Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Που χάθηκε η τόση ευαισθησία θεέ μου;

Γεια σας.
Ήρθα για να σας δείξω ο ίδιος την οδό ονείρων. Δεν ξεχωρίζει...
Είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους δρόμους, της Αθήνας,
είναι ας πούμε ο δρόμος που κατοικούμε, μικρός, ασήμαντος, λυπημένος,
τυραννικός, μα και απέραντα γλυκός.
Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά, πολλές μητέρες, πολλές ελπίδες,
και πολύ σιωπή.
Και όλα σκεπασμένα απο έναν τρυφερό μα και αβάσταχτο ουρανό.
Εδώ, σε αυτό το δρόμο γεννιούνται και πεθαίνουν τα όνειρα τόσων παιδιών,
ίσα με την στιγμή που η αναπνοή τους θα ενωθεί με το ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου. και θα χαθεί.
Όμως την νύχτα δεν τους πιάνει ο ύπνος, και όταν δεν ονειρεύονται τραγουδούν.


--Μάνος Χατζιδάκις, Οδός Ονείρων.


 


Αφιερωμένo στα όνειρα μας, όσα ήρθαν, έφυγαν και θα ξανάρθουν. Γιατί το ανεκπλήρωτο πάντα επιστρέφει ψάχνοντας την δικαίωση...

Και όταν πεθαίνουν αυτοί που λάμπουν ο κόσμος γίνεται ακόμα πιο σκοτεινός. Θα απαιτείται μεγάλη προσπάθεια από το σύμπαν να γεννά την αρετή και την τέχνη στους ανθρώπους, για αυτό το κάνει τόσο σπάνια.

"Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά, κάθε δρόμος μια καρδιά για τα παιδιά.."

Καλό σας βράδυ...

10 σχόλια:

Ρασκόλνικωφ είπε...

Λατρεμένο τραγούδι!!:):):)

Ο Χατζηδάκις πέθανε νωρίς ενώ τα κοράκια μένουν εδώ και μας βασανίζουν με την ηλιθιότητα τους!!Αλίμονο!!

Καληνυχτω΄!!

Ἅ λ ς είπε...

οι μικροί μας παράδεισοι είναι οι γειτονιές που μεγαλώσαμε, παίξαμε, ονειρευτήκαμε, ερωτευτηκαμε, πονεσαμε. Ίσως καμιά φορά να είναι και οι μικρές κολάσεις μας...

Φανή είπε...

ταυτοχρονα μου εφερες ασυναισθητα στο μυαλο και 'το βαλς των χαμενων ονειρων'..

καληνυχτααα :)

Δανάη είπε...

Πόσο λατρεύω τον Χατζιδάκι;

Ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσει μια βραδιά.
Καληνύχτα :)

ασωτος γιος είπε...

σημερα υπαρχουν πια μονο δρομοι με αστεγους και πεινασμενους, δρομοι οπου πηδανε απο τα μπαλκονια ανθρωποι απελπισμενοι, δρομοι οπους σε μαχαιρωνουν για λιγα ευρω, δρομοι ονειρων... δεν υπαρχουν.

Μαρία Νι είπε...

που είναι αυτή η οδός ονείρων;εγώ δεν την βρίσκω.

AnD είπε...

Κάποια όνειρα μπορεί να ξαναγυρνούν δίνοντάς μας την ευκαιρία να τα εκπληρώσουμε. Κάποια άλλα, τα πραγματικά ανεκπλήρωτα, μπορεί να σαλπάρουν για έναν κόσμο όπου μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Αυτό δε χρειάζεται να μας στεναχωρεί. Μπορεί κι εμείς να είμαστε πλάσματα εκείνου του κόσμου και να μην το ξέρουμε. Μπορεί μάταια να προσπαθούμε να κρατηθούμε ζωντανοί σε μια κόλαση που όμως μοιάζει τόσο όμορφη. Και ίσως, πάλι μάταια, να προσπαθούμε να φτιάξουμε πάνω της τον παράδεισό μας γιατί είναι μόνο μια κόλαση και είναι η ωραιότερη κόλαση που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Καλημέρα!

Silena είπε...

ΥΠΕΡΟΧΗ η ανάρτησή σου, να είσαι καλά, μου ανέβασες τη διάθεση

πολλά φιλιά

Levina είπε...

Αλχημιστή , αυτές οι γειτονιές χάθηκαν πια ... όπως και οι άνθρωποι που μοίραζαν μεταξύ τους ένα κομμάτι ψωμί και έλεγαν τα πράγματα με το ονομά τους ! Σίγουρα δεν θέλεις να τα πω κι εγώ, θα με κόψει η λογοκρισία ...
Κόλαση ή Παράδεισος, εμείς τα φτιάξαμε, εμείς θα τα λουστούμε ...

τα φιλιά μου
Καλό Σαββατοκύριακο :))

Aerlyn0204 είπε...

Παντα με συγκινει αυτο το κομματι...
Διαβαζοντας και τα λογια σου προβληματιζομαι εντονα...Λες κι εμενα το δικο μου ανεκπληρωτο να επιστρεψει για να βρει τη δικαιωση του?Τι να πω...Θα δειξει...
Απο τις πιο ομορφες αναρτησεις σου...
Καλημερα...