Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Μια αφιερωση.



''Ελατε, ελατε, κοπιαστε''. Οπως θα ελεγε καποιος, καπου, σε μια αλλην εποχη, ξεχασμενη ισως. Μιαν εποχη που η φιλοξενια δεν ηταν στα λογια και η ανθρωποι μιλουσαν μεσα απο την καρδια τους, με μπεσα και φιλοτιμο.

Ελατε λοιπον εδω, να σας σερβιρω κρασι και μεζε και να σας πω μια μικρη ιστορια μεσα απο τις νοτες της Κρητης. Μεσα απο την ευ-μορφια ψυχης και τεχνης του Δημητρη Αποστολακη. Μπας και γλιτωσουμε και δεν μας τσακισει η μαυριλα που επικρατει γυρω μας.


Δεν το εχω ξανακανει ποτε, αλλα νιωθω την φριχτη αναγκη να το κανω. Δεν το εκανα παλια γιατι πιστευω αυτα δεν τα κανεις συχνα, τα κανεις μονο οταν τα εννοεις και δεν μπορεις να κρατηθεις απο το να μην τα κανεις. Νιωθω λοιπον την αναγκη να ευχαριστησω εδω μερικους ανθρωπους, bloggers, στους οποιους εχω μεγαλη αδυναμια και ενιωσα την απουσια τους τοσο καιρο που απεχω απο το blogging. Το λιγοτερο που εχω να κανω ειναι να γραψω μερικα πραγματα, οπως τα σκεφτομαι, ακομα και αν δεν τους γνωριζω προσωπικα ολους. Αφιερωνω λοιπον το τραγουδι αυτο στην AnD, στον Humorous Dreamer, στον Ρας, στην Αλς, στην Μαρια Νι, στην καλη μου μαγισσα Αιναφετς, στην Σιλενα, στην Aerlyn και στου υπολοιπους που ξεχναω η δεν προλαβαινω να γραψω. Ξερουν αυτοι ποιοι ειναι!


Σας αφιερωνω το τραγουδι αυτο λοιπον με πολυ αγαπη, ξεροντας οτι καπου υπαρχουν ανθρωποι που μπορουν να κανουν την διαφορα σε αυτον τον ασχημο κοσμο.



  


Στίχοι:  
Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική:  
Δημήτρης Αποστολάκης

Ήτανε όμορφο θαρρώ
εκείνο τον παλιό καιρό
το καπηλειό μου
γιαλός, καημός και τσικουδιά
βαρμένα μέσα στην καρδιά
με τ’ όνειρό μου.

Και κάθε μέρα από βραδύς
ντουγιουρντισμένος ο Βαρδής
με το λαούτο
με το κρασί του στον οντά
στον αμανέ του να κεντά
τον κόσμο τούτο.

Κι ο Σταύρος πέρα στη γωνιά
που για δυο χείλια βυσσινιά
τα σιγοπίνει
παίρνει νερό σαν τραγουδεί
που το λαούτο του Βαρδή
τον πόνο σβήνει.

Κι ο Μύρος πιάνει το χορό
το χώμα μόνο έχει οχτρό
χρυσά παλάτια
σε κάποια θάλασσα πλατιά
θυμάται, κόκκινα φωτιά
τα δυο του μάτια.

Θυμούμαι κάθε χαραυγή
πού `λεγα ο ήλιος να μη βγει
στην αγκαλιά σου
όνειρο βάρκα με πανιά
να σεργιανίζω το ντουνιά
με τα φιλιά σου.

Αργό το ζάλο μου, βαρύ
ήτανε ψεύτικος μπορεί
ο έρωτάς σου
ρωτώ διαβάτες στα στενά
αν είδαν μάτια καστανά
σαν τα δικά σου.

Πως να δικάσω μια ζωή
κι ένα αστέρι το πρωί
που τρεμοσβήνει
στο ερειπωμένο καπηλειό
ένα μου όνειρο παλιό
έχει `πομείνει.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Παχυδερμα

Υπαρχει παντα κατι που με εντυπωσιαζει, και εκει που νομιζα οτι τα εχω δει ολα ερχεται και παφ! Με μια σφαλιαρα με ριχνει κατω στο πατωμα. Τι να πω και τι να πρωτοπω  για αυτην την ερμη την πατριδα. Τι στο διαολο, μου φαινεται οτι η χωρα ειναι ενα πτωμα και οι πολιτικοι, σαν τα ορνια, εχουν πεσει και τσιμπανε μεζε απο τις σαρκες και τα κρεατα.

Υπαρχει κατι εφιαλτικο σε ολη αυτη την υποθεση γιατι η γενια μου και η νεοτερες γενιες δεν ζησαμε πολεμους, δεν ζησαμε κατοχη, δεν ζησαμε δυσκολιες και ειμαστε αμαθοι σε αυτα, δεν ξερουμε πως να φερθουμε, τι να σκεφτουμε και πως να το σκεφτουμε. Το βλεπω και απο τον εαυτο μου. Υπαρχουν πραγματα που πραγματικα σε αφηνουν βουβο. Δεν εχεις να ψελισεις κατι, μενεις σιωπηλος.

Τεσπα. Οι ψηφοφοροι του ΣΥΡΙΖΑ θα καταλαβαν φυσικα το τι μπαλονι ηταν και αυτο το κομμα. Αν και για μια στιγμη, ετσι για να ξεγελασω λιγο τον εαυτο μου, πιστευα οτι κατι θα αλλαζε με τον ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολιτευση. Βεβαια αν κατσεις και δεις ενα ενα τα στελεχη του θα καταλαβεις για τι προσωπικοτητες μιλαμε, φαιδροι οι περισσοτεροι, χαμηλοτεροι και απο τον μεσο ορο.

Ειχαμε τον Τσιπρα να πηγαινει στην βραζιλια και στην λατινικη αμερικη και να μιλαμε με μεγαλους ηγετες και μεγαλες προσωπικοτητες. Και οι φαβελες καλα κρατουν. Τι επαναστατικη λογικη μου λετε και τι ανατροπες. Στην μπουρδολογια τι να αντιπροτεινεις? ''Ο καλος καπετανιος στην φουρτουνα φαινεται'' λεει η παροιμια και ειναι εμφανες πως ολο αυτο το σαπιο πολιτικο συστημα που συντηρουσαμε τοσα χρονια τωρα βρισκεται γυμνο μπροστα στα ματια μας. Σε ολη του την μεγαλειωδη γελοιοτητα.

Τεσπα ας τα αφησουμε αυτα τα ασχημα και ας ριξουμε μια νοτα χαρας στην ολη κατασταση. Με χαρα ειδα στην τηλεοραση οτι στην ελλαδα ανθρωποι αφηνουν τροφιμα διπλα σε καδους για τους ανθρωπους που ψαχνουν στα σκουπιδια. Νομιζω οτι ειδα και εγω δυο μπουκαλια γαλα διπλα σε ενα καδο. Αλλα δεν ειμαι και σιγουρος. Χαρηκα πολυ που αυτα γινονται αυθορμητα, γιατι δειχνουν οτι εχουμε ακομα ανθρωπια μεσα μας. Πιστευω οτι θα πρεπει να επεκταθουν οι προσπαθειες αυτες, γιατι εφοσον το κρατος αδιαφορει, πρεπει να αποδειξουμε οτι μπορουμε να παιρνουμε πρωτοβουλιες μονοι μας. Και ειμαστε πολεμιοι της μιζεριας και της αδιαφοριας.

Διαβαζω την ''Πολιτικη Ανυπακοη'' του Θορω, και πραγματικα καταλαβαινω γιατι σταθηκε βιβλιο σταθμος ανθρωπων οπως ο Μαρτιν Λουθερ Κινγκ. Και καταλαβαινω για αλλη μια φορα οτι δεν ειμαι παραλογος, ουτε αριστερος, ουτε δεξιος, ουτε κεντροος, ουτε παραλογος (οπως μας λενε συνεχως τα καναλια) οταν νιωθω την ακατανικητη αναγκη να αντισταθω σε αυτο που το κρατος θεωρει νομιμο και πρεπον. Γιατι οταν το κρατος βιαζει τους πολιτες, οταν το κρατος πηγαινει αντιθετα με την κοινη λογικη, οταν φορολογει χωρις μετρο και χωρις προοπτικη μονο και μονο επειδη γεννηθηκες σε αυτη την χωρα...τοτε ο πολιτης εχει το δικαιωμα και την υποχρεωση να αντισταθει με καθε τροπο.

Οταν βγαινουν και μας πιπιλιζουν τα μυαλα τα καναλια οτι ολα πρεπει να γινουν ετσι οπως θεωρησε το κρατος για να σωθει η χωρα τοτε ο πολιτης πρεπει να αντισταθει με καθε τροπο. Γιατι θεωρει το κρατος θεωρει δεδομενο οτι θυσιαζεται μια γενια για να ζησει μια αλλη, αλλα το ατομο δεν το θεωρει καθολου ετσι. Το ατομο θελει να ζησει το τωρα, οχι να πεταξει την ζωη του στον γρεμο για μελλοντικους παραδεισους.

Το κρατος ασκει βια και μεσα απο την νομιμοτητα. Και αυτο συμβαινει οταν οι νομοι δεν εχουν ψηφιστει αλλα εχουν επιβληθει. Αυτο ειναι βια. Οπως υπαρχει η σωματικη βια υπαρχει και η ψυχολογικη βια, και για δυο και βαλε χρονια αυτη η χωρα και οι κατοικοι της βιαζονται ψυχικα καθημερινα. Δεν ειναι που δεν εχεις λεφτα να πληρωσεις, ειναι οτι σου εχουν γαμησει την ψυχολογια και σε εχουν κανει ρακος. Για αυτη την βια δεν μιλανε τα καναλια, ειτε επειδη δεν θελουν ειτε πιθανοτατα επειδη δεν τους συμφερει να την αναφερουν.

Και οταν σε βιαζουν, σωματικα και ψυχολογικα εχεις ιερο δικαιωμα να αντισταθεις με καθε τροπο.