Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Αραχνιασαμε....

Νυχτεριδες και αραχνες καρδια μου! Τι εγινε εδω, δεν αναγνωριζω το blog μου. Πολυ σκονη και βρωμια. Αλλα οπως λεω παντα μερικες φορες θες να γεμισεις τις μπαταριες σου για να γραψεις. Δεν ειναι ουτε αυτοματο ουτε αυτονοητο.

Για να σας φερω up to date οι μερες που ελειπα περασαν αρκετα ησυχα και ομορφα. Υπηρχε αυτη η ομορφη αισθηση προσμονης και ευτυχιας που σε γεμιζει μονιμα. Χωρις βεβαια να λειπουν και οι φριχτες ειδησεις απο την βαλκανικη για την πορεια της χωρας. Εκλογες, νεες συμμαχιες και μια αριστερα μονο κατ' ονομα να συμμαζει με την δεξια και το βαθυ ΠΑΣΟΚ. Ωραια πραγματα. Ειπαμε, αν θες να βρεις εναν πραγματικα ξεφτυλισμενο ανθρωπο, χωρις να τον ξερεις, και οι πιθανοτητες επιτυχιας να ειναι 100% δειξε εναν πολιτικο. Θα εχεις πεσει μεσα.

Απιστευτη χαλαρωση των θεσμων και των ηθων. Ακουγα και σημερα αυτο το θρυλικο "ειναι νομιμο αρα και ηθικο" του Βουλγαρακη και μου ερχεται να ξεριζωσω τις τριχες απο τα μαλλια μου. Τι και αν η σχεση ηθικου και νομιμου ειναι απο τις πιο αμφιλεγομενες, οι πολιτικοι εχουν την αρετη της υπεραπλουστευσης. Οτι βαθυ και ουσιαστικο υπαρχει στην κοινωνια των ανθρωπων οι πολιτικοι εχουν το ταλεντο να την ξεφτυλιζουν με μεγαλη επιδεξιοτητα.

Μου θυμιζει εκεινο το αθλιο επιχειρημα του Ντοστογιεφσκι, επιχειρημα υπαστυνομου β' κατα τον Καστοριαδη, συμφωνα με το οποιο "αν δεν υπηρχε η θεικη προελευση καποιων νομων η κοινωνια των ανθρωπων θα ηταν μια ζουγκλα". Καπως ετσι το βλεπει και ο Βουλγαρακης μαλλον. Η παιζει οτι το βλεπει ετσι. Με τους πολιτικους τα ορια αληθειας και ψεμματος εξαφανιζονται και η αληθεια ειναι αληθεια και ψεμμα ταυτοχρονα αναλογα με τον χρονο που λεγεται και καταγραφεται.

Το καλο ειναι οτι δεν εχω σκασει απο την ζεστη. Στην Λωρραινη οι θερμοκρασιες ηταν γυρω στους 18 με δροσερο αερακι, τυπικο για αρχες καλοκαιριου στην βορειοανατολικη Γαλλια. Σημερα ειχε 25 και αρχισα να υποφερω. Σκεφτομαι οτι οταν ερθω στην Ελλαδα και βγω απο το αεροπλανο θα αρχισω να λιωνω. Μα τι θερμοκρασιες ειναι αυτες? Κοντα στους 40? Θα γινουμε σαν την Σαχαρα δηλαδη σε λιγα χρονια? Και αντε να δουλεψεις και στους 38-40. Μετα λενε οτι ο ελληνας δεν δουλευει. Μα πως να δουλεψει στους 40? Ας φερουν εναν γερμανο ενα καλοκαιρι στην Ελλαδα να δουλεψει να δει την γλυκα Τωρα που το ειπα ελπιζω να ξεκινησατε τα μπανακια. Εγω σκεφτομαι τα παιδικα μου χρονια που καναμε διαγωνισμο με τους φιλους για το ποιος θα κανει τα περισσοτερα μπανια και εφτανα ανετα τα 100 στις Σπετσες! Αυτες ηταν εποχες.

Ο ελληναρας χαρηκε που υπηρχε η πιθανοτητα να νικησουμε την Γερμανια και να εκδικηθει για τα δεινα που περνα η χωρα του. Πηραμε απο τα τρια το μακρυτερο και ησυχασαμε. Λες και αν νικουσαμε θα αλλαζε τιποτα στην καθημερινοτητα μας η θα μας σεβονταν περισσοτερο οι ευρωπαιοι. Τι να πεις για ολο αυτο. 

Τελοσπαντων. Η ουσια ειναι οτι μαλλον θα μεινω για αλλα δυο χρονακια στην Γαλλια οποτε γλιτωσα την πνευματικη νεκρωση και την ανεργια στην Ελλαδα. Ειπαμε στην Ελλαδα βγαζουμε επιστημονες για να τους βγαζουμε στην ανεργια μετα. Τετοια μαλακινση δηλαδη. Σιχαινομαι αυτους του χαρτογιακαδες καθηγητες που μπηκαν επι ΠΑΣΟΚ μονιμοι στα Πανεπιστημια και απο τοτε εχουν πιασει τις καρεκλες και δεν τις αφηνουν με τιποτα. Θα ψοφησουν πανω στις καρεκλες τους.

Αν δεν ξερεις την κατασταση στα ελληνικα πανεπιστημια αγαπητε αναγνωστη δεν μπορεις να καταλαβεις το βαθμο της πνευματικης νεκρωσης που επιφερουν στους νεους. Ειναι σαν να παιρνεις το μηδεν και να το γυρνας αναποδα. Τι γινεται? ΜΗΔΕΝ. Τετοια μαλακινση και χασιμο χρονου δεν εχω ξαναβιωσει. Απο τα πολλα που μαθαινεις στο Πανεπιστημιο τα περισσοτερα ειναι αχρηστα πραγματα και σκουπιδια που καλα θα κανεις να τα ξεχασεις μολις αποφοιτησεις. Αν θες να κανεις καριερα στην ερευνα καλυτερα να ξεχασεις τα 4 χρονια προπτυχιακων σπουδων, να καθαρισεις το μυαλο σου και να κανεις restart στην γνωση. Οτι μαθαινες ειναι μαλακιες, trust me.

Αυτα. Πολλα και διαφορετικα αλλα ειχα να γραψω και τοσο καιρο. Οποτε ολα μαζι. Αλλα φανταζομαι οσοι με διαβαζουν τακτικα με εχουν συνηθισει οποτε γλιτωνω τον εαυτο μου απο το να πει συγγνωμες.

Να μου ειστε καλα και δυνατα! Θα την παλεψουμε οτι και να συμβει.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε...

Και είναι αυτή η γλύκα που σε γεμίζει ακόμα και για το απραγματοποίητο.

Είναι αυτή η ομορφία του ονείρου που σε καίει ακόμα και όταν ξέρεις ότι δεν θα γίνει πραγματικότητα ποτέ.

Και είναι αυτη η ηδονική προσμονή για το αύριο του τίποτα που σε διαλύει.

Και είναι που όταν όλα γύρω σου διαλύονται εσύ βρίσκεις ένα περίεργο κουράγιο απλά να υπάρχεις μέσα στην εκστατική παραζάλη του παρόντος. Και για την οποία θα πουλούσες την ψυχή σου στον διάολο για να μην αλλάξει.

Αλλά δεν είναι η ελπίδα του αιώνιου που σε τρέφει. Όχι. Είναι η ακριβής έννοια του φθαρτού που σε παραλύει. Για μια στιγμή νιώθεις τόση απέραντη ευγνωμοσύνη στο σύμπαν που δημιούργησε τα πάντα και τα καταδίκασε να είναι φθαρτά. Για μια στιγμή δεν σου φαίνεται καταδίκη αλλά ευλογία.

Πως θα μπορούσε άλλωστε η σάρκα σου να αντέξει την αιωνιότητα και την μάταιη ανία της?


"Ταξίδι στα Κύθηρα", Πίνακας του Α. Βατώ, μουσείο του Λούβρου, 1717.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Soldier of Fortune...Not!

Τυχαια επεσα σε ενα ερευνητικο αρθρο που ειχε καποια σχεση με το δικο μου ερευνητικο τομεα και παρατηρησα οτι στους συγγραφεις υπηρχε και καποιος ελληνας. Και επειδη σε καθε επιστημονικο αρθρο περα απο τα ονοματα των συγγραφεων αναγραφονται και ο τοπος και το πανεπιστημιο στο οποιο δουλευουν ειδα οτι η τρεχουσα διευθυνση του ελληνα ηταν στην Σαουδικη Αραβια σε καποιο πανεπιστημιο που δεν θυμαμαι τωρα.

Και ετυχε να μου ερθουν καποιες σκεψεις στο μυαλο τις οποιες συζητησα με συναδελφους και με χαρα ειδα οτι συμφωνουσαν στα περισσοτερα θεματα που με προβληματιζαν.

Και η πρωτη σκεψη μου ηταν, ποιος στο διαολο θα πηγαινε στην Σαουδικη Αραβια για να εργαστει σαν επιστημονας? Η απαντηση ηρθε αμεσα διαμεσου ενος συναδελφου: σε αυτες τις περιοχες ο βασικος μισθος ενος επιστημονα πενταπλασιαζεται και παραπανω. Δηλαδη αν σκεφτεις οτι ο μεσος μισθος ενος ερευνητη στην ευρωπη ειναι πανω κατω καθαρα 2000 ευρα, στην μεση ανατολη φτανουμε ανετα τα 10000 ευρω!!! Δελεαρ μεγα αλλα η ελληνικη μου παιδεια ηρθε και μου κρατησε τα γκεμια. Με επιασε μια λυπη και μια μικρη οργη για τον ελληνα που δεχεται να παει σε τοπους που η δημοκρατια (εστω οπως κουτσουρεμενα την ξερουμε στην ευρωπη) δεν υπαρχει καν σαν ιδεα, που υπαρχουν ακομα πριγκιπες και βασιλιαδες και ανθρωποι δουλευουν σαν τα ζωα για να προμηθευουν την αμερικη την ευρωπη με τον μαυρο χρυσο. Και σκεφτομουν ποσο δυστυχισμενος θα ημουν αν τυχαινε να παω εκει, με πολλα λεφτα μεν, καταθλιπτικα δε. Και δεν ειναι απλα θεμα αισθητικης, ειναι η αδυναμια μου να φανταστω τον εαυτο μου τοσο πνευματικα και ηθικα πουλημενο ωστε να παω να δουλεψω με χοντρα λεφτα σε εναν τοπο που ειναι τοσο ανελευθερος ακομα και για τα στοιχειωδη που σε πιανουν τασεις αυτοκτονιας.

Γιατι οπως και να το κανεις φιλε αναγνωστη, οσο και στην κοσμαρα σου να εισαι σχετικα με το κοινωνικο γιγνεσθαι στον κοσμο, για την καταπιεση των ανθρωπων και τον αγωνα τους να αποκτησουν τα αυτονοητα θα πρεπει να σε πιανει η ψυχη σου οταν δεχεσαι να δουλεψεις σε τετοιες συνθηκες, που μεν εσυ θα εχεις ζεστο το χρημα, αλλα ολοι οι αλλοι γυρω σου θα σκοτωνονται απο τυπους του στυλ του σφαγεα μπασταρδου Ασαντ.

Οσο και χωμενος στα βιβλια να εισαι και νομιζεις οτι η μονη σου δουλεια ειναι να κανεις ερευνα χωρις να νοιαζεσαι για τον κοσμο γυρω σου (λες και εσυ γεννηθηκες σε αλλο τοπο και χρονο), οσο και να σε νοιαζουν τα λεφτα πανω απο οτιδηποτε αλλο, δεν νομιζω να φτασεις ποτε σε τετοιο βαθμο αποκτηνωσης που να πας σε χωρες σαν και αυτη και το μονο που να κανεις ειναι να παιζεις "το βιολι σου". Θα μου πεις τωρα δεν ξερεις και την ιστορια του καθενος. Ναι μεν αλλα...αν ηταν και εβλεπα οτι η μονη λυση να κανω την δουλεια μου ειναι να παω στην Σαουδικη Αραβια, στην Κινα κλπ οπου οι ανθρωποι υποφερουν και η εκμεταλλευση ειναι το κυριο μεσο  επιβιωσης των δυνατων, τοτε θα πηγαινα στο χωριο του πατερα μου να καλλιεργω πατατες. Υπαρχουν και καποια ορια και καποια πραγματα δεν ειναι απλα ζυγισμα του βαρους των χρηματων που θα παρεις.

Καλα κουραγια!

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Exposure

Ήθελα να ξεκινήσω αλλιώς αλλά θυμήθηκα αυτόματα την αγαπημένη μου διαφήμιση του Johny Walker με τον ηθοποιό Harvey Keitel να μιλάει για την πρώτη του θεατρική παράσταση:

"...the theater can be brutal. It's like walking naked, you are exposed to the crowd".



Θα μου πείς γιατί το αναφέρω αυτό. Το αναφέρω επειδή προχτές έκανα την πρώτη μου ομιλία σε συνέδριο. Και θυμάμαι, όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσω περπατούσα αργά προς την προτζέκτορα και το μυαλό μου άρχισε να μουδιάζει. Είναι σαν να βλέπεις τα πράγματα να κυλούν αργά. Ο εισηγητής της ομιλίας με προλόγιζε στο κοινό αλλά δεν άκουγα τίποτα.

Και είτε πρέπει να παίξεις στο σανίδι, να δώσεις μια μουσική παράσταση ή να κάνεις μια ομιλία η πρώτη φορά φαντάζομαι είναι περίεργη για όλους.

Από το πλήθος που παρακολουθεί σηκώνεσαι και ξεχωρίζεις από το απρόσωπο πλήθος. Σε κοιτάνε όλοι, 50-100 άνθρωπο έχουν εστιάσει σε εσένα. Είναι βάρβαρο, εκτίθεσαι στους άλλους που είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν χωρίς καμία ενοχή. Μερικοί μπορούν να σε κάνουν φύλο και φτερό και το γνωρίζουν. Είναι σαν να περπατάς γυμνός, χωρίς καμία προστασία. Όταν σηκώνεσαι και εκτίθεσαι σε τόσα μάτια το λιγότερο που νιώθεις ειναι ευάλλωτος. Μπορούν να σε ξεφτυλίσουν με περισσή άνεση.

Και σε αντίθεση με τα καλλιτεχνικά που δεν υπάρχουν ερωτήσεις από το κοινό, στις επιστημονικές ομιλίες στο τέλος ακολουθούν ερωτήσεις και πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και να αποδείξεις την επιστημονική σου επάρκεια. Δεν θα σε λυπηθεί κανείς, δεν θα πεί κανείς "α το παιδί δεν το είχε διαβάσει αυτό" όπως θα λέγαν στο σχολείο. Σε τέτοιο επίπεδο δεν χωράνε δικαιολογίες καμίας φύσης.

Και σηκώθηκα και ξεκίνησα να μιλάω αργά και σταθερά. Τελείωσε καί αυτό ευτυχώς. Δεν πήγε άσχημα και το αφεντικό μου είπε ότι ήταν καλή παρουσίαση. Χαίρομαι. Επειδή αν δεν κάνεις την αρχή κάποια στιγμή, δεν θα την κάνεις ποτέ. Και για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.

Ας τολμήσουμε λοιπόν να κάνουμε πράγματα για πρώτη φορά ακόμα και αν είναι φοβερά δύσκολο και ψυχοφθόρο. Όπως λέει και ο Harvey η μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου ή  περνάς την υπόλοιπη ζωή σου στα χαλάσματα.


Την καλημέρα μου.