Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Βαλτα και μετρα τα. Ειναι ισα....?

Σε ευχαριστω ρε μανα και πατερα που δεν περιμενατε τιποτα απο εμενα! Σας ευχαριστω που μου δειξατε οτι θα με αγαπατε ακομα και αν δεν περασω στο πανεπιστημιο. Και μου δειξατε οτι θα εισαστε χαρουμενοι αν εκανα κατι που με εκανε και εμενα χαρουμενο. Και βλεπω παιδια που δινουν πανελλαδικες να αναζητουν παρηγοριες στα blogs αντι να φωλιασουν στην αγκαλια του πατερα και της μανας και να βρουν εκει την συνεση και την παρηγορια που αναζητουν.

Και ναι θυμαμαι ποσο μονος ενιωθα οταν εδινα πανελλαδικες, με ολες τις αμφιβολιες που συνοδευουν την αγουρη ψυχη του δεκαοκταρη που πρεπει να παρει αποφασεις για το μελλον του.

Ακου να δεις μανα του ταδε και πατερα του ταδε. Στα ζητηματα του πνευματος ειμαστε ολοι αθανατοι. Μην ζητας μονο απο το παιδι σου να παρει εναν βαθμο, απλα να διακριθει. Μαθε του ποια ειναι η δυσκολη και συνεχης πορεια της γνωσης. Μαθε του οτι στην γνωση δεν υπαρχει νταβανι, οτι δεν υπαρχει βαθρο που σταματας και συγκρινεσαι με τους αλλους για να δεις αν εισαι καλυτερος η χειροτερος.

Καποια πραγματα εχουν αυταξια, μαθε το επιτελους. Οι καθηγητες αδαεις και ασυμφωνοι με το εργο τους βλεπουν τους μαθητες σαν γκανιαν, σαν αλογα κουρσας: να νικησει ο καλυτερος!!! Και ποτε δεν καταλαβαινουν οτι εχουν καταστρεψει ολους μαζι με τον "νικητη". Ποτε θα το καταλαβουμε επιτελους? Ο καθενας για τον εαυτο του! Γιατι πρεπει να συγκρινομαστε? Φτανει ποια με την συγκριση, τελος. Την βαρεθηκαμε. Εγω ειμαι καλυτερος απο εσενα και τα λοιπα. Ναι, μπορει να υπαρχουν εκατο χιλιαδες λογοι που υποστηριζουν οτι εσυ εισαι καλυτερος απο εμενα, αλλα αυτο δεν σημαινει τιποτα, δεν σημαινει οτι θα εμποδισει την δικη μου πνευματικη εξελιξη! Επειδη εισαι καλος εσυ δεν σημαινει οτι η μονη αξια που εχω εγω σαν πνευμα ειναι να ειμαι κατωτερος σου! Και ομως οχι! Εχω αξια απο μονος μονος μου. Ολα αυτα τα παιδια που δινουν πανελλαδικες εξετασεις, που οι οικογενειες τους δοκιμαζονται, που αγχωνονται αν το παιδι τους θα μπει στο πανεπιστημιο, το τι θα πει η κοινωνια...Ποιος τα δημιουργησε ολα αυτα? Μηπως η πεποιθηση μας οτι ολα μετριουνται με αριθμους? Ε? Ποιος μετρα το πνευμα με αριθμους?

Ποιος?

Ολα με αριθμους, ολα με ετικετες...Βλεπουμε την ζωη των παιδιων μας και αντι να μας παρουν τα δακρυα καθομαστε και μιλαμε για μαλακιες. Αυτο το παιδι που γραφει στο μπλογκ ειναι το ιδιο παιδι που δεν βρηκε πουθενα να πει τον προβληματισμο του, που δεν βρηκε πουθενα να εκφραστει γιατι απλα εσυ γονεα, εισαι κουφος και ηλιθιος! Και καθεται και μοιραζεται τους προβληματισμους τους με το αγνωστο πληθος! Αντι να μοιραζεται τους προβληματισμους του με εσενα, που θα το περιβαλλεις με την πρεπουσα αγαπη και ενδιαφερον.

Αλλα σαν σοφια, δεν εισαι τιποτα για αυτο και δεν μπορεις να συμβουλευσεις του παιδι σου. Μερα νυχτα στην δουλεια, η πνευματικη σου καλλιεργεια ειναι κοψιδια στην Βαρη. Και νομιζεις οτι το παιδι σου που νιωθει οτι πνιγεται απλα "περνα την φαση της ηλικιας". Οχι δεν περνα την φαση της ηλικιας, περνα την φαση της δικης σου αδιαφοριας και ανικανοτητας να αναθρεψεις εναν νεο ανθρωπο. Περνα την δικη σου αδυναμια να του εξηγησεις γιατι πρεπει να περασει ενα σωρο χρονια στο σχολειο για να παρει ενα πτυχιο.

Για εξηγησε του το! Για να σε δω ποσο μαγκας εισαι.

Που ειναι ολοι αυτοι που στο σχολειο μου ηταν οι αριστοι? Που επαιρναν τις τιμες και τις διακρισεις? Μηδενα προ του τελους μακαριζε! Σε βαθος χρονου η αγαπη ειναι που μενει. Οχι μονο στις σχεσεις αλλα και στα γραμματα, στην γνωση. Η αγαπη που σε κανει να ξεπερνας τον εαυτο σου. Και αυτο το "ξεπερναω τον εαυτο μου" δεν εχει καμια σχεση με τους αλλους, δεν προυποθετει την υπαρξη αλλων, ειναι οσο και να μην θες να το χωνεψεις αυταξια. Παρε λιγη σοδιτσα για να το χωνεψεις πουλακι μου. Για μια φορα στην ζωη σου ακουσες για αυταξια! Περαστικα.

Δεν μιλαω θεωρητικα, μιλαω εκ πειρας, μιλαω σαν ενας ανθρωπος που πηγα να φοιτησω σε μερικα απο τα χειροτερα σχολεια του Πειραια. Σε γυμνασιο και λυκειο. Και αντεξα γιατι ειχα καποιους γονεις απο πισω να με στηριζουν. Για αυτο την επομενη φορα που θα πεις στον γιο σου η την κορη σου οτι δεν εφερε καλους βαθμους για το τριμηνο σκεψου την δικη σου ευθυνη σε ολο αυτο. Δεν θα αλλαξει ποτε αυτος ο κοσμος επιτελους?


Υ.Γ. Αφορμη μια αναρτηση που διαβασα για τα δεινα που περνανε τα παιδια που δινουν πανελλαδικες εξετασεις. Δεν περασαν πολλα χρονια, τα θυμαμαι και εγω....Τιποτα δεν αλλαξε...Δυστυχως....

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Μαθαινεις--Jorge Luis Borges

Αναδημοσιευω απο το blog της αγαπημενης Silena (http://silena26.blogspot.com) ενα αποσπασμα που με αγγιξε παρα πολυ. Αυτη η ατιμη η ποιηση, παντα βρισκει τον τροπο να τα πει ολα τοσο απλα αλλα και τοσο βαθια. Για αυτους που μαθαινουν ακομα λοιπον:

Μαθαίνεις
-------------
Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

Πατρα και σκεψεις.

Τι σου ειναι μια πολη που περασες σχεδον το 1/10 του προσδοκιμου ζωης σου? Οκτω ολοκληρα χρονια. Την Πατρα πλεον θεωρω πολη μου οχι τον Πειραια.

Ποτε περασαν οκτω χρονια? Σαν τωρα θυμαμαι τον εαυτο μου που πηγα πρωτη φορα στην γραμματεια του τμηματος χημειας να γραφτω φοιτητης. Ποτε περασε τοσο καιρος ρε φιλε? Περνανε τα ατιμα τα χρονια υπουλα. Αλλα τωρα που γυρναω πισω τον χρονο νοητα και κοιταω τον εαυτο μου αφηνω να ζωγραφιστει στο προσωπο μου ενα μεγαλο χαμογελο ικανοποιησης.

Ικανοποιησης οχι επειδη εκανα ασωτη ζωη, δεν ηταν του στυλ μου ετσι και αλλιως. Αλλα τα φοιτητικα μου χρονια να ρουφηξα μεχρι το μεδουλι. Βεβαια αυτο ειναι σχετικο και αλλαζει απο ανθρωπο σε ανθρωπο αλλα για εμενα ηταν 8 χρονια γεματα ουσια και ζεστασια.

Καταρχην γνωρισα τους φιλους μου που ακομα με συντροφευουν. Λενε οτι τις καλυτερες φιλιες τις κανεις στον στρατο. Αλλα πιστευω οτι τις καλυτερες φιλιες τις κανεις σαν φοιτητς.

Τι ιστοριες καθομαι και θυμαμαι, αστειες, τραγικες, γλυκοπικρες. Και θυμαμαι τα φιλαρακια μου εκει, παντα μαζι, παντα διπλα. Θυμαμαι που γνωριζα τον Μ. την μερα που πηγα να γραφτω. Τον Α. τον γνωρισα αργοτερα, στο δευτερο ετος. Δεν ξερω πως κολλησαμε τοσο πολυ σαν παρεα. Τοσο διαφορετικοι χαρακτηρες αλλα παντα με αξιες και σεβασμο να μας ενωνουν.

Θυμαμαι ενα Σ/Κ Καρναβαλιου, καλη ωρα σαν αυτο που μολις περασε, που πηγα και στουκαρα στην πορτα ενος αυτοκινητου που περασε με κοκκινο και ενιωσα απογνωση για το νεο μου Corolla το οποιο ευτυχως δεν ειχε παθει τιποτα απο οτι ειδα το επομενο πρωι.

Κατι ωραιες νυχτες με την παρεα σε κουτουκια και ρεμπεταδικα συνοδεια ζωντανης μουσικης να κατεβαζουμε τα κρασια το ενα μετα το αλλο. Ερωτες, αδιεξοδες σχεσεις, γελια, λυπες.

Τοσα πραγματα που με συνδεουν με την Πατρα. Τοσους καλους ανθρωπους που συναντησα, τοσες ομορφες βολτες στα στενα γραφικα σοκακια της πολης, καφεδες στην Νικολαου, στην Γεροκοστοπουλου, βολτες με το καραβι (ναι αυτο που διελυσε ενα επιβατιγο πλοιο που επεσε πανω του, χαχαχαχα). Σινεμα στο Veso, βολτες με το αυτοκινητο, γυρισμος πισω στο σπιτι με τα ποδια διαρκειας μιας ωρας υπο την επιρροια αλκοολ.

Ατελειωτες ωρες το βραδυ στο σπιτι του Α. να βλεπουμε ταινιες. Καθε μερα στα Seven και ενοικιαση και μιας νεας ταινιας. Πως καταφεραμε και περασαμε τα μαθηματα του τριτου ετους με εκεινο το οργιο ταινιων που καναμε? Ενας θεος ξερει.

Και αλλες τοσες στιγμες που τωρα η μνημη μου δεν εχει κρατησει. Τι υπεροχες, γεματες στιγμες. Αλλα αυτα πανε και ερχονται, μενουν στιγμες του παρελθοντος. Αυτο που μετρα ειναι οι ανθρωποι που μενουν απο ολα αυτα και η ελπιδα οτι μαζι τους θα ζησεις παρομοιες στιγμες.

Αντωνη, Αγαπιε, Μανο σας αγαπω ρε! Το ξερετε ετσι δεν ειναι? Και μου λειπετε πολυ εδω στην ξενιτια αλλα η σκεψη μου ειναι παντα μαζι σας. Και δεν θα μπορουσα να εχω καλυτερους φιλους απο εσας!

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Το να υπαρχεις δωρικος.

Θυμαμαι τοτε στο Γυμνασιο, μας ειχε βαλει ενα τεστακι ο καθηγητης της ιστοριας με θεμα: "που θα θελατε να ζειτε? Στην αρχαια Αθηνα η στην αρχαια Σπαρτη? Δικαιολογηστε την απαντηση σας". Περα απο την αφελεια της ερωτησης, που πλεον με κανει να εξοβελισω τον εν λογω καθηγητη στο προσωπικο πανθεο των πιο γελοιων ανθρωπων που εχω γνωρισει, η ερωτηση περιειχε και δολιοτητα. Θα επρεπε να ξερει ο γελοιος δασκαλακος της δεκαρας οτι με την εικονα που ειχαν οι μαθητες για την αρχαια Σπαρτη το 99% αυτων θα επελεγε την αθηνα. Δεν θυμαμαι την στατιστικη των απαντησεων.

Αλλα αν σκεφτεις οτι οι μαθητες μεγαλωναν παραδειγματος χαριν με την λανθασμενη εικονα οτι οι λακεδαιμονιοι πεταγαν τα αρρωστα παιδια στον Καιαδα, οτι απο τεχνες δεν αφησαν τιποτα κοκ ειναι εμφανες γιατι οι μαθητες θα επελεγαν την αθηνα να ζησουν. Μια και το ανεφερα να προσθεσω εδω οτι επιτοπιες ερευνες που εγιναν εκει που θεωρουνταν οτι βρισκεται ο Καιαδας δεν αποκαλυψαν οστα μικρων παιδιων. Τα μικροτερης ηλικιας οστα που βρεθηκαν ηταν ανδρος 25 ετων περιπου. Εικαζεται οτι ο Καιαδας ηταν χωρος εξοριας για τους εγκληματιες και τους παρανομους. Αξιζει να κανετε μια ερευνα σε εγκυρες πηγες για αυτο το θεμα.

Και αναρωτιομουν, παυοντας να ειμαι αμουστακο παιδι, ποια ειναι η πραγματικη συνεισφορα της αρχαιας Σπαρτης στα νεοτερα χρονια, αν υπαρχει καποια. Για την αρχαια Αθηνα τα ξερουμε ολα πολυ καλα: φιλοσοφια, δημοκρατια, πολιτισμος, τεχνες, γραμματα, επιστημες. Η Σπαρτη? Τι εμεινε απο αυτην? Η πολεμοχαρης προδιαθεση της? Ο Λεωνιδας στις θερμοπυλες?

Και να λοιπον μια μερα που συζητουσα με εναν φιλο για την ιστορια της αρχαιας Σπαρτης, τα ηθη και τα εθιμα της μου ηρθε ξαφνικα: η συνεισφορα της σπαρτης ειναι στην σφαιρας της ζωης και της λιτοτητας. Ειναι πραξη η παρακαταθηκη της αρχαιας σπαρτης οχι φιλοσοφια.

Στην εποχη που νιωθεις οτι πνιγεσαι με τις ανεσεις που σου προσφερονται, λυσεις για την καθε σου μικρη αναγκη, προσφορες για ευκολια και γρηγοροη απολαυση ο δωρικος τροπος ζωης ορθωνεται γιγαντιαιος, εξαισιος, λαμπερος. Ειναι ο τροπος της προσπαθειας, της μαχης, της συγκρουσης. Ειναι η φιλοσοφια του να ζεις αυταρκης. Να κοβεις τις πολλες πολυτελειες, να ζεις λακωνικος, απλος, ελευθερος. Γιατι οσο κοβεις τις εξαρτησεις σου απο τις πολυτελειες τοσο λιγοτερο νιωθεις οτι εξαρτασαι απο πραγματα. Και αυτο ειναι ελευθερια.

Η παρακαταθηκη της αρχαιας σπαρτης ειναι ο τροπος του φιλοσοφειν λακωνικα. Ειναι ο τροπος της νηφαλιας σκεψης και των λιγων λογων. Ειναι η φιλοσοφια της πραξης εναντι στην φιλοσοφια της θεωριας. Ειναι η φιλοσοφια που φαινεται καθαρα στο δωρικο στυλ του Παρθενωνα: απλος, απεριττος, αυστηρος.

Μεσα στην κοινωνια των χαχανων και της σαχλας ειναι η αυστηροτητα και το σταθερο βλεμμα του ανθρωπου που στοχαζεται, η ηρεμια και η αυτοσυγκεντρωση του πολεμιστη πριν την μαχη.

Ειναι ο θριαμβος της προσπαθειας μεσα στην αντιξοοτητα, η προσπαθεια η ψυχικη και η σωματικη, το ψυχικο σθενος. Ειναι να μην λιποτακτεις με την πρωτη δυσκολια, να αγωνιζεσαι, να πεθαινεις μεσα στην φωτια της μαχης.

Ειναι η σοφια του μυθικου Λυκουργου που ονειρευτηκε μια κοινωνια βασισμενη πανω στην παιδεια. Ειναι η θηλυκη πεδιαδα του Ευρωτα που μαγνητιζει την καρδια σου, και ο Ταυγετος, ο σκληρος νομοθετης που ελεγε και ο Καζαντζακης.

Η πνευματικη προσπαθεια ειναι που διδασκει η αρχαια σπαρτη μαζι με την σωματικη προσπαθεια. Ειναι να μην λυγας. Ειναι η περηφανια του αρχαιου λακεδαιμονιου που δεν χρειαστηκε ποτε να τειχησει την πολη του.

Αυτα θα του εγραφα του καθηγητη αν τα εγραφα τωρα, αντρας 28 ετων. Και δεν θα με ενοιαζει αν επαιρνα 20 η 0. Το ιδιο θα μου εκανε.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Τραγουδι για ομορφο Σ/Κ

Ο Περιδης ειναι απο τους αγαπημενους μου καλλιτεχνες, τοσο για την ομορφη φωνη του οσο και για την διακριτικη του παρουσια στα καλλιτεχνικα δρωμενα. Το τραγουδι που παραθετω ειναι απο τα αγαπημενα μου. Ετσι οπως τα λεει ο Περιδης ειναι: ολα φαινονται ιδια και βαρετα αν δεν τα βλεπεις με νεα καθαρη ματια. Beauty is in the eyes of the beholder. Καλο Σ/Κ να εχετε!

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

Φρικη και παλι φρικη!

Λιγα πραγματα μπορουν να με σοκαρουν στον κοσμο που ζουμε. Αποψε ενιωσα πολυ σκουπιδι σαν ανθρωπος και μου περασε η σκεψη απο το μυαλο οτι ισως η φυση να ηταν καλο να μας ξεφορτωθει σαν ειδος το ταχυτερο δυνατο.

Και εξηγουμαι. Αποψε πηγαμε να φαμε με τους ανθρωπους του εργαστηριου. Το μαγαζι στο οποιο πηγαμε φιλε αναγνωστη ηταν τιγκα στα ταριχευμενα ζωα. Τοσο θανατο σε ενα τοσο μικρο μερος δεν ειχα ξαναδει. Ο αριθμος ηταν τεραστιος. Μετρησα τουλαχιστον 5 αλεπουδες, εκ των οποιων η μια με τα μικρα της. Μετρησα 5 πουλια τα οποια δεν αναγνωρισα, εναν φασιανο, ενα κορακι, δυο αγριογουρουνα (τα κεφαλια τους), δυο ελαφια (τα κεφαλια τους) και μερικα μανιταρια (!!!!!!!). Ολα ταριχευμενα. Μαλιστα την μια αλεπου την ειχαν κανει να στεκεται στα δυο της ποδια, της ειχαν φορεσει μια ποδια και υποτιθεται πως ηταν σερβιτορος, διπλα στην πορτα καθως εμπαινες.

Ενιωσα το αιμα να ανεβαινει στο κεφαλι μου. Δεν θα το παιξω ηθικολογος. Τρωω κρεας και ξερω πολυ καλα οτι προερχεται απο σκοτωμενα ζωα. Αλλα αλλο να σκοτωνεις για να φας, και αλλο να εχεις ολοκληρη συλλογη απο νεκρα ζωα στο μαγαζι σου. Για να δειξεις τι? Για ντεκορ?

Θες να μου πεις οτι εισαι ψυχικα υγιης που εσυ αποφασισες να στολισεις το μαγαζι σου με μια ντουζινα νεκρα ζωα? Επρεπε να σε στειλουν στο ψυχιατρειο κατευθειαν.

Μα πανε καλα οι ανθρωποι? Αντι να διακοσμησουν το μαγαζι με κανενα ομορφο φως, εναν ομορφο πινακα, ενα κατι σκεφτηκαν οτι ειναι καλο και ομορφο να σκοτωσεις μερικα ζωακια για να τα χρησιμοποιησεις για διακοσμηση?

Ενιωσα τελειως αρρωστος απο ολο το σκηνικο. Πραγματικα λυπηθηκα τα 25 ευρω που εδωσα, οχι για το φαγητο που ηταν καλο στην τελικη, αλλα για την μαλακια που εδερνε αυτους που ειχαν το μαγαζι. Θα ηθελα να ξερω ποιοι ειναι για να τους μουτζωσω. Τετοια απανθρωπια ειχα καιρο να δω.

Στο λαιμο να τους κατσουν τα 25 ευρω!

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Henry D. Thoreau--Walden η η ζωη στο δασος.




Οσοι διαβαζετε για καιρο το μπλογκ μου θα εχετε παρατηρησει οτι αποφευγω την βιβλιοκριτικη και δεν κανω παρουσιασεις βιβλιων που εχω διαβασει. Οι λογοι ποικιλουν: αφενος δεν βρισκω νοημα στην βιβλιοκριτικη, δεν ξερω τι θα πει κανω κριτικη τεχνης, δεν εχω τι να πω για κατι που διαβασα. Θελω να πω οτι η απολαυση οταν διαβαζεις ενα βιβλιο ειναι καθαρα προσωπικη υποθεση και αν αρχιζεις να το αναλυεις στους αλλους χανεις ολη την μαγεια. Διαλυεις τους συνδεσμους του βιβλιου και δινεις στους αλλους τα κομματια για αναλυση. Αλλα αυτο που αναλυεις δεν ειναι το βιβλιο αλλα οτι εμεινε απο το βιβλιο: τα κομματια του.

Οσο και να θελω να παραμεινω συνεπης με την παραπανω αποψη αποψε δεν μπορω να το κανω. Θα γινω ασυνεπης με τα πιστευω μου για μια αναρτηση. Καιρο τωρα το γυροφερνω στο μυαλο μου να γραψω αυτο που θα διαβασετε αποψε. Αλλα το φερνω απο δω, το φερνω απο εκει, και τελικα καταληγω να βαριεμαι να κατσω να γραψω.

Αλλα το Walden του Θορω ειναι πολυ λαμπερο για να το καταχωνιασω στο πισω μερος του μυαλου μου και να μην γραψω τιποτα για αυτο το βιβλιο. Τοσο με εχει συγκλονισει που απλα δεν μπορω να το κρατησω μεσα μου: θα μιλησω!

Τον Θορω δεν τον ηξερα. Τυχαια ηρθε στα χερια μου το βιβλιο οταν μου το εστειλε η μανα μου για να εχω κατι να διαβαζω στην Γαλλια. Στην αρχη, παντα καχυποπτος και αηδιασμενος απο το ευτελες της συγχρονης λογοτεχνικης παραγωγης δεν το πηρα με καλο ματι. Η περιληψη στο οπισθοφυλλο λιγο πολυ αδιαφορη: Το 1845 ενας νεαρος αποφοιτος του Harvard (ο ιδιος ο Θορω) αφηνει την πολη για να ζησει στην εξοχη, μακρια απο τον πολιτισμο και τους ανθρωπους. Και το βιβλιο αποτελει τις ξαναδουλεμενες σημειωσεις που κρατουσε ο Θορρω στα δυο χρονια που εμεινε μακρια απο τον πολιτισμο. Σαν θεμα με αφηνε παγερα αδιαφορο: τι με νοιαζει να διαβαζω τις σκεψεις καποιου που πηγε να μεινει μονος στο δασος. Σιχαινομαι τις βιογραφιες και τις αυτοβιογραφιες και επισης το ημερολογιο μου φανηκε καπως σαν αυτοβιογραφια. Αηδιασα στην σκεψη του τι θα κρυβοταν στις σελιδες του βιβλιου: βαρεμαρα και πληξη φριχτη. Ασε που αναφερεται στο 1845. Εχουμε 2012. Τι κοινο θα μπορουσε ποτε να εχει ο συγχρονος ανθρωπος με τις εμπειριες και τις σκεψεις καποιου που εζησε τοσο παλια γραμμενες μαλιστα σε στυλ ημερολογιου?

Παρολα αυτα ξεκινησα να διαβαζω.


Ξερεις ειναι καποιες φορες που διαβαζοντας τις πρωτες γραμμες ενος βιβλιου νιωθεις διαισθητικα την σοβαροτητα που εχει ο συγγραφεας οταν γραφει το βιβλιο. Και αυτο που καταλαβα ηταν οτι ο Θορω επαιρνε τουλαχιστον τον εαυτο του και τους αναγνωστες του στα σοβαρα.

Το Walden λοιπον αντικατοπτριζει την διανοια του συγγραφεα του: λαμπερο σαν τον ηλιο το μεσημερι. Ο Θορω κατοχος της κλασσικης παιδειας, γνωστης των θετικων επιστημων, φυσιοδιφης, νατουραλιστης φιλοσοφος και ποιητης ειναι αυτο που με δυσκολια μπορει να ειναι ο συγχρονος ανθρωπος: ενας homo universalis. To Walden απο την αποψη της γλωσσας πεταει στους ουρανους, αναλαφρα αλλα με καλλιτεχνικη δεινοτητα. Η γλωσσα φοραει τα καλα της. Λαμπερη χωρις να γινεται βαρια και εξεζετημενα περιτεχνη.

Οι σκεψεις που εκφραζονται στο βιβλιο ειναι ειναι ενος ανθρωπου που εθελουσια αποχωρει απο τον πολιτισμενο κοσμο για να βρει την απαντηση στο ερωτημα "μπορει κανεις να συνδυασει την ευρωστια των αγριων με την πνευματικοτητα του πολιτισμενου ανθρωπου?". Ειναι σκεψεις ενος ανθρωπου που αναζητα να βρει αν γινεται κανεις να ζησει διαφορετικα απο οτι επιβαλλει ο συγχρονος πολιτισμος, να "ζησει απο επιλογη μονο τα ουσιαστικα πραγματα της ζωης και να δει αν θα μπορουσε να μαθει αυτα που θα του διδασκε, και οχι οταν πεθανει να μαθει τελικα οτι δεν εζησε".

Ως φιλοσοφια ζωης το βιβλιο, σε συναρτηση παντα με την αντιληψη της φυσης (ειπαμε ηταν νατουραλιστης φιλοσοφος) ειναι απο τα καλυτερα που εχω διαβασει μεχρι σημερα. Το βαθος της σκεψης του Θορω δεν βαραινει, ειναι αναλαφρο, δεν κουραζει με αφηρεμενες φιλοσοφικες σκεψεις. Πηγη των σκεψεων και των αποψεων του αποτελουν καθημερινα πραγματα που παρατηρει ζωντας στην φυση. Δεν ειναι σκεψεις καποιου που στοχαζεται αφηρημενα. Ειναι πραγματα που εχουμε βιωσει ολοι μας αλλα ποτε δεν καναμε τον κοπο να σταματησουμε λιγο, να δουμε και να σκεφτουμε πανω σε αυτα.

Η εικονα τους ανθρωπου που ζει αρμονικα με την φυση δεν αφηνεται να καταληξει σε μια παιδικη παρακληση για επιστροφη στην φυση. Η φρεσκαδα της γραφης του Θορω ειναι ενος παιδιου που ανακαλυπτει πρωτη φορα την ομορφια του κοσμου αλλα δεμενη με την ωριμη σκεψη ενος προικισμενου ενηλικα. Οι αφορισμοι, η ειρωνια η παρατηρηση της ζωης στην φυση και των συμβαντων σε αυτην δινουν μια απολαυστικη γευση στο βιβλιο. Γνωστης της αρχαιας φιλοσοφιας, των ανατολικων φιλοσοφιων, του χριστιανισμου και των επιστημων, συνδυασει υπεροχα στο βιβλιο του ολα αυτα τα ετερογενη και ασυνδετα στοιχεια. Πρωτη φορα βλεπω τετοια συνοχη στην σκεψη ενος ανθρωπου που εχει επιρροες απο τοσο ετεροκλητες πηγες.

Ως φιλοσοφικο εργο ειναι ρωμαλεο οπως και τα φιλοσοφικα εργα της αρχαιοτητας. Ως βιβλιο φυσιοδιφη αποτελει υμνο στην ομορφια και το μεγαλειο της φυσης. Ως λογοτεχνικο εργο ειναι μεγαλειωδες στην χρηση παρομοιωσεων, εικονων, συνειρμων, ποιητικης διαθεσης και συγγραφικης δεινοτητας.

Για εμενα η ζωη ειναι ολα τα ετεροκλητα πραγματα που σκεφτηκαν οι ανθρωποι κατα καιρους συνδυασμενα σε ενα αρμονικο συνολο. Για αυτο με αγγιξε τοσο πολυ αυτο το βιβλιο. Γιατι αποτελει ζωντανο δειγμα οτι η σκεψη του ανθρωπου μπορει να βρει αρμονια σε πραγματα τα οποια φαινονται ασυμβιβαστα μεταξυ τους. Ειναι η προσπαθεια ενος ανθρωπου να στοχαστει πανω στα θεμελιωδη θεματα της ανθρωπινης υπαρξης. Απομακρυσμενος ο Θορω απο την βαβουρα της πολης βρισκει στην φυση την ησυχια και τον χρονο να στοχαστει. Οχι μονο να στοχαστει αλλα και να ζησει. Οχι μονο να διαβασει Ομηρο και αρχαιους τραγικους αλλα να φυτεψει καλαμποκι μονος του και να χτισει την καλυβα με τα χερια του. Πνευματικη και χειρωνακτικη προσπαθεια μαζι, οχι ασυνδετες μεταξυ τους αλλα αρμονικα δεμενες.

Περα απο την ευτελεια και το ευημερο των βιβλιων της εποχης μας (και καθε εποχης) τα οποια μεταδιδουν την σπασμενη και διαλυμενη εικονα της ζωης που εχουν οι συγγραφεις τους για αυτην ο Θορω καταφερνει να μεταδωσει την βαθεια κατανοηση που απεκτησε για την ζωη. Οχι μονο διαβαζοντας αλλα και ζωντας. Το βιβλιο ειναι μια εκκληση για διαγραφη ολων των συνηθισμενων αντιληψεων και εικονων που εχουμε για την ζωη ωστε να την δουμε με μια νεα, φρεσκια ματια. Οχι στο τι σου λενε οι αλλοι αλλα το τι βλεπεις εσυ. Οχι τα συμπερασματα των αλλων αλλα τα συμπερασματα τα δικα σου μεσα απο την ζωη σου και τα βιωματα σου.

Το Walden οπως και καθε βιβλιο που σεβεται τον εαυτο του δεν ειναι για να το παρεις στην παραλια ουτε να το διαβασεις στο δρομο καθως περπατας (το εχω δει ΚΑΙ αυτο). Ειναι βιβλιο που θελει ησυχια και υπομονη, αργο διαβασμα. Οπως λεει και ο ιδιος ο Θορω στο βιβλιο του για τα βιβλια που εχουν θεωρηθει κλασσικα:"τα βιβλια πρεπει να διαβαζονται με την ιδια περισκεψη και αυτοσυγκρατηση με την οποια γραφτηκαν". Θελει να μπορεις να αφεθεις και να νιωσεις. Συμφωνεις η οχι με τα λεγομενα του συγγραφεα, αυτος εχει τον μαγικο τροπο να τον ακολουθησεις βημα βημα στο διανοητικο του ταξιδι. Σου απλωνει το χερι και εσυ το μονο που πρεπει να κανεις ειναι να τον ακολουθησεις για μια βολτα στο δασος.

Θα εγραφα και αλλα πολλα αλλα ηδη ξεφυγα. Για εμενα το Walden ηταν υπεροχα απολαυστικο και διαφωτιστικο. Οταν το εκλεισα ενιωσα οτι ειχα γεμισει με ενεργεια και δυναμη, σκεψεις που θελω να κανω πραξεις. "Απλοτης, απλοτης, απλοτης" διακηρυσσει ο συγγραφεας με τον εναν η τον αλλον τροπο στο βιβλιο του. Η τεχνιτη πολυπλοκοτητα των ζωω μας μας εχει καταστρεψει. Η ουσια ειναι παντοτε απλη. Δεν χρειαζεται πολλα σχολια και σκεψεις. Θελει δυνατη καρδια, ρωμαλεο μυαλο, και την διαθεση του μικρου παιδιου να ανακαλυψει τον κοσμο γυρω του απο το μηδεν.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Everybody Knows -- Leonard Cohen

Στιχοι ολο νοημα απο μια αισθαντικη φωνη. Καλο σας βραδυ....





Στιχοι:
Everybody knows that the dice are loaded
Everybody rolls with their fingers crossed
Everybody knows that the war is over
Everybody knows the good guys lost
Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
Thats how it goes
Everybody knows

Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

Everybody talking to their pockets
Everybody wants a box of chocolates
And a long stem rose
Everybody knows

Everybody knows that you love me baby
Everybody knows that you really do
Everybody knows that youve been faithful
Ah give or take a night or two
Everybody knows youve been discreet
But there were so many people you just had to meet
Without your clothes
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

Everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

And everybody knows that it's now or never
Everybody knows that it's me or you
And everybody knows that you live forever
Ah when youve done a line or two
Everybody knows the deal is rotten
Old black Joe's still pickin cotton
For your ribbons and bows
And everybody knows

And everybody knows that the plague is coming
Everybody knows that it's moving fast
Everybody knows that the naked man and woman
Are just a shining artifact of the past
Everybody knows the scene is dead
But theres gonna be a meter on your bed
That will disclose
What everybody knows

And everybody knows that you're in trouble
Everybody knows what youve been through
From the bloody cross on top of Calvary
To the beach of Malibu
Everybody knows it's coming apart
Take one last look at this sacred heart
Before it blows
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

Oh everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

Everybody knows

Οι φιλοδοξιες της ενδειας-- Thomas Carew

Πολλες φιλοδοξιες εχεις, δυσμοιρε ανθρωπε,
για να ζητας και εσυ μια θεση στο στερεωμα,
επειδη ταχα το ταπεινο σου σπιτι η το καλυβι σου
τρεφει καποια οκνηρη η δασκαλιστικη αρετη,
στο φτηνο φως του ηλιου η κατω απ' τη σκια
με ριζες και με βοτανα. εκει οπου το δεξι σου χερι,
ξεριζωνοντας τα ανθρωπινα αυτα παθη απο το νου,
που πανω τους ανθιζουν οι ομορφες αρετες,
τη φυση υποβιβαζει και τη λογικη νεκρωνει,
και, σαν Μεδουσα, τους δραστηριους αντρες κανει πετρα.
Δεν μας χρειαζεται η βαρετη παρεα
της αναγκαστικης εγκρατειας σου,
ουτε η αφυσικη εκεινη ανοια
που δεν γνωριζει θλιψη, ουτε χαρα. ουτε κι η ζορισμενη,
ψευτικα διογκωμενη καρτερια σου,
που ταχα απαξιοι την δραση. Αυτη η κατωτερη και αθλια ρατσα,
που μες στην μετριοτητα στεριωνει,
γινεται ρατσα δουλων. Ομως εμεις προαγουμε
μονο τις αρετες εκεινες που εχουν μεσα τους υπερβολη,
γενναιες κι απλοχερα καμωμενες πραξεις, μεγαλοπρεπεια βασιλικη
και σωφροσυνη, μεγαλοψυχια
που ορια δεν γνωριζει, κι εκεινη την ηρωικη αρετη
που το ονομα της δεν το εχει διασωσει η αρχαιοτητα,
παρα μονο προτυπα, με ονοματα οπως Ηρακλης,
Αχιλλεας και Θησεας. Πισω, λοιπον, στο μισητο σου το κελι.
Κι αμα αντικρισεις την καινουργια, λαμπρη σφαιρα,
μελετα για να μαθεις ποιοι ηταν ολοι εκεινοι οι μεγαλοι ανδρες.


Υ.Γ. Αφιερωμενο σε ολους αυτους τους ανθρωπους που στην εποχη χωρις ηρωες, μια εποχη μετριοτητας και απουσιας βουλησης βρισκουν ακομα το παθος και την υπερβολη να κανουν αυτο που αγαπουν.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Μια περιεργη αισθηση

Σημερα, σε μια αρκετα πεζη ωρα, γυρω στις 2:00 το μεσημερι βγηκα απο το μαγαζι που ειχαμε παει να φαμε με ολους τους ανθρωπους του εργαστηριου για να καπνισω ενα τσιγαρο. Το μαγαζι ηταν στο πανεπιστημιο, το δουλευαν φοιτητες, πιο πολυ λεσχη ηταν.

Ηταν στο υπογειο ο χωρος που καθομασταν. Ειχα πιει λιγο κρασακι, ανακοινωσα οτι δεν φευγω αλλα παω να καπνισω και αποχωρησα. Αρχισα να ανεβαινω τις σκαλες για να βγω στο προαυλιο. Καθησα διπλα στην εξωπορτα, εβγαλα τα τσιγαρα, επιασα ενα και το αναψα.

Ρουφηξα τις πρωτες τζουρες που παντα φαινονται τοσο, μα τοσο απολαυστικες. Και αρχισα να κοιτω γυρω μου καπως αδιαφορα και νωχελικα.

Και τοτε ειναι που το αισθανθηκα: μια απιστευτη αισθηση ευφοριας, μια αισθηση που με πλημμυρισε σχεδον ακαριαια. Και τοτε ειναι που συνειδητοποιησα απαξ και δια παντος οτι γαμωτο, αυτο που κανει την ζωη υποφερτη ειναι αυτη η αισθηση ομορφιας που υπαρχει γυρω σου. Ναι αυτη την υποκειμενικη ομορφια που ποτε δεν θα συμφωνησουμε σχετικα με το τι ειναι.

Ρουφουσα τον καπνο και στοχαζομουν πανω σε αυτο, κοιτωντας τα δεντρα, τους φοιτητες να περνανε. Ειχε κατι μαγικο το ολο πραγμα, κατι που σπανια πετυχαινω να το ζησω. Απλα ερχεται οποτε αυτο θελει.

Σκεφτομουν οτι ειναι πραγματικα λυτρωση η ομορφια να μην εχει αντιτιμο, να μην εχει αντικειμενικα αξια, να μην μπορει να μετρηθει. Οπου ομορφια βαλτε εσεις οτι θεωρειτε ομορφο.

Και μου φανηκε οτι τελικα, ζωη ειναι να προσπαθεις να πιασεις την ομορφια...Την κυνηγας και αυτη σου ξεφευγει παντα. Παντα καταφερνει να σε εντυπωσιασει: βλεποντας ενα ομορφο σπιτι, ενα ομορφο τοπιο, μια ομορφη γυναικα, τα αστερια, οτι θελετε.

Ειναι σαν καποιος να μας λυπηθηκε οταν μας εφερνε στην ζωη και για να μπορουμε να την αντεξουμε, μεσα στον παραλογο υλισμο της καθε εποχης μας φυτεψε στο μυαλο αυτη την αισθηση του ωραιου. Του ευμορφου που ελεγαν οι αρχαιοι. Αυτου που εχει καλη μορφη.

Ημουν σε μια χωρα του κοσμου που βρεθηκα απο τυχη, ισως μεθαυριο να μην ειμαι εκει, να ειμαι καπου αλλου, αλλα αυτη η αισθηση της ομορφιας παντα θα με κυνηγαει και θα την κυνηγαω. Υπαρχει παντα αυτο κρυφτο.

Αλλα δεν ειναι για πολυ...Ειναι για λιγα δευτερολεπτα, μπορει μια ζωη, και μετα εξαφανιζεται τοσο ξαφνικα οσο ηρθε.

Ειναι η ομορφια για να αντεχεις την σκληροτητα της ζωης, για να αγαπας και να σε αγαπανε? Δεν ξερω...

Εσβησα το τσιγαρο μου και επεστρεψα στο τραπεζι.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Ωσανα!!!

Ναι ωσανα αγαπητε αναγνωστη. Ωσανα επειδη επιτελους η φωνη αυτου του δυσμοιρου λαου βρηκε την διεξοδο που της επρεπε! Τι πως? Μην κανεις πως δεν ακουσες! Ξερεις!

Δεν ακουσες αυτη την βροντερη δηλωση του υψιστου υπηρετη της δημοκρατιας μας, του προεδρου Καρολου Παπουλια?

Δεν ακουσες αυτη την ολο τολμη, ανδρεια, ηθος, υφος και ακριβεια δηλωση του? "Έχουμε χρέος όλοι να βάλουμε πλάτη για να περάσουμε την κρίση. Δεν δέχομαι να λοιδορείται η πατρίδα μου από τον κ. Σόιμπλε. Δεν το δέχομαι σαν Έλληνας. Ποιος είναι ο κ. Σόιμπλε που μπορεί να λοιδορήσει την Ελλάδα; Ποιοι είναι οι Ολλανδοί; Ποιοι είναι οι Φιλανδοί; Εμείς πάντοτε είχαμε την περηφάνια να υπερασπιστούμε όχι μόνο τη δικιά μας ελευθερία, όχι μονάχα τη δικιά μας πατρίδα, αλλά την ελευθερία της Ευρώπης".

Μα τι ανηρ!! Να τετοιοι μας λειπουν αυτες τις δυσκολες ωρες που περναμε φιλε αναγνωστη. Ο λογος του ανδρος ξεχυθηκε απο τα χειλη του και ενωθηκε με τις φωνες ολου του ελληνικου λαου. Ενα βροντερο "ΟΧΙ" και απο τον Καρολο τον Παπουλια, που πλεον η ιστορια θα βαλει μαζι με τα υπολοιπα βροντερα "ΟΧΙ" που φωναξαν επιφανεις ανδρες κατα τους καιρους.

Μια φωνη συνεσης, γνωσης και ακριβειας αυτη η δηλωση του υψιστου πολιτικου ανδρος.

Γιατι σε ρωτω, ποιος ειναι ο Σοιμπλε, οι Ολλανδοι, οι Γερμανοι, οι Τουρκοι, οι Φιλανδοι, οι Εγγλεζοι, οι Μεξικανοι, οι Τεξανοι, οι κατοικοι της γης του πυρος, οι εσκιμωοι, οι Ινδιανοι που θα λοιδορησουν την Ελλαδα? Ποιοι ειναι αυτοι οι ατιμοι που θελουν το κακο της χωρας απο προσωπικο συμφερον?

ΟΧΙ αγαπητε αναγνωστη. Η φωνη του προεδρου μεταφερθηκε απο την μια ακρη της γης στην αλλη, για να κανει ολους τους υβριστες της χωρας να σωπασουν. Αξιος και αυτος και ο μισθος του!

Ευγε και πολλα μπραβο! Τετοιους ανθρωπους θελουμε στην Ελλαδα, ανθρωπους με ΣΥΝΕΣΗ, με λογο ΑΜΙΓΩΣ πολιτικο, χωρις ΕΜΠΑΘΕΙΑ για τους αλλους λαους, εναν λογο με δυναμη και προοπτικη!

Εναν λογο μεστο και καθολου ΡΗΤΟΡΙΚΟ.

Γιατι αν εκλειψουν αγαπητε αναγνωστη οντα φυσει πολιτικα σαν τον Καρολο τον Παπουλια, πες μου τι αλλο θα μεινει σε αυτη την χωρα, για να μας κανει να ελπιζουμε οτι θα ξημερωσει μια νεα εποχη για την πατριδα μας?


ΑΞΙΟΣ!

Υ.Γ. Πως το ξεχασα ο μαυρος? Ο αλλος πολιτικος γιγαντας της ελλαδας, ο Αδωνις (του Αδωνιδος. Μην ξαναξεχασεις τα αρχαια σου ελληνικα γιατι σε βλεπω στην Μακρονησο διακοπες διαρκειας εν μεσω κρισης) πηγε στην ΝΔ. Ευγε! Και σε αυτον που εδωσε τοπο στον οργη και συγχωρησε τον Αντωνακη τον Σαμαρα για την πολιτικη του μικροτητα, αλλα και το κομμα της ΝΔ που εδειξε για αλλη μια φορα την ποιοτητα των πολιτικων που εχει μαζεψει!


ΕΥΓΕ!! (δις)

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Ξανα ο Μαλρω

Και επειδη νομιζω οτι ειναι επικαιρος απο ποτε και τα λογια του δειχνουν οτι αυτος ο επιφανης ανθρωπος της διανοησης ειχε καταλαβει ποιο ειναι το χρεος καθε λαου που σεβεται τον εαυτο του, ποσο μαλλον ενος λαου που καυχιεται οτι γεννησε το πνευμα και την δημοκρατια, δημοσιευω ξανα τα λογια του Μαλρω που ειχα δημοσιευσει σε μια παλαιοτερη αναρτηση μου. Ελπιζω στα λογια του να βρειτε το κουραγιο και το σθενος που μας χρειαζονται τοσο πολυ αυτες τις στιγμες. Σχεδον ποιητικος ο Μαλρω κανει την καρδια μου να τρεμει. Παιδεια και θαρρος λοιπον!



«Παιδεία και θάρρος».*

“Για άλλη μια φορά, η ελληνική νύχτα μας αποκαλύπτει τους αστερισμούς που κοιτούσε ο φρουρός του Άργους καθώς περίμενε το σήμα για την πτώση της Τροίας, ο Σοφοκλής όταν έγραφε την Αντιγόνη — και ο Περικλής όταν σιγούσαν τα εργοτάξια του Παρθενώνα…

Για πρώτη φορά όμως ξεπροβάλλει μπροστά μας, μέσα από τούτη τη χιλιόχρονη νύχτα, το σύμβολο της Δύσης. Σε λίγο όλα αυτά θα είναι καθημερινό θέαμα, ενώ η νύχτα αυτή δεν θα ξανάρθει ποτέ. Μπροστά στο πνεύμα σου που αποσπάστηκε από τη νύχτα της γης, χαιρέτισε, λαέ της Αθήνας, την άσβεστη φωνή που υψώθηκε εδώ κι από τότε στοιχειώνει τη μνήμη των ανθρώπων:

«Όλα τα πράγματα είναι προορισμένα να παρακμάσουν, μακάρι όμως να μπορούσατε να πείτε για μας, μελλοντικοί αιώνες, ότι φτιάξαμε την πιο ξακουστή και την πιο ευτυχισμένη πόλη του κόσμου…»

Αυτή η έκκληση του Περικλή θα ήταν ακατανόητη στη μεθυσμένη από αιωνιότητα Ανατολή που απειλούσε την Ελλάδα. Και στη Σπάρτη ακόμα, κανείς δεν είχε, ως τότε, απευθυνθεί στο μέλλον. Πολλοί αιώνες την άκουσαν, αλλά απόψε τα λόγια του θα ακουστούν από την Αμερική ως την Ιαπωνία. Ο πρώτος παγκόσμιος πολιτισμός άρχισε.

Μέσω αυτού του πολιτισμού και προς δόξαν του φωταγωγείται η Ακρόπολη, η οποία καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που κανείς άλλος πολιτισμός δεν έθεσε.

Το πνεύμα της Ελλάδας εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κόσμο, δεν ήταν όμως πάντοτε το ίδιο. Ήταν λαμπρό στην Αναγέννηση, πόσο μάλλον που η Αναγέννηση πολύ λίγο γνώριζε την Ασία· είναι λαμπρό και συνταρακτικό σήμερα, που γνωρίζουμε την Ασία. Σε λίγο καιρό, θεάματα όπως αυτό θα ζωντανέψουν τα μνημεία της Αιγύπτου και της Ινδίας, θα δώσουν φωνή στα φαντάσματα όλων των στοιχειωμένων τόπων.

Η Ακρόπολη όμως είναι ο μοναδικός τόπος του κόσμου που κατοικείται ταυτόχρονα από το πνεύμα και από το θάρρος.

Απέναντι στην αρχαία Ανατολή, ξέρουμε σήμερα ότι η Ελλάδα δημιούργησε έναν τύπο ανθρώπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ ως τότε.

Η δόξα του Περικλή —του ανθρώπου αλλά και του μύθου που συνδέεται με το όνομά του— είναι ότι υπήρξε ο μεγαλύτερος υπηρέτης της πόλης και ταυτόχρονα φιλόσοφος και καλλιτέχνης· ο Αισχύλος και ο Σοφοκλής δεν θα μας συγκινούσαν με τον ίδιο τρόπο αν δεν ξέραμε ότι ήταν πολεμιστές.

Για τον κόσμο η Ελλάδα είναι πάντα η σκεπτόμενη Αθηνά που ακουμπάει στο δόρυ της. Και ποτέ πριν από αυτήν η τέχνη δεν είχε συνενώσει το δόρυ με τη σκέψη.

Δεν θα πάψουμε ποτέ να το διακηρύσσουμε: ό,τι σημαίνει για μας η τόσο συγκεχυμένη λέξη παιδεία —το σύνολο των έργων της τέχνης και του πνεύματος— η Ελλάδα το μετέτρεψε, προς δόξαν της, σε μείζον μέσον διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου.

Είναι ο πρώτος πολιτισμός χωρίς ιερό βιβλίο, όπου η λέξη ευφυΐα σήμαινε να θέτεις ερωτήματα. Ερωτήματα που έμελλε να γεννήσουν την κατάκτηση του κόσμου από το πνεύμα, της μοίρας από την τραγωδία, του θείου από την τέχνη και τον άνθρωπο.

Σε λίγο, η αρχαία Ελλάδα θα σας πει:

«Αναζήτησα την αλήθεια και βρήκα τη δικαιοσύνη και την ελευθερία.

Επινόησα την ανεξαρτησία της τέχνης και του πνεύματος.

Αναβίβασα τον άνθρωπο και τον έθεσα αντιμέτωπο με τους θεούς του, τον άνθρωπο που είχε σκύψει το κεφάλι παντού εδώ και τέσσερις χιλιετίες.

Και την ίδια στιγμή τον έβαλα να αναμετρηθεί με τον δυνάστη».

Είναι μια γλώσσα απλή αλλά αθάνατη που την ακούμε ακόμα. Αυτή η γλώσσα ξεχάστηκε για πολλούς αιώνες και απειλήθηκε κάθε φορά που την ξανάβρισκαν οι άνθρωποι.

Ίσως ποτέ να μην ήταν πιο αναγκαία.

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας είναι να συμφιλιώσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη με την ελευθερία· το μείζον πνευματικό πρόβλημα, να κάνουμε τα μεγάλα έργα προσιτά σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Και ο σημερινός πολιτισμός, όπως εκείνος της αρχαίας Ελλάδας, είναι ένας πολιτισμός που θέτει ερωτήματα. Δεν βρήκε όμως ακόμα τον υποδειγματικό τύπο ανθρώπου, έστω εφήμερο ή ιδεατό, και χωρίς αυτόν κανένας πολιτισμός δεν παίρνει σαφή μορφή.

Οι αμφιταλαντευόμενοι κολοσσοί που κυριαρχούν στον κόσμο μας φαίνονται πως μόλις υποψιάζονται ότι ο σπουδαιότερος στόχος ενός μεγάλου πολιτισμού δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά και μια ξεκάθαρη συνείδηση του τι περιμένει ο πολιτισμός από τον άνθρωπο, η ανίκητη ψυχή της Αθήνας που, έστω και υποταγμένη, καταδίωκε τον Αλέξανδρο στις ερήμους της Ασίας: «Πόσος μόχθος, Αθηναίοι, για να αξίζουμε τον έπαινό σας!»

Ο σημερινός άνθρωπος ανήκει σε όλους εκείνους που θα προσπαθήσουν μαζί να τον δημιουργήσουν· το πνεύμα δεν γνωρίζει μικρά έθνη, γνωρίζει μόνο αδελφά έθνη.

Η Ελλάδα, όπως και η Γαλλία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη για όλους τους ανθρώπους, και μια κρυφή Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των ανθρώπων της Δύσης. Παλιά έθνη του πνεύματος, το θέμα δεν είναι να επαναπαυθούμε στο παρελθόν μας, αλλά να επινοήσουμε το μέλλον που το παρελθόν απαιτεί από μας.

Στο κατώφλι της εποχής του ατόμου, για μια ακόμα φορά, ο άνθρωπος χρειάζεται να διαπαιδαγωγηθεί από το πνεύμα.

Και ολόκληρη η νεολαία της Δύσης χρειάζεται να θυμάται πως, όταν συνέβη αυτό για πρώτη φορά, ο άνθρωπος έθεσε στην υπηρεσία του πνεύματος τα δόρατα που αναχαίτισαν τον Ξέρξη.

Στους εκπροσώπους της γαλλικής νεολαίας που με ρώτησαν ποιο θα μπορούσε να είναι το σύνθημά της, απάντησα: «Παιδεία και θάρρος». Εύχομαι αυτό το σύνθημα, που το δανείστηκα απ’ τους Έλληνες, να γίνει κοινό για τους δύο λαούς μας.

Και αυτή την ώρα όπου η Ελλάδα αναζητεί τη μοίρα της και την αλήθεια της, σε σας, περισσότερο από μένα, εναπόκειται να το δώσετε στον κόσμο.

Γιατί η παιδεία δεν κληρονομείται, κατακτάται. Και κατακτάται με πολλούς τρόπους, που ο καθένας τους ταιριάζει σε όσους τον επινόησαν.

Από δω και πέρα στους λαούς θα απευθύνεται η γλώσσα της Ελλάδας. Αυτή την εβδομάδα την εικόνα της Ακρόπολης θα τη δουν περισσότεροι θεατές από όσους την είδαν μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων δεν θα ακούσουν τη γλώσσα που άκουγαν οι αρχιερείς της Ρώμης ή οι άρχοντες των Βερσαλλιών· και ίσως να μην την ακούσουν καθόλου, εκτός και αν ο ελληνικός λαός αναγνωρίσει σ’ αυτήν τη βαθύτερη συνέχειά του — αν οι μεγάλες νεκρές πόλεις αντηχήσουν από τη φωνή του ζωντανού έθνους.

Μιλώ για το ζωντανό ελληνικό έθνος, για τον λαό στον οποίο απευθύνεται η ακρόπολη πριν απευθυνθεί σε όλους τους άλλους, που αφιερώνει όμως στο μέλλον του όλες τις ενσαρκώσεις του πνεύματός της που φώτισαν διαδοχικά τη Δύση: τον προμηθεϊκό κόσμο των Δελφών και τον ολύμπιο κόσμο της Αθήνας, τον χριστιανικό κόσμο του Βυζαντίου — τέλος, μέσα σε τόσα χρόνια φανατισμού, τον μοναδικό φανατισμό της ελευθερίας.

Ο λαός ωστόσο «που αγαπάει τη ζωή ακόμα κι όταν γίνεται οδύνη», είναι ταυτόχρονα εκείνος που έψαλλε στην Αγία Σοφιά κι εκείνος που άκουγε με δέος την κραυγή του Οιδίποδα στους πρόποδες αυτού του λόφου, κραυγή που επρόκειτο να διαπεράσει τους αιώνες.

Λαός της ελευθερίας, είναι εκείνος για τον οποίο η αντίσταση είναι παράδοση αιώνων, εκείνος του οποίου η νεώτερη ιστορία είναι ένας ανεξάντλητος αγώνας για την Ανεξαρτησία — ο μόνος λαός που γιορτάζει την επέτειο του ΟΧΙ. Αυτό το ΟΧΙ ήταν το ΟΧΙ του Μεσολογγίου, το ΟΧΙ του Σολωμού.

Σε μας είναι το ΟΧΙ του στρατηγού Ντε Γκωλ, και το δικό μας. Ο κόσμος δεν ξέχασε ότι οι πρώτοι που το πρόφεραν ήταν η Αντιγόνη και ο Προμηθέας.

Όταν οι νεκροί της πρόσφατης ελληνικής Αντίστασης έπεφταν στο έδαφος όπου επρόκειτο να περάσουν την πρώτη νύχτα του θανάτου τους, έπεφταν σ’ ένα χώμα που είχε γεννήσει την πιο ευγενική και την πιο παλιά ανθρώπινη πρόκληση, κάτω από τα άστρα που μας κοιτάζουν απόψε, τα άστρα που ξενύχτησαν τους νεκρούς της Σαλαμίνας.

Μάθαμε την ίδια αλήθεια μέσα από το ίδιο αίμα που χύθηκε για την ίδια υπόθεση, την εποχή που Έλληνες και ελεύθεροι Γάλλοι πολεμούσαν πλάι πλάι στη μάχη της Αιγύπτου, την εποχή που οι άνδρες μου στο αντάρτικο έκαναν με τα μαντίλια τους ελληνικές σημαιούλες για να τιμήσουν τις νίκες σας, την εποχή που στα χωριά των βουνών σας χτυπούσαν τις καμπάνες για την απελευθέρωση του Παρισιού.

Ανάμεσα σε όλες τις αξίες του πνεύματος, οι πιο γόνιμες είναι εκείνες που γεννιούνται από την επικοινωνία και το θάρρος.

Είναι γραμμένο σε κάθε πέτρα της Ακρόπολης. «Ω ξειν’ αγγελειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα τοις κεινων ρημασι πειθομενοι…»

Φώτα της αποψινής νύχτας, πηγαίνετε να πείτε στον κόσμο ότι οι Θερμοπύλες καλούν τη Σαλαμίνα και τελειώνουν στην Ακρόπολη — με την προϋπόθεση ότι δεν τις ξεχνούμε!

Και είθε ο κόσμος να μην ξεχάσει, κάτω από τα Παναθήναια, την επιβλητική πομπή των αλλοτινών και των πρόσφατων νεκρών, που φυλάνε αγέρωχα σκοπιά και υψώνουν προς εμάς το σιωπηρό τους μήνυμα, ενωμένο, για πρώτη φορά, με την παλιά μαγική ωδή της Ανατολής: «Και αν αυτή η νύχτα είναι της μοίρας — ευλογημένη να είναι, ώσπου να φανεί η αυγή!»

* Ο πρώτος υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας , André Malraux , με αφορμή την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, πραγματοποίησε τη περίφημη ομιλία του προς τιμήν της Ελλάδας, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης

Αθήνα, 28 Μαίου 1959

Μετάφραση Βάσω Μέντζου

Υπεύθυνος για την αντιγραφή από την ιστοσελίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου

Κώστας Ροδινός

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ελπιζω αυριο...

...να ειναι ολοι εξω απο την βουλη των ελληνων και για πρωτη φορα να κανουν κατι πραγματικα πολιτικο περα απο το να ψηφιζουν σαν ζωα καθε τεσσερα χρονια οτι τους προτεινουν.

Ελπιζω αυριο, οταν τα διεθνη πρακτορεια ειδησεων παρουν στα χερια τους το υλικο απο τις παραστασεις διαμαρτυριας να μην αντικρισουν την γνωριμη εικονα του αγελεου πληθους που μουτζωνει την βουλη μονο και μονο επειδη του μειωνουν τον μισθο.

Ελπιζω να δω ανθρωπους να κανουν αυτο που πρεπει να ειχαν κανει εδω και χρονια, και κανει καθε ανθρωπος ο οποιος θελει να σεβεται τον εαυτο του: να παρει θεση στον ρου της ιστοριας.

Δεν ειναι θεμα τι θα γινει μετα απο 3-4-40-50 χρονια. Ειναι τι χωρα θα αφησουμε στις αλλες γενιες. Ειναι αυτη η ευθυνη που η γενια των πατεραδων μας ξεχασε αμεσως μετα την πτωση της χουντας.

Η σημερινη γενια των πατεραδων μας και των μαναδων μας ειναι η ηθικα υπευθυνη για την κατασταση στην οποια εχουμε φτασει. Αυτη η γενια ηταν που μολις αρχισε να βγαζει μερικα λεφτα νομισε οτι το μονο πραγμα που αξιζε να αφησει στα παιδια της ηταν λεφτα και σπιτια.

Οριστε τωρα! Εχουμε λεφτα και σπιτια δικα μας, δεν χρειαζεται να μεινουμε στο ενοικιο. Εχουμε και εξωχικα και αυτοκινητα, ενα για την κορη και εναν για τον γιο και ενα σωρο αλλα. Αλλα ουσιαστικα ολα αυτα ειναι φυλλα στον ανεμο. Τιποτα δεν χτιστηκε σε γερα θεμελια. Ολα στον αερα.

Και φτασαμε σε μια κατασταση πολιτισμικης εξαθλιωσης. Πολιτισμικης και πολιτικης.

Λεφτα και κομπινες, αυτα ηταν το αγιο δισκοποτηρο της γενιας του πολυτεχνειου. Και εμεις παμε και αφηνουμε λουλουδια για τους ηρωες του πολυτεχνειου. Ποιους? Αυτους που κατεστρεψαν μετεπειτα την χωρα απο καθε αποψη.

Επισης, αυτη η εννοια του λυτρωτη η σωτηρα, ο οποιος θα ερθει να μας γλιτωσει απο τα σκατα μου φαινεται περα ως περα γελοια. Ποιος θα ερθει να γλιτωσει απο την φτωχια ρε ανθρωπε αν δεν κουνησεις τα χερια σου, αν επιτελους απο τα χειλη σου δεν βγει κουβεντα σωφρονα ανθρωπου αντι για ουρλιαχτα σε πορειες και κλισε ατακες? Γινε ανθρωπος για μια φορα. Πες μια μεστη κουβεντα για πρωτη φορα στην ζωη σου αντι να βριζεις μονο τους πολιτικους.

Οχι οτι εχω αυταπατες και οτι πιστευω οτι αυριο ο ελληνικος λαος θα ξυπνησει ξαφνικα και απο ρεμπεσκες θα γινει πολιτικο ον. Αλλα τουλαχιστον αυριο ελπιζω να δειξει ο κοσμος ξεκαθαρα τι θελει και τι δεν θελει. Αν θελει το μνημονιο η δεν το θελει και ας παρει ο καθενας τις ευθυνες που του αναλογουν.

Το προβλημα που εχει ο ελληνικος λαος ειναι το προβλημα που εχουν και οι υπολοιποι λαοι της ευρωπης: χρειαζεται νεες αξιες και ιεραρχηση των αξιων. Απο αυτη την αποψη ο συγχρονος ανθρωπος ειναι κλασεις κατωτερος απο τον ανθρωπο της αναγεννησης. Απο τοτε που το κρατος μπλεχτηκε με την εκκλησια και τα κρατη της ευρωπης τολμησαν να πουν οτι ειναι κρατη χριστιανικα. Δεν ειναι τυχαιο οτι το γελοιο κομμα της Γερμανιας ειναι χριστιανοδημοκρατικο. Μπλεξαμε την ηθικη με την πολιτικη και την θρησκεια με το κρατος.

Νομισαμε οτι θα φτιαχναμε μια κοινωνια αγγελων για αυτο η κολαση επεσε στο κεφαλι μας. Καθομασταν και ακουγαμε τους πολιτικους να μιλανε για ηθικη και δεν καταλαβαιναμε οτι απλα εκανα ρητορεια.

Μπλεξαμε το ηθικο με το νομιμο, το νομιμο με το ηθικο, μπλεξαμε τις σχεσεις του κρατους με την εκκλησια, φεραμε ολη την λογικη του κρατους επι τουρκοκρατιας και το καναμε προζυμι για το νεοελληνικο κρατος.

Και τελικα οπως αποδειχτηκε ολη αυτη η λογικη εσκασε επειδη ηταν φουσκα.

Το μονο που φοβαμαι ειναι οτι για να ξυπνησουμε θα πρεπει να χυθει αιμα. Μονο στο κοκκινο χρωμα αντιδρουμε μου φαινεται. Αλλα οταν χρειαστει να χυθει αιμα τοτε ολα λιγο πολυ θα εχουν τελειωσει οπως εχει δειξει και η συγχρονη ιστορια.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Και μεσα στο χαμο...

...με την πολιτικη κατασταση στην Ελλαδα μου γυριζουν στο μυαλο ολο και πιο συχνα τα λογια του μεγαλου Νιτσε για το μισος που δειχνουν οι εκαστοτε εξουσιες της γης στο φως που εδωσε η αρχαια ελλαδα στον απλο πολιτη και απο αβουλο ον τον εκανε πολιτη:


«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του…
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Μα καλα τι πινουν?

Ξυπναω το πρωι κεφατος κεφατος να παω στην δουλεια. Πριν φυγω λεω, δεν ριχνω μια ματια σε κανα νεο απο την ελλαδα να δω τι νεο συμβαινει?

Και πεφτω που λες αγαπητε μου αναγνωστη στην συνεντευξη ενος καποιου ελληνικης καταγωγης γερμανου ευρωβουλευτη Γιωργου Χατζημαρκακη (ολη η συνετευξη, αν εχεις το στομαχι να διαβασεις εδω http://www.patrastimes.gr/arthro.php?id=8662).

Μεταξυ αλλων ο εν λογω κυριoς αναφερει τα εξης:

Σε ό,τι αφορά τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας, εκτιμά ότι «το όνομα της χώρας έχει για πολλούς ταυτιστεί με το σάπιο πολιτικό σύστημα» και προτείνει την αλλαγή της ονομασίας σε «Hellas» σε όλες τις γλώσσες, προκειμένου να γίνει μια νέα αρχή. «Στο πλαίσιο μιας πραγματικής καινούργιας αρχής, πρέπει να ξαναγραφτεί το Σύνταγμα και να οριστεί το "Hellas" ως η ονομασία σε όλες τις γλώσσες. Η χώρα χρειάζεται μια νέα εικόνα» εξηγεί ο κ. Χατζημαρκάκης.

Τι πραγμα????????????????????????????


Ξαναδιαβαζω με προσοχη και καταλαβαινω οτι δεν διαβασα λαθος. Για στασου αγαπητε μου αναγνωστη να καταλαβω. Η ελλαδα (δηλαδη το χωμα τα δεντρα κλπ μαζι με τα συνορα της) εχει μια καποια εικονα στο εξωτερικο, οι ελληνες εχουν βγαλει μια εικονα και τωρα για να αναστρεψουμε αυτη την εικονα πρεπει να ξαναγραψουμε το συνταγμα μας (!!!!) και να αλλαξουμε το ονομα της χωρας απο Greece σε Hellas...

Χμμμ...Μαλιστα. Εγω νομιζα οτι στο εξωτερικο εχουν γκουρμε κουζινα, μπας και τελικα βαζουν χασισια στα φαγητα του κοσμου και δεν ξερει τι λεει?

Μα καλα πανε καλα? Ειναι κλινικα ηλιθιοι? Θα αλλαξουμε το ονομα της χωρας και το συνταγμα μας για να δειχνουμε καλα παιδια στο εξωτερικο επειδη τωρα νομιζουν οτι ειμαστε τα κακα παιδια (bad boys, bad boys). Και αν πρεπει να αλλαξει το συνταγμα μιας χωρας ο λογος θα ειναι τι θα πουν οι αλλοι? Και οχι αν υπαρχουν πραγματα που πρεπει να αλλαχτουν? Μα τι στο καλο, τι νομιζουν οτι ειμαστε? Νομιζουν οτι δινουμε δεκαρα για το τι λενε οι αλλοι εξω? Πανε καλα? Η μηπως νομιζουμε οτι πρεπει να γυρισουμε τον πισινο μας να μας δειρουν επειδη ημασταν τα κακα παιδια της ευρωπης? Εχουν σαλεψει εντελως?

Ρε φιλε ξερεις τι μου την σπαει? Οτι ντε και καλα προσπαθουν να περασουν στον κοσμο οτι ειμαστε οι κακοι της ευρωπης, οι ευρωπαιοι εταιροι μας εχουν παρει απο κακο ματι και εμεις πρεπει να γινουμε καλα παιδακια για να τους ευχαριστησουμε. Λες και ολοι φταινε, ολοι τα τσεπωσαν, ολοι ειναι υπευθυνοι για την οικονομικη δυσκολια της χωρας.

Οχι φιλε μου δεν φταινε ολοι και ειμαι ευτυχης σαν ανθρωπους που ξερω ανθρωπους που θα εβαζα το χερι μου στην φωτια για να υποστηριξω οτι ειναι καθολα εντιμοι. Και στα φορολογικα τους και παντου. Δηλαδη ντε και καλα να μας κανουν να νιωσουμε ολοι ισα και ομοια?

Ε οχι ρε φιλε, δεν ειναι ολοι ισοι και ομοιοι. Υπαρχουν πολιτες που πανε με το σταυρο στο χερι, που δεν εκλεψαν ποτε το κρατος, που, που, που, που...Δεν θα τους τσουβαλιασεις ολους μαζι.

Δηλαδη τι θελουν τωρα? Η δικη μας κυβερνηση και αυτες του εξωτερικου? Να μας δημιουργησουν ενοχικα συνδρομα? Οτι φταιξαμε και θα πληρωσουμε και οι ξενοι σαν καλοι αστυνομικοι θα μας βαλουν να πληρωσουμε?

Οι ξεχασαν οτι καμια χωρα του εξωτερικου δεν ειναι ιδανικη πολιτεια. Λες και στην Γερμανια η την Γαλλια αυτα δεν γινονται η εκει οι ηγεσιες ειναι αγιες. Και ειμεις ειμαστε οι στραβοι. Μας κοριδευουν τελειως μου φαινεται.

Σε λιγο θα μας κανουν να κρυβουμε οτι ειμαστε ελληνες. Απο που εισαι? Απο το αλγερι η απο την χονολουλου. Δεν πανε στο διαολο ολοι τους λεω εγω?

Εγω προσωπικα δεν νιωθω καμια ντροπη να δηλωσω οτι ειμαι ελληνας, ουτε να πω πως εχει η κατασταση, οτι ο κοσμος πειναει, οτι υπαρχουν δυσκολιες. Και εδω στην Γαλλια που ειμαι δεν ενιωσα ουτε μια στιγμη μειονεκτικα απεναντι στους αλλους. Επειδη το θελουν οι κυβερνησεις δηλαδη θα μας κανουν να συμπεριφερομαστε σαν δουλοι?

Οπως αντιμετωπιζω ως ισους ανθρωπους ανεξαρτητως εθνικοτητας, ετσι αξιωνω και εγω να μου συμπεριφερονται. Δεν τα τσουβαλιαζω ολα, δεν μιαλω για χωρες και εθνικοτητες ουτε βαζω την ατομικη ευθυνη σε μεσους ορους και "συμπεριφορες" χωρων. Ο καθενας ειναι υπευθυνος για τον εαυτο του. Δεν θα μας περασουν ντε και καλα την λογικη της συλλογικης ευθυνης. Δεν ειμαστε ενα ματσο ζωα που τα μαντρωσαν μεσα στα συνορα μιας χωρας και απο εκει και περα αναφερονται σε αυτα ως "η ελλαδα". Αξιωνω την ατομικοτητα του καθενος και την βουληση του. Καθως και την ευθυνη του.

Διεκδικω την περηφανια που καθε ανθρωπος πρεπει να εχει. Ουτε καταλαβαινω απο δυσμενεις εικονες των ελληνων στο εξωτερικο. Δεν υπαρχει καμια εικονα. Αν την εχουν απλα ειναι ηλιθιοι και δεν φταιες εσυ για αυτο. Ας αναλογιστουμε ο καθενας τις ευθυνες του αλλα δεν θα κατσουμε να κλαιμε ες αει σαν τις μαυρες χηρες. Εχουμε δουλεια να κανουμε και να διορθωσουμε την χωρα.


Και οταν θες να διορθωσεις κατι δεν εχει νοημα να καθεσαι να κλαις και να ζητας οικτο απο τους αλλους. Ειπαμε περηφανεια σκληρη. Σηκωνεις τα μανικια και στρωνεσαι στην δουλεια και τους γραφους ολους. Δεν χτιζεται το μελλον με λογια.

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Photos from Nancy

Νομιζω οτι ειχα πει οτι καποια στιγμη θα εβαζα καποιες φωτογραφιες απο την πολη στην οποια δουλευω. Παμε λοιπον!
















Κανει ψοφοκρυο και το εχει στρωσει με χιονακι. -7 βαθμους and counting! Να μου ειστε καλα και να χαμογελατε!