Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Εκλαψα

Εκλαψα με λιγμους σημερα.Ειμαι φριχα πιωμενος αποψε. Ηπια 4 μπυρες με 10% vol. Ειμαι τελειως γκολ. Αλλα εκλαψα. Εκλαψα μπροστα στα αφεντικα μου στην Γαλλια, εκλαψα μπρστα στους συναδελφους. Το αλκοολ βγαζει μπροστα ολη την ειλιρκινεια και η γιαγια μου ελεγε οτι πιωμενος βγαζεις τον αληθινο σου εαυτο. Δεν ξερω τι γραφω γιατι με δυσκολια ορθογραφω τις λεξεις. Ειμαι γκλολ που λενε. Δεν εχω συναισθηση τηου τι γραφω. Γραφω ω οπως μου ερψχονται. Αλλα εκλαψα μπροστα στο αφεντικο μου. Και στουτς συνδαλφους. Εκλαψα για την πορεια της χωρας μου. Εκλαψα για την ελλειψη ευκαιριων. Υπαρχουν ανθρωποι καλυτεροι απο εμενα. Δεν τουτς δινονται ευαιριες. Ποναω για αυτους. Εκλαψα με λιγμους. Εκλαψα για πρωτη φορα μες λιγμους για την ελλαδα. Τους ειπα οτι για εμενα δεν ειναι μια χωρα. Ειναι ονοματα και φιλοι. Τους ποναω, τους υποφερω. Ξερω οτι δεν ειναι καλα. Ικετεψα οτι δεν ειναι μια λεξη η χωρα μου, ειναι ανθρωποι με ελπιδες. Ημουν τυχερος που βρεθυηκα στην Γαλλια. Μπορει αλλοι να ηταν καλυτεροι απο εμενα.  Αλλα εμεινα στην ελλαδα. Και εκλαψα πολυ ειλικτινως αποψε. Εκλαψα μπροστα σε ολους τους. Χωτρις ιχνος ντροπης. Ειμαι πιωμενος και λαχανιασμενος. Αλλα ποναω τους ανρθωπους της πατριδας μου. τους ποναω πολυ...Δεν μπορω να γραψω κατι αλλα, οι δυανμιεις που λιγοστευουν...Σας χαιρετω...Εσταξα πολυ κλαμα για την Ελλαδα αποψε. Την αγαπαω αυτη την χωρα. Δεν ειναι ενα ονομα...Ειναι οι φιλοι μου....

25 σχόλια:

Μαρία Νι είπε...

μην κλαις και μην λυπάσαι που βραδιάζει, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί.

dimiscon είπε...

Το κλάμα είναι λύτρωση.

.christina είπε...

Γλυκέ Αλχημιστή!
Αυτό τον κόμπο στο λαιμό τον νιώθω όλο και πιο βαθύ όσο αρχίζω και καταλαβαίνω τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα...θέλω τόσο να φύγω γιατί βλέπω την καταστροφή...θέλω τόσο να συνεχίζω να ελπίζω όμως δεν βλέπω μέλλον...βλέπω όλο μαυρίλα...και λυπάμαι...λυπάμαι γιατί ακούω τον παππού μου να μιλά με τόση αγάπη για τα χρόνια που παλεύαμε να ελευθερωθούμε...μιλάει με μια αγάπη για τη χώρα...που τώρα όπως φαίνεται απλά έχει λησμονηθεί...
Κάποια στιγμή έπρεπε να ξεσπάσεις...όπως και κάποια στιγμή θα ξεσπάσει και η ίδια η χώρα...αυτό τρέμω...
Σου αφήνω ένα γλυκό φιλί και μια αγκαλιά από τη μακρινή Αθήνα...που είναι τόσο υπέροχη τα βράδια...όμως δεν το θυμούνται αυτό πολλοί...

αοράτη είπε...

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η απονιά δε μας τρομάζει
θα έρθει και για μας μια Κυριακή!

Η Ελλάδα οτι κι αν περάσει πάντα θα είναι ζωντανή.

ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ drashstowraiokastro.blogspot είπε...

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς
υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή
όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες.
Πάντα μέσα απο αγώνες.

Marouli είπε...

Μην κλαις.. κανε το κλαμα σου δημιουργια και πραξεις αγαπης.. Οι φιλοι σου σε χρειαζομαστε οποτε ελα οποτε μπορεις πιο γρηγορα!

Σε γλυκοφιλω..

Κ. † είπε...

Με συγκινεί η ανθρωπιά σου.

Πολλές φορές έχω βρεθεί σε παρόμοια θέση.Ακούω καθημερινά για αυτόχειρες,απελπισμένους οικογενειάρχες που δεν έφταιξαν σε τίποτε,ζωές κατεστραμμένες,νέους δίχως μέλλον κι ελπίδες.Μα ξέρεις κάτι;Η δική μου ελπίδα δεν έχει πεθάνει!Καίει μέσα μου ακόμη σαν φωτιά,παρόλο που με πιάνει το παράπονο.Το παράπονο γι' αυτά τα χώματα που άλλοτε ποτίστηκαν με αίμα για χάρη της ελευθερίας,που γέννησαν,μεγάλωσαν και δίδαξαν τη δημοκρατία.Το παράπονο για τόσους αθώους που βλέπουν τις ζωές τους να κυλούν μέσα απ' τα χέρια τους.
Εν τέλει όμως,δεν τους φοβάμαι τους Έλληνες.Τους πραγματικούς Έλληνες!Δεν τους φοβάμαι,κι ας φανώ αφελής.Διότι έτσι έμαθα από μικρή.

Απ' το παράθυρο μου βλέπω την Ακρόπολη φωταγωγημένη.Μετά απ' όλα αυτά,συνεχίζει να υψώνεται περήφανη,επιβλητική.Τα φιλιά μου απ' αυτό το όμορφο σημείο λοιπόν.

Ρασκόλνικωφ είπε...

Φίλε όλοι μέσα μας κλαίμε για τη Ελλάδα μας,βαθιά μέσα μας και θυμώνουμε!!Και παίρνουμε δύναμη να τα αλλάξουμε και να τα κάψουμε τα σάπια και να θυμήσουμε σε όλους τι είναι!!Δε μας πονάνε οι ξένοι,μας ζηλεύουν!!Ο δυτικός πολιτισμός τους είναι βασισμένος στη ζήλεια τους!!Δε θα τα καταφέρουν!!
ΦΤΩΧΟΙ ΑΛΛΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!!

ΥΓ:Δε ξέρεις πόσο θα ήθελα να είμαι και εγώ πιωμένος μαζί σου....

Aγριμιώ είπε...

Είναι φορές που κι εγώ κλαίω και χτυπιέμαι που η μοίρα με έφερε στην άλλη άκρη του κόσμου (βλέπε Αυστραλία), μακριά από φίλους και συγγενείς.. και δεν είναι τόσο οι φίλοι και οι συγγενείς αλλά κι άλλα πράγματα, Αλχημιστή μου.

Είναι που όταν βρέχει εδώ δεν μυρίζει το χώμα "χωριό", και οι ντομάτες τους δεν είναι ούτε τόσο κόκκινες ούτε τόσο γευστικές. Είναι που μέχρι κι ο ουρανός φαντάζει διαφορετικός και οι άνθρωποι είναι πιο συγκρατημένοι κι απρόσωποι απ'ό,τι πίσω στην πατρίδα.

Είναι που δεν μπορώ να βρω ρακί με τίποτα.. αλλιώς απόψε θα'μουν κι εγώ μεθυσμένη, παρηγορώντας σε γλυκά πίσω από την οθόνη του δικού μου υπολογιστή στην τρίτη μεγαλύτερη πλυθυσμιακά Ελληνική πόλη του κόσμου (μετά την Αθήνα και την Θεσ/νίκη).. σε μια γειτονιά που έχει "Έλληνες" χωρίς να είναι Έλληνες. Ντρέπονται να πουν από που κατάγονται.

Κατάντια..

Να μην κλαις, να μην δακρύζεις, να μην αγανακτείς, να μην πονάς... όλα αυτά τα συναισθήματα να τα διοχετεύεις στην δημιουργικότητα, τις επιστήμες, τις τέχνες και να συνεχίζεις άξια το έργο των Προγόνων μας. Να μεταλαμπαδεύεις το Ελληνικό Φως, τις Ελληνικές Αξίες κι Αρχές και τέλος την Ελληνική Γλώσσα στους γύρω σου...

Και να κρατάς πάντα πάνω σου μια χούφτα από το χώμα της πατρίδας σου, όπως ο Καζαντζάκης.

Φιλιά από την βροχερή Μελβούρνη και να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος

ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Δεν έκλαψες!
ΑΝΑΣΑΝΕΣ!
Πνιγόσουν και άνοιξες τα σωθικά σου σε κοινή θέα για να πάρουν αέρα.
Ελπίζω μετά απ'αυτό να είσαι καλύτερα.
Με συγκίνησες τόσο που θα ήθελα να ήμουνα εκεί να σε έπαιρνα αγκαλιά...

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

ετσι μου ρχετε να κλαψω κι εγω τωρα...

Onirokosmos είπε...

Τα δάκρυα είναι για την ψυχή ό,τι το σαπούνι για το σώμα.|Eίναι ίσως ο πιο λυτρωτικός μηχανισμός απελευθέρωσης του πόνου. Και θα συμφωνήσω απόλυτα με τη Λιακάδα, που υποστηρίζει πως είναι ΑΝΑΣΑ. Ανάσα ψυχής..μυαλού...ελπίδας! ΑΝΑΣΑΝΕΣ, καλέ μου? Ελπίζω κι εύχομαι να είσαι καλύτερα σήμερα. Η ελπίδα, ξέρεις, πεθαίνει πάντα τελευταία...

Δανάη είπε...

Είναι φορές που κι εγώ κλαίω για την χώρα μας, για τις δυσκολίες της οικογένειας και των φίλων...Όλοι μας λίγο-πολύ έτσι είμαστε...σίγουρα τα συναισθήματα είναι πιο βαριά για όσους είναι μακριά...

Αλλά, να το ξέρεις, πως όσα και αν περάσουμε θα επιβιώσουμε.
Δε θα χαθούμε,ο λαός της Ελλάδας έχει περάσει πολλά και χειρότερα!

JonyG είπε...

τρομερέ Αλχημιστή είναι ένδειξη μεγάλης Αλήθειας, μεγάλης Ανδρείας, μεγάλου χαρακτήρα το ανδρικό κλάμα...
υποκλίνομαι στην ευαισθησία σου...
υποκλίνομαι στην αγάπη σου για τη χώρα...
όλοι έχουμε κλάψει και κλαίμε τόσο πολύ, όμως τελικά δεν μας αξίζει...
τα δάκρυά μας πρέπει να γίνουν ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ που θα τα αλλάξει όλα...
το χρωστάμε στον εαυτό μας, στα παιδιά μας, στους φίλους μας, στους γονείς μας...

Ξύλινος Ιππότης είπε...

"Την αγαπαω αυτη την χωρα. Δεν ειναι ενα ονομα...Ειναι οι φιλοι μου...."
...
Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
Και σαν πρώτα αντρειωμένη
Χαίρε ω χαίρε ελευθεριά!
...
όσο υπάρχουν άνθρωποι
που κλαίνε για αυτήν την πατρίδα
δεν πρόκειται να πεθάνει!
γιατί είναι η ψυχή που υπάρχει μέσα μας
και μας δείχνει τον δρόμο...

serenata είπε...

Ξέσπασες κι αυτό δεν είναι κακό!
Για την πατρίδα σου έκλαψες, τους φίλους, τους γονείς...
Με συγκίνησες καλέ μου!
Σε φιλώ πολύ!

Άιναφετς είπε...

Απέραντη η θλίψη καρδιά μου...θα δεις όμως πως στο τέλος όλα θα είναι καλά...κι αν δεν είναι καλά, σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμα... κάπως έτσι.
ΑΦιλιά et courrage mon ami!

Ευάγγελος είπε...

Εμείς είμαστε η Ελλάδα, ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να πάμε λίγο ψηλώτερα.

Aerlyn0204 είπε...

Εχω παρα πολυ καλες αναμνησεις και απο δικα μου μεθυσια,που ειναι λιγα και μετρημενα,και απο φιλων...
Ευχομαι να μην ξανανιωσεις τοσο ασχημα για τη χωρα μας και να πανε καλυτερα τα πραγματα και να τη βγαλουμε καθαρη...Καλα εκανες και εκλαψες ωστοσο, βγηκε ολη η ενταση απο μεσα σου.Ελπιζω να εισαι καλα τωρα :)
Τα φιλια μου και ευχαριστουμε απο καρδιας για την υποστηριξη...

'Ανθρωπος στον Πλανήτη είπε...

Καλά έκανες κι έκλαψες, φίλε μου. Καλά έκανες κι ήπιες κι έκλαψες. Όλοι το κάνουμε καμιά φορά. Και μας ανακουφίζει.
Είναι κι άλλοι που κλαίνε καθημερινά μπροστά στις κάμερες. Οι εθνοσωτήρες της Πατρίδας σου. Αλλά τα δάκρυα τους είναι του κροκόδειλου. Ασ'τους να μουσκέψουνε και να πνιγούνε στα δάκρια τους να ησυχάσουμε απο δαύτους.
Κι εμείς κλαίμε αδερφέ μου. Κι όταν έρθεις στην Ελλάδα έλα να κλάψουμε μαζί κι ας είναι και από τα δακρυγόνα.
Μόνο, αν θες τη συμβουλή μου, κλάψε μα μην ξαλαφρώσεις. Κράτα την οργή σου, το θυμό, τη δύναμη και φώναζε παντού πως Ελλάδα είναι η Μαρία, ο Κώστας, η Ελένη, ο Βαγγέλης, ο Αδερφός, ο Φίλος, η Κόρη, η Μάνα, ο Γείτονας, οι Άνθρωποι οι δικοί σου.
Κι εμείς, φίλε, κλαίμε κι ας μας φωνάζει από κει πάνω ο ποιητής "Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαίς". Περιμένουμε μονάχα τη στιγμή που "πετιέται απο ξαρχής, αντριεύει και θεριεύει" και τότε θα δούνε μερικοί πόσα απίδια πιάνει ο σάκος!
Καλά να είσαι φίλε μου
και καλώς σε βρήκα.

Ο Αλχημιστης είπε...

Σας ευχαριστω πολυ ολους για τα λογια σας που ενιωσα οτι ειναι κατευθειαν μεσα απο την καρδια σας. Χαιρομαι που βλεπω οτι υπαροχουν τετοιοι ανθρωποι σε αυτη την χωρα. Και ετσι εχω λογο να ελπιζω ακομα!

Να ειστε ολοι καλα και σας ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου.

The Madhattress είπε...

Να μην αισθάνεσαι άσχημα ... όλες οι κρίσεις ακόμη κι αυτή , θα περάσουν. Αν τα δύσκολα φτιάχτηκαν για κάποιους αυτοί είμαστε σίγουρα οι Ελληνες. Το μυστικό βρίσκεται σε αυτή την τόσο ποιητική φράση που είπες και βρόντηξες τόσο ηχηρά που ήταν σαν να άκουσα τη φωνή σου μέσα από την οθόνη μου " Η Ελλάδα δεν ειναι μια λέξη , είναι οι φίλοι μου, είναι άνθρωποι με ελπίδες" .
Να είσαι καλά .

porcupine είπε...

Δεν πάτε καλά μου φαίνεται!!!Ξεκολλήστε ρε το κεφάλι σας και πείτε επιτέλους ότι ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!Έχω σιχαθεί να βλέπω μαυρίλα και απαισιοδοξία!Τα κατάφεραν οι πρόγονοί μας με τους πολέμους και δεν θα τα καταφέρουμε εμείς;

ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ!!!!!!

Ανώνυμος είπε...

Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά

στον αιθέρα στέκει να και στη θάλασσα μόνη της!


Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός και δικού της μήτε αγάπη μια

μόνο πένθος αχ παντού και το φως ανελέητο!


Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό τα γυρίζω πίσω απ’ τον Καιρό

τους παλιούς φίλους καλώ με φοβέρες και μ’ αίματα!


Μα ’χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί

και στον έναν ο άλλος μπαίνουν εναντίον οι άνεμοι!


Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη συ δοξαστική

μη παρακαλώ σας μη λησμονάτε τη χώρα μου!ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Maria είπε...

Και αυτοί τι είπαν; Οι γάλλοι, Αλχημιστή, τι είπαν; Πως δέχτηκαν τα δικά σου δάκρυα; Με το κρύο χαμόγελο του αμήχανου που θέλει να την κάνει εδώ και τώρα, με το ανθρώπινο χτύπημα στην πλάτη; Πως; Θέλω να μάθω...