Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Κρατα και λιγη αποσταση...δεν κανει κακο.

Δεν θελω παλι να γκρινιαζω αλλα να εδω το εχω και δεν μπορω να το κρατησω. Εξαλλου εδω δεν γραφω οτι νομιζω οτι θα ειναι αρεστο αλλα αυτα που σκεφτομαι στην πραγματικοτητα. Και που λες εμαθα και εγω για τον χαμο του Δημητρη του Μητροπανου. Στεναχωρεθηκα πολυ γιατι μου εβγαζε κατι πολυ λεβεντικο αυτος ο ανθρωπος, μια ειλικρινεια και μια λεβεντια. Αλλα δεν θελω να μιλησω για αυτο, οι περισσοτεροι bloggers εκαναν πολυ ομορφα αφιερωματα σε αυτον τον υπεροχο ερμηνευτη. Εκει που ηθελα να σταθω ειναι κατι πολυ γενικοτερο και εχει να κανει με την γενικη εικονα που υπαρχει οταν πεθαινουν ανθρωποι που εκτιμα και αγαπα ο κοσμος. Βλεπεις το νεκροταφειο γεματο με κοσμο, σε σημειο ασφυξιας, ουτε χιλιοστο αδειο. Και εβλεπα το βιντεο απο την κηδεια του Μητροπανου και αυθορμητα σκεφτηκα: ¨θεε μου τι πανηγυρι που θελουμε να τα κανουμε ολα στην ζωη". Και εξηγουμαι αμεσως: οταν καποιος πεθαινει, γνωστος η αγνωστος, καλλιτεχνης η μη, η οικογενεια του εχει αναγκη να θρηνησει τον νεκρο σε κυκλο οικογενειακο. Θελει να θρηνησει με ησυχια, να πονεσει βουβα για τον νεκρο, να ζησει μερικες στιγμες ακομα πριν τον θαψει. Και φανταζομαι την κατασταση αυτων των ανθρωπων της οικογενειας του νεκρου να εχουν αλλους δυο χιλιαδες τριγυρω που να κλαινε, να τραγουδανε, να ταραζουν την ατμοσφαιρα με μοιρολογια και τραγουδια. Και αναρωτιμαι πως θα ενιωθα εγω. Θα ενιωθα οτι δεν μπορω να εχω λιγες προσωπικες στιγμες με τον ανθρωπο μου, να μπορω να μεινω λιγο μονος με ανθρωπους που τον ηξεραν, τον εζησαν και τον πονανε. Τι καρναβαλι ειναι αυτο ρε παιδι μου να γινεται αυτος ο χαμος στην πιο τραγικη στιγμη της ζωης ενος ανθρωπου? Να ερχονται ολοι οι "καλλιτεχνες" με κατι μαυρα γυαλια μεγαλυτερα απο το κεφαλι τους, δηθεν για να κρυβουν την θλιψη και τα δακρυα τους, να στελνουν στεφανια 100 μετρα με το ονομα τους γραμμενο με χρυσα γραμματα και να λενε ενα σωρο λογια για το πως γνωρισαν τον νεκρο, ποσους δισκους εκαναν μαζι και ποσο θα τους λειψει. Μα δεν μπορει να θρηνησει καποιος ουτε τον νεκρο του με ησυχια και αξιοπρεπεια? Ενταξει καταλαβαινω οτι πολλοι ειμαστε που εκτιμουσαμε και αγαπουσαμε τον Μητροπανο σαν καλλιτεχνη αλλα δεν θα πηγαιναμε ποτε στην κηδεια του. Αν θες πραγματικα να αφησεις ενα λουλουδι μπορεις να το κανεις μια αλλη μερα, χωρις τις καμερες, χωρις την βαβουρα, χωρις τον κοσμο. Με την ησυχια και την σοβαροτητα που απαιτει η στιγμη. Για εμενα το να αποχαιρετας τον νεκρο σου ειναι μια στιγμη που δεν μοιραζεται παρα μονο με πολυ κοντινα και αγαπημενα προσωπα. Ειναι μια στιγμη ιερη, προσωπικη, τραγικη πανω απο ολα. Πως ειναι να την κανουμε τοσο υπερβολικη με τον συγχρωτισμο και τις λεξεις μας δεν μπορω να καταλαβω. Τεσπα...Μπορει ολα αυτα να ειναι υπερβολικα και δεχομαι ευχαριστως αλλες αποψεις. Απλα δεν ξερω...Κατι με επιασε και αηδιασα με ολη την εικονα που ειδα. Σας αποχαιρετω με ενα τραγουδι, ισως οχι απο τα πιο γνωστα του, αλλα προσωπικα πολυ αγαπημενο...

14 σχόλια:

Λίζα είπε...

Θα συμφωνήσω... Κάτι τέτοιες μέρες ο κάθε "μαϊντανός" της σοου-μπιζ πηγαίνει στην κηδεία -δήθεν περίλυπος- ντυμένος λες κι έχει βγει από τη "δυναστεία" και προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή επάνω του.. Δε λέω, αν ήμουν συγγενής του Μητροπάνου π.χ. θα με συγκινούσε η αγάπη του κόσμου(εννοώ τους θαυμαστές, όχι τους "δήθεν φίλους"), αλλά σίγουρα θα με εκνεύριζε η κηδεία ενός δικού μου ανθρώπου να γίνει πανηγυράκι...

.christina είπε...

Έχεις τόσο δίκιο. Πιο πολύ θύμιζε συναυλία, παρά κηδεία. Εντάξει, δεν μπορώ να πω. Και εγώ στενοχωρήθηκα που χάθηκε ένας τόσο σπουδαίος και αληθινός άνθρωπος, κόσμημα του πολιτισμού μας, όμως η δική μου στενοχώρια δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή των δικών του ανθρώπων. Και πιστεύω κανενός θαυμαστή του.
Δεν ξέρω πως θα ένιωθα εάν ήμουν στη θέση της οικογένειάς του. Ξέρω απλά πως οι εικόνες που προβάλλονταν την Πέμπτη με απογοήτευαν και κάπου με θύμωναν.
Νιώθω πως έχουμε αφήσει την υποκρισία να εισχωρήσει αρκετά βαθιά...και λυπάμαι.
Καλό βράδυ!

Ἅ λ ς είπε...

νομιζω πως αν το ζητουσαν δε θα υπηρχαν καμερες... οσο για το λαο δεν ειναι ωραιο αυτο το αυθορμητο; αν ημουν αθηνα θα πήγαινα και γω!

ειναι η οπτικη του καθενος :)

serenata είπε...

Πέρασα να πω μια καλημέρα...περασμένες 12....
Φιλάκι:)

JonyG είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
JonyG είπε...

θα συμφωνήσω ΑΠΟΛΥΤΑ! έτσι είναι...και γω τον λάτρευα, και γω ήθελα να πάω αλλά δεν πήγα ακριβώς για αυτό...
τρελλός κανιβαλλισμός της μνήμης του νεκρού είναι όλο αυτό...η Λιζα στο σχόλιο της τα είπε τέλεια..."Δυναστεία" την έχουν δει κάποιοι...
οι κηδείες δεν είναι κόζμικ ιβέντ...αλλά μερικοί έτσι το αντιλαμβάνονται...
και ο απλός κόσμος, όσο και το αυθόρμητον να είναι αληθινόν, δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ο εκλιπών μπορεί να ήταν δημοφιλής, αλλά πρώτα είχε οικογένεια...
προσωπικά, θα πάω αύριο, μεθαύριο για ένα λουλούδι...
στα νεκροταφεία πάντα αθόρυβα πρέπει να πηγαίνεις...

ΕΚΦΡΑΣΟΥ είπε...

εν μερει συμφωνω. απ την αλλη ομως οχι. δεν ειμαι και σιγουρη ακομα. απλα πιστευω πως οσοι πηγαν εκει για να τον θρηνησουν και να τον αποχαιρετησουν με το τροπο που πρεπει το εκαναν κι αυτο γιατι οσο κοσμο και να χει γι αυτους υπηρχε μονο ο νεκρος και κανενας αλλος. απ την αλλη συμφωνω στο οτι καταληγει μια κηδεια να μοιαζει με πανηγυρι αλλα οχι εσκεμμενα. απλα καταληγει...

Levina είπε...

Καλέ μου Αλχημιστή θα συμφωνήσω απόλυτα με την Εκφράσου ...
Οι δικοί του άνθρωποι δεν είχαν μάτια και αυτιά για τον κόσμο, τον δικό τους άνθρωπο πενθούσαν , όταν θάβεις τον γονιό σου σε νοιάζει αν έχει έρθει η δεκατητέταρτη κουτσομπόλα θεία ή η γειτονιά που δεν ξέρεις κανέναν? Οχι βέβαια, ούτε βλέπεις, ούτε ακούς εκείνες τις δύσκολες ώρες και για σκέψου πάλι πως θα ήταν να κηδευτεί ένα πρόσωπο που έχει προσφέρει τόσα πολλά στον κόσμο χωρίς τον κόσμο του? Απλά όπως λέει και η Εκφράσου, καταλήγει έτσι!
Τώρα για τους δήθεν που ψάχνουν την προβολή τους...τι να πω!

porcupine είπε...

Αναγκαίο κακό θα πω εγώ!!!Όπως γέμιζε γήπεδα εν ζωή, έτσι και στον θάνατο.Δεν γίνεται να κρατήσεις τον κόσμο μακρυά.

Ρασκόλνικωφ είπε...

Έχεις δίκιο για όλα αν και για τους ανθρώπους είναι λίγο σχετικό!!Για τα πανηγυρια συμφωνώ και ειδικά στην τηλεοραση!!Ρε να βλεπεις όλες τις μεσημεριανατζούδες να είναι λυπημένες στην τρίχα και να μας κάνουν και αφιερωμετα με την δηθεν λυπη κανονική κοροιδια!!¨Ασε,άσε!!

Εξάλλου για αυτό υπάρχουν τα κηδειοχαρτα που λένε οι τεθλιμμένοι συγγενείς και φίλοι!!!Αλλά στη χώρα αυτή τα νοήματα έχουν ξεφτίσει και οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους!!

Σε χαιρετώ!

Phantomas είπε...

ένας ωραίος που εβασίλεψε.. δε μου άρεσε ειλικρινά ποτέ..ο Μητροπάνος.Αλλά τον θεωρούσα βασικό εκπρόσωπο της Ελληνικής λαικής Μουσικής...Η κηδεία κατέληξε θέαμα τηλεθέασης κλασσικά.Δεν είναι ανάγκη να θυμόμαστε κάποιον όταν πεθαίνει..αλλά δυστυχώς την αξία κάποιου τη συνειδητοποιούμε με την απουσία-τον θάνατο! φιλιά......

ασωτος γιος είπε...

νομιζω οτι τετοιες προσωπικοτητες ανηκουν θελουν δε θελουν πια σολο το κοσμο
αν ηθελε η οικογενεια μια κλειστη κηδεια θα το εκανε
δυστυχως ετσι γινεται με τα δημοσια ατομα

Aγριμιώ είπε...

Δεν είσαι υπερβολικός, κι εγώ την ίδια άποψη έχω. Σεβασμός στο πρόσωπο που έφυγε και στους συγγενείς οι οποίοι χρειάζονται χρόνο και χώρο για να βιώσουν αυτή την απώλεια..

Aerlyn0204 είπε...

Εχεις δικιο...Αλλα ειναι το τιμημα -ας πουμε- που εχουν ολοι οι διασημοι και αγαπημενοι καλλιτεχνες...