Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Οταν θα θυμαμαι...

Οταν θα θυμαμαι τι εμαθα απο εδω, στο εξωτερικο, δεν θα θυμαμαι τι ομορφα που περνουσα, τι ανθρωπους γνωρισα, τι καταφερα. Αυτα ολα ειναι υποκειμενικα και περιορισμενης σημασιας.

Θα θυμαμαι την ουσια της απαιτησης: "μαθε με να χορευω". Γιατι οι ελληνες εχουμε τον χορο μεσα μας, ειμαστε λαος καθαρα εκφραστικος. Ο,τι θελουμε να πουμε τον λεμε χορευοντας η συζητωντας με κρασι η ουζο σε μια παραλια.

Υπαρχουν πραγματα που δεν τα καταλαβαινεις στον εαυτο σου οταν ζεις στην χωρα σου. Μονο οταν εισαι μακρια της εχεις την αποσταση για να δεις καθαρα και να καταλαβεις. Και οταν μετα απο απαιτηση να χορεψω απαντησα: "δεν ξερω να χορευω παραδοσιακους χορους", εκτος απο ντροπη γιατι δεν μπορουσα να χορεψω ελαβα και σαν απαντηση στην αρνηση μου το "ελα, εισαι ελληνας, εχεις τον χορο στο DNA σου". Και λεω, τι στο διαολο, τους πηρα μαζι και χορεψαμε.

Και ειναι εκει που καταλαβαινεις οτι αν ο ελληνας αν δεν μπορει να χορεψει, θα πεθανει. Γιατι μεσα απο τον χορο εκφραζεται, μιλαει σε αυτους που τον καταλαβαινουν. Ο χορος ειναι ιεροτελεστια. Δεν χορευεις για να εντυπωσιασεις η να λαβεις τα μπραβο. Χορευεις γιατι το εχεις αναγκη, γιατι αλλιως νιωθεις οτι θα πνιγεις.

Θυμαμαι εναν θειο μου που χορευε σε εναν γαμο. Χορευε με εναν αερα που μονο οι παλιοι ξερουν και νιωθουν να χορεψουν. Μονο οι παλιοι ξερουν να χορευουν παραδοσιακα. Βλεπεις εμας τους νεους να χορευουμε ζειμπεκικο και ειναι σαν να πηδανε κατσικια. Με μια αφελεια και βαναυσοτητα λες και το ζεμπεικο ειναι ο πιο ελαφρυς χορος τους κοσμου.

Και παντα ο ελληνας ειναι χορος, χαμογελο, γλεντι. Γλεντι με την ψυχη του. Ειναι ο ελληνας που ξοδευει ενα σωρο λεφτα για να περνανε και οι αλλοι καλα μαζι του. Το εκανα εδω στην Γαλλια και με κοιτουσαν περιεργα. "That's the Greek way to do things" τους λεω και μου χαμογελασαν.

Αγαπαω την Ελλαδα, βαθεια, χωρις ιχνος εθνικισμου η αισθηση ανωτεροτητας απεναντι στους αλλους λαους. Ο καθενας ειναι διαφορετικος και ο καθε λαος εχει τις αρετες του που εχουν δημιουργηθει στο χωμα του. Και στην Ελλαδα τυχαμε να εχουμε την θαλασσα, τον χορο, την καλη παρεα, το χαμογελο και το γλεντι. Ως Ελληνες αγαπαμε την ζωη, ξερουμε να την ζουμε, παντα ξεραμε, με υπερβολη καμια φορα αλλα αδολα.

Ενα βραδυ διπλα στην θαλασσα, καλη παρεα, ουζο, μεζε και αυτο ειναι. Δεν θελουμε τιποτα αλλο. Γελιο και χαρα. Και λυπη οταν ερχεται. Ολα μεσα στην ζωη.

Ελπιζω σε αυτους τους δυσκολους καιρους να βρισκουμε παντα το κουραγιο να χαμογελαμε. Με τον ερωτα, την λυπη, το καλοκαιρι, την θαλασσα, με την παρεα απο καλους και αγαπημενους φιλους.

Ηρθε σιγα σιγα η ανοιξη. Σκεφτομαι οτι ισως δεν θα ερθω στην Ελλαδα φετος το Πασχα και στεναχωριεμαι πολυ που δεν θα δω το νησι μου να φορα τα καλα του...Μου λειπει η θαλασσα. Μου λειπει πραγματικα. Μερικες φορες αναρωτιεμαι πως ζουνε οι ανθρωποι σε μερη χωρις θαλασσα. Στον Ελληνα η θαλασσα ειναι τοσο απαραιτητη οσο ο αερας που αναπνεει. Και μου λειπει φριχτα...


Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Ατιτλο

Γιατι τα λογια ειναι περιττα...


"Αυτο το χορεψα μονο για τον σπουδαιο μου φιλο, τον κυριο Θεοδωρακη. Τον αγαπαω.Ξερω οτι αγαπατε την μουσικη του, και θελω να γνωριζετε οτι η μουσικη του Ζορμπα ειναι η μουσικη της ζωης.

Και για να ζεις γεματα, πρεπει παντα να αγαπας..."

Anthony Quinn

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Ενα πανηγυρι δημοκρατιας!

Τι μου φερνει ο ανεμος και μου ψιθυριζει στα αυτια αγαπητε αναγνωστα μου? Ο Ευαγγελος ευαγγελιζεται μια νεα αρχη για τον τοπο? Κατεβαινει υποψηφιος για την προεδρια της δημοκρατικης παραταξης μονος του? Θελω να κλαψω απο την χαρα μου! Αλληλουια! Ωσαννα! Νενικηκαμεν!

Την Κυριακη ΠΑΣΟΚ ολοι. Ας ξεχυθουμε επιτελους στο δρομο να γιορτασουμε την επανοδο του σοσιαλισμου στην Ελλαδα!

Ο Βενιζελος ηταν ειλικρινης για μια φορα: θα ειναι ενα πανηγυρι δημοκρατιας. Ξερεις μαιμουδες, τιγρεις, ακροβατες, κλοουν (κυριως κλοουν ντυμενοι ανθρωποι) και ολα τα παρελκομενα!

Ενα πανηγυρι δημοκρατιας, με μοναδικο υποψηφιο τον Βενιζελο! Αυτο και αν ειναι δημοκρατια.

Ακουω διασπασεις, προσχωρησεις σε νεα κομματα, ανοδο της ακροδεξιας. Ομορφα πραγματα. Αν μπει η χρυση αυγη στην βουλη εγω θα μεινω εδω και ας πλενω πιατα δεν με ενδιαφερει. Ουστ! Βρωμοσκυλα!

Υ.Γ. 1 Απο τον Βενιζελο και τον κανενα υπαρχει αραγε περιπτωση να βγει ο κανενας?

Παμε παιδια! Με σημαιουλες στους δρομους κατα τα γνωστα και Carmina Burana του Orff απο πισω να παιανιζει!

Υ.Γ. 2 Σε συναρτηση με το ΠΑΣΟΚ, και τα αλλα κομματα τελικα το Carmina Burana ειναι πολυ ταιριαστο κομματι. Οριστε οι στιχοι για του λογου το αληθες...Οποιος καταλαβε καταλαβε! :)


O Fortuna
velut luna
statu variabilis,
semper crescis
aut decrescis;
vita detestabilis
nunc obdurat
et tunc curat
ludo mentis aciem,
egestatem,
potestatem
dissolvit ut glaciem.

Sors immanis
et inanis,
rota tu volubilis,
status malus,
vana salus
semper dissolubilis,
obumbrata
et velata
michi quoque niteris;
nunc per ludum
dorsum nudum
fero tui sceleris.

Sors salutis
et virtutis
michi nunc contraria,
est affectus
et defectus
semper in angaria.
Hac in hora
sine mora
corde pulsum tangite;
quod per sortem
sternit fortem,
mecum omnes plangite!


O Fortune,
variable
as the moon,
always dost thou
wax and wane.
Detestable life,
first dost thou mistreat us,
and then, whimsically,
thou heedest our desires.
As the sun melts the ice,
so dost thou dissolve
both poverty and power.

Monstrous
and empty fate,
thou, turning wheel,
art mean,
voiding
good health at thy will.
Veiled
in obscurity,
thou dost attack
me also.
To thy cruel pleasure
I bare my back.

Thou dost withdraw
my health and virtue;
thou dost threaten
my emotion
and weakness
with torture.
At this hour,
therefore, let us
pluck the strings without
delay.
Let us mourn together,
for fate crushes the brave.

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Οι ηνίοχοι

Σχεδόν σε όλες τις εποχές και σε όλα τα στάδια της κουλτούρας προσπάθησαν κάποια στιγμή, με βαθειά δυσαρέσκεια, να απελευθερωθούν απο τους Έλληνες-επειδή κάθε προσωπική, φαινομενικά πρωτότυπη και άξια θαυμασμού δημιουργία συγκρινόμενη με το ελληνικό πρότυπο έχανε χρώμα και ζωή και κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Και έτσι, κάθε τόσο, ξεσπάει μια βαθειά οργή εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού λαού, που είχε την τόλμη να ονομάσει "βάρβαρο" ό,τι δεν ήταν δικό του γέννημα-θρέμμα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι αναρωτιούνταν, που μολονότι διαθέτουν εφήμερη μόνο ιστορική λάμψη, κωμικά περιορισμένους θεσμούς, αμφίβολη ηθική και χαρακτηρίζονται απο απεχθή ελαττώματα, αξιώνουν εκείνη την αξιοπρέπεια και την εξέχουσα θέση που διακρίνει τη μεγαλοφυϊα απο τις μαζες; (...) Και έτσι οι άνθρωποι νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες, εκτός κι αν εκτιμούν πάνω απο όλα την αλήθεια και τολμούν να την αναγνωρίσουν ακέραιη: οι Έλληνες κρατούν στα χέρια τους, σαν ηνίοχοι, τα χαλινάρια της δικής μας και κάθε άλλης κουλτούρας, και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των άλλων πολιτισμών είναι κατώτερης ποιότητας και αίγλης από τους ηνιόχους τους που το έχουν για παιχνιδάκι να γκρεμίσουν αυτό το σύνολο σε μια άβυσσο, πάνω απο απο την οποία εκείνοι εύκολα πηδούν με ένα αχίλλειο άλμα.

Κατερίνα Σχινά, Ο Νίτσε απο το άλφα ως το ωμέγα, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Την πάτησα!

Την πάτησα αγαπητοί φίλοι και φίλες. Τόσο καιρό εδώ, με κρύα και βροχές δεν ειχα αρρωστήσει! Για τρεις μέρες κατέβηκα Ελλάδα να ορκιστώ και το κόλλησα το συνάχι. Και το όνομα αυτής: otitis media για όσους αγαπούν τα λατινικά ή μέση ωτίτις για όσους αρέσκονται στα ελληνικά! Πανάθεμα την, με το που μπουκώνω με χτυπάει το αυτί κατευθείαν απο μικρός. Με συνάχι οι γονείς στην ελλάδα, τι να κάνεις? Έχεις να τους δεις τόσο καιρό! Να μην τους αγκαλιάσεις? Να μην τους φιλήσεις επειδή είναι με συνάχι? Δεν γίνονται αυτά. Και περίμενε η ρουφιάνα η ωτίτιδα να γυρίσω Γαλλία για να χτυπήσει. Ύπουλο πράγμα!

Και χτές που ένιωσα το αυτί μου να βουλώνει το κατάλαβα αμέσως οτι το κακό είχε ξεκινήσει! Δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάω χτες στο γιατρό γιατί ήταν γεμάτος στα ραντεβού. Και πήγα σήμερα απόγευμα. Του λέω έχω ωτίτιδα και μετά συμφώνησε μαζί μου! Εμ γιατρέ μου τα ξέρουμε τα στραβά μας, τι, τίποτα τυχαίοι είμαστε?

Πήρα την αντιβίωση μου, τα εκνεφώματα για την μύτη μου, τα αναλγητικά μου, τα όλα μου! Νιώθω γεμάτος και πλήρης παίδες! Το περίεργο είναι οτι εδώ μου έδωσαν αμοξυκιλλίνη για αντιβίωση και όχι ερυθρομυκίνη που έπαιρνα στην Ελλάδα. Μου θύμισε την ωραία γεύση που άφηνε το amoxil στο στόμα όταν το έπαιρνα μικρός...Χεχε!

Σας αφήνω και πάω να χαπακωθώ! Δεν σας φιλάω μην σας κολλήσω! :) Απο μακριά σμουτς σμουτς!

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Ατερμονη αλληλουχια...

...προσωπων που χωρις να τα γνωριζω προσωπικα μου εχουν εντυπωθει στην μνημη. Αυτη η συνεχης ανακυκλωση φρασεων, προσωπων, καταστασεων ειναι αρκετη για να μου προκαλεσει ναυτια. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου βλεπω τα ιδια προσωπα να ανακυκλωνουν τα ιδια χιλιοειπωμενα λογια, να υποστηριζουν τις ιδιες πραξεις, τις ιδιες λογικες. Λες και καπου ο χρονος σταματησε και η σκεψη τους βουλιαξε στην λασπη. Το ρολοι της σκεψης τους εμεινε ξεκουρδιστο, σταματησε. Και που και που βγαζει κατι ηχους ομοιους με επιθανατιους ρογχους.

Μερικες φορες σκεφτομαι οτι θα πεθανω και αυτοι θα ειναι ακομα εκει, στο γυαλι των τηλεορασεων, στα κυματα που δεχονται οι κεραιες των ραδιοφωνικων σταθμων να ανακυκλωνουν την φαυλοτητα και το μηδεν.

Και σκεφτομαι οτι μια ζωη φτανει για να σου κανουν το μυαλο λαπα, μια μαζα απο νευρωνες και ιστους. Απλα ενα οργανο σαν την καρδια, που λειτουργει μηχανικα, χωρις βουληση.

Και ειναι τραγικο και θλιβερο να ακους τα ιδια και τα ιδια, να βλεπεις τα ιδια και τα ιδια και να νιωθεις οτι σου ρουφανε τα τελευταια αποθεματα υγιους λογικης και πνευματικης ρωμης.

Θελει πολλα κοτσια για να παραμεινεις υγιης σε αυτον τον κοσμο. Απο τοτε που εφυγα στην Γαλλια επαψα να βλεπω τηλεοραση και νιωθω να συνερχομαι λιγο. Γιατι δεν ειναι το ποσο βλεπεις και τι βλεπεις. Ειναι οτι ο,τι και να δεις λειτουργει σωρευτικα. Προστιθεται στο αρρωστο που εχεις ηδη μεσα σου. Η ποσοτητα κανει το δηλητηριο ειχε πει ο Παρακελσος νομιζω, και καμια φορα μια μικρη ποσοτητα αρκει για να σε σκοτωσει.

Ειναι δυσκολο να κρυφτεις απο την αρρωστια, να την αποφυγεις γιατι ειναι παντου. Δεν ξερω πως μπορεις να την αποφυγεις. Πρεπει να εισαι συνεχεια σε εγρηγορση, δεν υπαρχει αλλος τροπος πιστευω.

Θα προσπαθησω. Η θα τα καταφερω, η θα νεκρωθω τελειως πνευματικα.

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Ταδε εφη Ζαρατουστρα--Για το κρατος

«Υπάρχουν ακόμη λαοί και αγέλες, όχι όμως σε μας, αδελφοί μου: σε μας υπάρχουν κράτη.

Κράτος; Τι είναι αυτό; Εντάξει λοιπόν! Ανοίξτε τώρα τα αφτιά σας, γιατί θα σας πω ό, τι έχω να σας πω για το θάνατο των λαών.

Κράτος λέγεται το πιο ψυχρό απ’ όλα τα ψυχρά τέρατα. Και ψυχρά επίσης ψεύδεται και τούτο το ψέμα βγαίνει σερνάμενο από το στόμα του: «εγώ, το κράτος, είμαι ο λαός».

Ψέμα είναι αυτό! Δημιουργοί ήταν εκείνοι που δημιούργησαν τους λαούς και που κρέμασαν μια πίστη και μια αγάπη πάνω από αυτούς: έτσι υπηρέτησαν τη ζωή.

Καταστροφείς είναι εκείνοι που στήνουν παγίδες για τους πολλούς και ονομάζονται κράτος: κρεμούν από πάνω τους ένα σπαθί κι εκατό ορέξεις.

Όπου υπάρχει ακόμη λαός, δεν καταλαβαίνει το κράτος και το μισεί σαν κακό μάτι και σαν αμαρτία απέναντι στα ήθη και τα δικαιώματα.

Αυτό το σημάδι σας δίνω! Κάθε λαός μιλά τη γλώσσα του σχετικά με το καλό και το κακό: ο γείτονάς του δεν την καταλαβαίνει. Η γλώσσα του, επινοήθηκε μέσα στα ήθη και στα δικαιώματα.

Αλλά το κράτος ψεύδεται σε όλες τις γλώσσες του καλού και του κακού· και ό,τι και να πει, ψεύδεται – και επίσης ό,τι έχει, το έχει κλέψει.

Όλα είναι ψεύτικα στο κράτος· με κλεμμένα δόντια δαγκώνει, το δαγκανιάρικο. Ψεύτικα είναι και τα σπλάχνα του.

Σύγχυση των γλωσσών του καλού και του κακού: αυτό το σημάδι σας δίνω ως σημάδι του κράτους. Αληθινά, τη θέληση για θάνατο δείχνει αυτό το σημάδι! Αληθινά, γνέφει στους κήρυκες του θανάτου!

Γεννιούνται υπερβολικά πολλοί άνθρωποι: για τους περιττούς εφευρέθηκε το κράτος;!

Δείτε πως τους προσελκύει, αυτούς τους υπερβολικά πολλούς! Πως τους καταβροχθίζει και τους μασά και τους ξαναμασά!

«Πάνω στη γη δεν υπάρχει τίποτε μεγαλύτερο από μένα: εγώ είμαι το δάχτυλο του θεού, αυτό που βάζει τάξη» – έτσι ουρλιάζει το τέρας. Και δεν πέφτουν στα γόνατα μόνο εκείνοι που έχουν μακριά αφτιά και κοντή όραση!

Αχ, και σε σας επίσης, μεγάλες ψυχές, ψιθυρίζει τα ζοφερά ψέματά του! Αχ, μαντεύει τις πλούσιες καρδιές, που πρόθυμα σπαταλιούνται!

Ναι ακόμη και σας σάς μαντεύει, νικητές του παλιού θεού! Κουραστήκατε στον αγώνα και τώρα η κούρασή σας υπηρετεί το νέο είδωλο!

Ήρωες και αξιοσέβαστους ανθρώπους θα ήθελε να έχει γύρω του το νέο είδωλο! Αρέσκεται να λιάζεται στο ηλιόφως των καλών συνειδήσεων – το ψυχρό τέρας!

Θέλει να σας τα δώσει όλα, αν εσείς το λατρέψετε, το νέο είδωλο: επίσης αγοράζει τη λάμψη της αρετής σας και το βλέμμα των περήφανων ματιών σας.

Θέλει να σας βάλει δόλωμα στους υπεράριθμους! Ναι, ένα διαβολικό τέχνασμα εφευρέθηκε εδώ, ένα άλογο του θανάτου, που βροντά κάτω από τα φανταχτερά στολίδια των θεϊκών τιμών.

Ναι είναι ένας θάνατος για τους πολλούς εφευρέθηκε εδώ, που καυχιέται που είναι η ζωή: αληθινά, μια εγκάρδια υπηρεσία στους κήρυκες του θανάτου!

Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται «ζωή».

Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Κλέβουν τα έργα των εφευρετών και τους θησαυρούς των σοφών: πνευματική καλλιέργεια ονομάζουν την κλεψιά τους – κι όλα τα κάνουν αρρώστια και αποτυχία!

Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Άρρωστοι είναι πάντα, ξερνούν τη χολή τους και το ονομάζουν αυτό εφημερίδα. Κατασπαράζουν ο ένας τον άλλο και δεν μπορούν καν να τον χωνέψουν.

Δείτε λοιπόν αυτούς τους περιττούς! Πλούτη αποκτούν και όμως γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Δύναμη θέλουν και προπαντός τον μοχλό της δύναμης, πολύ χρήμα – αυτοί οι ανίκανοι!

Δείτε πως σκαρφαλώνουν, αυτοί οι ευκίνητοι πίθηκοι! Σκαρφαλώνουν ο ένας πάνω στον άλλο κι έτσι παρασύρονται στη λάσπη και στο βυθό.

Όλοι θέλουν να ανεβούν στο θρόνο: αυτό είναι η τρέλα τους – λες και η ευτυχία κάθεται στο θρόνο! Συχνά κάθεται η λάσπη στο θρόνο – και επίσης συχνά ο θρόνος πάνω στη λάσπη.

Τρελοί είναι όλοι τους για μένα και πίθηκοι που σκαρφαλώνουν και υπερβολικά θερμόαιμοι. Άσχημα μου μυρίζει το είδωλό σας, το ψυχρό τέρας: άσχημα μου μυρίζουν όλοι αυτοί μαζί, οι ειδωλολάτρες.

Αδέλφια μου, θέλετε λοιπόν να πνιγείτε μέσα στις αναθυμιάσεις των στομάτων και των ορέξεών τους: καλύτερα να σπάσετε τα παράθυρα και να πηδήσετε έξω, στον καθαρό αέρα!

Απομακρυνθείτε λοιπόν από την άσχημη μυρωδιά! Μακριά από την ειδωλολατρία των περιττών!

Απομακρυνθείτε λοιπόν από την άσχημη μυρωδιά! Μακριά από τον αχνό αυτών των ανθρωποθυσιών!

Για τις μεγάλες ψυχές, η γη είναι ακόμα ελεύθερη. Άδειες είναι ακόμη πολλές θέσεις για ερημίτες, μόνους ή δυο δυο, τις οποίες περιβάλλει η μυρωδιά ήσυχων θαλασσών.

Για μεγάλες ψυχές, ελεύθερη είναι ακόμη μια ελεύθερη ζωή. Αληθινά, όποιος κατέχει λίγα, κατέχεται εξίσου λίγο: ευλογημένη να είναι η μικρή φτώχεια!

Εκεί που σταματά το κράτος, εκεί αρχίζει ο άνθρωπος, εκείνος που δεν είναι περιττός: εκεί αρχίζει το τραγούδι του απαραίτητου, η μοναδική και αναντικατάστατη μελωδία.

Εκεί όπου σταματά το κράτος – κοιτάξτε λοιπόν, αδελφοί μου! Δεν τα βλέπετε, το ουράνιο τόξο και το γεφύρι του υπεράνθρωπου;»

Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.

Φρήντριχ Νίτσε, Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα. Μετάφραση Ζήσης Σαρίκας, Εκδόσεις Νησίδες

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Η χαρα της καταστροφης

Τα blogs ειναι ενας πολυχρωμος καμβας. Διαβαζοντας και γραφοντας περισσοτερο απο ποτε απο την στιγμη που πατησα το ποδι μου σε γαλλικο εδαφος σιγουρευτηκα για αυτο που υποπτευομουν: η οικονομικη κριση ειναι μονο η επιφανεια. Υπαρχει μια αβυσσος απο κατω που αγκαλιαζει τον καθενα προσωπικα.

Και δεν ειναι οτι φταιει η κριση για την καταπτωση μας, την διαλυση της υγειας του πνευματος μας. Δεν ειμαστε ικανοποιημενοι και κανουμε σαν αγριμια να βρουμε τι φταιει. Υπαρχει μια φοβερη νοσηροτητα στον πνευμα, οτι απεμεινε απο αυτο δηλαδη. Ειμαστε τεκνα των καιρων μας, καιρων που η ηθικη, οι κρατουσες αντιληψεις, αποψεις, πεποιθησεις τριζουν και γκρεμιζονται. Ετυχε να ζουμε στην εποχη των αλλαγων. Για καποιον που εχει μαθει να ζει μεσα στην καταστροφη και να μυριζει φωτια και θειαφι, τον συγχρονο πολεμιστη, οχι των μαχων αλλα της ζωης, ο κουρνιαχτος που σηκωνεται ειναι κατι φυσικο. Εχει μαθει να βλεπει εικονες καταστροφης.

Αλλα για αυτον που εχει μαθει να ζει μονος του, μακρια απο τους ανθρωπους και κυριως μακρια απο την πραγματικοτητα ο ηχος απο τις αξιες που γκρεμιζονται απειλει να του σπασει τα τυμπανα. Ειναι αμαθος, μαλθακος, βαθεια αφυσικος, δεν ανηκει στην πραγματικη ζωη αλλα σε αυτο που ο ιδιος θελει να ειναι ζωη. Επιπλαστες εικασιες.

Δεν εχει μαθει τι θα πει να μαχεσαι, εχει μαθει να ειναι καπου κρυμμενος, σε καποια παλια υπογα και βγαινει απο αυτην μονο για να δει αν τελειωσε η μαχη.

Σε εναν κοσμο που γκρεμιζεται πρεπει να εισαι καταστροφεας για να αντλησεις χαρα και ηδονη απο αυτα που βλεπεις. Πρεπει να γκρεμιζεις για να χτισεις εκ νεου. Πρεπει να υποτασσεσαι στην φυσικη πραγματικοτητα που διδασκει οτι ολα αλλαζουν. Και πρεπει να βοηθας στην αλλαγη, να βαζεις και εσυ το χερακι σου να γκρεμιστουν τα παλια ηθη, οι παλιες αντιληψεις, οτι κρατουσε τον ανθρωπο δεσμιο του σημερα.

Οι δυναμεις της φυσης θελουν παντα να εξαπλωθουν για να καταστρεψουν και να δημιουργησουν εκ νεου. Και ο ανθρωπος καπου στην μεση να θελει να ειναι παντα στασιμος, να ειναι παντα κρυμμενος και ασφαλης. Και οταν βλεπει οτι τον παρασυρει ο ανεμος της αλλαγης βγαζει αναρθρες κραυγες πονου και οδυνης.

Μην νιωθεις πολυ ασφαλης οταν νιωθεις βεβαιος και στασιμος. Νιωθεις την απειλη, νιωθεις την αλλαγη αλλα την αγνοεις. Θες να βρισκεσαι μεσα στην ονειρικη σου μεθη.

Η ζωη δεν ανηκει σε αυτους που αναζητουν την βολεψη τους. Η ζωη ανηκει μονο σε αυτους που βλεπουν τον εαυτο τους πολεμιστη. Ξερουν οτι πρεπει να δωσουν την μαχη τους για να βοηθησουν σε αυτο το νεο που ερχεται να πραγματωθει.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Δασκαλος

Εισερχεσαι στην αιθουσα. Αιθουσα θερμη παρα το κρυο, που την ζεσταινουν ανθρωπινες καρδιες που χτυπουν.

Εδω ειναι ο φυσικος σου χωρος. Ειναι το πεδιο της μαχης σου. Κοιτας τα προσωπα των ανθρωπων που καθονται στα θρανια απεναντι σου. Ανθρωπων που η πολιτεια σου εμπιστευτηκε για να τους διαμορφωσεις νου και προσωπικοτητα. Να τους πλασεις οπως ο λιθοξοος την πετρα. Και μετα να φτιαξεις αγαλματα ζωντανα.

Οταν μπαινεις στην αιθουσα αφηνεις την ταυτοτητα σου εξω. Δεν εισαι ο Χ, εισαι ο ιερεας και κοινωνος της γνωσης. Καλεισαι να ανταπεξελθεις στο πιο δυσκολο επαγγελμα που γεννησε η κοινωνια των ανθρωπων: να ετοιμασεις την κοινωνια του μελλοντος, να ξεπερασεις το παρελθον και να διαμορφωσεις το μελλον. Πιο ιερος ο ρολος σου απο ολους τους ιερεις των θρησκειων μαζι.

Η κοινωνια σε ξεχωρισε και σε τιμησε δινοντας σου το πιο δυσκολο εργο, σου εμπιστευτηκε την αφροκρεμα της, τα νεα παιδια. Και εσυ πρεπει να φανεις ανταξιος της υψηλοτερης τιμης που ελαχε να δωσει ποτε ανθρωπος σε ανθρωπο.

Ξερεις το νου του ανθρωπου, ξερεις την αλληλουχια την γνωστικη, το πως το αλογο ζωο γινεται ανθρωπος, πως αποκτα γνωστικη συνειδηση, πως θωπευει την γνωση, πως την αγκαλιαζει, πως ερωτοτροπει μαζι της. Ξερεις περισσοτερο απο τον καθενα την αφορητη ηδονη που προκαλει η γνωση. Ξερεις οτι φυσει ο ανθρωπος ειναι ον που αναρωτιεται, που αποζητα να μαθει. Το ειδες στον εαυτο σου, καθως περνουσες την πολυχρονη διαδικασια μυησης στην τεχνη του διδασκειν, στην διαδικασια αναζητησης της γνωσης και της αληθειας.

Νιωθεις τον εγκεφαλο σου, νοθρο πριν μπεις στην αιθουσα, τωρα να αρχιζει να πυρπολειται. Καταλαβαινεις την σημασια αυτου που προκειται να πραξεις. Το μυαλο σου δουλευει πυρετωδως σκεφτεται, αναλυει. Εννοιες, συμβολα, σκεψεις. Πρεπει να βρεις τον τροπο να προσφερεις την γνωση σου, και να βαλεις τα θεμελια ωστε η μαθητες σου να σε ξεπερασουν στο μελλον. Να μην τους εισαι αναγκαιος.

Δεν νιωθεις ντροπη η ζηλεια που καποιοι θα σε ξεπερασουν στο μελλον. Εχεις συμφιλιωθει με την ιδεα αυτη, την εζησες στο πετσι σου σε ολη την εκπαιδευση σου οτι η γνωση ποτε δεν ειναι τελειωτικη, ειναι μια συνεχης κινηση, μια ροη. Εχεις μαθει να ταπεινωνεσαι οταν καποιος αλλος γνωριζει καλυτερα απο εσενα, εχεις μαθει να εισαι μετριοπαθης, δεν γνωριζεις απο αλαζονεια. Εχεις φαει τα μουτρα σου τοσες φορες και εχεις σηκωθει με συγκρατημενη περηφανια. Περηφανια του ανθρωπου που γνωριζει να παραδεχεται οτι δεν γνωριζει. Η υψιστη μετριοφροσυνη. Εχεις μαθει να δεχεσαι και να τιμας αυτον που ειναι καλυτερος απο εσενα, σαν μια φυσικη πραγματικοτητα.

Και οντας εξασκημενος στην μετριοπαθεια και διωχνοντας την επαρση και την αλαζονεια που θα πηγαζε απο μια σχεση εξουσιας ως προς του μαθητες σου τους κοιτας εναν εναν.

Εδω ειμαστε συντροφοι, φιλοι, συνοδοιποροι. Εσυ και οι μαθητες εισαστε σε σχεση ισου προς ισο. Στην πορεια της ανακαλυψης και της γνωσης πηγαινετε παρεα, οχι ο ενας μπροστα και οι υπολοιποι απο πισω σαν το κοπαδι που ακολουθει τον βοσκο, αλλα ολοι μαζι. Οι μαθητες δεν σε ακολουθουν απο υποχρεωση, δεν ειναι δουλοι, υποτακτικοι σου. Ανακαλυπτεις μαζι με τους μαθητες σου, καταβαλλεις και εσυ κοπο πνευματικο οπως και αυτοι στην πορεια της διδασκαλιας. Αλλης φυσης κοπο αλλα το ιδιο επιπονο. Δεν διδασκεις απο εδρας. Δεν εισαι εσυ εκει ψηλα και αυτοι κατω, δεν παριστανεις την αυθεντια! Αλιμονο! Πως θα μπορουσες να υποπεσεις σε αυτο το μεγιστο ατοπημα?

Τοσα χρονια στην δυσκολη πορεια της γνωσης ξερεις πολυ καλα, χωρις να στο εχει πει κανεις αλλα οντας σιγουρος για αυτο, οτι δεν υπαρχουν αυθεντιες στα ζητηματα του πνευματος. Η μονη αυθεντια που μπορει να υπαρξει ειναι αυτη που πηγαζει απο την βια που απορρεει απο την θεση εξουσιας και εισαι αρκετα ωριμος να μην κανεις αυτο το λαθος. Να γινεις υβριστης.

Εισαι ο θιασωτης των μουσων, και κρατας το πνευμα σου καθαρο, κρυσταλλινο, αμολυντο. Εισαι σε εγρηγορση συνεχως, δεν ενδιαφερει ποσες ωρες εκανες μαθημα πριν. Καθε φορα που μπαινεις σε αιθουσια διδασκαλιας φορας τον νοητο μανδυα του ιερεα που μπαινει στο ιερο. Με την σοβαροτητα, την προσηλωση και το παθος που το λειτουργημα σου επιτασσει.

Θες να διδαξεις την κρυσταλλινη σκεψη, την αυστηρη σκεψη, επικοινωνεις με τους μαθητες, χρησιμοποιεις την γλωσσα ικανα, αυστηρα, με ακριβεια. Ειναι δυσκολο, το γνωριζεις, να μεταφραζεις τις σκεψεις σε λεξεις. Ολη σου η προσοχη ειναι στραμμενη στο πως θα γινεις κατανοητος, σαφης, ξεκαθαρος. Αμφισημιες δεν χωρανε και αν αυτες υπαρχουν πρεπει να εξαλειφονται μολις εντοπιστουν.

Χειριζεσαι τον λογο αψογα, σαν χειρουργικο μαχαιρι, επικοινωνεις τις λεξεις, συνδιαλεγεσαι με τους μαθητες, αναζητας και εσυ μαζι με αυτους. Πρεπει να γινεις κατ' αναγκη κατανοητος, αν φυγεις και δεν εχεις γινει εχεις αποτυχει στο ρολο σου.

Κατανοεις τις διαφορετικες νοητικες ικανοτητες των μαθητων σου. Αλλες πιο ανεπτυγμενες, αλλες λιγοτερο. Δεν ξεχωριζεις, δεν κατατασσεις σε κατηγοριες, δεν κρινεις. Ξερεις οτι ως προς τις δυνατοτητες μας ειμαστε ολοι διαφορετικοι. Το δεχεσαι, δεν θες να τα εξομοιωσεις ολα αλλα θες να κανεις το καλυτερο που μπορεις για καθε μαθητη.

Ακους τις ερωτησεις των μαθητων σου με προσοχη, χωρις να τις κρινεις ως αφελεις η οτιδηποτε. Τιποτα δεν ειναι αφελες, ολοι ειναι εδω για να μαθουν, για να γνωρισουν. Και γνωριζεις οτι τιποτα αφελες δεν υπαρχει στην αναζητηση της γνωσης και της αληθειας.

Ιδεες ξεχυονται εκατερωθεν, το πνευμα διαπαιδαγωγειται, διαμορφωνεται, ασκειται στην παλαιστρα της αναζητησης, πεφτει και σηκωνεται εκ νεου. Αγαστη η διαδικασια, ομορφη, ιερη.

Σε αντιθεση με την βια του κρατους το σχολειο ειναι ο χωρος που δημιουργουνται οι ελευθεροι ανθρωποι, παντα εκει δημιουργουνταν. Εκπαιδευονται να μην φοβουνται την εξουσια, να ρωτανε, να αμφισβητουν, να αμφιβαλλουν, να ζουν χωρις να ειναι σιγουροι για τιποτα. Οι μαθητες μαθαινουν πως να μαθαινουν, μαθαινουν πως ρεει η σκεψη, με αυστηροτητα, συνοχη, αναγκαιοτητα.

Γνωριζεις οτι δεν μαθαινουμε για να μαθαινουμε αλλα μαθαινουμε για να ζουμε, μαθαινουμε για την ζωη. Δεν μαθαινουμε μονο για να βρουμε μια δουλεια, εναν τροπο βιοπορισμου, εναν τροπο απλα να ειμαστε χρησιμοι στην κοινωνια. Μαθαινουμε και επειδη ετσι ειναι η φυση του ανθρωπου, μαθαινουμε να σεβομαστε την φυσικη ροπη που μας ριχνει να κολυμπησουμε στο αγνωστο. Δεν υπαρχει μονο υλιστικη διασταση της γνωσης, το να επιβαλλεις την βουληση σου στο περιβαλλον και να το διαμορφωνεις κατα το δοκουν. Υπαρχει και η βαθεια, ατελειωτη εσωτερικη διασταση του να μαθαινεις και να αναζητας.

Πανω απο ολα σπερνεις τον σπορο στους μαθητες που θα τους οδηγει εφ' ορου ζωης στη αναζητηση της αληθειας. Αναβεις την σπιθα μεσα τους. Δεν μπορεις να τους διδαξεις τα παντα, το γνωριζεις. Θα ησουν τουλαχιστον αφελης να νομιζεις το αντιθετο. Απλα τους δινεις τα βασικα εργαλεια που θα χρειαστουν στην ζωη τους. Τα υπολοιπα θα τα αναλαβει η φυση του ανθρωπου.

Δεν εισαι περιορισμενος μονο στο αντικειμενο του μαθηματος, το πνευμα σου ειναι ελευθερο, αγριο, ατιθασο. Το αφηνεις να περιπλανηθει ελευθερα απο τον εναν γνωστικο τομεα στον αλλον. Συνδιαζεις, ενωνεις τα γνωστικα αντικειμενα, δεν κατακερματιζεις, δεν διαιρεις. Γνωριζεις οτι η φυση ειναι ενιαια και ακεραιη και αυτη η αντιληψη πρεπει να περασει και στους μαθητες. Οχι θετικες επιστημες και θεωρητικες επιστημες. Αλλα ενιαια η αναζητηση του ανθρωπου. Βρισκεις ευκαιρια να ενταξεις στο ιδιαιτερο γνωστικο σου αντικειμενο και αλλα αντικειμενα. Δινεις την εικονα της ολοτητας στους μαθητες.

Περνα η ωρα...Μιλας, σκεφτεσαι, κοπιαζεις, το μυαλο σου σε εξαρση....Χτυπα το κουδουνι. Καθεσαι στην καρεκλα. Οι μαθητες ξεχυνονται με χαρα στο προαυλιο του σχολειου. Τους κοιτας και χαμογελας. Ξερεις οτι περα απο την γνωση υπαρχει και το παιχνιδι, η κοινωνικη συναναστροφη, οι φιλιες, ο ερωτας ολα αυτα. Δεν ειναι ολα μαθηση. Η ζωη του ανθρωπου ειναι ολοκληρη, ενιαια, πρεπει να ειναι πληρης, γεματη. Δεν επιχειρεις να χωρισεις το σχολειο απο την ζωη. Ολα ειναι ζωη, και αυτος ειναι ο τελικος σου στοχος: να διδαξεις για την ζωη, την χαρα της ζωης, την ομορφια της, αλλα και την δυσκολια, τον πονο, την απογοητευση. Προσπαθεις να δωσεις στους μαθητες τα εφοδια για να ζησουν την ζωη στην ολοτητα της, μετα πανω και τα κατω της. Εξαλλου περα απο δασκαλος εισαι και παιδαγωγος. Με την σημασια που τοσο παλια εδωσαν οι ελληνες σε αυτη την λεξη.

Σκυβεις το κεφαλι σου και ηρεμεις. Ηταν μια ωρα παθους και εντασης, εξαντλητικη για εσενα οσο και για τους μαθητες. Σηκωνεσαι, αποχωρεις απο την αιθουσα...


Και γινεσαι ο Χ παλι.

Υ.Γ. Αφιερωμενο με εκτιμηση στην blog-οφιλη AnD που απο οτι εχω καταλαβει συμμεριζεται το ιδιο παθος για την παιδεια και την εκπαιδευση με εμενα.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Νεος υπουργος παιδειας! Ευγε!



Στην μεγαλη λιστα φωτισμενων και λαμπρων επιστημονων, υπουργων παιδειας, προστεθηκε εμαθα ενα νεο μελος! Ευγε στον κ. Μπαμπινιωτη. Ελπιζω να συνεχισει με παθος και προσηλωση το εργο της Αννουλας μας. Το ελληνικο κρατος σταθερο στις αρχες και στις παραδοσεις του συμβαλλει παντα στην περεταιρω αποκτηνωση μας.

Χαιρειν και ερρωσθαι!

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Ο οφις

Πριν φυγεις, θεωρησες σωστο και πρεπον να μου πεταξεις σαν βελος γεματο δηλητηριο οτι τελικα τιποτα δεν εχει νοημα και ειμαστε καταδικασμενοι να πεθανουμε δυστυχισμενοι. Φυσικα ξερω σε τι πραγμα ηταν απαντηση αυτο που ειπες: ηταν η αντιληψη για το παθος που εχω ως εν μερει νοημα σε μια προφανως ανουσια, παραλογη ζωη.

Μου κανει εντυπωση που αποφασισες να απαντησεις σε ενα απο τα σημαντικοτερα ερωτηματα μου ακριβως την στιγμη που εφευγες. Ευτυχως δεν με επιασε το δηλητηριο. Και αυτο γιατι, οπως θα επρεπε να ξερεις πολυ καλα ειδικα εσυ, δεν πεταω στα συννεφα αλλα ειμαι ανθρωπος της γης, και δεν τσακιζομαι ευκολα.

Παρολα αυτα καθησα πολυ και σκεφτηκα τι ειπες, χωρις μισος, και καταλαβα οτι τελικα ειχες δικιο, οτι ουτε το παθος εχει νοημα οταν γινεται μονομανια.

Και νομιζω εχω δει αρκετη μονομανια στον τομεα μου για να με κανει να αηδιασω. Σε ευχαριστω λοιπον για αυτο το τελευταιο σου δωρο πριν φυγεις, σε μορφη προειδοποιησης. Ηταν ενα ομορφο δωρο, δεν μπορω να πω...