεσαν πολυ τα μυθιστορηματα, εψαχνα να βρω τον εαυτο μου μεσα σε αυτα, ταυτιζομουν μερικες φορες με τους ηρωες. Ηταν η περιοδος της ζωης μου που μαλλον δεν ειχα κατανοησει καλα την ζωη. Οταν τα μεγαλα ερωτηματα, που ερχονται στο μυαλο καθε ανθρωπου οταν ενηλικιωνεται, αρχισαν να με απασχολουν σταματησε και το ενδιαφερον μου σε αυτου του ειδους τα βιβλια. Βαριεμαι απιστευτα τις ιστοριες ανθρωπων, οποιαδηποτε και αν ειναι η πλοκη. Δεν ξερω πως να το εξηγησω αλλα πιστευω οτι αν διαβασεις δυο τρια τετοιου ειδους βιβλια πλεον προβλεπεις και την πλοκη των υπολοιπων.<br /><br />Ειδικα οσον αφορα τον ερωτα: αναρωτιεμαι γιατι χαλανε οι συγγραφεις χρονο και μελανι να γραφουν ερωτικα μυθιστορηματα. Τι χασιμο χρονου και χρηματων! Δεν ξερω αν απευθυνονται σε κουρελιασμενα ανθρωπινα οντα, που δεν εχουν νιωσει την αγαπη ποτε τους και θελουν να τα νιωσουν μεσα απο τους ηρωες του βιβλιου, αν θελουν να ταυτιστουν. <br /><br />Δεν ειναι τυχαιο επισης οτι ολοι οι επιδοξοι νεοι συγγραφεις ξεκινανε την καριερα τους με μυθιστορηματικου τυπου βιβλια. Ισως επειδη ειναι το πιο ευκολο και ατεχνο ειδος, ενα ειδος που δεν θελει λυρισμο, βαθεια νοηματα η οτιδηποτε αλλο παρα μια καλοειπωμενη ιστορια, λιγο συναισθημα, λιγο ανατροπες, λιγο πονος κοκ και εδεσε το γλυκο!<br /><br />Μην με παρεξηγησετε. Ο καθενας γραφει οτι θελει. Την αποψη μου λεω. Αλλα δεν μπορω να μην προβληματιστω απο τον απιστευτο αριθμο μυθιστορηματων που βγαινουν σχεδον καθε μηνα. Ηθελα να ηξερα, ποιος τους χρηματοδοτει την εκδοση? Και επισης γιατι πολυ πολυ λιγοι γραφουν με τοση προζα, στομφο και στυλ αντιγραμμενο απο στυλ αλλων συγγραφεων? Ειμαστε τοσο επηρεασμενοι απο τους κλασσικους συγγραφεις που δεν μπορουμε να ξεφυγουμε απο την τεχνοτροπια και το υφος τους? Υπαρχουν τοσα ειδη λογοτεχνικα στα οποια η ελλαδα δεν εχει κανει καν τα πρωτα της βηματα. Γιατι οι επιδοξοι συγγραφεις δεν δοκιμαζουν τις δυνατοτητες τους σε αυτα? Πως ξερουν οτι δεν θα ειναι καλυτεροι σε αυτα αν δεν τα δοκιμασουν, αν δεν κατσουν να γραψουν? Φταιει ο ποθος της επιτυχιας? Οτι για να γινεις μια μεγαλη εκδοτικη επιτυχια πρεπει το βιβλιο να πουλαει? So be it! Αν ειναι ετσι τουλαχιστον μπορουν να ειναι ειλικρινεις με τον εαυτο τους οτι κανουν τεχνη για βιοπορισμο και οχι τεχνη για την τεχνη. Αν αυτο που κανουν μπορει να θεωρηθει τεχνη.<br /><br />Εχω βαρεθει να βλεπω επιδοξους συγγραφεις. Ειναι της μοδας μαλλον. Νομιζουν οτι γραφουν και γραφουν κατι συγκλονιστικο. Αν εχεις διαβασει δυο τρια πραγματα στην ζωη σου εχεις και μια ταπεινοτητα και μια προοπτικη διοτι αντιλαμβανεσαι ποσο μακρυα εχουν φτασει την λογοτεχνια καποιοι. Τι να πω...Ελπιζω επιτελους να καταφερουν καποιοι στην ελληνικη σκηνη να πειραματιστουν με πολλα ειδη λογοτεχνιας, να εξελιξουν ενα ειδος η να προσθεσουν προσωπικα τους στοιχεια που θα το αλλαξει λιγο. Δεν εχουμε ελλειψη ταλεντων στην ελλαδα. Απλα συνηθως εχουμε ενα υποδειγμα στο μυαλο μας για το τι να κανουμε και το ακολουθουμε ολοι. Ας ελπισουμε οτι καποιοι θα αγνοησουν την μοδα και θα χαραξουν τον δικο τους δρομο στην συγγραφη οπως πρεπει σε καθε καλλιτεχνη που σεβεται τον εαυτο του: αυτονομος και μοναχος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7987406046338423662?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-13736633434421182052010-11-10T20:43:00.021+02:002010-11-10T21:33:16.110+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvipN9kbI/AAAAAAAAAKQ/x6PmKYao8m8/s1600/beholder-from-dungeons-and-dragons1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvipN9kbI/AAAAAAAAAKQ/x6PmKYao8m8/s320/beholder-from-dungeons-and-dragons1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538002070264451506" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvhiOQ0dI/AAAAAAAAAKI/sd4VDBauOVg/s1600/dungeons-dragons-tactics-20061220024838494_640w.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvhiOQ0dI/AAAAAAAAAKI/sd4VDBauOVg/s320/dungeons-dragons-tactics-20061220024838494_640w.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538002051206795730" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvhHZNtLI/AAAAAAAAAKA/qc_jH6gmvZk/s1600/dungeons-and-dragons-rulebook-closeup.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 222px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvhHZNtLI/AAAAAAAAAKA/qc_jH6gmvZk/s320/dungeons-and-dragons-rulebook-closeup.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538002044004971698" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvgWeo3eI/AAAAAAAAAJ4/iBWFRuAUekY/s1600/dungeons-and-dragons2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 225px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TNrvgWeo3eI/AAAAAAAAAJ4/iBWFRuAUekY/s320/dungeons-and-dragons2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538002030874385890" /></a><br />Απο τοτε που ο Ed Greenwood αρχισε να ανοιγει σιγα σιγα την κουρτινα και να αποκαλυπτει για πρωτη φορα, περιπου στην δεκαετια του 60, ενα κοσμο διαφορετικο απο τον δικο μας, εναν κοσμο με δρακους, μαγους, καλους ιπποτες, απληστους κλεφτες κλπ κλπ τα pen and paper RPGs (Role Playing Games) διενυσαν πολυ δρομο, εξελιχθηκαν, απεκτησαν εξαιρετικη ποιοτητα και βαθος. Ισως απο τους πιο γνωστους κοσμους στον γνωστο συστημα κανονων του Dungeons and Dragons, τα Forgotten Realms καi η κυρια ηπειρος η Faerun, ανθισε σταδιακα, χαρη στο μερακι πολλων συγγραφεων μετα τον Greenwood η οποιοι βασισαν τις ιστοριες τους στον κοσμο αυτο. Πλεον θεωρειται ενας κοσμος απιστευτης λεπτομερειας, με χιλιαδες πολεις, χαρακτηρες, ιστοριες να ειπωθουν κλπ. Ο κοσμος απεκτησε δικια του ζωη και φιλοξενησε γενιες role players που περναγαν ατελειωτες ωρες στα τραπεζια ακουγοντας τις ιστοριες απο τα χειλη του Dungeon Master (DM).<br /><br />Αλλα δεν ειναι το θεμα μου αυτο. Θα ηθελα να μιλησω, τιμης ενεκεν, για ενα παιχνιδι υπολογιστη (Computer RPG) που βγηκε αρκετα χρονια πριν αλλα πλεον θεωρειται ενα απο τα καλυτερα cRPGs ολων των εποχων: το Baldur's Gate και την συνεχεια του, το Baldur's Gate 2. Αν και εχω εγκαταλειψει εδω και καιρο το πολυ ενεργο gaming εχω μια επαφη με τα cRPGs που βγαινουν τα τελευταια χρονια. Με πολυ εμπορικα massive multiplayer RPGs οπως το World of Warcraft φαινεται οτι το ειδος εχει ακολουθησει μια τελειως διαφορετικη πορεια. <br /><br />Ομως ο πραγματικος φονεας των γιγαντων, το Baldur's Gate, πραγματικα τσακιζει τα παντα στο διαβα του, παιρνει κεφαλια, με το σαρδονιο χαμογελο του Sarevok πατα πανω σε χαζοχαρουμενα RPGs του κωλου, και καθεται στον θρονο του βασιλια των computer Role Playing games. Χωρις καν να ιδρωσει. Τα ιαπωνικα manga και anime RPGs ωχριουν μπροστα του με την παιδικοτητα τους, ακομα και το θρυλικο Final Fantasy 7 χανει κατι απο την λαμψη του οταν βρισκεται διπλα διπλα με τον αρχοντα των RPGs.<br /><br />Βασισμενο στον μαγικο κοσμο του Faerun που ανεφερα πιο πανω, το παιχνιδι εχει απιστευτο βαθος και πολυπλοκοτητα. Μην σας ξεγελα: δεν ειναι για παιδακια που διασκεδαζουν με Diablo 1 και 2 ουτε για ερασιτεχνες gamers. Ειναι για παιχτες που ειναι απαιτητικοι, που δεν ζητανε τιποτα λιγοτερο απο την τελειοτητα. Χιλιαδες γραμμες διαλογων υπαρχουν στο παιχνιδι, απιστευτη πλοκη, πολλες αποφασεις να παρει ο παιχτης, απιστευτη μουσικη να συνοδευει το παιχνιδι. Ειναι εμφανες, οταν τελειωσει το παιχνιδι καποιος, το με ποσο μερακι εφτιαξαν το παιχνιδι αυτο. Απιστευτη αγαπη και μερακι. Για αυτο αντεχει και στην δοκιμασια του χρονου, οπως δειχνουν ενας μεγαλος αριθμος site και κριτικων.<br /><br />Για εναν role player που θελει να σεβεται τον εαυτο του η σειρα παιχνιδιων Baldur's Gate ειναι must. Δεν υπαρχουν λογια αρκετα για να περιγραψει καποιος τον βασιλια των cRPGs. Οποτε το σταματαω εδω. Αν εισαστε Role Players η σας αρεσουν τα παιχνιδια γενικα παιξτε το! Θα με θυμηθειτε!<br /><br />Κλεινω το ποστ αυτο με την μουσικη του Baldur's Gate 2 Throne of Bhaal να παιανιζει, πριν μια απο τις τελικες μαχες. Ανατριχιαζω καθε φορα που την ακουω. <br /><br />Farewell then! Till the swords part!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1373663343442118205?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-49517357624514124482010-11-03T21:23:00.011+02:002010-11-03T21:47:35.148+02:00Θα εχετε παρατηρησει οσοι τυχαινει να με διαβαζετε απο παλια οτι ενω λατρευω τις ταινιες γενικα αποφευγω να κανω παρουσιασεις διοτι πιστευω οτι το τι εννοει ο καθενας τεχνη ειναι κατι πολυ προσωπικο. Δεν υπαρχει ορισμος για το τι ειναι τεχνη και μαλλον δεν χρειαζεται να υπαρξει ποτε τετοιος ορισμος. Για εμενα ειναι ελευθερια και πολλα αλλα, και η ιδια η εννοια της ελευθεριας αποκλειει το ενδεχομενο να μπει η τεχνη σε καλουπια.<br /><br />Παρολα αυτα ειδα πριν καμποσους μηνες μια κορεατικη ταινια που πραγματικα κρινω σκοπιμο να την αναφερω. Και αυτο διοτι, υστερα απο τοσο καιρο, οταν ξαναειδα το trailer μου εφερε τοσο υπεροχα συναισθηματα, τοσο βαθεια και ομορφα που μου εδωσαν την ορεξη να γραψω για αυτην! Ο τιτλος της στα αγγλικα ειναι "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring ". Δεν θα μπω σε λεπτομερειες για τον σκηνοθετη κοκ διοτι αυτα μπορει να τα βρει καποιος ευκολα στο ιντερνετ. Θα σταθω στις εντυπωσεις μου απο αυτην.<br /><br />Αν ο κινηματογραφος ειναι τεχνη, τοτε νομιζω (αν και υποκειμενικο βεβαια) οτι αυτη η ταινια αποτελει ενα πραγματικο αριστουργημα. Το θεμα της ταινιας ειναι η ζωη σε εναν βουδιστικο ναο στο μεσο μια λιμνης που πλαισιωνεται απο ενα δασος απιστευτης ομορφιας. Η ζωη περνα και οι εποχες διαδεχονται η μια την αλλη, ο μικρος ηρωας μας και ο δασκαλος του, που ζουν μαζι στον ναο, μεγαλωνει σιγα σιγα. Το φιλμ μιλαει για την πορεια της ζωης, για τον κυκλο των εποχων και τον κυκλο της ζωης. Γεννηση, παιδικη ηλικια, ενηλικιωση, ωριμοτητα, γηρας, θανατος. Ολα αυτα διαδεχονται το ενα το αλλο, καθως το μικρο παιδακι μπαινει στην ζωη, πονα, ερωτευεται, παθιαζεται, εγκληματει, υποφερει, μετανιωνει, λυτρωνεται, γινεται πιο σοφος κοκ. Ολες οι φασεις του ανθρωπου περναν μπροστα απο την καμερα χωρις πολλα λογια, πλαισιωνονται με διακριτικη μουσικη μου προκαλει τον στοχασμο, προβληματιζει..<br /><br />Οι διαλογοι ειναι λιγοστοι, δεν χρειαζονται και πολλοι ετσι και αλλιως. Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει. Ολα τα αλλα ειναι περιττα. Τα λογια λιγο ωφελουν, η ζωη προχωρα και εμεις μαζι της. Μεσα σε ενα εξαισιο μειγμα χρωματων της φυσης στην παροδο των εποχων ξεδιπλωνεται η μαγεια της φωτογραφιας, η φυση φορα, σε καθε εποχη τα καλα της. Τα σκηνικα ειναι μυθικης ομορφιας, και ο ανθρωπος ειναι σε αμεση επαφη μαζι της, μακρια απο τον πολιτισμο, μονος του κοντα στην ουσια της υπαρξης. Κανενας ιδεαλισμος δεν υπαρχει στο φιλμ, η ζωη εμφανιζεται οπως ειναι, αλλοτε με το προσωπο του πονου και της απογνωσης, αλλοτε της χαρας και της ευτυχιας αλλα παντοτε οπως πραγματικα ειναι. Για εμενα το φιλμ αποτελει εναν υμνο στην ομορφια της ζωης, με ολα αυτα που περιεχει, σημαινει αποδοχη της ζωης οπως ακριβως ειναι, καθολικα, ολοκληρα, με πληρη επιγνωση των καλων και ασχημων στιγμων. <br /><br />Νομιζω οτι ειναι απο τα λιγα φιλμ που πραγματικα ενω αποδεχεται την ματαιοτητα της ζωης, ως ενος αεναου κυκλου, χωρις αρχη και τελος, χωρις ιδιαιτερο νοημα, ταυτοχρονα υμνει και την ζωη ως κατι απολυτα ομορφου, κατι χωρις συγκριση, κατι απαραμιλλου. Με αυτον τον τροπο καταφερνει να παντρευει τα ασυμβατα: μηδενισμο και πληρη καταφαση για την ζωη, για την χαρα του να ζεις και να περνας απο ολα τα σταδια, καλα και ασχημα, ευχαριστα και δυσαρεστα. Αποτελει ενα ταξιδι προς τα μεσα, προς τον εαυτο μας, δεν δινει απαντησεις αλλα προβληματιζει...<br /><br />Θα θελα να μιλαω απειρα για τα συναισθηματα και τις σκεψεις που μου προκαλεσε αλλα καπου πρεπει να σταματησω. Παραθετω δυο βιντεακια απο την ταινια για να παρετε μια γευση. Θα χαρω να ακουσω γνωμες αν και οταν την δειτε! Και πιο πολυ ελπιζω να αισθανθειτε τοσο υπεροχα οπως εγω οταν την ειδα.<br /><br />Να περνατε καλα...<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Fr-8A23KQgI?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Fr-8A23KQgI?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SKDm2KLACT0?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/SKDm2KLACT0?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4951735762451412448?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-40670195593933603702010-10-31T00:06:00.008+03:002010-10-31T00:19:28.779+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TMyLmk-tOiI/AAAAAAAAAJw/BgLP5qRJQig/s1600/nietsche_3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 255px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TMyLmk-tOiI/AAAAAAAAAJw/BgLP5qRJQig/s320/nietsche_3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533951537009474082" /></a><br /><br /><br />Διαβαζα στο βιβλιο του γνωστου βιολογου Richard Dawkins "ο εφημεριος του διαβολου" την εξης κουβεντα, η οποια αποτελει και την εννοια με την οποια βλεπει ο φιλοσοφος Νιτσε την ευτυχια στην ζωη.<br /><br />"Το μυστικο για μια ευτυχισμενη ζωη ειναι το να ζεις επικινδυνα. Η χαρουμενη ζωη ειναι μια ζωη γεματη δραση! Δεν ειναι η βαρετη στατικη κατασταση που ονομαζουμε ευτυχια. Γεματη απο την φλογα του ενθουσιασμου, αναρχικη, επαναστατικη, ενεργητικη, δαιμονικη, Διονυσιακη,γεματη μεχρι το χειλος απο την συγκλονιστικη αναγκη για δημιουργια-τετοια ειναι η ζωη του ανθρωπου που ρισκαρει την ασφαλεια και την ευτυχια του για την αναπτυξη και την ευτυχια!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4067019559393360370?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-9696298383433956332010-10-19T21:53:00.010+03:002010-10-19T22:18:50.405+03:00Καλησπερα για αλλη μια φορα λοιπον! Επανηλθα λοιπον στους κανονικους ρυθμους και οπως θα ειδατε στην προηγουμενη αναρτηση απαντησα σε ολα τα σχολια οπως υποσχεθηκα! :) Κρυωσε ο καιρος, στην Πατρα βρεχει εδω και μια βδομαδα, σχεδον καθε μερα και επιτελους αρχιζει και χειμωνιαζει! Τι καλυτερο λοιπον απο το να καθεσαι στον υπολογιστεις και να γραφεις παρεα με μια ζεστη κουπα καφε ενω εξω βρεχει! The simple things in life που ελεγε και ο George σε μια διαφημιση!<br /><br />Μιζερια στο πανεπιστημιο και μαυρη μαυριλα! Τελικα δεν ξερω με ποσα ευρω προυπολογισμο λειτουργουν τα πανεπιστημια! Ενας θεος ξερει γιατι στο ονομα της διαφανειας αριθμους δεν μαθαινει ποτε κανεις! Μονο χαρακτηρισμους ακουει: μικρο το κονδυλιο για την ερευνα κοκ. Αλλα αριθμους δεν βλεπει πουθενα. Μηπως περιμενουν οι κατοικουντες την Ιερουσαλημ να ζητανε τα πεπεραγμενα απο την οικονομικη υπηρεσια του εκαστοτε πανεπιστημιου?<br /><br />Εν τελει ποσα λεφτα δαπανα το ελληνικο κρατος για την ερευνα στα ανωτατα ιδρυματα της χωρας? Ψιλα γραμματα θα μου πειτε. Ποιος νοιαζεται? Μηπως ξερουν οι ελληνες πολιτες που και πως πανε τα χρηματα απο τους φορους τους στην ερευνα? Αγνοουν, πληρωνουν και αυτο αρκει!<br /><br />Τελοσπαντων ας τα αφησω αυτα, δεν εχουν και πολυ νοημα να αναρωτιεσαι "και αν γινοταν αυτο τοτε τι?" οταν εχει να αντιμετωπισει μια πραγματικοτητα που δημιουργηθηκε επι σειρα ετων με απιστευτη μεθοδικοτητα και μερακι.<br /><br />Ελαβα καποια θεματα για μεταδιδακτορικη ερευνα στο εξωτερικο. Τι πραγμα? Προγραμμα? Μεθοδος? Τι ειναι αυτα? Υπαρχει σε αυτην γη ερευνητικη ομαδα που εχει προγραμμα, μεθοδο και αποσκοπει να πραγματοποιησει κατι? Σοβαρα? Χανω απο τα ποδια μου το εδαφος! Πως, που γιατι? Γιατι και αυτοι οι κουτοφραγκοι δεν χρησιμοποιουν την δικη μας μεθοδο ερευνας "παμε, ξεκιναμε και βλεπουμε...Οτι μας ξημερωσει βρε αδερφε στο κατω κατω! Ο,τι αποτελεσματα βγαλουμε".<br /><br />Φοβερα πραγματα αγαπητοι αναγνωστες! Ειδα το φως και θαμπωθηκα (sic!). Μηπως ειμαι αδικος? Μηπως οπως λενε πολλοι πρυτανεις η ερευνα στην ελλαδα, σε σχεση με τα υλικα μεσα που διαθετει, ειναι σχετικα υψηλου επιπεδου? Μηπως τα θελω ολα δικα μου? Βρε μπας και ειμαι αντιδραστικο και παραλογο στοιχειο που τα ισοπεδωνει ολα? Μπορει αγαπητοι αναγνωστες να ειμαι ολα αυτα. Για ενα πραγμα νομιζω πως εχω δικιο: οταν αλλα σου λενε στην αρχη της ερευνας και αλλα μετα, οταν σου ταζουν χρηματικη υποστηριξη και δεν στην δινουν στο τελος, και οχι μονο αυτο, αλλα δεν θεωρουν καν ηθικη τους υποχρεωση να στο θιξουν αυτο το θεμα, οτι δηλαδη τελικα αυτα που σου εταξαν δεν εγινε και να σου εξηγησουν τους λογους που δεν εγινε, αλλα το αποσιωπουν ε τοτε κατι παει στραβα! Και ευτυχως δεν το επαθα εγω αυτο που αναφερω. Ηξερα οτι δεν προκειται να παρω φραγκο. Αλλα σε αλλους υποψηφιους διδακτορες με τους οποιους εχω συζητησει εχει συμβει! <br /><br />Οποτε μπορει να ειμαι αδικος με την αξιολογηση της ερευνας και ειναι ευπροσδεκτες οι αντιθετες αποψεις. Αλλα υπαρχει μια κριση αξιων στο ελληνικο πανεπιστημιο ειδικα οσα αφορουν την καθηγητικη ελιτ η οποια ξηλωνει και ραβει στο "δωρεαν δημοσιο πανεπιστημιο". Οχι μονο εχουν την αυθαδεια και την επαρση να να νομιζουν οτι ειναι οι καλυτεροι στον τομεα τους (αυτα τα λενε στους φοιτητες. Οταν αποκτησεις καποιες γνωσεις καταλαβαινεις ποσο "λιγοι" ειναι στον επιστημονικο τους τομεα) αλλα θεωρουν επισης οτι προσφερουν και κοινωνικο εργο θεαρεστο οταν εχουν τους υποψηφιους διδακτορες σαν τα σκυλια να ζητιανευουν για οικονομικη στηριξη στην ερευνα τους).<br /><br />Αυτα για αποψε. Τεχνοκρατικο το post μου αλλα αυτα με απασχολουσαν αυτο τον καιρο. Θα επανελθω με αλλα θεματα! Να περνατε καλα! Και καλα κουραγια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-969629838343395633?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-49479234498862426922010-10-07T00:35:00.023+03:002010-10-07T01:29:04.052+03:00Τελευταια ακουω και διαβαζω διαφορα σχολια που πραγματικα αξιζει να πεταχτουν στα σκουπιδια, οχι επειδη εκφερουν μια αποψη αλλα πραγματικα επειδη με το μισος που βγαζουν αποτελουν ντροπη για τον ανθρωπο του 21ου αιωνα. Δεν μπορω να καταλαβω τι κλινικη ασθενεια μπορει να εχουν ανθρωποι που λενε με ευκολια "ριξτε τους αλλοδαπους στην θαλασσα, σκοτωστε τους κοκ" αλλα πραγματικα νομιζω οτι καθε λογικα σκεπτομενος ανθρωπος θα συμφωνουσε μαζι μου οτι εχουν καποια κλινικη διαταραχη.<br /><br />Δεν μπορω με καμια δυναμη να αντιληφθω πως γινεται ενας ανθρωπος μιας μεσης μορφωσης να κανει χαρακτηρισμους που αφορουν ενα ολοκληρο εθνος, εναν ολοκληρο λαο. Πως, που, γιατι? Με ποιο επιχειρημα γινεται η αναγωγη: "100 εγκληματιες αλβανοι αρα ολοι οι αλβανοι εγκληματιες?" Πως στο καλο φτανουν σε τοσο εμφανως παραλογες γενικευσεις, σε τοσο καταφορα λαθος διαπιστωσεις? Απιστευτη ελλειψη μετρου, προοπτικης και αντιληψης. Τι να περιμενεις απο ανθρωπους που κανουν τετοιες σκεψεις? Προοδο της δημοκρατιας? Αυτοι δεν μπορουν να ξεχωρισουν την μερα απο την νυχτα, το ουσιωδες απο το ανουσιο, το ειδικο απο το γενικο. Το μονο που μπορουν να κανουν ειναι να υπηρετησουν την κοινωνικη τους ταξη: το λουμπεν προλεταριατο. <br /><br />Πως ειναι δυνατον να λες οτι αυτος ο ανθρωπος αξιζει να ζησει επειδη ειναι ταδε εθνικοτητας ενω ο αλλος να πεθανει σαν σκυλι που ειναι? Με τι κριτηρια το κανουν? Ποιος τους εδωσε το δικαιωμα να αποφασιζουν για την ζωη και τον θανατο? Και επισης πως μια κοινωνια που θελει να λεγαται δημοκρατικη μπορει να εκτρεφει τετοιες ιδεες? Χαρακτηριστικο της δημοκρατιας ειναι η ανοχη, ανοχη στις ιδεες, στην κουλτουρα, στον τροπο ζωης. Οπως ειναι και η προστασια των δικαιωματων στην ζωη. Αυτα ολα τα ανεδειξε περιλαμπρα η ευρωπαικη αναγεννηση. <br /><br />Αλλα κυριοι και κυριες ας ειμαστε για μια φορα στην ζωη μας ειλικρινεις. Ο ρατσισμος, η εσωστρεφεια παρουσιαζονταν τακτικα σε ολες τις περιοδους της ιστοριας. Ειδικα σε περιοδους οικονομικης κρισης και κρισης αξιων. Στην Ελλαδα του σημερα, που τιποτα δεν εχει μεινει ορθιο, που οι ανθρωποι σηκωσαν ενα σωρο ειδωλα και τωρα τα βλεπουν να γκρεμιζονται ενα ενα ειναι φυσικο να μην ξερουν τι να κανουν. Σε συνθηκες οξυνσης ο πληθυσμος με χαμηλο μορφωτικο επιπεδο και μη οικουμενικη αντιληψη των πραγματων εχει τετοιες τασεις, να κλεινεται στον εαυτο του, να νομιζει ακομα και τον γειτονα εχθρο κοκ. Η εσωστρεφεια επισης τονωνεται και απο την εκαστοτε εξουσια που θελει να διοχετευσει την οργη του κοσμου προς αυτην σε αλλες κατευθυνσεις, συνηθως λιγοτερα επικινδυνες.<br /><br />Η ισοτητα των ανθρωπων ειναι μια ιδεα που κατακτηθηκε με πολυ πονο, αγωνα και αιμα. Και επειδη ειναι γνωστη δεν σημαινει οτι δεν πρεπει να γινεται συνειδητα κτημα καθε γενιας. Καθε γενια πρεπει να την ξανακατακτα. Κυριοι, δεν ειναι θεμα ιδεολογιας το να μην εισαι ρατσιστης. Δεν ειναι θεμα αν εισαι αριστερος η δεξιος. Ειναι βασικο κομματι του πολιτισμου μας, το να αναγνωριζουμε οτι ειμαστε ιδιοι ανεξαρτητως φυλης η χρωματος. Ποσοι ανθρωποι θα πρεπει να θυσιαστουν ακομα στον βωμο του μισους, της ρατσιστικης διαθεσης, του μη σεβασμου των ανθρωπινων δικαιωματων? Ποσα παιδια θα σκοτωθουν απο βομβες, ποσα σπιτια θα διαλυθουν? Ποσα ματια θα δακρυσουν ακομα ωστε να προβαλλουμε τις τασεις μεγαλομανιας μας?<br /><br />Η γη εχει δει πολλους αλληλοσκοτωμους νομιζω. Δεν περιμενω απο καμια κυβερνηση να λυσει το μεταναστευτικο οταν πρωτα δεν λυσει το θεμελιωδες ζητημα: "γιατι κανουμε πολεμους". Γιατι οσο γινονται πολεμοι, τοσο θα αυξανεται και η μεταναστευση. Νομιζω οτι το θεμα της μεταναστευσης θα συνεχιστει με γοργοτερους ρυθμους τα ερχομενα χρονια. Και δεν νομιζω να ειναι κανεις τοσο αφελης ωστε να περιμενει απο την πολιτεια να αντιμετωπισει το προβλημα εφοσον μεν ολοι καταδικαζουν τους πολεμους αλλα ολοι ειναι ετοιμοι να σκοτωσουν για πολιτικους η ιδεολογικους λογους...<br /><br />Η σιχαμαρα μου δεν περιγραφεται. Μονο λυπαμαι αυτους τους ανθρωπους, δεν τους κραταω κακια. Απλα δεν μπορουν να κατανοησουν και ισως καποια μερα μπορεσουν να καταλαβουν υπερ ποιου φριχτου πραγματος μαχονται. Προς το παρον θα μεινουν στα σκοταδια που τους προσφερει το αδυναμο μυαλο τους.<br /><br /><br />"Διαιρει και βασιλευε". Κατι ηξεραν αυτοι που ηθελαν παντα να εχουν τρυφερα τετ α τετ με την εξουσια.<br /><br />Υ.Γ Αφορμη για αυτο το κειμενο σταθηκαν τα εμετικα σχολια που παρουσιαστηκαν σε ενα blog το οποιο μονο απο τακτ δεν αποκαλυπτω.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TKz0Bgej4jI/AAAAAAAAAJo/9a_Ou8PuXKQ/s1600/1541983352_small.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 279px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TKz0Bgej4jI/AAAAAAAAAJo/9a_Ou8PuXKQ/s320/1541983352_small.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525059149611917874" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4947923449886242692?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-10269455934054959672010-10-04T20:20:00.013+03:002010-10-04T20:38:51.870+03:00Ισως τελικα η παραμονη μου στην Αθηνα για μια βδομαδα να ηταν πιο γοητευτικη απο την βδομαδα που περασα στην Γαλλια με θεα τον Ατλαντικο. Αυτο που σκεφτομαι κατι τετοιες στιγμες ειναι οτι οπου και να πας παντα ο τοπος που μεγαλωσες και θυμασαι ειναι ο πιο γοητευτικος απο ολους...<br /><br />Ισως επειδη συνοδευαι απο παιδικες αναμνησεις, ενα παιδικο, τραγικο η ανεκπληρωτο ερωτα? Ενα παθος χωρις αυριο? Στην παρουσα φαση ειδα φιλους που ειχα καιρο να δω και πραγματικα μου ειχαν λειψει. Δεν ειναι πανεμορφο να συναντας ανθρωπους που εχεις καιρο να δεις απο κοντα και οταν τους συναντας να ειναι σαν να μην αλλαξε τιποτα? Σαν να εισα μαζι τους καθε μερα. Το απολαμβανω αυτο το στοιχειο της πραγματικης φιλιας, οτι ο χρονος ειναι σχετικος και δεν μπορει να καμψει τα συναισθηματα που νιωθεις για τον αλλον.<br /><br />Θα επρεπε καπως να μπορω να εκφρασω μια αοριστη αισθηση ευφοριας που ενιωσα οταν διαβασα το μικρο βιβλιαρακι "..ειπαν για την ακροπολη" που προμηθευτικα απο το νεο μουσειο της ακροπολης. Ειναι ενα μικρο, κοκκινο βιβλιο που περιεχει συντομες αναφορες στην ακροπολη της αθηνας παρμενες απο κειμενα ελληνων και ξενων (κυριως γαλλων) διανοουμενων οταν επισκεφτηκαν τον ιερο βραχο. Ριγη μου προκαλεσε το παρακατω κειμενο που περιεχεται στην συλλογη και αποτελει την ομιλια του πρωτου υπουργου πολιτισμου της Γαλλιας, André Malraux, προς τιμην της Ελλαδας με αφορμη της πρωτη φωταγωγηση της ακροπολης των αθηνων. (σημειωση: επειδη δεν εχω το βιβλιαρακι μαζι μου το κειμενο παρθηκε απο την σελιδα http://www.antinews.gr/?p=38675). Το κειμενο ειναι συγκλονιστικο, και σας προτεινω να το διαβασετε παρολο το μεγεθος του.<br /><br /><br />«Παιδεία και θάρρος».*<br /><br />“Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα μας αποκαλύπτει τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους καθώς περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη — και ο Περικλής όταν σιγούσαν τα εργοτάξια του Παρθενώνα…<br /><br />Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων:<br /><br />«Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…»<br /><br />Αυτή η έκκληση του Περικλή θα ήταν ακατανόητη στη μεθυσμένη από αιωνιότητα Ανατολή που απειλούσε την Ελλάδα. Και στη Σπάρτη ακόμα, κανείς δεν είχε, ως τότε, απευθυνθεί στο μέλλον. Πολλοί αιώνες την άκουσαν, αλλά απόψε τα λόγια του θα ακουστούν από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε.<br /><br />Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε.<br /><br />Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο. Ήταν λαμπρό στην Αναγέννηση, πόσο μάλλον που η Αναγέννηση πολύ λίγο γνώριζε την Ασία· είναι λαμπρό και συνταρακτικό σήμερα, που γνωρίζουμε την Ασία. Σε λίγο καιρό, θεάματα όπως αυτό θα ζωντανέψουν τα μνημεία της Αιγύπτου και της Ινδίας, θα δώσουν φωνή στα φαντάσματα όλων των στοιχειωμένων τόπων.<br /><br />Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος.<br /><br />Απέναντι στην αρχαία Ανατολή, ξέρουμε σήμερα ότι η Ελλάδα δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ ως τότε.<br /><br />Η δόξα του Περικλή —του ανθρώπου αλλά και του μύθου που συνδέεται με το όνομά του— είναι ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος υπηρέτης της πόλης και ταυτόχρονα φιλόσοφος και καλλιτέχνης· ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής δεν θα μας συγκινούσαν με τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέραμε ότι ήταν πολεμιστές.<br /><br />Για τον κόσμο η Ελλάδα είναι πάντα η σκεπτόμενη Αθηνά που ακουμπάει στο δόρυ της. Και ποτέ πριν από αυτήν η τέχνη δεν είχε συνενώσει το δόρυ με τη σκέψη.<br /><br />Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία —το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος— η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου.<br /><br />Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο.<br /><br />Σε λίγο, η αρχαία Ελλάδα θα σας πει:<br /><br />«Αναζήτησα την αλήθεια και βρήκα τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.<br /><br />Επινόησα την ανεξαρτησία της τέχνης και του πνεύματος.<br /><br />Αναβίβασα τον άνθρωπο και τον έθεσα αντιμέτωπο με τους θεούς του, τον άνθρωπο που είχε σκύψει το κεφάλι παντού εδώ και τέσσερις χιλιετίες.<br /><br />Και την ίδια στιγμή τον έβαλα να αναμετρηθεί με τον δυνάστη».<br /><br />Είναι μια γλώσσα απλή αλλά αθάνατη που την ακούμε ακόμα. Αυτή η γλώσσα ξεχάστηκε για πολλούς αιώνες και απειλήθηκε κάθε φορά που την ξανάβρισκαν οι άνθρωποι.<br /><br /> Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγκαία.<br /><br />Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη με την ελευθερία· το μείζον πνευματικό πρόβλημα, να κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.<br /><br />Και ο σημερινός πολιτισμός, όπως εκείνος της αρχαίας Ελλάδας, είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα. Δεν βρήκε όμως ακόμα τον υποδειγματικό τύπο ανθρώπου, έστω εφήμερο ή ιδεατό, και χωρίς αυτόν κανένας πολιτισμός δεν παίρνει σαφή μορφή.<br /><br /> Οι αμφιταλαντευόμενοι κολοσσοί που κυριαρχούν στον κόσμο μας φαίνονται πως μόλις υποψιάζονται ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός μεγάλου πολιτισμού δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά και μια ξεκάθαρη συνείδηση του τι περιμένει ο πολιτισμός από τον άνθρωπο, η ανίκητη ψυχή της Αθήνας που, έστω και υποταγμένη, καταδίωκε τον Αλέξανδρο στις ερήμους της Ασίας: «Πόσος μόχθος, Αθηναίοι, για να αξίζουμε τον έπαινό σας!»<br /><br />Ο σημερινός άνθρωπος ανήκει σε όλους εκείνους που θα προσπαθήσουν μαζί να τον δημιουργήσουν· το πνεύμα δεν γνωρίζει μικρά έθνη, γνωρίζει μόνο αδελφά έθνη.<br /><br />Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη για όλους τους ανθρώπους, και μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των ανθρώπων της Δύσης. Παλιά έθνη του πνεύματος, το θέμα δεν είναι να επαναπαυθούμε στο παρελθόν μας, αλλά να επινοήσουμε το μέλλον που το παρελθόν απαιτεί από μας.<br /><br /> Στο κατώφλι της εποχής του ατόμου, για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος χρειάζεται να διαπαιδαγωγηθεί από το πνεύμα.<br /><br />Και ολόκληρη η νεολαία της Δύσης χρειάζεται να θυμάται πως, όταν συνέβη αυτό για πρώτη φορά, ο άνθρωπος έθεσε στην υπηρεσία του πνεύματος τα δόρατα που αναχαίτισαν τον Ξέρξη.<br /><br /> Στους εκπροσώπους της γαλλικής νεολαίας που με ρώτησαν ποιο θα μπορούσε να είναι το σύνθημά της, απάντησα: «Παιδεία και θάρρος». Εύχομαι αυτό το σύνθημα, που το δανείστηκα απ’ τους Έλληνες, να γίνει κοινό για τους δύο λαούς μας.<br /><br />Και αυτή την ώρα όπου η Ελλάδα αναζητεί τη μοίρα της και την αλήθεια της, σε σας, περισσότερο από μένα, εναπόκειται να το δώσετε στον κόσμο.<br /><br />Γιατί η παιδεία δεν κληρονομείται, κατακτάται. Και κατακτάται με πολλούς τρόπους, που ο καθένας τους ταιριάζει σε όσους τον επινόησαν.<br /><br /> Από δω και πέρα στους λαούς θα απευθύνεται η γλώσσα της Ελλάδας. Αυτή την εβδομάδα την εικόνα της Ακρόπολης θα τη δουν περισσότεροι θεατές από όσους την είδαν μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων δεν θα ακούσουν τη γλώσσα που άκουγαν οι αρχιερείς της Ρώμης ή οι άρχοντες των Βερσαλλιών· και ίσως να μην την ακούσουν καθόλου, εκτός και αν ο ελληνικός λαός αναγνωρίσει σ’ αυτήν τη βαθύτερη συνέχειά του — αν οι μεγάλες νεκρές πόλεις αντηχήσουν από τη φωνή του ζωντανού έθνους.<br /><br /> Μιλώ για το ζωντανό ελληνικό έθνος, για τον λαό στον οποίο απευθύνεται η ακρόπολη πριν απευθυνθεί σε όλους τους άλλους, που αφιερώνει όμως στο μέλλον του όλες τις ενσαρκώσεις του πνεύματός της που φώτισαν διαδοχικά τη Δύση: τον προμηθεϊκό κόσμο των Δελφών και τον ολύμπιο κόσμο της Αθήνας, τον χριστιανικό κόσμο του Βυζαντίου — τέλος, μέσα σε τόσα χρόνια φανατισμού, τον μοναδικό φανατισμό της ελευθερίας.<br /><br />Ο λαός ωστόσο «που αγαπάει τη ζωή ακόμα κι όταν γίνεται οδύνη», είναι ταυτόχρονα εκείνος που έψαλλε στην Αγία Σοφιά κι εκείνος που άκουγε με δέος την κραυγή του Οιδίποδα στους πρόποδες αυτού του λόφου, κραυγή που επρόκειτο να διαπεράσει τους αιώνες.<br /><br />Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.<br /><br />Σε μας είναι το ΟΧΙ του στρατηγού Ντε Γκωλ, και το δικό μας. Ο κόσμος δεν ξέχασε ότι οι πρώτοι που το πρόφεραν ήταν η Αντιγόνη και ο Προμηθέας.<br /><br /> Όταν οι νεκροί της πρόσφατης ελληνικής Αντίστασης έπεφταν στο έδαφος όπου επρόκειτο να περάσουν την πρώτη νύχτα του θανάτου τους, έπεφταν σ’ ένα χώμα που είχε γεννήσει την πιο ευγενική και την πιο παλιά ανθρώπινη πρόκληση, κάτω από τα άστρα που μας κοιτάζουν απόψε, τα άστρα που ξενύχτησαν τους νεκρούς της Σαλαμίνας.<br /><br />Μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε για την ίδια υπόθεση, την εποχή που Έλληνες και ελεύθεροι Γάλλοι πολεμούσαν πλάι πλάι στη μάχη της Αιγύπτου, την εποχή που οι άνδρες μου στο αντάρτικο έκαναν με τα μαντίλια τους ελληνικές σημαιούλες για να τιμήσουν τις νίκες σας, την εποχή που στα χωριά των βουνών σας χτυπούσαν τις καμπάνες για την απελευθέρωση του Παρισιού.<br /><br /> Ανάμεσα σε όλες τις αξίες του πνεύματος, οι πιο γόνιμες είναι εκείνες που γεννιούνται από την επικοινωνία και το θάρρος.<br /><br />Είναι γραμμένο σε κάθε πέτρα της Ακρόπολης. «Ω ξειν’ αγγελειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα τοις κεινων ρημασι πειθομενοι…»<br /><br /> Φώτα της αποψινής νύχτας, πηγαίνετε να πείτε στον κόσμο ότι οι Θερμοπύλες καλούν τη Σαλαμίνα και τελειώνουν στην Ακρόπολη — με την προϋπόθεση ότι δεν τις ξεχνούμε!<br /><br />Και είθε ο κόσμος να μην ξεχάσει, κάτω από τα Παναθήναια, την επιβλητική πομπή των αλλοτινών και των πρόσφατων νεκρών, που φυλάνε αγέρωχα σκοπιά και υψώνουν προς εμάς το σιωπηρό τους μήνυμα, ενωμένο, για πρώτη φορά, με την παλιά μαγική ωδή της Ανατολής: «Και αν αυτή η νύχτα είναι της μοίρας — ευλογημένη να είναι, ώσπου να φανεί η αυγή!»<br /><br />* Ο πρώτος υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας , André Malraux , με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, πραγματοποίησε τη περίφημη ομιλία του προς τιμήν της Ελλάδας, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης<br /><br />Αθήνα, 28 Μαίου 1959<br /><br />Μετάφραση Βάσω Μέντζου<br /><br />Υπεύθυνος για την αντιγραφή από την ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου<br /><br />Κώστας Ροδινός<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1026945593405495967?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-19135770622930900822010-09-11T21:53:00.007+03:002010-09-11T21:58:38.677+03:00Μεσα τα κεφαλια λοιπον! Χαιρομαι υπερβολικα πολυ που πλησιαζει φθινοπωρο. Η αγαπημενη μου εποχη! Συγγνωμη σε ολους που μου σχολιαζουν και δεν απαντω. Απλα ολο κατι συνεβαινε και δεν απαντουσα στα σχολια! Απο δω και περα θα επανελθω στον κανονικο μου ρυθμο. Κλεινω αυτην την συντομη αναρτηση με ενα πανεμορφο κομματι! <br /><br />Να ειστε καλα!!<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-uZlvKXnYU4?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-uZlvKXnYU4?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-1913577062293090082?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-53752496192254368832010-08-29T00:58:00.010+03:002010-08-29T01:21:53.168+03:00Και ενω ετοιμαζα τα μπαγκαζια μου για το νησι μαθαινω οτι ερχεται ο γιος του πρωην βασιλια Κωσταντινου (για τους φανατικους γνωστος και ως ο Κοκος) να παντρευτει στις 25 Αυγουστου! Ηθελα να καθυστερησω να κατεβω για να την βγαλω καθαρη αλλα δεν ειχα πολλα περιθωρια αντιδρασης οταν το εμαθα. Ολοι χαιροντουσαν για την διαφημιση του νησιου, για το οτι θα τους δειξουν τα CNN και Fox News κλπ...Πραγματικα δεν βγηκα ουτε μια φορα για καφε με ντοπιους και να μην ακουσω καποιον μυθο-μπαρουφα για τον γαμο...Επιτελους παντρευτηκαν και ησυχασαμε! (1. περιεργως δεν ειδα τιποτα γριες να του φιλουν τα χερια 2. Δεν ειδα εκπροσωπους του ΛΑΟΣ να περιμενουν την επανοδο του μοναρχη).<br /><br />Οπως ειχα πει και σε καποια προηγουμενη αναρτηση μου και μια βδομαδα στις Σπετσες μου φτανει για να γεμισω τις μπαταριες και να αγγιξω την ευδαιμονια. Και ουτε φετος επεσα εξω. Ειμαι λιγες μερες εδω και πραγματικα εχω αφησει πισω μου οτιδηποτε περιττο. Φερνω μαζι μου τα απαραιτητα: νου και καρδια.<br /><br />Στα γενεθλια μου ειπα φετος να κανω κατι διαφορετικο: αντι να σκασω ενα σωρο λεφτα στους κλεφτες των bar του νησιου ειπα να βγαλω τους αγαπημενους μου φιλους σε ενα μαγαζι με θεα το υπεροχ γαλαζιο, σε μπαλκονι του πρωτο οροφου με θεα κατευθειαν την Υδρα και την θαλασσα και να τους κερασω καλο λευκο κρασι και συνοδεια ποικιλιας. Η ιδεα μου αποδειχτηκε τελεια καθοτι δεν μεθυσαμε απο τις μπομπες που θα μας σερβιραν και επισης ηταν και πολυ καλυτερη η ατμοσφαιρα. Το καλο κρασι εκανε την δουλεια του και μετα απο λιγα ποτηρια τα γελια εδινα και επαιρναν. Το βραδυ ξαπλωσα να κοιμηθω και πραγματικα ενιωθα απολυτα χαρουμενος που μπορουμε απο αυτες τις απλες και καθημερινες στιγμες αποσταζουμε τετοια χαρα.<br /><br />Κατα τα αλλα τα πραγματα στο νησι ειναι υπεροχα, η θαλασσα τελεια, και νιωθω οτι υπαρχει μια ομορφη στασιμοτητα και ισορροπια στην ζωη μου. Παντα μου το εμπνεει αυτο το νησι...Ειναι κατι υπεροχο.<br /><br />Νομιζω οτι η αταραξια ειναι πηγη ευτυχιας, να μην υπαρχει καμια αντιθεση και συγκρουση στην ζωη και τα ομορφα πραγματα που για αλλους φαινονται πληκτικα για εμενα ειναι η ουσια του πραγματος. Θα μπορουσα να κανω καθε μερα το ιδιο πραγμα και να μην βαρεθω ευκολα!<br /><br />Εικονες, μυρωδιες, γελαστες φατσες,απειρα γελικα, φωναχτα, ξερετε, χωρις ντροπη για το αν θα ακουστουν πιο δυνατα απο οσο πρεπει...Οπως οταν ημασταν παιδια και δεν μας ενοιαζε τιποτα. Εκλεισα τα 26 και μπηκα στα 27. Δεν ξερω ποτε περασε αυτος ο καιρος αλλα ακομα νιωθω το παιδι που ημουν στα 18-19 :) Υπεροχο πραγμα.<br /><br />Ολα αλλαζουν, υπαρχει μια συνεχης ροη στα πραγματα και αυτο που εχεις να κανεις ειναι να πηγαινεις και εσυ με αυτη την ροη....Οπως στην θαλασσα.<br /><br /><br />Υ.Γ. Φετος μετα απο πολλα χρονια πηγα βαεια στην θαλασσα και βυθιστηκα μεσα της. Εκατσα εκει για οσο αντεχε η αναπνοη μου. Δεν ακουγοταν τιποτα....Απολυτως τιποτα....Πληρης ησυχια. Υπεροχο συναισθημα. Αν ειστε ακομα για διακοπες κανε το. Δεν θα χασετε! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-5375249619225436883?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-8004141605906097362010-08-14T17:20:00.011+03:002010-08-14T17:34:11.953+03:00Καπως εγινε και πηρε το αυτι μου μια εκπομπη στο ραδιοφωνο αφιερωμενο στον Τσιτσανη. Ο δημοσιογραφος που εκανε την εκπομπη ειχε εναν καλεσμενο στον αερα και μαζι εκθειαζαν το εργο του καλλιτεχνη επι ωρα. Εφτασαν σε σημειο να πουνε οτι το εργο του δεν εχει αναγνωριστει αρκετα. Δεν γνωριζω τι εχει αναγνωριστει απο το εργο του η αν το εργο του εχει καποια διαχρονικη αξια γιατι δεν ακουω Τσιτσανη. Ο κοσμος λεει οτι ειναι διαχρονικος και μεγαλος καλλιτεχνης. Προσωπικα δεν εχω γνωμη.<br />Αυτο που με αφηνει παντα αφωνο ειναι αυτη η διαχρονικοτητα που δινουν οι περισσοτεροι σε κατι που απλα ειναι παλαιο. Κατα καποιο τροπο ο χρονος αμβλυνει τις γωνιες, την διαφορετικοτητα, και ολες οι καλλιτεχνικες δημιουργιες μετα απο καιρο περνουν τον τιτλο του "κλασσικου". Και οι μεταγενεστεροι πασει θυσια περνανε τις δικες τους αποψεις περι κλασσικου στις επομενες γενιες. Και ετσι εχουμε μια ακρως γελοια κατασταση νεα παιδια να θεωρουν εργα κλασσικα μονο και μονο επειδη η κοινωνια θεωρει οτι ειναι κλασσικα και οχι επειδη τα ιδια βλεπουν κατι αθανατο σε μια καλλιτεχνικη δημιουργια, κατι που ειναι περα απο τα νυχια του χρονου. Ολη αυτη η κατασταση με εκνευριζει απιστευτα. Νιωθω οτι ζουμε σε μια μιζερια καλλιτεχνικη απλα και μονο επειδη θεωρουμε οτι τα εργα του παρελθοντος ειναι αξεπεραστα: για ποιο λογο να ασχοληθουμε εμεις να βγαλουμε κατι καλυτερο? Το καλυτερο εχει ηδη επιτευχθει.<br />Τι ειναι κλασσικο? Τι δεν ειναι κλασσικο? Ποιος θα μου το πει? Ποιος θα το κρινει και με βαση τι? Τις γνωσεις του? Ποτε η καλλιτεχνικη δημιουργια εφτασε το επιπεδο του βουρκο στο οποιο κατοικουν αυτοι που αυτοαποκαλουνται κριτικοι τεχνης? Ποτε η τεχνη ακουει την κριτικη του οποιουδηποτε?<br />Αντιλαμβανομαι ως χρεος καθε γενιας να γρεμιζει τα ειδωλα που εφτιαξε η προηγουμενη γενια και οχι να τα συνεχιζει. Μονος ως θανατο, καταστροφη και ενα δημιουργια μπορω να αντληφθω καθε νεα γενια: ο ρολος του καταστροφεα της αρμοζει. Νεα δημιουργια αντικαθιστα την παλια σε εναν ατερμονο κυκλο.<br /><br />Ισως τελικα διαχρονικο ειναι αυτο που δεν φοβομαστε οτι δεν θα αντεξει στον χρονο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-800414160590609736?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-1638660754715633452010-08-12T00:33:00.003+03:002010-08-12T00:47:48.602+03:00...μετα απο σχεδον 15 μερες απο τοτε που ολοι οι γνωστοι μου και οι φιλοι μου εφυγαν και εμεινα μονος να προσπαθω να τελειωσω αυτα που πρεπει να παρουσιασω στο συνεδρειο το Σεπτεμβριο. Εχω χασει πια το μετρημα, δεν ξερω καν τι ωρα ειναι και νομιζω οτι αρχιζω να χανω και την επαφη μου γενικα με τον κοσμο γενικοτερα. Εχω να παω για καφε μισο μηνα σχεδον, απο μπανια στην θαλασσα δεν εχω κανει κανενα, την βγαζω μονος στην σχολη παρακολουθωντας την οθονη να τρεχει την προσομοιωση η οποια κρατα ωρες...Καμια φορα παιρνω και κανα βιβλιο μαζι να διαβασω να περασει η ωρα. Δυστυχως το χρονικα περιθωρια στενεψαν πολυ και δεν ειχα πολλες επιλογες παρα να λιωσω στην δουλεια για να καταφερω να εχω αποτελεσματα μεχρι το Σεπτεμβριο.<br />Και στο τελος προεκυψαν κατι προβληματα στην ερευνα που αδυνατω να λυσω και δεν μπορω να καταλαβω και την αιτια τους. Αλλα μου εχει κολλησει στο μυαλο, πρεπει να βρω τι στο καλο συμβαινει. Δεν μπορω να το αφησω ετσι, μου την σπαει οταν αφηνω κατι μισοτελειωμενο, η εστω δεν εχω βρει την λυση του προβληματος.<br /><br />Πρεπει να ξερω με τον εναν η με τον αλλον τροπο.<br /><br />Τον τελευταιο καιρο ανακαλυψα οτι εχω απιστευτες αντοχες οταν εστιαζω σε ενα προβλημα...Μπορω να ασχολουμαι μαζι του ολη μερα....Το μυαλο μου συνεχιζει να ψαχνεις λυσεις, να συγκρινει να αναλυει...Σαν μονομανια ενα πραγμα. Τοσο που μερικες φορες τρομαζω. <br /><br />Μου λενε να τα παρατησω και να παω διακοπες, οτι εχω κουραστει και θελω ξεκουραση και οτι εχω εξαντληθει. Ναι εχουν δικιο. Εχω εξαντληθει. Τον τελευταιο καιρο καταναλωνω απιστευτο αριθμο θερμιδων και μαλλον το μυαλο μου καταναλωνει σακχαρα σαν τρελο...<br />Δεν με νοιαζει που χανω τις διακοπες μου. Χεστηκα. Ας τρεξουν να τις απολαυσουν αυτοι που καθε χρονο το κανουν αυτο σαν εθιμο και σαν ρουτινα. Για εμενα διακοπες ειναι και μια μερα ησυχιας και απολαυσης διπλα στην θαλασσα. Οποτε δεν μετανοιωνω ακομα και αν καθομουν ολο το καλοκαιρι εδω να δουλευα.<br /><br />Δεν βλεπω την επιστημη σαν ρουτινα, δεν χτυπαω καρτα, δεν εχω καποιον απο το κεφαλι μου ευτυχως να μου λεει ποτε να παω και ποτε να φυγω. Αυτο που με εκπλησσει ειναι οτι οι περισσοτεροι ακομα δεν μπορουν να καταλαβουν οτι μπορει να βλεπεις την δουλεια σου σαν χομπυ και να μην σε κουραζει. Και ναι, για εμενα η επιστημη ειναι χομπυ. Δεν το κανω απλα για να βρω μια δουλεια. Το κανω επειδη με γεμιζει εσωτερικα με εναν τροπο που τιποτα δεν θα με γεμιζε ποτε (εκτος φυσικα του ερωτα :))<br /><br />Αυτα...Δεν ηθελα κατι να πω απλα ηθελα να γραψω να μου περασει λιγο η ωρα...Και να σκεφτω το προβλημα με καθαρο νου.<br /><br />Σας φιλω και ελπιζω να περνατε καλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-163866075471563345?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-75600060217808523712010-08-07T23:38:00.003+03:002010-08-07T23:46:32.637+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TF3FS4ReZ9I/AAAAAAAAAJY/Ux4pvYby99c/s1600/reaching-stars_~vmo0355.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_7BjiGBM7oq4/TF3FS4ReZ9I/AAAAAAAAAJY/Ux4pvYby99c/s320/reaching-stars_~vmo0355.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502771247850612690" /></a><br /><br /><br />Οταν ο Αυστριακος φυσικος Erwin Schrödinger διατυπωση την περιφημη κυματικη του εξισωση μεγαλος ενθουσιασμος επικρατησε στις ταξεις των φυσικων και των χημικων. Ο ενθουσιασμος ηταν τοσο μεγαλος που επικρατησε η αποψη οτι πλεον ολα τα ζητηματα της χημειας ειχαν λυθει: για οποιοδηποτε χημικο προβλημα απαιτουνταν μονο η λυση της εν λογω εξισωσης. Συντομα βεβαια εγινε αντιληπτο οτι στις εφαρμογες της κβαντικης φυσικης στα προβληματα της χημειας η επιλυση της εξισωσης ηταν αδυνατο να λυθει αναλυτικα. Το προβλημα των πολλων σωματων (many-body problem) ηταν γνωριμο στα πλαισια της κλασσικης φυσικης. Συνισταται στην εξελιξη ως προς τον χρονο ενος συστηματος σωματων που βρισκονται σε αλληλεπιδραση μεταξυ τους (παραδειγματος μεσω βαρυτικων δυναμεων). Για τετοια συστηματα η ακριβης περιγραφη της εξελιξης του συστηματος στον χρονο ειναι αδυνατο να δωθει με ακριβεια: μονο προσεγγιστικες λυσεις ειναι δυνατο να βρεθουν. Το ιδιο συμβαινει και στα πλαισια της κβαντικης θεωριας για την κινηση των ηλεκτρονιων στα μοριακα συστηματα. Τα μορια αποτελουνται απο πολλα ηλεκτρονια που αλληλεπιδρουν μεταξυ τους ηλεκτροστατικα με δυναμεις Coulomb. Η λυση των εξισωσεων κινησης για πολυηλεκτρονιακα συστηματα ειναι αδυνατη και προσεγγιστικες λυσεις ειναι το μονο που περιμενει κανεις.<br />Αυτο ηταν ενα μια σχετικα παιδαριωδης εισαγωγη σε ενα τεχνικο θεμα το οποιο δεν μπορει να αναλυθει ευκολα. Ειναι ενα προβλημα που μπορει να λυθει μονο με την βοηθεια ηλεκτρονικων υπολογιστων για συστηματα που ενδιαφερουν την χημεια. Για απλα μοριακα συστηματα η ακριβεια των υπολογισμων μπορει να ειναι τοσο μεγαλη που πλεον μπορει να θεωρηθει οτι προσεγγιζει ασυμπτωτικα την πραγματικη λυση του προβληματος των πολλων σωματων. Για μεγαλα συστηματα οπως κρυσταλλικα στερεα, μακρομορια η μορια βιολογικου ενδιαφεροντος οι προσεγγισεις ειναι λιγοτερο ακριβεις. <br />Σε εναν υπολογιστη ας πουμε 3GHz με 3 GB μνημη και διπυρινο επεξεργαστη (σχετικα απλος υπολογιστης για τα δεδομενα της εποχης) ενας υπολογισμος ενος μικρου αμινοξεος μπορει να κρατησει 2 και 3 μερες ατελειωτου «τρεξιματος» απο τον υπολογιστη. Για πρωτεινες (που αποτελουνται απο πολλα αμινοξεα) ο χρονος υπολογισμου αυξανεται δραματικα και μπορει να παρει μεχρι και μηνες (για υπολογισμους μεγαλη ακριβειας) και η χρηση υπερυπολογιστων ειναι επιβεβλημενη. Και ας φανταστουμε τωρα εσας, ενα ανθρωπινο ον που αποτελειται απο αναριθμητο αριθμο μοριων (απιστευτο αριθμο μοριων σε καθε κυτταρο σας) και φανταστειτε την απιστευτη πολυπλοκοτητα του ολου πραγματος...Ολα αυτα τα μορια αντιδρουν, αλληλεπιδρουν, καταστρεφονται και σχηματιζουν αλλα, συνεχως, καθε δευτερολεπτο, καθε στιγμη. Και τωρα σας βλεπω που μιλατε και ολα αυτα συμβαινουν ταυτοχρονα μεσα σας. Η τεχνολογια μας εχει φτασει σε σημειο να μπορει να προσομοιωσει ενα εξαιρετικα μικρο κομματι απο αυτο που οι ζωντανοι οργανισμοι ειναι. <br />Βλεπετε ποσο μεγαλο ειναι το χασμα απο την διατυπωση των βασικων αρχων την επιστημης μεχρι τα τελικα φαινομενα που λαμβανουν χωρα στους εμβιους οργανισμους. Και ομως η φυση, μπορει και τα κανει ολα αυτα ταυτοχρονα, μαζι, χωρις καμια ασυνεπεια, χωρις καμια ασυνεχεια. Αυτο που εμεις προσπαθουμε να κατανοησουμε απομονοντας το και αναλυοντας το, η φυση το ξερει και το κανει εδω και εκατομμυρια χρονια. Δεν γινεται να τα σκεφτεις ολα αυτα και να μην μεινεις με ενα αισθημα δεους για τον περιορισμο της ανθρωπινης νοημοσυνης και της μαγειας της φυσης και των νομων της. Αυτη η σκεψη με μαγευε παντα. Κλεινω με ενα κειμενο του Feynman για το μεγαλειο της φυσης.<br /><br />«Ολο το συμπαν σε ενα ποτηρι κρασι» απο τον Richard P. Feynman<br /><br />Ένας ποιητής είπε κάποτε, " ολόκληρο το σύμπαν υπάρχει μέσα σ' ένα ποτήρι κρασί"…<br />Πράγματι, αν κοιτάξουμε προσεκτικά ένα ποτήρι κρασί, θα δούμε ολόκληρο το σύμπαν…όσον αφορά το ποτήρι, αυτό προέρχεται από γήινα πετρώματα και στη σύστασή του ανακαλύπτουμε τα μυστικά της ηλικίας του σύμπαντος και της εξέλιξης των άστρων. Στο ίδιο πάλι κρασί απαντάται μια παράξενη σειρά από χημικές ουσίες. Είναι οι ζύμες, τα ένζυμα, τα συνένζυμα και τα προϊόντα τους. Πώς άραγε γεννιούνται; Τελικά στο κρασί βρίσκεται η μεγάλη γενική αρχή: όλη η ζωή είναι προϊόν ζύμωσης… Αν τα μικρά μας μυαλά, χάριν ευκολίας, διαιρούν αυτό το ποτήρι κρασιού, αυτό το σύμπαν, σε κομμάτια όπως φυσική, βιολογία, γεωλογία, αστρονομία και ούτω καθεξής, να θυμάστε ότι η φύση αυτό δεν το γνωρίζει! Γι' αυτό λοιπόν ας τα βάλουμε πάλι όλα μαζί, ώστε να μην ξεχάσουμε τον λόγο ύπαρξης του κρασιού.<br />Το κρασί υπάρχει για να μας χαρίζει απόλαυση: πιείτε το και ξεχάστε όλα τα' άλλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7560006021780852371?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-25611109631793337392010-08-02T18:50:00.013+03:002010-08-02T19:11:51.158+03:00Συμβαινει που και που να πιανω τον εαυτο μου η τους αλλους να ειναι προσκολλημενος σε ενα γεγονος του παρεθοντος, και διαολε να μην γινεται να παρω την σκεψη μου απο αυτο. Παλια συνεβαινε πιο συχνα αλλα τωρα συμβαινει σχετικα πολυ λιγες φορες. Κατι συζηταγαμε με τον φιλο τον <a href="http://opoufysaeioanemos.blogspot.com/">Ανεμο</a> για την αγωνια που περναμε οταν ο συντροφος μας εγκαταλειπει. Καθοτι εχω περασει και εγω, οπως φανταζομαι ολοι μας τετοιες καταστασεις, ακομα θυμαμαι την παρανοια και την πικρα που σε κυριευουν κατι τετοιες στιγμες.<br />Εχουμε μαθει να χτιζουμε εικονες για τους αλλους, ειτε τους ξερουμε λιγο καιρο, ειτε χρονια και μεσω αυτης της εικονας αλληλεπιδρουμε με τον αλλον. Η ισχυς της εικονας ειναι τοσο μεγαλη που δυσκολα καταλαβαινουμε οτι υπαρχει η ποτε ακριβως δημιουργηθηκε. Το μυαλο θελει να φτιαξει κατι σταθερο, μια αρχη για να μπορει να λειτουργησει, θελει ενα σημειο για να αρχισει να αναλυει και να ερμηνευει. Και για αυτο φτιαχνει εικονες. Ειναι βολικες. Μας δινουν μια αισθηση οτι γνωριζουμε τον αλλον, μας δινει ασφαλεια, αναγνωριση του αλλου. Και για οσο καιρο τα πραγματα πανε καλα δεν δημιουργειται καποιο προβλημα. Στις περιπτωσεις ομως που η σχεση στραβωνει τοτε αυτο το ειδωλο που εχουμε φτιαξει καταρρεει. Ο αλλος εκανε κατι που δεν αντιστοιχει σε αυτα που περιμεναμε να κανει...Τι στο διαολο? Γιατι αλλαξε? Δεν μας αγαπαει πια? Και με τον τροπο αυτο, αυτη η αντιθεση, μεταξυ της εικονας που εχουμε φτιαξει και της πραγματικοτητας που δεν μας αφηνει πλεον να την αγνοησουμε δημιουργει μια φοβερη συγκρουση, μια φοβερη αναταραχη στην ψυχη και το μυαλο μας. Η πραγματικοτητα δεν αφηνει περιθωρια να ξεγελασουμε πλεον τον εαυτο μας: ορθωνεται μεγαλοπρεπη μπροστα μας σε σημειο που το μυαλο να μην μπορει να παιξει τα παιχνιδια του. Ολες οι εικονες που εφτιαχνε για καποιον, ολες οι εμπειριες, οι σκεψεις, τα κοινα βιωματα που το μυαλο δημιουργησε ραγιζουν. Το μυαλο βρισκεται σε αφασια δεν ξερει τι να κανει. Και για να ξεφυγει απο την πραγματικοτητα παιζει διαφορα παιχνιδια.<br />Θελουμε απαντησεις...Απαντησεις που να δικαιολογουν την συμπεριφορα του αλλου που εχει βγει εκτος των στενων νοητικων μας οριων. Αλλα δεν υπαρχουν απαντησεις. <span style="font-style:italic;">Καμια ποσοτητα εξηγησης δεν ειναι αρκετη.</span> Και η πιο ειλικρινης εξηγηση δεν θα μπορουσε να μας βγαλει απο την μιζερια στην οποια εχουμε περιελθει.<br />Δεν ξερω αν γινομαι κατανοητος. Εχουμε μια ταση να ερμηνευουμε τα παντα με την λογικη. Η λογικη εχει σημασια, η επιστημη εχει την θεση της. Αλλα δεν πιστευω οτι μπορεις να ζησεις μονο με την λογικη, και τις εικονες που φτιαχνεις για τους ανθρωπους. Οι ανθρωποι δεν εχουν εικονες, εμεις τις φτιαχνουμε. Οι ανθρωποι δεν ειναι στασιμοι, εξελισσονται, δεν ειναι ηθοποιοι που εχουν χρεωθει προκαθορισμενους ρολους. Υπαρχει μια δυναμικη και αλλαγη στο ολο πραγμα. Μια αλλαγη, που συμβαινει καθε μερα, αλλα την αγνοουμε, δεν την βλεπουμε γιατι ο το μυαλο μας δεν εχει μαθει να αντιλαμβανεται μια συνεχη ροη, μια συνεχη αλλαγη...Θελει κατι σταθερο να πιαστει και να κρατηθει...Δεν εχει μαθει να κυλαει μαζι με το ποταμι.<br />Δεν ξερω ποσο ειλικρινεις πρεπει να ειμαστε για να δουμε οτι θελουμε να φτιαχνουμε ενα κουκλοθεατρο γυρω μας και εμεις να εχουμε τον πρωταγωνιστικο ρολο. Θελουμε ολος ο κοσμος να υπακουει στα καπριτσια, τις ορμες και τις επιθυμιες μας. Αλλα η ζωη δεν περιστρεφεται γυρω απο εμας, ο κοσμος εχει την δικη του ροτα. Και νομιζω οσο πιο γρηγορα το καταλαβουμε αυτο τοσο πιθανοτερο ειναι να γλιτωσουμε πικριες και απογοητευσεις στο μελλον.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-2561110963179333739?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-37978148201990115602010-07-31T22:36:00.019+03:002010-07-31T23:05:01.589+03:00Ναι ειρωνικα το λεω φιλοι μου γιατι ενω ολοι οι αλλοι εχουν παει διακοπες (μπηκε ο Αυγουστος παναθεμα τον) εγω ειμαι ακομα στην Πατρα και λιαζομαι στο Πανεπιστημιο. Ας ειναι. Η ερευνα θελει θυσιες. <br /><br />Θεμα πρωτον: Τελικα παντα εντυπωσιαζομαι οταν μια ταινια με καθηλωνει ανεξαρτητα ποσες φορες την εχω δει. Δεν ξερω τι ειναι αυτο που κανει τον καθενα να ερωτευομαστε μια ταινια, αλλα μαλλον δεν ειναι θεμα λογικης. Η τεχνη δεν ειναι λογικη, και ευτυχως, διοτι αν ηταν τοτε θα ημασταν καταδικασμενοι σε μια ζωη μουντη και αχρωμη. Ειδα για εκατοστη φορα την ταινια Excalibur του Boorman. Συνηθως δεν παθιαζομαι με τις ταινιες αλλα πραγματικα αυτο το επος των δυο και πλεον ωρων ειναι ενας αθλος και ενα αριστουργημα. Η ταινια βασιζεται στο εργο το Sir Thomas Malory "Le morte d' Arthur" και ειναι απο τις πιο πιστες μεταφορες στην μεγαλη οθονη που εχω δει. Απιστευτα κουστουμια, φοβερη φωτογραφια, λιγο απαρχαιωμενα εφε (γυριστηκε το 1981) και φοβερες ερμηνειες απο ηθοποιους που προσθετουν με το ταλεντο τους αλλα δεν τραβουν την προσοχη του θεατη πανω τους παραπανω απο οσο πρεπει (οπως οι συγχρονοι ηοποιοι-σταρ-τσαρλατανοι). Δεν θελω να πω παραπανω αλλα σας καλω να δειτε το trailer που παραθετω στο τελος της αναρτησης και σας προτεινω να την δειτε, αν και μεγαλη (πανω απο δυο ωρες).<br /><br />Δευτερον, πολλα πραγματα φαινεται να αλλαζουν στην κοινωνια, θεσμοι και λογικες, μαλλον προς το χειροτερο και ο πολιτης του αιωνα μας νομιζω θα ερθει αντιμετωπος με προβληματα που ο ανθρωπος δεν ειχε φανταστει ποτε. Εχουμε μπει σε ενα αχαλινωτο τρεξιμο και αυτος που θα εχει την πολυτελεια να σταθει και να αφουγκραστει το προς τα που πηγαινουμε θα καταλαβει και το νοημα του πραγματος, σε αντιθεση με αυτους που ακολουθουν τις μαζες, ιδεολογιες και διαφορε πρακτικες. Πρεπει να εισαι ακινητος για να νιωσεις την δυναμη και την βουη του ανεμου και προς τα που φυσαει. Αν κινεισαι ακους ενα χαος.<br /><br />Τριτον, κατι ακουγα παλι για το προσωπο της Ελλαδας και ποσο κακη εντυπωση θα κανουμε στους τουριστες που ερχονται για διακοπες στην χωρα μας. Να σας πω κατι? Και ας ακουστει ακραιο: χεστηκα τι εντυπωση θα κανουμε στους τουριστες. Αν ολα ειναι θεμα εντυπωσεων τοτε ας τριψουν τις εντυπωσεις στα μουτρα τους. Εμενα με ενδιαφερει η ουσια και οχι τι θα πουν τα ξενα καναλια για την Ελλαδα.<br /><br />Η εικονα ειναι ο συγχρονος τυραννος μας. Αυτη εξουσιαζει, εξαπατα, κοροιδευει, καλυπτει αυτο που ειναι, ειτε προκειται για ατομο η ενα εθνος. Η εικονα ειναι για να δημιουργει εντυπωσεις, ειναι πλασματικη, ειναι φτιασιδωμα, ειναι μασκα. Αυτος που πραγματικα δεν εχει κατι να κρυψει δεν εχει εικονα: μιλα με τις πραξει του. Οσον αφορα την εικονα τις χωρας, δεν καταλαβαινω τι εννοουν..Πραγματικα. Αν δηλαδη παω στην Νορβηγια και ρωτησω καποιον περαστικο "κυριε τι εικονα εχετε για την Ελλαδα?" τι θα πρεπει να περιμενω δηλαδη? Να την παινεψει? Και αν δεν το κανει θα πρεπει να θιγω? Μα καλα τι κομπλεξικοι εχουμε γινει? Εχουμε βαλει αυτο που λεμε "εθνικο" μπροστα μας για να κρυβομαστε. Για να ειμασε ολοι μαζι. Οχι δεν ειμαστε ολοι μαζι, ο καθενας ειναι διαφορετικος. Το οτι ετυχε να γεννηθουμε σε μια χωρα δεν μας κανει διαφορετικους απο τους αλλους. Τι να πω...Υπαρχει πληρης παρανοια. <br />Και για να κλεισω αυτο το ζητημα θα αναφερω οτι ακουσα με μεγαλη εκπληξη κατι παρανοικες δηλωσεις του Παπανδρεου στην Κρητη. Ειπε οτι η κρητικοι εχουν αυτο, εκεινο το αλλο, λες και επειδη γεννηθηκαν στην Κρητη ειναι διαφορετικοι. Η επειδη εγω γεννηθηκα καπου αλλου ειμαι διαφορετικος. Μιλαμε η πληρης συγχιση. Και περιμενουμε απο αυτους τους ανθρωπους να αλλαξουν κατι.......<br /><br />Πραγματικα δεν ειναι να βλεπεις καθολου τηλεοραση η ειδησεις. Η ελλειψη λογικης σε ολο της το μεγαλειο. Παρανοια. Δεν υπαρχει σταλα λογικης σε αυτα που λεγονται, παρα αναρθρες κραυγες.<br /><br /><br />Και σκεφτειτε....Δεν εχουν σφιξει ακομα πολυ οι ζεστες...... :)<br /><br /><br />Σας χαιρετω με το βιντεακι που ανεφερα.<br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NOqlV4Le9Tk&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NOqlV4Le9Tk&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-3797814820199011560?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-49210098341705420572010-07-19T21:59:00.001+03:002010-07-19T22:01:20.633+03:00Μια μουσικη αναπαυλα στην ησυχια της νυχτας! Ελπιζω να μου ειστε καλα και το τραγουδι να σχηματισει εστω και για λιγο ενα χαμογελο στα χειλη στους δυσκολους καιρους που ζουμε.<br /><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/unHAvQUpW74&amp;hl=el_GR&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/unHAvQUpW74&amp;hl=el_GR&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-4921009834170542057?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-32850467348139335692010-07-02T21:29:00.018+03:002010-07-02T21:57:39.257+03:00Κατω απο το βαρυ πεπλο που εχει πεσει στην Ελλαδα μετα απο τις οχι τοσο προσφατες πλεον αποφασεις για το ασφαλιστικο και τις προεκτασεις τους στην κοινωνια θα ηταν ισως ακαιρο να ασχοληθω με το θεμα της ερευνας, αλλα εφοσον ζω αυτη την κατασταση στα ελληνικα πανεπιστημια καθημερινα ειπα να πω δυο λογια και για αυτο.<br />Και οπως συμβαινει με τα περισσοτερα πραγματα στην Ελλαδα η ερευνα δεν δρεπει δαφνες. Κανεις θα ελεγε μαλιστα οτι ηταν μια ατυχης προσπαθεια του Καποδιστρια και των συγχρονων του να μεταφερει το αναγεννησιακο πνευμα της ευρωπης στην χωρα μας. Και ειχε υποτεθει οτι το πρωτο πανεπιστημιο της ελλαδας που ελαβε τιμης ενεκεν το ονομα του Καποδιστρια θα αποτελουσε εναν φαρο γνωσης και εμπνευσης, μια κοιτιδα πολιτισμου για το ελληνικο κρατος. Δεν γνωριζω αν λειτουργησε καλα τα πρωτα χρονια. Αυτο που ξερω ειναι η κατασταση των πανεπιστημιων που παρελαβε η δικη μου γενια. Δεν γνωριζω επισης για το αν για αυτην την κατασταση οφειλεται η αδιαφορια η οι εντροπικοι παραγοντες η απλα μεθοδευτηκε. Αυτο που ξερω ειναι οτι το ελληνικο πανεπιστημιο βρωμαει και ζεχνει. Αν τα σχολεια και τα πανεπιστημια ειναι ο καθρεπτης μιας κοινωνιας τοτε το ιδιο το ειδωλο τρομαζει με αυτο που βλεπει.<br />Δεν ξερω αν εχετε παει σε πανεπιστημιο, η αν εχετε περασει η απ'εξω η απο μεσα. Αυτο που ενιωσα μολις μπηκα πρωτοετης ηταν μια ανυποφορη βαρια ατμοσφαιρα να με πνιγει. Μουντα κτιρια, ξεφτισμενοι τοιχοι, αφισες παντου, εικονα εγκαταλειψης και τσαπατσουλιας. Αν αυτο το πραγμα ηταν το σπιτι των Μουσων τοτε σιγουρο ειναι οτι αυτες εχουν φυγει καιρο απο εκει μεσα προς ευρεση καλυτερης στεγης.<br />Δεν ξερω τι να πρωτοπω για το ερημο το ελληνικο Πανεπιστημιο. Πρωτα απο ολα θα ηθελα να ξερω τι εξυπηρετει. Οι περισσοτεροι αποφοιτοι μενουν ανεργοι, η κοινωνια που τους σπουδαζει με δικα της λεφτα στο τελος αποφασιζει οτι δεν της ειναι χρησιμοι και τους καταδικαζει στην ανεργεια. Και το ερωτημα ειναι αφου η κοινωνια δεν εχει τι να κανει τους επιστημονες γιατι τους σπουδαζει τοσα χρονια? Για να λεει η κυρα Μαρια στην γειτονισσα ποσα πτυχια πηρε ο κανακαρης της? Πρωτη μεγαλη αντιφαση αυτη. Την σημειωνουμε. <br />Δευτερο θεμα. Το προσωπικο των πανεπιστημιων: οι περισσοτεροι καθηγητες που ειναι 50-60 αυτη την στιγμη μπηκαν επι ΠΑΣΟΚ, τοτε που ο "μεγαλος" Αντρεας Παπαντρεουν εβαζε τον καθε πικραμενο στο δημοσιο...Και η ΝΔ κλπ συνεχισε αυτη την τακτικη φυσικα. Και ετσι λοιπον τα στελεχη στα πανεπιστημιο κατεληξαν να ειναι ελεηνα κομματοσκυλα του χειριστου ειδους που γλυφουν τον εναν και τον αλλον για χρηματοδοτηση της δηθεν ερευνας τους. Συμβαινει επισης ως εκ θαυματος (και παντα αναρωτιεμαι πως γινεται αυτο) αυτοι που μπηκαν στα πανεπιστημια σαν βοηθοι και στην συνεχεια μονιμοποιηθηκαν να ηταν και οι πλεον αχρηστοι. Και μιλαω επιστημονικα αχρηστοι. Γιατι φυσικα η υπαρξη μερικων εκαντονταδων δημοσιευσεων στο βιογραφικου ενος καθηγητη δεν σημαινει οτι αυτος ο καθηγητης ειναι αστερι. Απλα εχει κανει 100 δημοσιευσεις και τιποτα αλλο. Αλλοι κανουν περισσοτερες...So what? Η αριθμολαγνεια ηταν ανεκαθεν το αγαπημενο χομπι των καθηγητων του πανεπιστημιου, οι οποιοι παντα εξισωσαν την επιτυχια με τον αριθμο των Papers που εβγαζαν ετσι ωστε να ανεβουν βαθμιδα...Ξερετε. Λεκτορας κλπ κλπ. Αλλα κατα καποιο περιεργο τροπο ποτε δεν αξιολογουν τον εαυτο τους σε σχεση με το εκπαιδευτικο τους εργο στο στο πανεπιστημιο. ΔΗΛΑΔΗ ΚΥΡΙΟΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ!!!!!! Ερευνητης μπορει να ειναι μονο καποιος που ειχε προσληφθει απλα και μονο για αυτο. Αλλα ο καθηγητης εκτος της ερευνας διδασκει κιολας. Και σε αυτον τον τομεα, τον τομεα της διδασκαλιας οι περισσοτεροι ελληνες καθηγητες ειναι ενα μηδενικα, απελπιστικα μετριοι, απελπιστικα χλιαροι. Ειναι και αυτοι δημοσιοι υπαλληλοι, που απλα θελουν να δουλεψουν ενα οκταωρο και να πανε στο σπιτι τους και την οικογενεια τους.<br />Και οι φορολογουμενοι πολιτες πληρωνουν τους καθηγητες αυτους για να μορφωσουν τα παιδια τους. Και οι εταιροι κοινως τα ξυνουν. Αυτη ειναι η πραγματικοτητα οσο και αν δεν μας συμφερει. Επιστημονικα ειμαστε ανυπαρκτοι. Αν ενα πανεπιστημιο δεν μπορεις να πληρωσει και να στηριξει τον ΝΕΟ ερευνητη τοτε εχει αποτυχει στο θεσμικο του εργο. Απλα και καθαρα. Ο ρολος του πανεπιστημιου ειναι η προωθηση της επιστημης. Και για να γινει η προωθηση πρεπει να υπαρχει αμεση συμμετοχη των νεων γενεων στην ερευνα. Πραγμα που δεν γινεται.<br />Σιχαινομαι την ερευνα στην ελλαδα, αποπνεει μια μαυριλα, σκοτωνει την δημιουργια, φιμωνει τον δημιουργο. Για χαρη της υπαρχουσας ταξης καταστρεφει οποιαδηποτε δημιουργικη εξαρση απειλει να ανατρεψει δεδομενα και αντιληψεις. Ας τα κλεισουμε λοιπον τα ρημαδια τα Πανεπιστημια και ας παμε στην γη των παππουδων μας να την καλλιεργησουμε. Ποιο καλα θα ειναι τα πραγματα εκει. Θα εχουμε και αμεση επαφη με την φυση που την εχουμε ξεχασει...<br /><br /><br />Υ.Γ. Θα ηθελα με πολυ δηλητηριο να αφιερωσω τα λογια του νομπελιστα φυσικου Richard Feynman σε ολους αυτους τους αργοσχολους καθηγητες πανεπιστημιου:<br /><br />"Για εναν καθηγητη η αξια του σαν ερευνητη και η αξια του σαν δασκαλου συνεισφερουν στην ολικη του αξια οχι αθροιστικα αλλα πολλαπλασιαστικα. Αν ειναι μηδεν στο ενα απο τα δυο ειναι και μηδεν συνολικα".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-3285046734813933569?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-7615704222200767212010-07-01T22:40:00.005+03:002010-07-01T23:04:17.934+03:00Ακολουθει μια εκθεση απο μαθητη δημοτικου με θεμα: "Τι να ζητησω απο τον Θεο". Δεν θα σταθω στο γελοιο θεμα της εκθεσης και στα περι της ανεξιθρησκειας στο σχολειο που μονο στα χαρτια υπαρχει. Το κειμενο το βρηκα στην σελιδα Αντιβαρο (http://www.antibaro.gr/node/1703).<br /><br />«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.<br /><br /> Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»<br /> <br /> Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»<br /><br /><br />Προβληματισμος: Για ποιο περιεργο λογο θεωρειται οτι εν τελει ολοι μας ειμαστε ικανοι για να γινουμε γονεις? Απλα επειδη ξαφνικα, σαν θαυμα ο αντρας και η γυναικα μολις γινουν γονεις γινονται αυτοματα και σωστοι γονεις? Θεμα εκθεσεως για μεγαλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-761570422220076721?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-78610665624006186022010-06-20T02:14:00.006+03:002010-06-20T02:29:02.279+03:002:14 δειχνει το ρολοι και μολις γυρισα απο τα γενεθλια μιας φιλης. Ειχα καιρο να βγω εξω και να ξενυχτησω και μου φαινεται οτι ξερω γιατι το απεφευγα. Σιχαινομαι να κανω κατι επειδη συνηθιζεται να γινεται. Βαριεμαι να βγαινω το Σαββατο το βραδυ για ποτο επειδη ετσι συνηθιζεται. Βαριεμαι να δειχνω οτι διασκεδαζω ενω ολα οσα βλεπω γυρω μου με καταθλιβουν και να μου δινουν λογους να φυγω. Βαριαμαι που ολοι φορανε το χαμογελο τους και το παιζουν χαρουμενοι κρυβοντας το ρακος που τους εχει κανει η ζωη. Βαριεμαι το να προσπαθεις να ανταλλαξεις δυο τρεις κουβεντες με τον διπλα σου και η μουσικη να μην σε αφηνει.Δεν καταλαβαινω γιατι διασκεδαση πρεπει να σημαινει φυγη απο την ζωη αντι χαρα για την ζωη. Οχι φτιασιδωμενη χαρα αλλα βαθεια και ειλικρινης χαρα...Απασχοληση του νου με τα προβληματα αντι να προσπαθει να φυγει απο αυτα. Η διασκεδαση ηταν παντα η φυγη απο την καθημερινοτητα, η φυγη απο τον εαυτο, η φυγη απο τα προβληματα...Να βγουμε εξω να πιουμε, να μεθυσουμε και να περασουμε καλα...Και μετα γυρνας στο αδειο σπιτι και δεν εχεις που να ριξεις το κορμι σου....Φυγη, φυγη φυγη....Η ευκολη λυση. Να φυγουμε να ξεχασουμε τα παντα. Δεν μου κανει εντυπωση. Ανεκαθεν ημασταν φυγοπονοι. Αυτο που με εντυπωσιαζει ειναι οτι λιγοι το παραδεχονται. Λες και ειναι ντροπη να το παραδεχτεις. Πες ρε ανθρωπε: "ειμαι μια σκια του εαυτου μου, ειμαι ενα πλασμα που δεν ξερεις πως να ζει, αν αξιζει κατι σε αυτο το πραγμα που λεγεται ζωη και το μονο αγχος μου ειναι ποτε θα βγω να γλεντησω".<br />Γλεντι και κακο...Απο τους γαμους, βαφτισια, κοινωνικες εκδηλωσεις παντος τυπου το γλεντι ειναι παρον. Να ξεσκασουμε βρε αδερφε. Να το ριξουμε λιγο εξω. Λες και στην ζωη πατας μια παυση, ενα pause και αυτη σταματα για λιγη ωρα. Μετα μπορεις να επανελθεις στην καθημερινη ρουτινα. <br />Δεν ξερω τι θελω ακριβως να πω με αυτη την αναρτηση. Απλα ολα αυτα γυρω μου με αηδιαζουν...Θελω ενα μικρο ξεφωτο να ανασανω. Θελω να χαθω απο αυτους που η ζωη τους ειναι μια αιωνια ρουτινα. Δεν θελω να συμμορφωθω με κανεναν κανονα, με καμια νορμα, με κανενα πρεπει. Ο,τι εχουν πει οτι πρεπει να ισχυει στην ζωη και πρεπει να το κανεις θελω να το αγνοησω. Τουλαχιστον θελω να συνεχισω να βαδισω τον δρομο που επελεξα να παρω και οχι αυτον που μου επεβαλαν. Και ελιζω να βρισκω το κουραγιο να το κανω. Γιατι ειναι φριχτα δυσκολο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4057018494635371896-7861066562400618602?l=alchemist32.blogspot.com' alt='' /></div>Ο Αλχημιστηςhttp://www.blogger.com/profile/11378914408066029355noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4057018494635371896.post-74618625574028721172010-06-16T11:48:00.015+03:002010-06-16T12:23:19.126+03:00Με πολυ ενδιαφερον παρακολουθησα ενα βιντεο στο site του οργανισμου TED για τον τροπο που επικοινωνουν τα βακτηρια μεταξυ τους. Στο τελος του κειμενου παραθετω και το link του βιντεο και εφοσον εχει και ελληνικους υποτιτλους θα προτεινα να το δειτε ανεπιφυλακτα.<br />Εν ολιγοις, αυτο που ανακαλυψαν η ομιλουσα στο βιντεο και η ερευνητικη της ομαδα ειναι οτι τα βακτηρια επικοινωνουν με αλλα ομοια μεσω χαρακτηριστικων χημικων ενωσεων που εκλυουν. Το ενα βακτηριο παραγει ενα μοριο-μηνυμα το οποιο στην συνεχεια προσδενεται σε καποιον υποδοχεα ενος αλλου βακτηριου. Ο υποδοχεας ειναι καταλληλα διαμορφωμενος ωστε να αναγνωριζει το μοριο-μηνυμα και να το προσδενει. Ειναι κατι αντιστοιχο με την κλειδαρια και το κλειδι. Για ενα κλειδι αντιστοιχει μια κλειδαρια και αντιστροφως. Αν το μοριο-μηνυμα αλλαζε λιγο, ειτε χημικα (δηλαδη με προσθηκη αλλων ομαδων η αντικατασταση ατομων η