Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Exposure

Ήθελα να ξεκινήσω αλλιώς αλλά θυμήθηκα αυτόματα την αγαπημένη μου διαφήμιση του Johny Walker με τον ηθοποιό Harvey Keitel να μιλάει για την πρώτη του θεατρική παράσταση:

"...the theater can be brutal. It's like walking naked, you are exposed to the crowd".



Θα μου πείς γιατί το αναφέρω αυτό. Το αναφέρω επειδή προχτές έκανα την πρώτη μου ομιλία σε συνέδριο. Και θυμάμαι, όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσω περπατούσα αργά προς την προτζέκτορα και το μυαλό μου άρχισε να μουδιάζει. Είναι σαν να βλέπεις τα πράγματα να κυλούν αργά. Ο εισηγητής της ομιλίας με προλόγιζε στο κοινό αλλά δεν άκουγα τίποτα.

Και είτε πρέπει να παίξεις στο σανίδι, να δώσεις μια μουσική παράσταση ή να κάνεις μια ομιλία η πρώτη φορά φαντάζομαι είναι περίεργη για όλους.

Από το πλήθος που παρακολουθεί σηκώνεσαι και ξεχωρίζεις από το απρόσωπο πλήθος. Σε κοιτάνε όλοι, 50-100 άνθρωπο έχουν εστιάσει σε εσένα. Είναι βάρβαρο, εκτίθεσαι στους άλλους που είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν χωρίς καμία ενοχή. Μερικοί μπορούν να σε κάνουν φύλο και φτερό και το γνωρίζουν. Είναι σαν να περπατάς γυμνός, χωρίς καμία προστασία. Όταν σηκώνεσαι και εκτίθεσαι σε τόσα μάτια το λιγότερο που νιώθεις ειναι ευάλλωτος. Μπορούν να σε ξεφτυλίσουν με περισσή άνεση.

Και σε αντίθεση με τα καλλιτεχνικά που δεν υπάρχουν ερωτήσεις από το κοινό, στις επιστημονικές ομιλίες στο τέλος ακολουθούν ερωτήσεις και πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και να αποδείξεις την επιστημονική σου επάρκεια. Δεν θα σε λυπηθεί κανείς, δεν θα πεί κανείς "α το παιδί δεν το είχε διαβάσει αυτό" όπως θα λέγαν στο σχολείο. Σε τέτοιο επίπεδο δεν χωράνε δικαιολογίες καμίας φύσης.

Και σηκώθηκα και ξεκίνησα να μιλάω αργά και σταθερά. Τελείωσε καί αυτό ευτυχώς. Δεν πήγε άσχημα και το αφεντικό μου είπε ότι ήταν καλή παρουσίαση. Χαίρομαι. Επειδή αν δεν κάνεις την αρχή κάποια στιγμή, δεν θα την κάνεις ποτέ. Και για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.

Ας τολμήσουμε λοιπόν να κάνουμε πράγματα για πρώτη φορά ακόμα και αν είναι φοβερά δύσκολο και ψυχοφθόρο. Όπως λέει και ο Harvey η μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου ή  περνάς την υπόλοιπη ζωή σου στα χαλάσματα.


Την καλημέρα μου.

14 σχόλια:

.christina είπε...

Καλημέρα καλημέρα!
Μα καλά τι δουλειά κάνεις;
Βέβαια, έχεις πολύ δίκιο! Μην παραδίνεσαι στα θηρία αγαπητέ! Και εάν μιλάς όπως γράφεις, εντάξει! Είσαι απλά υπερβολικός και θα τα πήγες φανταστικά!
Και πάλι καλημέρα! (καλησπέρα βασικά για την Ελλάδα)

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλησπερα Χριστινα μου! Ερευνητης ειμαι στην υπολογιστικη κβαντικη χημεια! :)

Χαιρετισματα στην αγαπημενη Ελλαδα!

Κ. † είπε...

Η πρώτη φορά συχνά είναι δύσκολη,διότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι άγνωστο,κάτι καινούριο.
Αλλά αυτή είναι η μαγεία.Οι νέες εμπειρίες,όσα αποκομίζουμε και διδασκόμαστε απ' αυτές.
Αλίμονο αν η ζωή μας παρέμενε ανεξέλικτη και στατική!
Χαίρομαι που πήγε καλά η παρουσίαση σου.Εύχομαι η επόμενη να 'ναι ακόμα καλύτερη.

Φιλάκια και καλό μεσημέρι.

serenata είπε...

Αρχίζω με τη διαφήμιση: φοβερή!!
Την είχα ξεχάσει, σαν ταινία μικρού μήκους ήταν...
Τώρα, η παρουσίαση σου.
Η πρώτη μου παρουσίαση ήταν στο σχολείο, συνέχισα στο Πανεπιστήμιο ευκολάκι για μένα.
Είχα μια φοβερή άνεση μπροστά σε κόσμο.
Μέχρι την πρώτη κανονική μου δουλειά, όταν που ήρθε η ώρα να πω πρώτη φορά ειδήσεις στο ραδιόφωνο.
Ηξερα πως δούλευα στο πρώτο ραδιόφωνο της Ελλάδας.
Ημουν πολύ μικρή, μόλις είχα γυρίσει από Λονδίνο.
Απέναντί μου ο ηχολήπτης και στο μυαλό μου ξαφνικά ήρθαν τα εκατομμύρια του κόσμου που δεν έβλεπα αλλά θα με άκουγαν.
Πάγωσα.....
Εκανα πολλά λάθη και ο ηχολήπτης που μπορούσε να βοηθήσει εχθρικός.
Εμαθα όμως να μη σκέφτομαι τον κόσμο που δεν έβλεπα.
Μου έδωσαν κι άλλη ευκαιρία και έγινα μια από τις καλύτερες!
Κάτι σαν stage fright είναι....
Συγνώμη για το κατεβατό.
Σου στέλνω αγκαλίτσες απ' τη ζεστή καλοκαιρινή Αθήνα:))

Αθηνά... είπε...

Πω πω! Τι μου θύμισες! Δεν φαντάζεσαι πως έτρεμαν τα πόδια μου όταν χρειάστηκε να μιλήσω όχι σε συνέδριο που είναι πολύ πιο σοβαρή υπόθεση αλλά σε συγκέντρωση των εργαζομένων στην εταιρεία που δούλευα παλιά. Να άνοιγε η γη να με καταπιεί ήθελα!
Ένα πράγμα που δεν το ένιωσα καθόλου στη ραδιοφωνική μου δουλειά! Ε, όπως και να το κάνουμε είναι αλλιώς να μην σε βλέπουν!

Καλό μήνα να ευχηθώ, έστω και καθυστερημένα!

Levina είπε...

Πήρες το βάφτισμα του πυρός...
όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν εύκολα...
αλλά...
όσο νοιώθεις πως ιδρώνεις, πως έχεις άγχος, πως σταματά το μυαλό σου κάθε φορά που θα κάνεις το βήμα να ανέβεις εκεί για να μιλήσεις θα σημαίνει πως έχεις κάτι σημαντικό να πεις και το λες με υπευθυνότητα.

Χαίρομαι για σένα
και εύχομαι ότι καλύτερο!!!

Ἅ λ ς είπε...

ελα μια χαρά τα πηγες !!!
μπραβο μπραβο!!! κλαπ κλαπ στον Έλληνα επιστημονα που μας κανει περηφανους!!! χεχε

τρομακτικη εμπειρία. ΑΛΛΑ, εμπειρια!

JonyG είπε...

καταρχάς μην ξανακούσω τη λέξη "αφεντικό"...
"αφεντικά" έχουν μόνο οι σκλάβοι, ούτε καν τα σκυλιά...εργοδότη θα λες...
πάμε παρακάτω...
Χάρβει Καϊτέλ respect...
όλη η ζωή είναι να ξεπερνάς τους φόβους σου και λίγο πριν πεθάνεις λες, μα καλά αυτές τις μαλακίες φοβόμουν??? αυτό το κατάλαβα και εγώ εσχάτως...
καλορίζικος στο public speeching...
όλα στο μυαλό μας είναι, να ξέρεις πάντως ότι και αυτοί που ρωτάνε εξίσου ντρέπονται...

porcupine είπε...

Πάει κι αυτό....Τώρα;

:-))))))))

Aerlyn0204 είπε...

Ωχ ωχ και με τον πολυ κοσμο εχω απιστευτη αμηχανια...Γενικα δεν θελω ουτε να με κοιτανε!
Μπραβο σου που το ξεπερασες και πηγες καλα :) Και εις ανωτερα..
Καλημερα!

Phantomas είπε...

μας πιάσαν οι ντροπές!??νοιώσαμε να τρέμουμε!? λογικό..και ποιος δεν το έχει πάθει κύριε Αλχημιστή!??:P:P

Aγριμιώ είπε...

Κλείσε τα μάτια, βαθιές ανάσες κι αφέσου να το απολαύσεις.. άνοιξε τα μάτια, ανέβα πάνω και δώσε τον καλύτερο σου εαυτό.

Εάν γίνουν/γίνανε και κάποια λαθάκια, επόμενο είναι. Το άγχος της πρώτης φοράς και η τελειομανία σου προφανώς δεν σε είχαν τρακάρει.

Την επόμενη φορά θα είσαι ακόμη καλύτερος!

Θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκα σε τάξη να διδάξω.. καθώς επίσης και την πρώτη φορά που σηκώθηκα να απονέμω λογοτεχνικό βραβείο μπροστά σε ένα τσούρμο συγγραφείς.. τώρα που τα έχω κάνει τόσες και τόσες φορές κάθομαι και γελάω με το άγχος που είχα.

Βέβαια κάθε φορά θα έχεις "πεταλουδίτσες" στο στομάχι αλλά είναι τόσο όμορφες αυτές οι εμπειρίες.. Κλείσε τα μάτια κι απόλαυσέ τες..

Την καλησπέρα μου από την βροχερή Μελβούρνη :)

Άιναφετς είπε...

Σε τι γλώσσα μιλούν οι ερευνητές της κβαντικής χημείας???????????
Ξέρεις τι λέει ο γνωστός μας παππούς;
"Το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο"... συνέχισε καρδούλα μου!
ΑΦιλιά!

Nasia είπε...

μου αρέσουν οι ομιλίες σε συνέδρια και θαυμάζω τους ομιλούντες γιατί σκεφτομαι τον κόπο που εχουν κάνει για να συντάξουν την ομιλία τους και το αγχος τους...πηγαίνω σε οποιαδηποτε ομιλία γινεται εδώ ,μαθαίνεις πολλα...