Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Δασκαλος

Εισερχεσαι στην αιθουσα. Αιθουσα θερμη παρα το κρυο, που την ζεσταινουν ανθρωπινες καρδιες που χτυπουν.

Εδω ειναι ο φυσικος σου χωρος. Ειναι το πεδιο της μαχης σου. Κοιτας τα προσωπα των ανθρωπων που καθονται στα θρανια απεναντι σου. Ανθρωπων που η πολιτεια σου εμπιστευτηκε για να τους διαμορφωσεις νου και προσωπικοτητα. Να τους πλασεις οπως ο λιθοξοος την πετρα. Και μετα να φτιαξεις αγαλματα ζωντανα.

Οταν μπαινεις στην αιθουσα αφηνεις την ταυτοτητα σου εξω. Δεν εισαι ο Χ, εισαι ο ιερεας και κοινωνος της γνωσης. Καλεισαι να ανταπεξελθεις στο πιο δυσκολο επαγγελμα που γεννησε η κοινωνια των ανθρωπων: να ετοιμασεις την κοινωνια του μελλοντος, να ξεπερασεις το παρελθον και να διαμορφωσεις το μελλον. Πιο ιερος ο ρολος σου απο ολους τους ιερεις των θρησκειων μαζι.

Η κοινωνια σε ξεχωρισε και σε τιμησε δινοντας σου το πιο δυσκολο εργο, σου εμπιστευτηκε την αφροκρεμα της, τα νεα παιδια. Και εσυ πρεπει να φανεις ανταξιος της υψηλοτερης τιμης που ελαχε να δωσει ποτε ανθρωπος σε ανθρωπο.

Ξερεις το νου του ανθρωπου, ξερεις την αλληλουχια την γνωστικη, το πως το αλογο ζωο γινεται ανθρωπος, πως αποκτα γνωστικη συνειδηση, πως θωπευει την γνωση, πως την αγκαλιαζει, πως ερωτοτροπει μαζι της. Ξερεις περισσοτερο απο τον καθενα την αφορητη ηδονη που προκαλει η γνωση. Ξερεις οτι φυσει ο ανθρωπος ειναι ον που αναρωτιεται, που αποζητα να μαθει. Το ειδες στον εαυτο σου, καθως περνουσες την πολυχρονη διαδικασια μυησης στην τεχνη του διδασκειν, στην διαδικασια αναζητησης της γνωσης και της αληθειας.

Νιωθεις τον εγκεφαλο σου, νοθρο πριν μπεις στην αιθουσα, τωρα να αρχιζει να πυρπολειται. Καταλαβαινεις την σημασια αυτου που προκειται να πραξεις. Το μυαλο σου δουλευει πυρετωδως σκεφτεται, αναλυει. Εννοιες, συμβολα, σκεψεις. Πρεπει να βρεις τον τροπο να προσφερεις την γνωση σου, και να βαλεις τα θεμελια ωστε η μαθητες σου να σε ξεπερασουν στο μελλον. Να μην τους εισαι αναγκαιος.

Δεν νιωθεις ντροπη η ζηλεια που καποιοι θα σε ξεπερασουν στο μελλον. Εχεις συμφιλιωθει με την ιδεα αυτη, την εζησες στο πετσι σου σε ολη την εκπαιδευση σου οτι η γνωση ποτε δεν ειναι τελειωτικη, ειναι μια συνεχης κινηση, μια ροη. Εχεις μαθει να ταπεινωνεσαι οταν καποιος αλλος γνωριζει καλυτερα απο εσενα, εχεις μαθει να εισαι μετριοπαθης, δεν γνωριζεις απο αλαζονεια. Εχεις φαει τα μουτρα σου τοσες φορες και εχεις σηκωθει με συγκρατημενη περηφανια. Περηφανια του ανθρωπου που γνωριζει να παραδεχεται οτι δεν γνωριζει. Η υψιστη μετριοφροσυνη. Εχεις μαθει να δεχεσαι και να τιμας αυτον που ειναι καλυτερος απο εσενα, σαν μια φυσικη πραγματικοτητα.

Και οντας εξασκημενος στην μετριοπαθεια και διωχνοντας την επαρση και την αλαζονεια που θα πηγαζε απο μια σχεση εξουσιας ως προς του μαθητες σου τους κοιτας εναν εναν.

Εδω ειμαστε συντροφοι, φιλοι, συνοδοιποροι. Εσυ και οι μαθητες εισαστε σε σχεση ισου προς ισο. Στην πορεια της ανακαλυψης και της γνωσης πηγαινετε παρεα, οχι ο ενας μπροστα και οι υπολοιποι απο πισω σαν το κοπαδι που ακολουθει τον βοσκο, αλλα ολοι μαζι. Οι μαθητες δεν σε ακολουθουν απο υποχρεωση, δεν ειναι δουλοι, υποτακτικοι σου. Ανακαλυπτεις μαζι με τους μαθητες σου, καταβαλλεις και εσυ κοπο πνευματικο οπως και αυτοι στην πορεια της διδασκαλιας. Αλλης φυσης κοπο αλλα το ιδιο επιπονο. Δεν διδασκεις απο εδρας. Δεν εισαι εσυ εκει ψηλα και αυτοι κατω, δεν παριστανεις την αυθεντια! Αλιμονο! Πως θα μπορουσες να υποπεσεις σε αυτο το μεγιστο ατοπημα?

Τοσα χρονια στην δυσκολη πορεια της γνωσης ξερεις πολυ καλα, χωρις να στο εχει πει κανεις αλλα οντας σιγουρος για αυτο, οτι δεν υπαρχουν αυθεντιες στα ζητηματα του πνευματος. Η μονη αυθεντια που μπορει να υπαρξει ειναι αυτη που πηγαζει απο την βια που απορρεει απο την θεση εξουσιας και εισαι αρκετα ωριμος να μην κανεις αυτο το λαθος. Να γινεις υβριστης.

Εισαι ο θιασωτης των μουσων, και κρατας το πνευμα σου καθαρο, κρυσταλλινο, αμολυντο. Εισαι σε εγρηγορση συνεχως, δεν ενδιαφερει ποσες ωρες εκανες μαθημα πριν. Καθε φορα που μπαινεις σε αιθουσια διδασκαλιας φορας τον νοητο μανδυα του ιερεα που μπαινει στο ιερο. Με την σοβαροτητα, την προσηλωση και το παθος που το λειτουργημα σου επιτασσει.

Θες να διδαξεις την κρυσταλλινη σκεψη, την αυστηρη σκεψη, επικοινωνεις με τους μαθητες, χρησιμοποιεις την γλωσσα ικανα, αυστηρα, με ακριβεια. Ειναι δυσκολο, το γνωριζεις, να μεταφραζεις τις σκεψεις σε λεξεις. Ολη σου η προσοχη ειναι στραμμενη στο πως θα γινεις κατανοητος, σαφης, ξεκαθαρος. Αμφισημιες δεν χωρανε και αν αυτες υπαρχουν πρεπει να εξαλειφονται μολις εντοπιστουν.

Χειριζεσαι τον λογο αψογα, σαν χειρουργικο μαχαιρι, επικοινωνεις τις λεξεις, συνδιαλεγεσαι με τους μαθητες, αναζητας και εσυ μαζι με αυτους. Πρεπει να γινεις κατ' αναγκη κατανοητος, αν φυγεις και δεν εχεις γινει εχεις αποτυχει στο ρολο σου.

Κατανοεις τις διαφορετικες νοητικες ικανοτητες των μαθητων σου. Αλλες πιο ανεπτυγμενες, αλλες λιγοτερο. Δεν ξεχωριζεις, δεν κατατασσεις σε κατηγοριες, δεν κρινεις. Ξερεις οτι ως προς τις δυνατοτητες μας ειμαστε ολοι διαφορετικοι. Το δεχεσαι, δεν θες να τα εξομοιωσεις ολα αλλα θες να κανεις το καλυτερο που μπορεις για καθε μαθητη.

Ακους τις ερωτησεις των μαθητων σου με προσοχη, χωρις να τις κρινεις ως αφελεις η οτιδηποτε. Τιποτα δεν ειναι αφελες, ολοι ειναι εδω για να μαθουν, για να γνωρισουν. Και γνωριζεις οτι τιποτα αφελες δεν υπαρχει στην αναζητηση της γνωσης και της αληθειας.

Ιδεες ξεχυονται εκατερωθεν, το πνευμα διαπαιδαγωγειται, διαμορφωνεται, ασκειται στην παλαιστρα της αναζητησης, πεφτει και σηκωνεται εκ νεου. Αγαστη η διαδικασια, ομορφη, ιερη.

Σε αντιθεση με την βια του κρατους το σχολειο ειναι ο χωρος που δημιουργουνται οι ελευθεροι ανθρωποι, παντα εκει δημιουργουνταν. Εκπαιδευονται να μην φοβουνται την εξουσια, να ρωτανε, να αμφισβητουν, να αμφιβαλλουν, να ζουν χωρις να ειναι σιγουροι για τιποτα. Οι μαθητες μαθαινουν πως να μαθαινουν, μαθαινουν πως ρεει η σκεψη, με αυστηροτητα, συνοχη, αναγκαιοτητα.

Γνωριζεις οτι δεν μαθαινουμε για να μαθαινουμε αλλα μαθαινουμε για να ζουμε, μαθαινουμε για την ζωη. Δεν μαθαινουμε μονο για να βρουμε μια δουλεια, εναν τροπο βιοπορισμου, εναν τροπο απλα να ειμαστε χρησιμοι στην κοινωνια. Μαθαινουμε και επειδη ετσι ειναι η φυση του ανθρωπου, μαθαινουμε να σεβομαστε την φυσικη ροπη που μας ριχνει να κολυμπησουμε στο αγνωστο. Δεν υπαρχει μονο υλιστικη διασταση της γνωσης, το να επιβαλλεις την βουληση σου στο περιβαλλον και να το διαμορφωνεις κατα το δοκουν. Υπαρχει και η βαθεια, ατελειωτη εσωτερικη διασταση του να μαθαινεις και να αναζητας.

Πανω απο ολα σπερνεις τον σπορο στους μαθητες που θα τους οδηγει εφ' ορου ζωης στη αναζητηση της αληθειας. Αναβεις την σπιθα μεσα τους. Δεν μπορεις να τους διδαξεις τα παντα, το γνωριζεις. Θα ησουν τουλαχιστον αφελης να νομιζεις το αντιθετο. Απλα τους δινεις τα βασικα εργαλεια που θα χρειαστουν στην ζωη τους. Τα υπολοιπα θα τα αναλαβει η φυση του ανθρωπου.

Δεν εισαι περιορισμενος μονο στο αντικειμενο του μαθηματος, το πνευμα σου ειναι ελευθερο, αγριο, ατιθασο. Το αφηνεις να περιπλανηθει ελευθερα απο τον εναν γνωστικο τομεα στον αλλον. Συνδιαζεις, ενωνεις τα γνωστικα αντικειμενα, δεν κατακερματιζεις, δεν διαιρεις. Γνωριζεις οτι η φυση ειναι ενιαια και ακεραιη και αυτη η αντιληψη πρεπει να περασει και στους μαθητες. Οχι θετικες επιστημες και θεωρητικες επιστημες. Αλλα ενιαια η αναζητηση του ανθρωπου. Βρισκεις ευκαιρια να ενταξεις στο ιδιαιτερο γνωστικο σου αντικειμενο και αλλα αντικειμενα. Δινεις την εικονα της ολοτητας στους μαθητες.

Περνα η ωρα...Μιλας, σκεφτεσαι, κοπιαζεις, το μυαλο σου σε εξαρση....Χτυπα το κουδουνι. Καθεσαι στην καρεκλα. Οι μαθητες ξεχυνονται με χαρα στο προαυλιο του σχολειου. Τους κοιτας και χαμογελας. Ξερεις οτι περα απο την γνωση υπαρχει και το παιχνιδι, η κοινωνικη συναναστροφη, οι φιλιες, ο ερωτας ολα αυτα. Δεν ειναι ολα μαθηση. Η ζωη του ανθρωπου ειναι ολοκληρη, ενιαια, πρεπει να ειναι πληρης, γεματη. Δεν επιχειρεις να χωρισεις το σχολειο απο την ζωη. Ολα ειναι ζωη, και αυτος ειναι ο τελικος σου στοχος: να διδαξεις για την ζωη, την χαρα της ζωης, την ομορφια της, αλλα και την δυσκολια, τον πονο, την απογοητευση. Προσπαθεις να δωσεις στους μαθητες τα εφοδια για να ζησουν την ζωη στην ολοτητα της, μετα πανω και τα κατω της. Εξαλλου περα απο δασκαλος εισαι και παιδαγωγος. Με την σημασια που τοσο παλια εδωσαν οι ελληνες σε αυτη την λεξη.

Σκυβεις το κεφαλι σου και ηρεμεις. Ηταν μια ωρα παθους και εντασης, εξαντλητικη για εσενα οσο και για τους μαθητες. Σηκωνεσαι, αποχωρεις απο την αιθουσα...


Και γινεσαι ο Χ παλι.

Υ.Γ. Αφιερωμενο με εκτιμηση στην blog-οφιλη AnD που απο οτι εχω καταλαβει συμμεριζεται το ιδιο παθος για την παιδεια και την εκπαιδευση με εμενα.

22 σχόλια:

voulaki είπε...

Είμαι εκπαιδευτικός, και μάλιστα απο εκείνους που λατρεύουν αυτή τη μαγική στιγμή της διδασκαλίας...

Πανέμορφο το κείμενό σου...!

Καλή σου μέρα Αλχημιστή!

Silena είπε...

Αλχημιστή μου, περιέγραψες την ιδανική προσωπικότητα ενός ιδανικού εκπαιδευτικού που έχει πάρει στα χέρια του όπως λες τα νιάτα για να τα γαλουχήσει και να τα κάνει ανθρώπους με κρίση, ήθος και ΠΑΙΔΕΙΑ. Με λύπη μου όμως διαπιστώνω και ως εκπαιδευτικός και ως μητέρα πως το ιδανικό δεν υπάρχει, μακάρι να υπήρχε έστω και σε μικρό βαθμό!

προσπαθώ και όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο όμως η παιδεία στη χώρα μας νοσεί σοβαρά. Θεωρώ ήρωες τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται στα δημόσια σχολεία και πάντα προσπαθώ σαν μητέρα δυο μικρών μαθητών να είμαι κοντά τους και να τους υποστηρίζω. Όμως δεν φτάνει αυτό :(

ας μην είμαι τόσο απαισιόδοξη, σου εύχομαι καλημέρα και να μην χάσεις ποτέ αυτό το πάθος που έχεις

φιλιά

AnD είπε...

Εξαιρετικό το κείμενό σου. Συγκινητικό θα έλεγα...
Ξέρεις, υπέρχει κάτι που με κάνει να νιώθω αισιόδοξη παρόλο που η πραγματικότητα είναι σκληρή. Οτι υπάρχουν κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις. Και το ακόμα πιο σημαντικό: οτι όλοι μας έχουμε γνωρίσει έστω έναν καλό δάσκαλο. Αυτό δεν είναι υπέροχο;
Φυσικά η Παιδεία είναι τόσο σημαντική που δε θα έπρεπε να μιλάμε για φωτεινά παραδείγματα. Θα έπρεπε να είναι όλοι Δάσκαλοι πραγματικοί.
Όχι μόνο οι παιδαγωγοί μα και όλα τα λειτουργήματα θα έπρεπε να ασκούνται από ανθρώπους με αυτό το αίσθημα ευθύνης που περιγράφεις. Αυτό όμως δεν είναι τόσο γνώση όσο ηθική. Και αρχή της Ηθικής είναι η Παιδεία. Γι'αυτό και η Παιδεία είναι ό,τι πιο σημαντικό.
Επομένως ο καλός ο δάσκαλος είναι αυτός που θα βγει από μια καλή παιδεία, δηλαδή έχει να κάνει με το αβγό και την κότα γι'αυτό και το ζήτημα είναι τόσο δύσκολο.
Όπως ακριβώς και οι γονείς και το θέμα που συζητούσαμε στην προηγούμενή σου ανάρτηση. Τ'αβγό και η κότα κι εδώ. Και πάλι η Παιδεία να πρωταγωνιστεί.
Θα μπορούσα να σκεφτώ χίλιες δικαιολογίες για τον δάσκαλο που ήθελε να περάσει κάπου αλλού και τελικά συμβιβάστηκε μ'αυτό το επάγγελμα ή για τον δάσκαλο που ξεκίνησε με όρεξη και τα έχει παρατήσει, ειδικά μέσα στο πλαίσιο που καλείται να λειτουργήσει στο ελληνικό κράτος. Όμως δεν ξέρω κατά πόσο ισχύουν οι οποιεσδήποτε δικαιολογίες...
Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι όλοι ενεργά να συμμετέχουμε στην Παιδεία. Πρώτα σαν γονείς, αυτό είναι το σημαντικότερο. Κι έπειτα να απαιτούμε το καλύτερο για τα παιδιά μας και για εμάς. Να μη συμβιβαζόμαστε ή να απογοητευόμαστε. Να θεωρούμε αυτονόητα κάποια πράγματα αλλά να τα διεκδικούμε όταν δεν υπάρχουν.

Θεωρώ πολύ σημαντικό να καταργηθούν οι πανελλήνιες εξετάσεις και το κάθε παιδί να σπουδάζει αυτό που επιθυμεί. Τότε μόνο θα μπορέσει να διατηρήσει και να φουντώσει τη φλόγα μέσα του. Όμως και μέσα στις σχολές να γίνεται δουλειά όχι απλή διεκπεραίωση ενός προγράμματος σπουδών.
Αν λοιπόν οι γονείς φροντίσουν ώστε τα παιδιά να έχουν ανοιχτούς ορίζοντες και να τα βοηθήσουν να ανακαλύψουν τις δεξιότητές τους χωρίς να τους σπρώχνουν προς τα δικά τους όνειρα, αυτά θα κάνουν τις επιλογές τους.
Στη συνέχεια η Εκπαίδευση δε θα γκρεμίσει τα όνειρά τους με αποστηθίσεις και άχρηστες εξετάσεις. Το πιο σημαντικό είναι οτι θα είναι άνθρωποι με επιλογές και ξεκάθαρες ευθύνες.
Έπειτα τα Πανεπιστήμια θα τους μάθουν όσα χρειάζεται για να προσφέρουν στον τομέα τους.
Και θα κάνουν αυτό που θέλουν με όρεξη κι αγάπη.
Απλά δε φαίνονται όλα;

Ποιό είναι το τοπ επάγγελμα που θα επέλεγαν τα παιδιά αν δεν υπήρχαν οι εξετάσεις; Η Ιατρική; Πιστεύω πως αν οι γονείς κάνουν καλή δουλειά δε θα συνωστιστούν όλα τα παιδιά στην ιατρική. Ένα παιδί θέλει να γίνει ξυλουργός, θέλει να γίνει αστρονόμος. Μπορεί να θέλει να φωτογραφίζει λουλούδια...
Αν το στηρίξουμε θα το κάνει.
Έστω όμως οτι θέλουν όλα να μπουν στην Ιατρική. Ας μπουν! Θα βγουν γιατροί αυτοί που θα είναι ικανοί. Θα απορροφηθεί τελικά ένα μέρος αυτών. Οι υπόλοιποι θα έχουν αλλάξει όνειρο και θα ακολουθήσουν μια άλλη πορεία. Πού είναι το κακό;
Ο καθένας θα έπρεπε να προσφέρει από εκεί που παίρνει χαρά. Να μη γίνεται αγγαρεία καμία δουλειά. Γιατί η δουλειά μας είναι η μισή ζωή μας και η ζωή είναι τόσο μικρή για να είμαστε κατά το ήμισυ δυστυχισμένοι...

Συγγνώμη για τη φλυαρία.
Φιλιά!

Η Μάγκα Δάγκα είπε...

Eίμαι εν δυνάμει Νηπιαγωγός και μάλλον δε θα γίνω ποτέ εν ενεργεία.. πολύ ωραία ανάρτηση με έκανες να το φανταστώ διαβάζοντας το αφού δε μπορώ να το βιώσω!!!

porcupine είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
~* είπε...

Οι Δάσκαλοι
Του Γιάννη Ποταμιάνου
Δάσκαλοι Προμηθείς Κάθε βράδυ τάπητες υφαίνουμε,Με ανεκπλήρωτα όνειρα και τις στερήσεις μαςΚάθε πρωί τουφεκίζουμε τα όνειρά μαςΜε την πλάτη στημένα στον μαυροπίνακα Χρόνια ατέλειωτα στο ίδιο μονοπάτιΜε επιμονή χελιδονιού Φωλιές χτίζουμε με λέξειςΜε ουσιαστικά, ρήματα και επιρρήματα Κεντάμε με υπομονή, αράχνης Συναρτήσεις και εξισώσεις Εργαλεία κέρδουςΑνταλλάξιμαΣε ελεύθερες αγορέςΣε σκλαβοπάζαρα ανθρώπωνΣε αρένες πάλης για μια θέση εργασίας Δάσκαλοι Δεσμώτες Στον Καύκασο της αδιαφορίας Κουβαλάμε το σταυρό της ανίας Ώρα την ώρα σβήνοντας λάμψεις Στα μάτια των παιδιώνΔεσμώτες βιβλίων Πρέσες παραμόρφωσης νέων ψυχώνΠου διδάσκουν για τον άνθρωποΣκοτώνοντας τον ανθρωπισμόΠου διδάσκουν την ιστορίαΔικαιώνοντας τους κατακτητές Που διδάσκουν την δικαιοσύνη Δικαιώνοντας τους εκμεταλλευτέςΠου διδάσκουν πίστη στο δίκαιοπου την αδικία δικαιώνειΠου διδάσκουν το κώνειο να πίνεται,αδιαμαρτύρητα Προβάλλοντας ως αρετή, την υποταγήΣτων ισχυρών την τάξη Όμως εσύ νεολαίε, μάθαινε Όχι αυτά που διδάσκουμε Αλλά αυτά που υπονοούμε Να ψάχνεις πίσω από τις γραμμές Ανάμεσα στις γραμμέςΓια κρυφούς σπόρους, αμφισβήτησης Να ψάχνεις στις παρυφές των μύθων Τα μονοπάτια των κρυφών νοημάτων Μόνο έτσι το σχολείο, όπλο σου θα κάνεις Όμως εσύ νεολαίε, μάθαινε
Να ψάχνεις πίσω από τα λόγια μαςΣτη μελαγχολία των ματιών μας Στους χτύπους της καρδιάς μαςΜόνο έτσι το δάσκαλο θα νοιώσεις, σύντροφο σου Τις αλήθειες ξεχώριζε σαν μανιτάρια Για να μην σε καταπιεί το ψέμα Το μυαλό σου ακόνιζε στης δικαιοσύνης τον καημό Κάντο στιλέτο ανατροπής,Καρφί στο κορμί της αλλοτρίωσης Λόγχη αμφισβήτησης, ΡωμαίουΓια να τρέξει νερό και αίμα Από το πλευρό της σταυρωμένης κοινωνίαςΠου θα ποτίσει σπόρους νέων ιδεών Και αλήθειες που θα τις τραγουδάνε Νέα χαρούμενα τραγούδια.... **καταντάω γραφική,ίσως όταν απαντάω με ποιήμα! έτσι εκφράζομαι καλύτερα.δεν έχει λόγο αυτή η ανάρτηση..πανέμορφη.

serenata είπε...

Δεν έχω λόγια...
Τα είπες όλα!
Περιέγραψες τον τέλειο δάσκαλο:)
ΔΑΣΚΑΛΟΣ είναι σπουδαίο πράγμα, ιερό όπως είπες!
Εχει στα χέρια του ψυχές ανθρώπων να πλάσει...
Καλό σου βράδυ!
Φιλί:)

Ἅ λ ς είπε...

κάπως έτσι θέλω να γίνω. καπως ετσι με φανταζομαι..

ποσο ζηλεψα διαβαζοντας το κειμενο σου, που εσύ τα έχεις ήδη γευτεί!

σήμερα είχαμε ενα μαθημα απο το ΦΠΨ (το οποιο θεωρω το πιο αχρηστο τμημα, ας μου συγχωρεσουν την αποψη) και ο καθηγητης υποβιβαζε τοσο τους φιλολογους οσο και τους φυσικους. Δεν άντεξα και μίλησα, δεν άντεξα τις προσβολες, τα ΕΓΩ τους, τα χαχανιτά των άλλων παιδιών. Λυπάμαι πραγματικα που υπαρχουν καθηγητες που δεν κάνουν τη δουλεια τους, απλά κατηγορούν τους άλλους. Μιλούν βάζοντας στις προτασεις αυτο το Εγω εκδίδω βιβλίο ή Εγώ έγραψα στα γερμανικά ή Εγώ υπήρξα από δάσκαλος ως σύμβουλος!
Λυπάμαι όσους δεν κατάφεραν να περασουν στα παιδαγωγικα και τις φιλολογιες και κατέληξαν στο ΦΠΨ όπου εν τέλει οι ίδιοι οι καθηγητες τους δημιουργούν τα κομπλεξ των μαθητων τους.
Ευτυχώς είναι επιλογης. Θα πάρω άλλον καθηγητη.

Συγγνωμη, ξέφυγα απο το θεμα λιγακι, είμαι φορτωμένη!

υγ: να ρωτησω μια απορια; ξερω οτι δε θα παρεξηγεις. Με τους τόνους πώς τα πας; δεν τους έχεις σε εκτίμηση;; :)) χεχε

Ἅ λ ς είπε...

υγ: για δες πρέπει να σου έστειλα μειλ!

Φανή είπε...

βρηκα ελλαχιστους καθηγητες που μπορω να χαρακτηρισω 'εκπαιδευτικους' τα χρονια που πηγαινα στο σχολειο.
οι περισσοτεροι αδιαφοροι, νερικοι, απομακροι, που με τη συμπεριφορα τους σε εκαναν να μισησεις το μαθημα ακομα κι αν σε ενδιεφερε..

katerinanina είπε...

teleia ta logia sou pou dineis to nohma tou daskalou opws niw8w ki egw pws prepei na einai kai de prepei na to ksexname ef orou zwhs! den einai epaggelma einai leitourgima kai as merikoi amorfwtoi-morfwmenoi de to katalavainoun! de pla8eis th gnwsh mono alla thn idia th proswpikothta enos paidiou! polu shmantiko!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ voulaki

Χαιρομαι που σου αρεσει αυτο που κανεις, γιατι δεν ειναι ενα απλο επαγγελμα. Σου ευχομαι παντα να το απολαμβανεις και να δινεις στους μαθητες σου χαρα και γνωση.

Καλο Σ/Κ και σε εσενα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Silena

Ναι Σιλενα συμφωνω με αυτα που λες, παραδεχομαι οτι οταν εγραφα αυτα που εγραφα καπου στα ονειρα περπατουσα, οχι στην πραγματικοτητα. Καταλαβαινω οτι αυτο που περιγραφω ειναι ενα ιδανικο, ισως αδυνατο να συμβει στην πραξη.

Αλλα εχω καταλαβει οτι οι ανθρωποι, αν δεν στοχευουν στο αδυνατο δεν μπορουν να κανουν ουτε ενα βημα μπροστα προς το πραγματοποιησιμο.

Την καλημερα μου καλη μου φιλη!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ AnD

Χαιρομαι που σου αρεσε και συμφωνω απολυτα με αυτα που λες.

Να μου εισαι καλα καλη φιλη μου! Φιλια πολλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Μαγκα Δαγκα

Καλως ηρθες στο blog μου! Μην ανησυχεις. Θα κανεις και εσυ αυτο που μπορεις. Θα προσπαθησεις και εσυ να αγγιξεις το αδυνατο. Αργα η γρηγορα.

Να μου εισαι καλα! Καλο Σ/Κ!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ ~*

Δεν εισαι γραφικη που απαντας με ποιηση. Αυτα που παραθετεις λενε πολλα, πιο πολλα απο οσα ειπα εγω στην αναρτηση μου σε πεζο λογο.

Εδω μπορεις να εκφραζεσαι οπως θες! Εισαι ελευθερη να γραψεις οτι θες!

Υπεροχα αυτα που παραθετεις, με αγγιξαν.

Να μου εισαι καλα! Πολλα φιλια και καλο Σ/Κ!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Serenata


Χαιρομαι που σου αρεσε το κειμενο φιλη μου. Ναι ο δασκαλος πλαθει ψυχες. Και αυτο πρεπει να το κανει με την πρεπουσα σοβαροτητα.

Καλο Σ/Κ και πολλα φιλια!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Αλς

Χαχαχαχα! Τοσα χρονια που γραφω κανεις δεν με εχει ρωτησει για τους τονους. Βασικα οταν γραφω στον υπολογιστη θελω να γραφω αμεσα οταν εχω το απαραιτητο παθος για να γραψω. Και το να βαλω τονους μου ειναι φοβερα δυσκολο, με κουραζει να παταω τα πληκτρα για τους τονους.


Δεν ξεφυγες απο το θεμα, ολα ειναι σχετικα με το θεμα. Υπαρχουν δασκαλοι που ειναι ανθρωποι του χειριστου ειδους. Και δυστυχως τους βρισκεις στην ζωη σου σε καθε στροφη.

Ας ειμαστε μεγαλοψυχοι μαζι τους: ας τους αφησουμε εκει που βρισκονται, στην μιζερια τους, απομονωμενοι, αχρηστοι.

Ας τους δωσουμε το πιο ομορφη δηλητηριο: την ληθη. Ας τους ξεχασουμε σαν να μην υπηρξαν ποτε.

Τα φιλια μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Φανη

Παρομοιες ειναι και οι δικες μου εμπειριες απο τους δασκαλους. Οπως λες ειναι νεκροι. Ας τους αφησουμε ετσι. Δεν αξιζουν τιποτα καλυτερο, δεν αξιζουν καμια λυτρωση. Κανουν το μεγαλυτερο κακο σε μια κοινωνια και τους αξιζει το χειροτερο που μπορει να κανει μια κοινωνια: να τους λησμονησει.

Την καλημερα μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ katerinanina


Συμφωνω με αυτα που γραφεις, ελπιζω η κοινωνια να καταλαβει τι πρεπει να απαιτει απο αυτους στους οποιους εμπιστευεται τα παιδια της.

Ας γινει πιο σκληρη η κοινωνια απεναντι στους δασκαλους. Και ας απαιτησει το καλυτερο για την νεα γενια!

Την καλημερα μου! Καλο Σ/Κ να εχεις!

Aerlyn0204 είπε...

Στα γενεθλια μου,ενα απο τα καλυτερα ποστ...Τι ωραια που τα γραφεις...Πες μου τωρα και εναν δασκαλο-καθηγητη που ειναι ετσι...Εγω βεβαια μπορω να σκεφτω τον αδελφο μου που καπως φερνει ετσι αλλα οχι τοσο βαθια ψαγμενο...Τουλαχιστον ειναι τοσο καλος καθηγητης που ολοι τον αγαπουν και τον εκτιμουν...Εγω δεν θυμαμαι να ειχα κανεναν ετσι...
Καλημερα και καλη εβδομαδα!!

Aγριμιώ είπε...

Περαστική από το ιστολόγιο σου, ελπίζω να μου επιτρέψεις να "δανειστώ" το κειμενάκι σου. :)

Η δημοσίευσή σου με έβαλε σε σκέψη. Με προβλημάτισε. Γιατί περιγράφεις τον ιδανικό δάσκαλο και κάτι τέτοιο είναι δύσκολο. Σπάνια το βρίσκεις. Πόσο μάλλον στην Ελλάδα του 2012.

Αυτό που μου μένει εμένα φεύγοντας από την τάξη μου είναι ένα αίσθημα πληρότητας, ότι κάτι έδωσα και κάτι πήρα σήμερα. Και είναι ακόμη πιο έντονο όταν διδάσκω εθελοντικά σε σχολεία της ομογένειας...

Καλές δημοσιεύσεις :)