Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Παραξενη συναντηση

Αποψε κατεβηκα μονος στο κεντρο της πολης για να φαω. Δεν ειναι και πολυ ομορφο να τρως μονος αλλα το μεσημερι δεν ειχα φαει και πεινουσα σαν λυκος. Θα μπορουσα να πω στα παιδια να κανονισουν μπας και κατεβουν, αλλα σε αντιθεση με την Ελλαδα οι παρεες θελουν αρκετη προετοιμασια για να αποφασισουν να κατεβουν. Πρεπει να τους ενημερωσεις αρκετη ωρα πιο πριν και εγω δεν ειχα χρονο να περιμενω.

Εκατσα σε ενα εστιατοριο με ομορφο φωτισμο και καθολου εξηζητημενη διακοσμηση. Μου αρεσε αυτο το ζεστο φως που διαχεοταν στην ατμοσφαιρα. Παρηγγειλα και περιμενα. Ενιωθα μελαγχολικος λιγακι. Δεν ξερω γιατι. Μου ελειπε η Ελλαδα λιγακι, ηταν και το οτι δεν ειχα παρεα, διαφορα πραγματα.

Ξαφνικα βλεπω να μπαινει στο μαγαζι ενας χοντρουλης κυριος με ενα σκουρο πανωφορι και αμεσως εστιαζει πανω μου. Με πλησιαζει με σταθερο βημα και μου χαμογελα μολις με φτανει. Δεν τον γνωριζω προσωπικα αλλα τον αναγνωριζω αμεσως. Ειναι ο Μανος. Ο Χατζιδακις. Με κοιτα, τον κοιτω. "Καθηστε" του απευθυνω τον λογο. "Μα ναι" μου αποκρινεται, "αλλα βλεπετε νεαρε μου με περιμενουν και αλλου, οποτε δυστυχως δεν μπορω να καθισω". Και συνεχιζει: "Ηρθα απο μακρια για να σας φερω ενα κατι, ενα δωρο ας πουμε, που εχει μια αυρα απο την θαλασσα του Πειραια". Και χωρις να προλαβω να αποκριθω σηκωνει το χερι και η μουσικη αλλαζει. Ναι, ακουω τις πρωτες νοτες και καταλαβαινω περι τινος ο λογος. "Τα παιδια του πειραια"...Χωρις την φωνη της Μερκουρη, μονο η μουσικη. Νιωθω κατι ζεστο να κατακλυζει την καρδια μου. Ναι, μυριζει πατριδα, μυριζει Πειραιας, και στενα σοκακια, και ομορφα παιδικα χρονια. 

Ακουω την μουσικη και την στραγγιζω, ρουφαω καθε ηχο της, καθε νοτα της. Ειναι υπεροχα, ταξιδευω με το μυαλο με την συνοδεια της μουσικης...Σηκωνω το κεφαλι και ο Μανος πουθενα...Ηρθε, με γεμισε χαρα και μνημες και εφυγε. Τον μπαγασα!

Δεν ξερω αν σε αυτο το μαγαζι αναγνωρισε κανεις την μουσικη, αλλα και ακομα και αν την αναγνωρισες δεν ξερω αν του ειπε κατι, αν δεν ηταν Ελληνας. Τι ομορφη η μουσικη των πραγματικων δημιουργων. Σε οποια χωρα και να πας, παντα σε κανει να νιωθεις οτι δεν εφυγες ποτε.

Την πειραιωτικη καλησπερα μου!



Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Σωτηρες

Η εννοια του σωτηρα παντα με ανησυχουσε, με υποψιαζε αρνητικα, με εκανε να να νιωθω σαν αγριμι μεσα σε κλουβι. Αν ημουν ζωο θα εβγαζα τα νυχια μου σε αμυνα. Ετσι νιωθω και προς ολους τους αυτοκλητους σωτηρες που νοιαζονται τοσο πολυ για το μελλον της χωρας. Μυριζουν τοση σαπιλα που δεν μπορεις να πιστεψεις οτι νοιαζονται για κατι αλλο περα απο το τομαρι τους.

Φυσικα δεν θα πιστευε κανεις οτι εφοσον 100 φορα κανεις μια χωρα μπουρδελο, στην πιο δυσκολη στιγμη θα βρισκονταν ξαφνικα στο υψος των περιστασεων. Και βγαινει το παιντι ο Αρουλης ο Σπηλιωτοπουλος και μας δουλευει μεσα στα μουτρα μας. Λεει οτι συντελουνται αυτη την περιοδο μεγαλες αλλαγες στην συνειδηση του λαου. Πουλαει, λεει, ο λαος σπιτια αυτοκινητα και επανοπροσδιοριζει την ζωη του. Τι θρασος! Και καλα ημασταν υπερβολικοι καποιοι οταν ειχαμε 100 αυτοκινητα και 100 σπιτια αλλα σε αυτη την περιοδο μου κανει εντυπωση το τι μαλακιες λεγονται για να την βγαλουν οι πολιτικοι λαδι. Απιστευτα σοφισματα, απιστευτες λογικες. Το τι ζωα ορθια εχουμε να μας κυβερνουν φαινεται τοσο καθαρα αυτη την περιοδο, περισσοτερο καθαρα απο οποιαδηποτε αλλη περιοδο. Και ακομα δεν εχουν γκρεμιστει οι τοιχοι να τους πλακωσουν.

Οι πολιτες καθονται στο καθιστικο τους και μοιρολογουν. Αι αι αι και αμαν αμαν αμαν. Και τραγουδια της ταβλας. Μερικες φορες σκεφτομαι οτι δεν μας αξιζει και κατι αλλο, γιατι ποιος ανοητος θα περιμενε οικτο απο τον φονια του? Και το να πεθαινεις ενω ταυτοχρονα ζητας και ελεος ειναι ακομα πιο μεγαλη ξεφτιλα. Τουλαχιστον αν πεθαινεις, πρεπει να το κανεις με μεγαλοπρεπεια. Οχι να δινεις την εντυπωση οτι θα γινοσουν πορνη για να σωθεις.

Και ακους τους πολιτικους να λενε "ξερουμε οτι ο κοσμος ματωνει, αλλα κανουμε ο,τι μπορουμε για να σωθει αυτη η χωρα". Ποια χωρα? Χωρις τους ανθρωπους? Την θαλασσα, την ξηρα και τις πετρες? Τι στο διαολο? Τι να την κανεις την θαλασσα αν δεν υπαρχει κανενας να την χαρει?

Τι καιρους ζουμε?

Σωτηρες παντου, κατι τυποι εμετικοι, γελιοι, αμορφωτοι οπορτουνιστες και μαριονετες των ξενων σφαιρων επιρροης...Ευρωπαικων και αμερικανικων. Και παντα η ελλαδα χωρα επιρροης. Αγγλοι, Γαλλοι, πορτογαλλοι. Παντα αυτη η χωρα απο τους ξενους ζητουσε βοηθεια, παντα ικετευε για σωτηρια, παντα ζητουσε δανεικα και παντα αυτος ο λαος υπεφερε αλλα δεν εκανε και τιποτα για να βγει απο την μιζερια του.

Ακουω και ανεκδοτα. Πρεπει να εχουν μια αρρωστη αισθηση του χιουμορ εκει στο Οσλο για να δωσουν το Νομπελ Ειρηνης για το 2012 στην ευρωπαικη ενωση. Ναι αυτη την ευρωπαικη ενωση που δεν εχει θεσμους για να πιεσει να σταματησει ο πολεμος στην Συρια. Και παιδακια κομματιαζονται καθημερινα. Αλλα δεν βαριεσαι μωρε, βγαινει το νεο iphone. God bless Steven Jobs.

Παω να σκασω τον τελευταιο καιρο απο την συγκεντρωση ηλιθιοτητας και μαλακιας, και οι στιχοι του Νιτσε παντα ειναι βαλσαμο στην ψυχη:

 Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να
     καθοδηγώ.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και
     τούτο!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν
     προκαλεί.
Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να
     οδηγήσει άλλους.
Σιχαίνομαι ακόμα και να καθοδηγώ τον εαυτό
     μου!
Μ' αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της
     θάλασσας
να χάνομαι για λίγο
να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά
και να στοχάζομαι
να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από
     μακριά
πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ' εμένα.

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Σκεψεις πανω σε μια φωτογραφια

Ενα πρωι κατι χαζευα στο facebook και επεσα στην παρακατω φωτογραφια.





Και καθομουν μελαγχολικος και την κοιτουσα. Στην λεζαντα τις φωτογραφιας δεν αναφερονταν πολλα, παρα μονο οτι ηταν κατα την περιοδο της γερμανικης κατοχης. Ενας ταγματασφαλιτης κρατα σαν τροπαιο ενα κεφαλι αντιστασιακου.

Κοιταγα πισω τα καγκελα, τα βλεπεις φιλε μου? Εκει πισω στο βαθος, με τα ωραια φιδωτα σχεδια. Κατι μου θυμισε αυτο. Ναι! Θα μπορουσε να ειναι ενας δρομος της Αθηνας η ενος χωριου που να εχω περασει. Θα μπορουσε να ειναι οπουδηποτε. Ομως ειναι στην Ελλαδα, το καταλαβαινεις απο το σχεδιο.



Και φερνω στο μυαλο μου εικονες απο αντιστοιχες ομορφες αρχιτεκτονικες, και διαολε, ποτε δεν σκεφτηκα οτι σε αυτους τους δρομους μπορει καποτε (στο οχι πολυ μακρινο παρελθον) εβγαζαν κομμενα κεφαλια σαν σε πασαρελα.

Και τοτε με επιασε η φρικη και ενα αισθημα αγωνιας...


Ολα αυτα δεν ηταν τοσο παλια δεν ετσι δεν ειναι? Ευτυχως δεν τα ζησαμε, δεν ειδαμε τετοιες φρικαλεοτητες, δεν νιωσα την πεινα. Δεν ξερουμε την Ελλαδα παρα σαν κατι ανεξοδα χαρωπο, ενα κατι σαν το "δεν βαριεσαι", τσιγαρακι, αραλικι και χαλαρα. Αλλα ειναι ενα κενο μεταξυ εσενα και του παρελθοντος, παρελθοντος ανειπωτης φρικης και αγριοτητας. Και λες αυτο δεν συνεβησαν ποτε, δεν υπηρξαν ποτε. Τουλαχιστον στην Ελλαδα. Κι ομως. Οταν βλεπεις τετοιες εικονες συνειδητοποιεις τι φρικη εζησε αυτος ο κοσμος. Στην αντισταση και στον εμφυλιο.

Και επειδη πιστευω οτι η φυση των απαιδευτων ζωων που υπηρχαν και θα υπαρχουν παντα σε αυτον τον τοπο, και σε καθε τοπο, δεν αλλαζει, και επειδη πιστευω οτι η παιδεια και ο ανθρωπισμος ειναι μεν αυτονοητα αλλα δυσκολα πραγματα για καποιους, φοβαμαι μηπως συνηθισουμε την φρικη που ελεγε και ο Χατζιδακις. Μηπως συνηθισουμε την φρικη και μας τρομαζει η ομορφια. Μηπως συνηθισουμε την ασχημια.

Δεν θελω να μαθαινω ιστοριες απο τους παλιους για το τι συνεβη σε αυτον τον τοπο. Ειναι γεματες φρικη και βαρβαροτητα. Και το φοβερο ειναι οτι τα ξεχασανε. Και αυτοι και εμεις οι νεοτεροι. Παντα βρισκουμε μια δικαιολογια για να σκοτωσουμε τον αλλον, παντα κατι θα βρουμε για να δικαιολογησουμε την αποκτηνωση μας.

Και αν αυτο που λενε για τις δημοσκοπησεις, οτι η Χρυση Αυγη σε ολες ερχεται δευτερο κομμα, τοτε τα πραγματα ειναι πολυ σοβαρα και σαπια στην κοινωνια. Αντι μεσα στην κριση η κοινωνια να βγαλει μπροστα τα πιο προοδευτικα και ανοιχτομυαλα στοιχεια της, βγαζει οτι αρρωστο και βαρβαρο εχει.


Και τωρα μιλαμε για την Χρυση Αυγη και αλλους μισανθρωπους και γελαμε γιατι τους βλεπουμε απλα λιγο γραφικους. Αν δεν θωρακιστουμε ομως, φοβαμαι οτι δεν θα αργησουμε να δουμε τετοιες εικονες, οχι σε φωτογραφιες αλλα στην καθημερινοτητα μας.

Και παντα οταν συζηταω τετοια θεματα μου ερχεται η φραση του Mencken, αμερικανου αρθογραφου "οι λαοι θελουν ασφαλεια και ανεσεις, οχι ελευθερια, οχι δικαιωματα, αλλα προνομια."