Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Η κουκουβάγια προσγειώθηκε εκεί που ανήκει: στον ώμο της Αθηνάς

Σύμφωνα με το "Βήμα" (http://www.tovima.gr/education/article/?aid=451053) στις 31/3/2012 κλείνει επίσημα ο Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων (ο γνωστός ΟΕΔΒ) με το γνωστό σήμα της κουκουβάγιας στο οπισθόφυλλο. Και αν στην αρχή χάρηκα που τα παιδάκια του μέλλοντος δεν θα έχουν αυτό το σηματάκι να στοιχειώνει τα όνειρα τους, μετά κάθισα και το σκέφτηκα πιο σοβαρά το θέμα.
Γενικά τα τελευταία χρόνια, αν και δεν παρακολουθώ τις εξελίξεις από πολύ κοντά, έχω την εντύπωση πως το υπουργείο παιδείας έχει βαλθεί ντε και καλά να μετατρέψει το σχολείο σε εργαστήριο ηλεκτονικών υπολογιστών. Μια το cd με τα ψηφιακά βιβλία, τώρα η κατάργηση του ΟΕΔΒ, και άλλα σκόρπια που ακούγονται κατά καιρούς με έχουν κάνει να πιστέψω ότι όντως θέλουν να καταργήσουν το βιβλίο, και αυτό δεν είναι λαϊκισμός της αριστεράς τελικά. Και δεν ξέρω αν η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών είναι η πρόφαση για να γλιτώσει το κράτος λεφτά απο την εκτύπωση βιβλίων (και να τα φάνε όλοι μαζί αυτοί που έφεραν την χώρα σε αυτό το χάλι) αλλά σίγουρα κάτι βρωμάει, και βρωμάει πολύ σε όλη αυτή την ιστορία.
Και γενικά μου φαίνεται τελείως αδύνατον ο οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος να πιστεύει (χωρίς όφελος η σκοπιμότητα) ότι ένα εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να σταθεί χωρίς βιβλία. Δηλαδή πως θα γίνεται το μάθημα? Θα έχει κάθε μαθητής μπροστά του ένα υπολογιστή και θα διαβάζει από εκεί? Και μετά θα πηγαίνει σπίτι και θα ξαναδιαβάζει από εκεί? Δηλαδή και διάβασμα, και χαζολόγημα στο ίντερνετ, όλη του η μέρα θα είναι μπροστά από μια οθόνη. Ίσως να φεύγει από μπροστά της όταν πάει να κάνει φροντιστήριο.
Είμαστε σοβαροί? Έχει κάτσει κανένας από αυτούς που έχουν αυτές τις ιδέες να διαβάσει κάτι πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή? Δεν λέω να διαβάσει ένα άρθρο σε μια ιστοσελίδα. Αυτό γίνεται. Αλλά το να διαβάζεις κάτι πολλές ώρες με σκοπό την κατανόηση (φυσικά η πληροφορία δεν έχει σχέση με την διαδικασία της κατανόησης και την γνώσης όπως αυτή νοείται στην εκπαίδευση) είναι πρακτικά αδύνατο. Σου τσούζουν τα μάτια, και αρχίζει η δυσφορία. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορώ να κάτσω να διαβάσω ένα ψηφιακό βιβλίο είναι να ψάχνω κάτι συγκεριμένο, πράγμα που παίρνει δέκα, δεκαπέντε λεπτά. Αντε είκοσι. Αλλά το να διαβάζεις από τον υπολογιστή για κάθε μάθημα είναι αδύνατο.
Και επίσης δεν έχεις και την ίδια αίσθηση με το να διαβάζεις ένα κανονικό βιβλίο. Έχω κατεβάσει βιβλία ηλεκτρονικά τα οποία στην συνέχεια αγόρασα σε έντυπη μορφή επειδή ας πούμε μου άρεσαν και δεν μπορούσα με τίποτα να τα διαβάσω αλλιώς. 
Αν οι άνθρωποι του Υπουργείου Παιδείας θέλουν οικονομία ας βρούν από αλλού να κόψουν έξοδα. Η εκτύπωση μπήκε στην ζωή του ανθρώπου από την εποχή του Γουτεμβέργιου και δεν γίνεται να αλλάξει με το πρόσχημα ότι πρέπει να γίνει οικονομία. Αν ήταν έτσι τότε ας σταματούσαν να εκτυπώνονταν βιβλία και να γινόταν διάθεση τους ηλεκτρονικά. Φαντάζεστε έναν κόσμο που δεν θα υπήρχαν βιβλία σε φυσική μορφή? Τρέλα και όλεθρος. Ας αρχίσουν οι οικογένειες να μαζεύουν κανά φράγκο γιατί όπως πάνε τα πράγματα τα παιδιά τους αφενός θα αποβλακωθούν τελείως μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και αφετέρου επειδή θα εμφανίζουν παθήσεις των ματιών (μυωπία κλπ) απο τα 10 τους χρόνια. Ας ξυπνήσουμε λίγο όλοι από τον λήθαργο και την ζωούλα μας και ας κοιτάξουμε γύρω μας για τα εγκλήματα που συντελούνται με την ανοχή μας. Γιατί κάποια στιγμή θα είναι πολύ αργά, μα πάρα πολύ αργά.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Αυτες οι νυχτες μενουν

Και ξερεις, οσο και να μεγαλωσεις τιποτα δεν μπορει να σε κανει να συνηθισεις αυτη την στιγμη που ζεις και χανεται. Το εχω σκεφτει χιλιαδες αυτο το πραγμα, αυτη η φευγαλεα εικονα στο μυαλο σου που προσπαθησεις να την κρατησεις με καθε τροπο στην μνημη σου αλλα η ατιμη παντα καταφερνει και ξεφευγει.

Και ειναι ειρωνικο να πρεπει παντα να ερχεται απροσκλητη η σκεψη οτι κατι ερχεται και κατι παντα φευγει. Λες και δεν πρεπει να διαταραχθει καποια αγνωστη κοσμικη ισορροπια, καποια ισορροπια δοσιματος και απωλειας. Και πρεπει να εισαι ετοιμος να το δεχτεις θαρραλεα αυτο το παιχνιδι.

Κοιταω σιωπηλα τον χωρο γυρω, λουσμενο με φως και αρωματα και με κοιτας και εσυ. Δεν μιλαω, τι εχω να πω? Αφηνομαι στη γλυκια τυρρανια της στιγμης. Προσπαθω να συλλεξω μυρωδιες, αρωματα, ηχους, χρωματα και να τα δεσω ολα σε ενα ομορφο μπουκετο και να στο προσφερω. Αλλα παντα τα ατιμα ξεφευγουν απο το δεσιμο μου, οσο περιτεχνο και να ειναι. Και χυνονται και παλι στο χωρο και στον χρονο.

Υπαρχει κατι μαγικο στην σιωπη. Οταν εισαι ευτυχισμενος τι θα επρεπε να πεις? "Ευχαριστω?". Να ευχαριστησεις ποιον και για ποιο λογο? Απλα αφηνεσαι και το μυαλο σου ταξιδευει με τις σκεψεις σου για αλογα.


Και εκεινους τους καπνους που γεμισαν τον χωρο, για εκεινες τις σταχτες που επεσαν στο χωμα...Κατι θα φυτρωσει εκει που επεσαν δεν νομιζεις?


Μην τον ρωτας λοιπον τον ουρανο που πηγαν οι στιγμες...Ειναι εκει που τις αφησες. Στην καρδια σου...