Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Love will tear as apart.

Στο εχω πει εκατονταδες φορες αλλα αρνεισαι να το καταλαβεις. Λες και μιλαω σε τοιχο. Ξερεις οτι ο ερωτας κρατα για λιγο. Το ξερεις. Καθε εμπειρια της ζωης σου αυτο σου δειχνει. Για αυτο κοιτα να τον ζεις οπως σου ερχεται. Γιατι το ξερεις οσο και εγω: Love will tear you apart at the end!

Love will tear us apart--Joy Division

When routine bites hard,
And ambitions are low,
And resentment rides high,
But emotions won't grow,
And we're changing our ways,
Taking different roads.

Then love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.

Why is the bedroom so cold?
You've turned away on your side.
Is my timing that flawed?
Our respect runs so dry.
Yet there's still this appeal
That we've kept through our lives.

But love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.

You cry out in your sleep,
All my failings exposed.
And there's a taste in my mouth,
As desperation takes hold.
Just that something so good
Just can't function no more.

But love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.
Love, love will tear us apart again.

Βαλτε τον ηχο στο τερμα και φωναχτε οσο μπορειτε: LOVE WILL TEAR AS APART! :)

Fade to grey

Love can kill you. I fade to grey....I fade to grey.

Remember me, you who still can...


I don't have anything more to give...At last. I am empty.


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Μια φορα ραγιας, παντα ραγιας!

Λοιπον ρε φιλε μου παντα εκλησσομαι με το ποσο ραγιαδες και δουλοπρεπεις και μοιρολατρες ειμαστε. Καθε φορα ειναι σαν να τρωω μπουνια στο προσωπο. Μου φαινεται απιστευτο οτι απο την αρχαια Ελλαδα που ολοι τιμουν και αναγνωριζουν βγηκε αυτο το μπασταρδο εθνος των ημιμαθων, ραγιαδικων ανδρεικελων. Ειμαστε οι αμετροεπεις ηλιθιοι που νομιζουμε οτι ειμαστε οι καλυτεροι, οι κατοχοι της γνωσης, και ολοι οι υπολοιποι λαοι θα πρεπει να μας προσκυνουν. Ναι φιλε μου αλλα η παιδεια δεν κληρονομειται, κατακταται που ειχε πει και ο Αντρε Μαλρω. Εχε αυτη την φραση στο νου σου οταν για αλλη μια φορα κομπασεις για τους "αρχαιους ημων προγονους". Και αντε κοιτα τα μουτρα σου στον καθρεπτη μετα. Να δεις μια και καλη και να χαραχτει στην ψυχη σου τι ομοιοτητα μπορει να εχει το τριανταφυλλο με την τσουκνιδα.

Εχε στο νου σου παντα οτι παντα η ηγεσια που εχει καθε λαος δειχνει το ποιον του λαου και τι θελει ο λαος απο τον εαυτο του. Αυτα που θελουμε αυτα που εχουμε. Για αυτο μετα την τουρκοκρατια δεν μπορεσαμε ποτε να ανακαμψουμε ποτε σαν εθνος, πολιτικα, πολιτσμικα, αισθητικα, καλλιτεχνικα. Ειμαστε ακομα ραγιαδες, να τι ειμαστε. Για εμας τα μνημεια του παρελθοντος δεν εχουν καμια συμβολικη αξια, ειναι απλα ερειπια και μαραμαρα βαλμενα πανω το ενα πανω στο αλλο. Αισθητικα δεν μας προκαλουν κανενα συναισθημα. Ειναι τοσο νεκρα οσο νεκροι ειμαστε και εμεις μεσα μας.

Ειμαστε οι μοιρολατρες ελληνες, οι ελληνες του τσιφτετελιου και της βαριας ανατολιτικης μουσικης, της μαστουρας και του υπνου. Ειμαστε ανατολιτες βασικα και οχι αναμεσα στην ανατολη και στην δυση πλεον. Ειμαστε οι χασικληδες ελληνες, οι ελληνες των ανεσεων. Και τωρα που οι ανεσεις τελειωσαν κλαιμε με μαυρο δακρυ. Τιποτα δεν μαθαμε απο την σπαρτιατικη λιτοτητα.

Τωρα που ειπα λιτοτητα. Πες σε αυτους τους δημοσιογραφους, που ειναι οι γελιοι των γελιων, οι πιο αμορφωτοι ολων των ανθρωπων καθως και οι πιο αμετροεπεις, οτι αλλο φτωχια και αλλο λιτοτητα. Η ελληνικη γλωσσα ειναι πολυ συγκεκριμενη. Φτωχια ειναι να μην εχεις να φας, λιτοτητα ειναι να ζεις λιτα, σπαρτιατικα. Αλλο το ενα και αλλο το αλλο. Ας παψουν λοιπον να λενε οτι περναμε περιοδο λιτοτητας.

Αλλα αυτο που με εξοργιζει ειναι η ατελειωτη μοιρολατρια μας. Ειναι φριχτο να ζεις σε μια κοινωνια μοιρολατρων που περιμενει απο ηθικους πολιτικους να την ξελασπωσει. Αν ειχες διαβασει λιγο για την δημοκρατια, οπως οφειλες, θα καταλαβαινες αμεσως οτι η δημοκρατια δεν στηριζεται στην καλη διαθεση η την ΗΘΙΚΗ των πολιτικων.

Θα ηξερες οτι στην δημοκρατια οι θεσμοι εχουν το βαρος και οχι οι ανθρωποι. Οι θεσμοι που προφυλασσουν απο τις ασυδοσια της εξουσιας. Αυτο ελειπε να πιστευουμε οτι θα αφησουμε την ευδαιμονια μιας κοινωνιας στην καλη καρδια μιας δρακας 100-200-300 ανθρωπων.

Και επισης ας εισαι παραλληλος με την πραγματικοτητα και μην πιστευεις οτι θα ζησουμε καποια στιγμη σε μια κοινωνια αγγελων. Αλλα οπως ελεγε και ο Λιαντινης, μου αρκει ο νομος, να αποτρεπει την κολαση να πεσει στο κεφαλι μου.

Η μοιρολατρια ειναι και ο πνευματικος μας θανατος. Νομιζω οτι αν οι ιερεις ηταν λιγο πιο οξυδερκεις θα επρεπε να βαλουν την μοιρολατρια στα επτα θανασιμα αμαρτηματα. Ειναι πηγη ενα σωρο κακων.

Μοιρολατρες...Ξερεις φιλε μου τι? Εχεις διαβασει ποτε την ταγωδια Βακχες του Ευριπιδη? Εκει που ο Καδμος μιλα με τον θεο Διονυσο και πραγματοποιειται ο εξης διαλογος:

ΚΑΔΜΟΣ
Διόνυσε, σ' αδικήσαμε, έλεος κάμε !
ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Τώρα είν' αργά· ποιός μ' ήξερε όταν έπρεπε;
ΚΑΔΜΟΣ
Αχ, ναί· μα η τιμωρία σου παραπήγε.
ΔΙΟΝΥΣΟΣ
Μ' αψηφούσατε δα, θεός κι ας ήμουν !

Και τι βλεπεις εδω αγαπητε μου αναγνωστη? Για μια απο τις λιγες φορες στην ιστορια του ανθρωπινου ειδους ενας ΘΝΗΤΟΣ ζητα τον λογο απο εναν ΘΕΟ. Και εδω ειναι λοιπον φαινεται καθαρα το ποιον του αρχαιου ελληνα και η πνευματικη μας καταπτωση γινεται αντιληπτη. Ποσα κοινα εχεις (κουλτουρα και αντιληψη ζωης) με τον αρχαιο λακεδαιμονιο που ελεγε οτι δεν εχει τειχη επειδη εχει αντρες να υπερασπιστουν την πολη? Εμεις εχουμε γινει οι πλεον εσωστρεφεις και νομιζουμε οτι ολοι οι λαοι μας επιβουλευονται και θελουν το κακο μας.

Θελω να πω και αλλα, αλλα η αναρτηση θα γινει τεραστια. Θα κλεισω, ως επιβεβαιωση της κουλτουρας των αρχαιων και της καταπτωσης των νεοελληνων αυτο που ειχε πει ο Κολοκοτρωνης και βρηκα στο blog Κυτταρο (http://kittaro.blogspot.com/):

"Εισαι Ελληνας? Τι προσκυνας? Σηκωσου απανω! Εμεις και στους θεους ορθοι μιλουμε".

Βλεπεις φιλε αναγνωστη? Ο αμορφωτης Κολοκοτρωνης ειχε κατανοησει πιο βαθεια την ουσια της ελληνικης κουλτουρας και αντιληψης για την ζωη περισσοτερο βαθεια απο τους χαρτογιακαδες των πανεπιστημιων μας.

Περα απο το καλο και το κακο...

«Πρέπει να ντρέπεσαι, παπά. Παρουσιάζοντας έτσι τον θεό σου, στην πραγματικότητα ασεβείς προς αυτόν. Άφησέ με να τον αρνηθώ ολοκληρωτικά, γιατί εάν όντως υπάρχει, τότε εγώ ασεβώ με την άρνησή μου πολύ λιγότερο από όσο εσύ με την βλάσφημη αντίληψη που έχεις γι’ αυτόν. Σύνελθε παπά, ο Χριστός σου δεν αξίζει περισσότερο από τον Μωάμεθ, ο Μωάμεθ δεν αξίζει περισσότερο από τον Μωϋσή και οι τρεις τους δεν αξίζουν περισσότερο από τον Κομφούκιο, που τουλάχιστον διατύπωσε μερικές καλές αρχές, ενώ οι τρεις άλλοι απλώς παραλογίζονταν. Αλλά γενικά, στο σύνολό τους, όλοι οι ιδρυτές θρησκειών ήσαν αγύρτες, η διδασκαλία τους ήταν απάτη που απλώς την πίστεψε ο συρφετός, ενώ κανονικά η δικαιοσύνη θα ’πρεπε να τους θανατώσει.»

"Η λογική φίλε μου, και μόνο η λογική πρέπει να μας προειδοποιεί ότι το να βλάπτουμε τους όμοιούς μας δεν μπορεί ποτέ να μας κάνει ευτυχείς· όσο για την καρδιά, μας λέει ότι το να συμβάλλουμε στην ευδαιμονία τους είναι η μεγαλύτερη ευδαιμονία που μας έχει χαρίσει η φύση επί της γης. Όλη η ανθρώπινη ηθική περικλείεται σε αυτή τη φράση: κάνε τους άλλους τόσο ευτυχείς όσο επιθυμείς να είσαι και μην τους κάνεις ποτέ περισσότερο κακό από εκείνο που θα ήθελες να σου κάνουν. Αυτές, φίλε μου, είναι οι μοναδικές αρχές που θα πρέπει να ακολουθούμε και δεν χρειάζεται ούτε θρησκεία ούτε θεός για να το απολαύσει και να το αποδεχτεί κανείς: χρειάζεται μονάχα καλή καρδιά.

Νοιώθω ότι αποδυναμώνομαι, κληρικέ. Άφησε τις προκαταλήψεις σου, γίνε άντρας, γίνε ανθρώπινος, δίχως φόβο και προσδοκία· άφησε έξω τους θεούς και τις θρησκείες σου: όλα αυτά είναι για να οπλίζουν το χέρι των ανθρώπων· και μόνο στο όνομα αυτών των φρικαλεοτήτων χύθηκε περισσότερο αίμα στη γη από όλους τους άλλους πολέμους και τις μάστιγες μαζί. Απαρνήσου την ιδέα ενός άλλου κόσμου, δεν υπάρχει· μην απαρνηθείς όμως την απόλαυση της ευτυχίας και την υλοποίησή της. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που σου προσφέρει η φύση για να ζευγαρώσεις την ύπαρξή σου ή να την εξαπλώσεις... Φίλε μου, η ηδονή υπήρξε πάντοτε το πολυτιμότερο αγαθό μου· σε όλη μου τη ζωή της άναβα καντήλι, τώρα θέλω εγώ να σβήσω στα χέρια της..."


--D.-A.-F. De Sade (Μαρκησιος ντε Σαντ), Διάλογος ανάμεσα σε έναν ιερωμένο και έναν ετοιμοθάνατο, Εκδοσεις Αγρα

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Να υπαρχεις...

Να υπαρχεις Ελληνικος δηλωνει τεσσερις τροπους συμπεριφορας.
Οτι δεχεσαι την αληθεια που ερχεται μεσα απο την φυση και οχι την αληθεια που φτιαχνει το μυαλο των ανθρωπων.
Οτι ζεις συμφωνα με την ηθικη της γνωσης και οχι με την ηθικη της δεισιδαιμονιας και των προληψεων.
Οτι αποθεωνεις την ομορφια, γιατι η ομορφια ειναι δυνατη σαν τον νου σου και και φθαρτη σαν την σαρκα σου.
Και κυριως αυτο: οτι αγαπας τον ανθρωπο.
Πως αλλιως! Ο ανθρωπος ειναι το πιο τραγικο πλασμα μεσα στο συμπαν.


Δημητρης Λιαντινης, Τα Ελληνικα, Εκδοσεις Βιβλιογονια.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Σε ποιο κοσμο ζεις?

Τελικα κατεληξα στο εξης: αν θες να αποκτησεις μια βαση για την συζητηση καθημερινα, το πρωτο που πρεπει να κανεις ειναι να ξεκινας την συζητηση με την ερωτηση "σε ποιο κοσμο ζεις". Δεν λεω ομορφα τα ονειρα και το daydreaming αλλα με μετρο. Δηλαδη αναρωτιμαι μερικες φορες αν εχουμε οποιαδηποτε επαφη με την πραγματικοτητα.

Και πειτε μου σας παρακαλω, για ποιο λογο μπερδευουμε τοσο συχνα "αυτο που ειναι" με "αυτο που θελουμε να ειναι" και κανουμε τον διαχωρισμο αυτων των δυο να φανταζει πνευματικος αθλος του υψιστου ειδους?

Γιατι καθε φορα που δεν μας συμφερει η δεν μας αρεσει μια κατασταση η ενα γεγονος θα πρεπει να απαιτουμε απο την πραγματικοτητα να υπακουει στις ορεξεις μας? Με αλλα λογια γιατι δεν κοιταμε καταματα το πως εχουν τα πραγματα και κρυβομαστε πισω απο κουρτινες και καλυμματα? Και ετσι φτιαχνουμε κοσμους και συμπαντα δικα μας, και οταν ερθει η ωρα να μιλησουμε με καποιον δεν ξερουμε τι να του πουμε. "Στην κοσμαρα του αυτος" λεμε αλλα ξεχναμε οτι και εμεις σαν ηλιθιοι στην κοσμαρα μας ειμαστε.

Ο καθενας ζει στην κοσμαρα του. Ειναι η γυαλινη μπαλα που με τα χρονια και περισσεια προσοχη και συνεπεια φτιαχνει κομματι-κομματι. Απιστευτη δουλεια και μερακι για να φτιαξουμε το γυαλινο κοσμο μας.

Και οταν καποια στιγμη ερθουν ετσι τα πραγματα και πλεον δεν μπορουμε να αγνοησουμε την πραγματικοτητα που θελει να αποκτησει αυτο που δικαιωματικα της ανηκει (το δικαιωμα της να υπαρχει) και σπαει την γυαλινη μπαλιτσα μας, τοτε μενουμε να κοιταμε αποσβολωμενοι λες και ηρθε το τελος του κοσμου. Δεν ξερουμε τι συνεβη, δεν ξερουμε τι ηρθε να ταραξει την μακαρια ησυχια της κοσμαρας μα;. Και συνηθως τον πονο που νιωθουμε οταν ερχομαστε προσωπο με προσωπο με την πραγματικοτητα που τοσο καιρο απεφευγουμε αισθανομαστε οτι μας τον δημιουργει καποιος αλλος, οχι το ιδιο μας το μυαλο.

Και ολο αυτο συνεχιζεται κυκλικα με εμας να μην συνειδητοποιουμε ποτε τι πραγματικα συμβαινει στο μυαλο μας και γυρω μας.

Ωραια ρε παιδια τα παραμυθια, ωραια και τα ονειρα αλλα πατηστε και λιγο γη. Ξερετε, στερεο εδαφος, που δεν γκρεμιζεται. Ειναι επικινδυνο να πετας για πολυ καιρο στα συννεφα: θα πεσεις και θα τσακιστεις καποια στιγμη. Θεμα χρονου ειναι.

Γιατι ΠΑΝΤΑ δινουμε προτεραιοτητα στην ονειροπωληση και ποτε στο πως θα μαθουμε να αντιλαμβανομαστε την πραγματικοτητα και την αληθεια που αυτη κρυβει?

Συνειδητοποιω οτι εφτασα στα 28 και ζω σε μια κουλτουρα που η μονη της αξια ειναι ο ευδαιμονισμος. Να ειμαστε καλα, να περναμε καλα κλπ κλπ. Εχουν φτασει τοσο μακρια ωστε να θεωρουν την ευδαιμονια την μονη πραγματικη αξια του ανθρωπου. Ολα τα αλλα μπροστα της ειναι μικρα και ανευ σημασιας και νοηματος. "Εσυ να εισαι καλα παιδι μου" που μας ελεγαν οι γονεις. Το θυμαστε? Οι αλλοι να πανε να γαμηθουν so to speak.

Και μεσα σε ολη αυτη την παρανοια, ο πονος, που φυσικα ειχε, εχει και θα εχει παντα τον ρολο του και την παρουσια του στην ζωη μας μας προκαλει εκπληξη και θολουρα. Με καποιο τροπο πρεπει να τον διωξουμε: χτιζοντας γυαλινες σφαιρες. Φυσικα ετσι αποφευγουμε τον πονο αλλα χανουμε τις χαρες που η πραγματικοτητα δινει. Η ιδια η ζωη.

Δεν μας εμαθαν ποτε να κοιταμε καταματα το πως εχουν τα πραγματα χωρις να ρωταμε αν μας συμφερει η οχι. Εχουμε κανει την αξια της αληθειας σχετικη, συμφωνα με το αν μας βολευει η οχι. Νομιζω οτι ο ευδαιμονισμος μας ειναι και η αγχονη μας. Το να αποφευγεις την αληθεια επειδη υπαρχει πιθανοτητα να σε πονεσει ειναι σαν να κρυβεσαι απο τον ηλιο επειδη φοβασαι μην παθεις καρκινο.

Μπορει να παθεις, μπορει και οχι...Αλλα θα ζεις για αυτο το λογο μια ζωη στα σκοταδια?

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Back!

Τελικα αν κρινω απο αυτα που εχω βιωσει και νιωσει τον τελευταιο καιρο θα ελεγα οτι παραδοξως ειμαι "οπου γης και πατρις". Στις γιορτες που ειχα την ευκαιρια να συναντηθω με φιλους και γνωστους μερικοι με ρωτησαν πως πηγα στην Γαλλια χωρις να ξερω την γλωσσα. "Ε και?" απαντησα, "θα την μαθω". Δεν ξερω αν αυτο ειναι μια μορφη αναισθησιας αλλα σιγουρα δεν ειναι ελλειψη δεσιματος με το μερος που εζησες και μεγαλωσες, διοτι αυτο σιγουρα το εχω. Απλα δεν ξερω, λεω δεν βαριεσαι και εξω να παω καλα θα ειναι. Και δεν μιλαω φυσικα για την ευρεση εργασιας αποκλειστικα. Απλα πιστευω οτι σου δινει μεγαλη χαρα το να εισαι ελευθερος να κινηθεις και μακρια απο την χωρα σου χωρις αυτο να σου δημιουργει ψυχολογικα προβληματα και καταθλιψη.

Στις γιορτες ειδα φιλους που μου ειχαν λειψει και μπορω να πω οτι περασα πολυ ομορφα παρα την θλιψη στην οποια εχουν χωσει την χωρα. Και συνειδητοποιησα ποσο πολυ μου ελειψαν οι γονεις μου :))))

Κατα τα αλλα οι μερες κυλησαν με βολτες συνεχεις για καφεδες. Επιτελους ηπια φραπε (ναι ωραιοι οι Γαλλικοι καφεδες αλλα in frappe we trust!) και σουλατσαρα ανηλεως στην Αθηνα. Πηρα και καμποσα βιβλια που κλασσικα αφησα Πειραια αδιαβαστα. Νομιζω οτι εχω addiction να αγοραζω βιβλια ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ οταν κανω βολτες τα οποια εν τελει δεν διαβαζω η διαβαζω πολυ αργοτερα. Αλλη ανωμαλια και αυτη.

Το καλο ειναι οτι γυρισα πισω με ελαφρα διαθεση και χαρα. Πισω στην εργασια και την χαρα. Ευχομαι να ειναι και για εσας το ιδιο!

Να ειστε καλα και να χαμογελατε!

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Bonne nouvelle année!!!

Καλη πρωτοχρονια που λενε και μπλα μπλα μπλα! Μια απο τα ιδια θα σας ευχηθω με την επιπλεον ευχη να μην λετε του χρονου ιδια μερα οτι τι ομορφα που ειναι που εφυγε το 2012. Ας μην ειμαστε αχαριστοι!

Χαρα, δημιουργια και ερωτας λοιπον...Και μακρια απο την μιζερια!

Σας φιλω! Ηρθα απο το ψοφοκρυο και συναχωθηκα στην Ελλαδα...Τι να πεις! :)))))