Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Σε ποιο κοσμο ζεις?

Τελικα κατεληξα στο εξης: αν θες να αποκτησεις μια βαση για την συζητηση καθημερινα, το πρωτο που πρεπει να κανεις ειναι να ξεκινας την συζητηση με την ερωτηση "σε ποιο κοσμο ζεις". Δεν λεω ομορφα τα ονειρα και το daydreaming αλλα με μετρο. Δηλαδη αναρωτιμαι μερικες φορες αν εχουμε οποιαδηποτε επαφη με την πραγματικοτητα.

Και πειτε μου σας παρακαλω, για ποιο λογο μπερδευουμε τοσο συχνα "αυτο που ειναι" με "αυτο που θελουμε να ειναι" και κανουμε τον διαχωρισμο αυτων των δυο να φανταζει πνευματικος αθλος του υψιστου ειδους?

Γιατι καθε φορα που δεν μας συμφερει η δεν μας αρεσει μια κατασταση η ενα γεγονος θα πρεπει να απαιτουμε απο την πραγματικοτητα να υπακουει στις ορεξεις μας? Με αλλα λογια γιατι δεν κοιταμε καταματα το πως εχουν τα πραγματα και κρυβομαστε πισω απο κουρτινες και καλυμματα? Και ετσι φτιαχνουμε κοσμους και συμπαντα δικα μας, και οταν ερθει η ωρα να μιλησουμε με καποιον δεν ξερουμε τι να του πουμε. "Στην κοσμαρα του αυτος" λεμε αλλα ξεχναμε οτι και εμεις σαν ηλιθιοι στην κοσμαρα μας ειμαστε.

Ο καθενας ζει στην κοσμαρα του. Ειναι η γυαλινη μπαλα που με τα χρονια και περισσεια προσοχη και συνεπεια φτιαχνει κομματι-κομματι. Απιστευτη δουλεια και μερακι για να φτιαξουμε το γυαλινο κοσμο μας.

Και οταν καποια στιγμη ερθουν ετσι τα πραγματα και πλεον δεν μπορουμε να αγνοησουμε την πραγματικοτητα που θελει να αποκτησει αυτο που δικαιωματικα της ανηκει (το δικαιωμα της να υπαρχει) και σπαει την γυαλινη μπαλιτσα μας, τοτε μενουμε να κοιταμε αποσβολωμενοι λες και ηρθε το τελος του κοσμου. Δεν ξερουμε τι συνεβη, δεν ξερουμε τι ηρθε να ταραξει την μακαρια ησυχια της κοσμαρας μα;. Και συνηθως τον πονο που νιωθουμε οταν ερχομαστε προσωπο με προσωπο με την πραγματικοτητα που τοσο καιρο απεφευγουμε αισθανομαστε οτι μας τον δημιουργει καποιος αλλος, οχι το ιδιο μας το μυαλο.

Και ολο αυτο συνεχιζεται κυκλικα με εμας να μην συνειδητοποιουμε ποτε τι πραγματικα συμβαινει στο μυαλο μας και γυρω μας.

Ωραια ρε παιδια τα παραμυθια, ωραια και τα ονειρα αλλα πατηστε και λιγο γη. Ξερετε, στερεο εδαφος, που δεν γκρεμιζεται. Ειναι επικινδυνο να πετας για πολυ καιρο στα συννεφα: θα πεσεις και θα τσακιστεις καποια στιγμη. Θεμα χρονου ειναι.

Γιατι ΠΑΝΤΑ δινουμε προτεραιοτητα στην ονειροπωληση και ποτε στο πως θα μαθουμε να αντιλαμβανομαστε την πραγματικοτητα και την αληθεια που αυτη κρυβει?

Συνειδητοποιω οτι εφτασα στα 28 και ζω σε μια κουλτουρα που η μονη της αξια ειναι ο ευδαιμονισμος. Να ειμαστε καλα, να περναμε καλα κλπ κλπ. Εχουν φτασει τοσο μακρια ωστε να θεωρουν την ευδαιμονια την μονη πραγματικη αξια του ανθρωπου. Ολα τα αλλα μπροστα της ειναι μικρα και ανευ σημασιας και νοηματος. "Εσυ να εισαι καλα παιδι μου" που μας ελεγαν οι γονεις. Το θυμαστε? Οι αλλοι να πανε να γαμηθουν so to speak.

Και μεσα σε ολη αυτη την παρανοια, ο πονος, που φυσικα ειχε, εχει και θα εχει παντα τον ρολο του και την παρουσια του στην ζωη μας μας προκαλει εκπληξη και θολουρα. Με καποιο τροπο πρεπει να τον διωξουμε: χτιζοντας γυαλινες σφαιρες. Φυσικα ετσι αποφευγουμε τον πονο αλλα χανουμε τις χαρες που η πραγματικοτητα δινει. Η ιδια η ζωη.

Δεν μας εμαθαν ποτε να κοιταμε καταματα το πως εχουν τα πραγματα χωρις να ρωταμε αν μας συμφερει η οχι. Εχουμε κανει την αξια της αληθειας σχετικη, συμφωνα με το αν μας βολευει η οχι. Νομιζω οτι ο ευδαιμονισμος μας ειναι και η αγχονη μας. Το να αποφευγεις την αληθεια επειδη υπαρχει πιθανοτητα να σε πονεσει ειναι σαν να κρυβεσαι απο τον ηλιο επειδη φοβασαι μην παθεις καρκινο.

Μπορει να παθεις, μπορει και οχι...Αλλα θα ζεις για αυτο το λογο μια ζωη στα σκοταδια?

8 σχόλια:

StorymanSays είπε...

Σε ένα κόσμο που καταρρέει, ανάψτε φωτιές να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

meggie είπε...

με καθαρές κουβέντες ξηγήθηκες άριστα

ευδαιμονία!!!
η ουτοπία μας

καλό βράδυ Αλχημιστή

:))

Μικροβιοφοβική Κατσαρίδα είπε...

Πραγματικότητες φίλε υπάρχουν πολλές και αυτό είναι φυσιολογικό. Δεν μπορεί να υπάρξει μόνο μια. Ο καθένας εκτρέφει την δικιά του μέσα του έτσι ώστε να τον βοηθά να ανταπεξέλθει με οποιοδήποτε τρόπο, μέσα στις διάφορες κοινωνίες και την ζωή.

Καλό βράδυ.

Άιναφετς είπε...

Αχ! όταν σε διαβάζω χαίρομαι...
Χαίρομαι γιατί ξαναβρίσκω τον ελεύθερο Αλχημιστή, χαίρομαι που οι πατριώτες μου δεν κατάφεραν να σε "τυποποιήσουν"... ο καθωσπρεπισμός, η φλυαρία, η επιφάνεια γι αυτούς είναι η ουσία της ζωής τους, αυτή η πλαστή ευγένεια τους...αχ!
Και τώρα στο αγαπημένο μου θέμα:
Τρελαίνομαι ν' ακούω και να διαβάζω, για "ένα όνειρο ζούμε", η "ελπίδα πεθαίνει τελευταία" κλπ
Είμαστε φοβισμένοι, φυγόπονοι, βολεμένοι σε μια σίγουρη καθημερινότητα και αδυνατούμε να δούμε αυτό που είναι, την Αλήθεια. Ο καθένας φτιάχνει τη δική του πραγματικότητα και το ΘΑ είναι το modus vivendi...
Και φυσικά όπου γη πατρίς!
Μπον-σουαρ!

AlithoVittoria είπε...

Ερωτήσεις όλο ρεαλισμό... σε μια ζωή όπου το ''φαίνεσθαι'' είναι σημαντικότερο από το ''είναι''..

Sweet truth! είπε...

Αυτές τις γυάλινες σφαίρες τις ανέχομαι όταν συνειδητοποιημένα τις φτιάχνουμε, εκνευρίζομαι όμως ειδικά με τον εαυτό μου όταν δεν το καταλαβαίνουμε και μπαίνουμε άθελά μας μέσα τους, είτε για να μην πονέσουμε όπως ανέφερες, είτε για τόσους και τόσους λόγους που η πραγματικότητα "δεν μας κάνει"...


Ωραίο το σκοτάδι αλλά πώς να ζήσεις για πάντα μέσα του...
Είμαι 19 χρονών και το μόνο που εύχομαι και προσπαθώ για το μέλλον μου είναι αντικειμενικότητα και αμεροληψία στις αποφάσεις μου και βάσεις λογικές για τη ζωή μου να βάζω πάντα, και φυσικά να τις ακολουθώ!!

Φιλιά!!

Velvet είπε...

Μια άχρηστη ζωή θα ζήσεις
αν δεν κάνεις στον εαυτό σου
αυτό που επιθυμείς
μου είπε ένας ανθρωπος
κοιτάζοντας την θάλασσα
Μια άχρηστη ζωή θα ζήσεις...

Λεει ενα τραγουδάκι του Luigi Tengo

-

Aerlyn0204 είπε...

Ποσο συμφωνουμε δεν φανταζεσαι...Γι'αυτο ειμαστε κακομαθημενος λαος...Ο καθενας την παρτη του και οτι γουσταρει κανει...