Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Γιατι μαμα?

Και ειναι εκει που συνειδητοποιεις οτι οσο και να μεγαλωσεις, αυτο το αθωο "γιατι μαμα?" δεν θα βρει ποτε του μια επαρκη απαντηση να εξηγησει την πραγματικοτητα.
Βραβειο Pulitzer 2012

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Και ομως γυρισες...

Και ποσο ειρωνικη γινεται καμια φορα η ζωη. Εκει που νομιζεις οτι κατι το εχασες επανερχεται απροσμενα παλι κοντα σου. Οκτω χρονια και εχουμε να μιλησουμε. Οκτω χρονια δεν ηξερα που εισαι, τι κανεις, πως ειναι η ζωη σου. Οκτω χρονια περιπου απο τοτε που τελειωσαμε την Γ Λυκειου και πηρε ο καθενας τον δικο του δρομο. Και αποψε εμφανιστηκες ξαφνικα στην ζωη μου απο το πουθενα. Χωρις να το φανταζομαι, σε ειχα ξεχασει, τα κυτταρα του εγκεφαλου μου ειχαν ξεχασει την μορφη σου. Τι περιεργο συναισθημα να μιλας με καποιον που ειχες να δεις σχεδον μια δεκαετια. Η αληθεια ειναι οτι στο σχολειο μου αρεσες, σε θαυμαζα. Αλλα δεν στο εδειξα ποτε, εσυ ειχες τους στοχους σου να φτασεις, δεν ηθελες κοινωνικη ζωη και εγω το αφησα. Δεν ηξερα τι ηθελα και εγω τοτε. Χαμενος καπου στα ονειρα μου και εγω και στις επιθυμιες μου δεν ηξερα τι να πω και τι να κανω. Και να που παλι οι δρομοι μας τεμνονται για αλλη μια φορα. Αν δεν υπαρχει αλλος στην ζωη σου αυτη την φορα δεν θα κανω το ιδιο λαθος. Θα διορθωσω αυτο που προκαλεσαν τα αγουρα εφηβικα μου χρονια και η ατολμια μου. Το δις εξαμαρτειν ουκ ανδρος σοφου. Και αυτη την φορα δεν θα βρεθω κατωτερος των περιστασεων. Μεχρι να σε ξαναβρω λοιπον απο κοντα... Να προσεχεις. Until we meet.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Κρατα και λιγη αποσταση...δεν κανει κακο.

Δεν θελω παλι να γκρινιαζω αλλα να εδω το εχω και δεν μπορω να το κρατησω. Εξαλλου εδω δεν γραφω οτι νομιζω οτι θα ειναι αρεστο αλλα αυτα που σκεφτομαι στην πραγματικοτητα. Και που λες εμαθα και εγω για τον χαμο του Δημητρη του Μητροπανου. Στεναχωρεθηκα πολυ γιατι μου εβγαζε κατι πολυ λεβεντικο αυτος ο ανθρωπος, μια ειλικρινεια και μια λεβεντια. Αλλα δεν θελω να μιλησω για αυτο, οι περισσοτεροι bloggers εκαναν πολυ ομορφα αφιερωματα σε αυτον τον υπεροχο ερμηνευτη. Εκει που ηθελα να σταθω ειναι κατι πολυ γενικοτερο και εχει να κανει με την γενικη εικονα που υπαρχει οταν πεθαινουν ανθρωποι που εκτιμα και αγαπα ο κοσμος. Βλεπεις το νεκροταφειο γεματο με κοσμο, σε σημειο ασφυξιας, ουτε χιλιοστο αδειο. Και εβλεπα το βιντεο απο την κηδεια του Μητροπανου και αυθορμητα σκεφτηκα: ¨θεε μου τι πανηγυρι που θελουμε να τα κανουμε ολα στην ζωη". Και εξηγουμαι αμεσως: οταν καποιος πεθαινει, γνωστος η αγνωστος, καλλιτεχνης η μη, η οικογενεια του εχει αναγκη να θρηνησει τον νεκρο σε κυκλο οικογενειακο. Θελει να θρηνησει με ησυχια, να πονεσει βουβα για τον νεκρο, να ζησει μερικες στιγμες ακομα πριν τον θαψει. Και φανταζομαι την κατασταση αυτων των ανθρωπων της οικογενειας του νεκρου να εχουν αλλους δυο χιλιαδες τριγυρω που να κλαινε, να τραγουδανε, να ταραζουν την ατμοσφαιρα με μοιρολογια και τραγουδια. Και αναρωτιμαι πως θα ενιωθα εγω. Θα ενιωθα οτι δεν μπορω να εχω λιγες προσωπικες στιγμες με τον ανθρωπο μου, να μπορω να μεινω λιγο μονος με ανθρωπους που τον ηξεραν, τον εζησαν και τον πονανε. Τι καρναβαλι ειναι αυτο ρε παιδι μου να γινεται αυτος ο χαμος στην πιο τραγικη στιγμη της ζωης ενος ανθρωπου? Να ερχονται ολοι οι "καλλιτεχνες" με κατι μαυρα γυαλια μεγαλυτερα απο το κεφαλι τους, δηθεν για να κρυβουν την θλιψη και τα δακρυα τους, να στελνουν στεφανια 100 μετρα με το ονομα τους γραμμενο με χρυσα γραμματα και να λενε ενα σωρο λογια για το πως γνωρισαν τον νεκρο, ποσους δισκους εκαναν μαζι και ποσο θα τους λειψει. Μα δεν μπορει να θρηνησει καποιος ουτε τον νεκρο του με ησυχια και αξιοπρεπεια? Ενταξει καταλαβαινω οτι πολλοι ειμαστε που εκτιμουσαμε και αγαπουσαμε τον Μητροπανο σαν καλλιτεχνη αλλα δεν θα πηγαιναμε ποτε στην κηδεια του. Αν θες πραγματικα να αφησεις ενα λουλουδι μπορεις να το κανεις μια αλλη μερα, χωρις τις καμερες, χωρις την βαβουρα, χωρις τον κοσμο. Με την ησυχια και την σοβαροτητα που απαιτει η στιγμη. Για εμενα το να αποχαιρετας τον νεκρο σου ειναι μια στιγμη που δεν μοιραζεται παρα μονο με πολυ κοντινα και αγαπημενα προσωπα. Ειναι μια στιγμη ιερη, προσωπικη, τραγικη πανω απο ολα. Πως ειναι να την κανουμε τοσο υπερβολικη με τον συγχρωτισμο και τις λεξεις μας δεν μπορω να καταλαβω. Τεσπα...Μπορει ολα αυτα να ειναι υπερβολικα και δεχομαι ευχαριστως αλλες αποψεις. Απλα δεν ξερω...Κατι με επιασε και αηδιασα με ολη την εικονα που ειδα. Σας αποχαιρετω με ενα τραγουδι, ισως οχι απο τα πιο γνωστα του, αλλα προσωπικα πολυ αγαπημενο...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Για καλο Πασχα

Ευχομαι σε ολους τους φιλους bloggers που κατα καιρους τα λεμε απο την δικη μου και την δικη τους γωνια ενα ομορφο και ξεκουραστο Πασχα. Ελπιζω λιγο να διωξετε την μαυριλα που μας εχει πλακωσει ολους και να βρειτε λιγες στιγμες ηρεμιας και χαλαρωσης.

Τι ηθελα να πω? Α ναι. Σκεφτομουν που λες οτι ο καθενας εχει την δικη του Ιθακη. Ποια ειναι κανεις δεν ξερει εξ' αρχης. Μονο οταν το ταξιδι τελειωνει καταλαβαινει τι ειναι η Ιθακη για αυτον. Παντα υπαρχει αυτο το μυστηριο, αυτο το αγνωστο στο ταξιδι. Και αυτο ειναι μαγεια.

Μου εκανε εντυπωση που στο εργαστηριο ηξεραν τον Καβαφη, και πολυ το χαρηκα οταν το εμαθα. Χαιρομαι πιο πολυ για τους ελληνες της τεχνης παρα για τους ελληνες της επιστημης. Δεν ξερω γιατι. Βρηκα λοιπον τυχαια σημερα μια πολυ ομορφη απαγγελια του γνωστου ποιηματος του Καβαφη απο αυτον τον αγαπημενου μου Σκωτσεζο, τον Sean Connery. Αυτην η φωνη του, τοσο βαθεια, τοσο υπεροχη...Απολαυστε. Αλλα δεν τελειωσα! Συνεχιστε παρακατω αν θελετε.




Που λες. Με αφορμη την αναρτηση του Λυχνου (http://lyhnoskeomenos.blogspot.fr/) και της Ξενης (http://imerologiomiasksenis.blogspot.fr/) σκεφτομουν για αυτους που δεν θα γιορτασουν μαζι με τις οικογενειες τους φετος, γιατι απλα ξεριζωθηκαν απο τις πατριδες τους. Για αυτους που ειναι μεταναστες, που ειναι εδω χωρις την θεληση τους απο αναγκη.

Και σκεφτομαι, περα απο τα προβληματα απορροφησης των μεταναστων, του αριθμου που μπορει να αντεξει μια χωρα, πως γινεται καποιοι να βγαζουν τοσο μισος για οποιον δεν ειναι ελληνας? Τι μισος ειναι αυτο, τι απανθρωπια? Και αυτοι θα γιορτασουν το Πασχα, θα πανε στην εκκλησια, θα αναψουν το κερακι, θα μεταλαβουν και θα νιωθουν οτι ειναι και εκπροσωποι την θρησκειας της αγαπης. Αλλα ουσιαστικα ειναι οι πιο απανθρωποι απο ολους. Γιατι δεν καταλαβαινω πως νιωθεις μισος για εναν ανθρωπινο πλασμα, πως το σιχαινεσαι, πως του λες να γυρισει πισω στην πατριδα του για να μην σου γεμιζει την πολη. Και ειπα οτι καταλαβαινω το κοινωνικο προβλημα της λαθρομεταναστευσης. Αλλα ολα αυτα πρεπει να λυνονται με βαθυ ανθρωπισμο, κατανοηση και αγαπη για τον ανθρωπο και το δραμα του.

Σιχαινομαι ολους αυτους τους μισανθρωπους που νομιζουν οτι η ελλαδα πρεπει να ανηκει αποκλειστικα στου ελληνες. Η ελλαδα ανηκει σε αυτους που επιλεγουν να ζησουν την ζωη τους σε αυτη την χωρα, να την τιμησουν και να τους τιμησει. Σε αυτους που τιμια ερχονται εδω να βγαλουν τα προς το ζειν και να αναζητησουν στην χωρα ενα καλυτερο αυριο. Αν θελουν να ζησουν εδω, και θελουν να φτιαξουν την ζωη τους εδω, ποιος ειμαι εγω που θα τους το αρνηθω, ποιος ειμαι εγω που θα αρνηθω σε καποιον ανθρωπο μια θεση στον ηλιο? Ετσι ειμαι και εγω σε μια ξενη χωρα, ετσι με φιλοξενει μια ξενη χωρα, δουλευω σε αυτην, με ταιζει. Την ιδια αντιμετωπιση που θελω να εχω εγω σε μια ξενη χωρα θελω και εγω να εχουν αυτοι που ειναι φιλοξενουμενοι στην δικη μου την χωρα. Χωρις εκπτωσεις.

Σε αυτον εδω τον τοπο (καλα οχι εδω, εκει) υπηρχε ο Ξενιος Ζευς, προστατης των φιλοξενουμενων και η Αθηνα Ξενια. Θεωρουνταν πραξη αρετης η φιλοξενια των ξενων, και θεια απαιτηση. Και ξαφνικα, για χιλιους δυο λογους, θα γινουμε αφιλοξενοι αδερφε μου? Θα γινουμε μισανθρωποι, ξενοφοβικοι? Και ξαναλεω για να μην παρεξηγηθω οτι καταλαβαινω απολυτα τους ανθρωπους που εχουν ενστασεις για την λαθρομεταναστευση και για το γεγονος οτι αυτο δημιουργει προβληματα. Αλλα δεν δεχομαι την επι της αρχης διαφωνια με την εισροη ξενων στην χωρα, ακομα και νομιμα.

Ειμαι ανθρωπος και βλεπω ανθρωπους γυρω μου, οχι χρωματα, οχι εθνικοτητες, δεν μισω τους αλλους, δεν με δηλητηριαζει το μισος. "Δεν βλεπω ξενο οπου μενω" που λεει το τραγουδι των Active Member. Επικαιρο και συγκινητικο. Και γροθια για οσους μισουν ο,τι δεν νιωθουν δικο τους.




Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί

Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

Η πιο βαθια θεση στην κολαση

"Τα πιο βαθια καζανια της κολασης ειναι για εκεινους που στην κρισιμη στιγμη θα αρνηθουν να παρουν θεση. "

Δαντης

Και οπως σκεφτομαι τα λογια του Δαντη μου ερχονται στο μυαλο τα λογια της Ελλης Παππα, αδερφης της Διδως Σωτηριου και συζυγου του Νικου Μπελογιαννη τα οποια ειχαν γραφτει στο βιβλιο της "Μακιαβελλι η Μαρξ" περιπου καπως ετσι: " η νεα γενια...θα κληθει να ακουσει την Ιστορια, οταν αυτη της γνεψει". Δεν θυμαμαι ακριβως την φραση, αλλα το νοημα της εντυπωθηκε στο μυαλο μου.

Ποτε σε καλει η ιστορια, και τι σημαινει οτι σε καλει η ιστορια. Φανταζομαι ερμηνειες υπαρχουν πολλες. Αλλα το φριχτο ειναι να βλεπεις γυρω σου την ζωη των συνανθρωπων σου να χειροτερευει και να νιωθεις την οργη να σε γεμιζει χωρις να ξερεις τι να κανεις. Καλεισαι να ζησεις την υπολοιπη ζωη σου στα σκατα και να πεις και ευχαριστω που τα πραγματα δεν ειναι χειροτερα.


Δηλαδη ποσο χειροτερα πρεπει να ειναι ρε μαλακες? Εχουν υποθηκευτει οι ζωες ποσων γενεων? Τι πιο στραβο θα μπορουσε να συμβει δηλαδη? Να ψοφησουμε απο την πεινα? Η να σε διαλυουν καθημερινα σιγα σιγα μεχρι να βαλεις τελος εσυ στην ζωη σου?

Φυσικα δεν περιμενω να συμβει κατι συνταρακτικο απο την πολιτικη ηγεσια αυτου του τοπου. Το ποσο χοντροπετσοι ειναι το εχουν αποδειξει πολλακις, και δεν ειμαι τοσο αφελης να περιμενω απο τους δημιους μου να με σωσουν. Η περηφανια μου μου λεει να μην κανω καμια επικληση στην ηθικη τους.

Μουδιασμα και βουβαμαρα ακουω οτι εχει απλωθει. Δεν το βιωνω αλλα φανταζομαι πως ισχυει. Υπαρχουν δυο πραγματα. Η αφηνεις την απογνωση και την αδρανεια να σε κυριευσουν και περιμενεις τον θανατο σου η καθεσαι και σχεδιαζεις τι θα κανεις. Μαθαινεις και ανοιγεις τα ματια σου. Και βλεπεις οτι το προβλημα σου ειναι το ιδιο με του γειτονα και ετσι ξεκινα μια νεα κατανοηση των πραγματων. Οτι το κυριο θεμα δεν ειναι οτι θα χρειαστει να υποφερεις για να γινουν τα πραγματα οπως ηταν πριν, αλλα οτι σε εχουν πεισει οτι θα πρεπει να υποφερεις για να γυρισεις παλι στα ιδια σκατα.

Ακουω επισης οτι θελουν να σκοτωσουν τους πολιτικους, να παρουν τον νομο στα χερια, να κατεβουν στην βουλη με καλασνικοφ και κουμπουρια. Ελα τωρα. Χαζομαρες. Δεν θες να τους κανεις και μαρτυρες ετσι δεν ειναι? Να πει η ιστορια οτι μερικοι τρελοι σκοτωσαν μερικους πολιτικους που προσπαθουσαν να σωσουν την χωρα. Σε αυτες τις περιπτωσεις ειμαι υπερ της ψυχρης λογικης που λεει οτι οι εγκληματιες σε περιοδους ειρηνης πηγαινουν στην φυλακα για να θυμουνται καθε μερα ποσο γλυκια ηταν η ζωη τους πριν και ποσο χαλια ειναι τωρα πισω απο τα σιδερα. Καθε μερα να ειναι ενα μαρτυριο.

Ασυναρτητες οι σκεψεις μου και χωρις καμια προσπαθεια για συνοχη αλλα τις αφηνω να πεταξουν απο το μυαλο μου οπως μου ερχονται.

Μου αρεσουν οι συμβολισμοι, ειδικα οταν οι λεξεις δεν φτανουν για να εκφρασουν. Ειδα χτες στο in.gr (www.in.gr) μια φωτογραφια που για καποιο λογο με μαγνητισε. Ενας νεαρος στεκεται μπροστα στο μνημειο του αγνωστου στρατιωτη στην πλατεια συνταγματος και δειχνει τον πεσοντα πολεμιστη θελωντας κατι να πει. Τι? Δεν θα μαθουμε ποτε.


Ισως να αναγνωρισε αυτος ο αντρας, ενα νοημα σε αυτο το μνημειο. Ισως για πρωτη φορα, αναμεσα σε χιλιαδες φορες που ετυχε να περασει απο εκει, το μνημειο να του μιλησε. Και μεσα σε αυτο το σκαλισμα πανω στο μαρμαρο να βρηκε ενα νοημα που κατανοησε μοναχα αυτος. Ισως να καταλαβε βαθεια αυτο το "ανδρων επιφανων πασα γη ταφος" και για πρωτη φορα συνειδητοποιησε ποιο ειναι το χρεος των ανθρωπων που στην ζωη δεν θελουν να περνουν αφανεις: να ακουν την φωνη της Ιστοριας, οταν αυτη τους καλει.