Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

The world in shards

Πέρα από ότι λέμε και συζητάμε, πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις που μπορεί να έχουμε, αυτό που τελικά μένει είναι τι σε μαθαίνει η ζωή.

Και απόψε η ζωή με έμαθα για άλλη μια φορά το πόσο ίδιοι είμαστε, ανεξάρτητα από το που προερχόμαστε, το υπόβαθρο μας, την κουλτούρα μας, τις διαφορές μας.

Γιατί όταν βλέπεις μια κοπέλα 18-20 χρονών να είναι στα όρια του να κλάψει, τα μάτια της να έχουν γίνει κόκκινα και να συζητά με τον ομοεθνή της καθηγητή, εν μέσω 7 ατόμων που πίνουν μπύρες για τις προοπτικές να κερδίσει μια υποτροφία για να ξεκινήσει το διδακτορικό της τότε καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Και ναί φίλε μου, σκεφτόμουν πόσο την είχε παιδέψει ψυχολογικά όλο αυτό που με το ζόρι κρατιόταν να μην κλάψει σε μια παρέα αντρών που ήξερε 1-2 μέρες μόνο. Είχε έρθει για λίγες μέρες στην πόλη εδώ για να δεί λίγο το εργαστήριο που πιθανώς θα δούλευε για το διδακτορικό της αν έπαιρνε την υποτροφία τελικά.

Και βάλθηκε να μας λέει το πόσο πολύ έχει διαβάσει, πόσο πολύ έχει κουραστεί, πόσο πολύ της έχει στοιχίσει όλο αυτό ψυχολογικά τόσους μήνες. Να περιμένεις ένα αβέβαιο μέλλον.

Και αναρωτιέσαι που στα κομμάτια πάμε σαν κόσμος? Γιατί βλέπω γύρω μου συνέχεια θλιμμένα πρόσωπα? Λέμε για την Ελλάδα αλλά και στην Ιταλία πχ έχουν παρόμοια προβλήματα. Αβεβαιότητα, ανεργία.

Αναρωτιέσαι πως αφήσαμε τον κόσμο να γίνει έτσι. Και δεν θέλω να λέω πάλι τα ίδια που έχω πει τόσες φορές σε αυτό το μπλόγκ. Βαρέθηκα.

The world in shards, the worlds in shards, όσους ονειρεύτηκε ο καθένας. Και το περίεργο είναι ότι αυτή την κοπέλα την κατάλαβα απόλυτα, την ένιωσα και ας την ήξερα λίγες ώρες. Ήταν τόσο ειλικρινής η αντίδραση της, υπέφερε.

Άνθρωπους που τους μετράνε μόνο σε στατιστικές, απλοί υποψήφιοι, απλά ονόματα. Δεν τους νοιάζει ποιός είσαι, τι είσαι, τι όνειρα έχεις. Έλα να σε τσουβαλιάσουμε και εσένα με όλους τους υπόλοιπους που περιμένουν στην ουρά...Του ΟΑΕΔ ή όπως το λέει αυτό ο καθένας στην γλώσσα του. Λίγη σημασία έχει.

Στο κωλοχανίο της ζωής όλοι είναι καλεσμένοι. Αυτοί που γεννιούνται για να ζήσουν αναγκάζονται να μείνουν προνύμφες, ποτέ να γίνουν πεταλούδες. Το αδίστακτο χέρι σου δείχνει τι να ονειρευτείς και τι όχι, τι πρέπει να κάνεις και τι όχι.

Και αυτά δεν είναι κλάψες κάποιου που ονειρεύεται απλά, είναι σκέψεις (θέλω να πιστεύω) κάποιου που πιστεύει ότι ο,τι κάνουμε εδώ, σε αυτό το χώμα, σε αυτή την γή, στο τώρα, το αργότερα είναι πολύ αργά.

Είναι φοβερό πως ο πόνος μπορεί να σε αγγίξει τόσο άμεσα, τόσο ανυπόφορα. Είναι σαν να σε συγκλονίζει συθέμελα,  σαν να πρόκειται για τον εαυτό σου.

Βγήκαμε έξω και ένιωσα ότι κάτι έπρεπε να πώ μετά από αυτή την εξομολόγηση της. Σκέφτηκα από δω, σκέφτηκα από εκεί καθώς περπατούσα στο σκοτάδι.

Και δεν βρήκα τίποτα να πώ παρά μόνος του στίχου του Καβάφη από την "Ιθάκη" του. Το ήξερε...Το ποίημα. Το αφιέρωσε στην τάξη της η καθηγήτρια των αρχαίων ελληνικών στην τελευταία τάξη του σχολείου που πήγαινε στην Ιταλία...


Καλοτάξιδοι...Ο,τι και να σημάινει αυτό...

20 σχόλια:

ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Είσαι όντως σκέτη αλχημεία...!
Μπορείς να κάνεις συγκλονιστική ακόμη και μια καθημερινή, ίσως και βαρετή διήγηση...
Συμπάχω για το μέλλον της νεολαίας αλλά δυστυχώς τα χέρια μου δεμένα.
Αυτό το εκλογικό σύστημα πρέπει να αλλάξει ΑΜΕΣΑ!!
Φιλάκια πολλά και τις καλημέρες μου! :)

k.Mer είπε...

Πολλά δεν πάνε καλά αλλά και πολλά πάνε. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε να γιγαντωθεί και τι να μείνει ατροφικό, γιατί όλα δεν μπορούμε να τα έχουμε... Κάποτε αυτό που σήμερα ποτίζουμε θα ανθίσει.
Καλημέρα Αλχημιστή :)

Aerlyn0204 είπε...

Εισαι πολυ ευαισθητος καλε μου και φαινεται καθε φορα αυτο...Ετσι ειμαι κι εγω δυστυχως...Κριμα για την κοπελα,ετσι ειναι ολοι οι νεοι της ηλικιας της εδω στην Ελλαδα και αυτους σκεφτομαι πιο πολυ...Εχω αποφοιτησει απο το 2008 και τοτε υπηρχαν προοπτικες.Αν αποφοιτουσα τωρα θα ελεγα ε και?Και που τελειωσα τι?Ανεργη θα ειμαι...Πολυ κριμα που μας εχουν κανει να σκεφτομαστε τοσο χαλια...
Ελπιζω σε ενα καλυτερο μελλον συντομα,γιατι οσο τα βλεπω μαυρα πεφτω πολυ....

Nasia είπε...

η επιτυχια του ανθρωπου σημερα δεν κρινεται απο τις ικανοτητες του αλλα απο το μεχρι ποιο βαθμο ειναι διατεθειμενος να εξευτελισει τη ζωη του.Το να ειναι κανεις νεος σε μια τετοια εποχη ειναι σιγουρα μια δυσκολη υποθεση ................

Ρασκόλνικωφ είπε...

Αλλά εντέλει ρόλο δεν παίζει ο σκοπός αλλά η διαδρομή!!Ακόμα και αν τελικά δεν καταφέρουμε κάτι πρέπει να έχουν αγωνιστεί χωρίς ατιμίες και εξευτελισμούς,γιατί ο κόσμος είναι καταδικασμένος να αλλάξει προς το καλύτερο!!

Σε χαιρετω΄!!

Ἅ λ ς είπε...

ο ένας στους δυο Έλληνες είναι άνεργοι ακουσα σήμερα...

δεν έχω κατι να σχολιασω. Τι να πεις; τι να πεις για αυτη την κατασταση??

JonyG είπε...

respect στη Nasia για το σχόλιο, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο...
πανέμορφες σκέψεις τρομερέ Αλχημιστή, πολύ μεστές και ουσιαστικές...
η πίεση που ασκείται για τα πτυχία είναι βέβαια και αποτέλεσμα του άγχους των ανθρώπων...και πάλι απαντώ Nasia: ο βαθμός της εξευτελισιμότητας κρίνει τα πάντα...άλλοι κάνουν τα "πάντα" για να κάνουν κάτι, άλλοι έχουν όρια...
όμως, για κάτσε, γιατί κάτι δεν κατήλαβα (που έλεγε και Στυλιανοπούλου): 18-20 και θα κάνει διδακτορικό;;; πώς γίνεται;;;

Summertime Blues είπε...

κάνε ανάρτηση και γράψε ΟΧΙ!!
Όχι, Η παλιά διεπαφή του Blogger να ΜΗΝ καταργηθεί τους επόμενους μήνες.

.christina είπε...

Με άγγιξε αυτό που έγραψες τόσο πολύ...
Σήμερα συζητούσα με μια κοπέλα που σπούδασε το επάγγελμα που θέλω να σπουδάσω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου...και μου είπε την τωρινή άθλια επαγγελματική της κατάσταση και ένιωσα να μου κόβονται τα φτερά...
Και να ήμουν μόνο εγώ...άπειρα τα παραδείγματα...
Τα ποσοστά της ανεργίας όλο και αυξάνονται και το μέλλον φαντάζει τόσο μα τόσο αβέβαιο...
Με πνίγει αυτό το γιατί...

Φανή είπε...

κοιτα να δεις..
θυμαμαι στο σχολειο οταν πλησιαζαν οι πανελληνιες, σκεφτομουν πως τιποτα απο αυτα που θελω να κανω στη ζωη μου δεν περναει μεσα απο πανεπιστημια.
υπηρχαν 2 σχολες που σχετιζονταν με τα μισα μου ονειρα και μπηκα στη 1. τωρα λεω να δωσω κατατακτηριες να παω και στην αλλη.
και οι 2 σχολες δεν θα ελεγα οτι μου υποσχονται δουλεια, ειδικα σημερα. αλλα θα το κανω γιατι θελω.

δεν περιμενω τιποτα απο κανεναν.
οσοι περιμενουν να δουν καλο -με τον εναν η τον αλλο τροπο- σ'αυτες τις συνθηκς, τζαμπα περιμενουν.
αντι να περιμενουν τζαμπα λοιπον, ας κανουν κατι να αλλαξουμε τη κατασταση μηπως και γινει κατι επιτελους..
το πρωτο βημα ειναι να συνειδητοποιησεις το προβλημα. τοσα χρονια βολεμενοι οι περισσοτεροι, δεν εβλεπαν οτι κατι λαθος υπαρχει.
τωρα το ειδαμε ολοι. το καναμε το πρωτο βημα.
το επομενο ειναι να δρασουμε!

καλο σαββατοκυριακο, τα φιλια μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Λιακαδα...


Τα χερια σου μπορει να ειναι δεμενα αλλα η ψυχη σου ειναι ελευθερη. Αυτο ειναι το σημαντικο. Δεν ειναι παρα θεμα χρονου να λυθουν και τα χερια σου. Σε φιλω.

Ο Αλχημιστης είπε...

@ k. Mer

Αυτο ειναι και η βεβαιοτητα μου καλη μου. Οτι αυτο που ποτιζουμε θα ανθισει. Ετσι λενε οι νομοι της φυσης, και ολα σε αυτη υπακουν. Προσπαθεια και αγωνας. Αυτα μενουν να κανουμε. Την αγαπη μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Aerlyn0204

Καλη μου ειμαι σιγουρος οτι το μελλον μας θα ειναι καλυτερο εφοσον αγωνιστουμε για αυτο. Απλα το παρον με πληγωνει πολυ καμια φορα. Φιλια πολλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Nasia

Ποσο συμφωνω μαζι σου...Αλλα οταν δεν ειμαστε διατεθιμενοι να πουλησουμε τα παντα για την επιτυχια, τοτε ισως κατι να αλλαξει....Φιλια πολλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Ρας

Ναι...Ισως το ταξιδει μετραει, ισως και οχι...Αλλα θελουμε καλυτερες βαρκες σιγουρα για να κανουμε τα ταξιδια μας...Ας στρωθουμε να τις φτιαξουμε λοιπον!

Να εισαι καλα φιλε μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Αλς

Και εγω δεν ξερω τι να πω για αυτο...Με πληγωνει αφανταστα...

Ο Αλχημιστης είπε...

@ JonyG

Προφανως λιγο το αλκοολ, λιγο η γενικοτητα πανω στην οποια ηθελα να στοχαστω με εκαναν να μπερδεψω τα πραγματα. Προφανως και δεν γινεται 18-20 να κανεις διδακτορικο. Ηθελα να κανω γενικη παρατηρηση για τα νεα παιδια και για αυτο εβαλα αυτες τις ηλικιες. Σε ευχαριστω για την σημειωση. Να μου εισαι καλα φιλε μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Summertime Blues

Μπορεις να μου πεις περι τινος προκειται γιατι δεν εχω καταλαβει. Να μου εισαι καλα.

Ο Αλχημιστης είπε...

@ .christina

Σκοπος δεν ειναι να απογοητευομαστε καλη μου αλλα να παιρνουμε δυναμη για να φτιαξουμε εναν κοσμο οπως τον θελουμε. Κουραγιο. Φιλια!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Φανη

Αυτο που λες ειναι και η αρχη της δρασης. Να μην ελπιζεις οτι θα αλλαξουν τα πραγματα μαγικα, αλλα οτι θα δωσεις τα παντα στον αγωνα για να αλλαξουν. Χωρις θυσιες τιποτα δεν γινεται. Φιλια πολλα!