Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

En revenant de Nantes

Οταν μου εκανε η καλη μου φιλη AnD αφιερωση ενος τραγουδιου στην προηγουμενη αναρτηση απο τον "Καιρο των Τσιγγανων" (αν δεν κανω λαθος) μου εκανε φοβερη εντυπωση το πως διαισθανθηκε οτι τον τελευταιο καιρο οντως ενιωθα τσιγγανος. Χωρις μονιμη κατοικια, χωρις μονιμοτητα, να πηγαινω απο εδω και απο εκει. Οχι μονο εγω, αλλα και χιλιαδες αλλοι ανθρωποι που δεν εχουν μονιμη δουλεια και πρεπει να μετακινουνται συχνα πυκνα. Θυμαμαι το τελευταιο βραδυ στην Nancy, πριν να φυγω, και την κρεπαλη της τελευταιας νυχτας. Που μεσα σε μια ωρα, πιωμενος και πτωμα απο την κουραση γυρισα σπιτι και οπως-οπως μαζεψα ο,τι ειχε απομεινει για το ταξιδι. Ισα ισα προλαβα, με το που τελειωσα το μαζεμα ηρθε το ταξι. Ζωσμενος με μια βαλιτσα τεραστια, δυο laptop και μια τσαντα ωμου, αναρωτιεμαι πως τα σηκωσα ολα αυτα και τα μετεφερα.

Και να που μετα απο λιγο βρισκομουν στο τραινο να ταξιδευω δυτικα, στην Nantes, πολη χτισμενη διπλα στον περιφημο Λιγηρα, τον μεγαλυτερο ποταμο της Γαλλιας. Απο βορειοανατολικα, σχεδον στα συνορα με την Γερμανια ξεκινησα να πηγαινω βορειοδυτικα, σχεδον διπλα στον Ατλαντικο. 4 ωρες ταξιδι, οχι και πολυ αν σκεφτεις οτι θες 6 ωρες για να πας Αθηνα-Θεσ/κη. Μετα απο καποιες ωρες ταξιδι, λαμβανω μηνυμα απο την μανα μου που εγγραφε: "πως νιωθεις που η ζωη σου εχει σασπενς?". Χωθηκα στο καθισμα και σκεφτομουν. Ναι ενιωθα ομορφα. Μου αρεσε η αλλαγη, μου αρεσε το αγνωστο, μου ιντριγκαρε που για δυο χρονια θα εμενα σε μια αλλη πολη.

Ισως αν ζουσαμε διαφορετικες εποχες, μακρια απο κρισεις και μιζεριες, και ανθρωπινο πονο και πεινα ισως να το χαιρομουν πιο πολυ και να σκεφτομουν οτι οντως η μονιμοτητα σε σκοτωνει. Και οτι ωραιο ειναι να πηγαινεις οπου σε βγαλει ο δρομος. Ετοιμος για περιπετειες. Αλλα ο ζοφος που επικρατει δεν με αφηνει να κανω χαρουμενες σκεψεις ακομα και αν εχω βολευτει για δυο χρονια ακομα.

Και ηρθα και εγκατασταθηκα εδω και δυο βδομαδες, για αυτο χαθηκα και λιγο απο το blogging. Ειναι πολυ ομορφα εδω, περισσοτερο απο την προηγουμενη πολη που ημουν. Και η δουλεια καλη, και το περιβαλλον εργασιας ακομα πιο καλο. Αλλα τι να το κανεις, δυστυχως η ευτυχως δεν ειμαι απο τους ανθρωπους που κοιτανε μονο το τομαρι τους, και γνωριζοντας οτι ο κοσμος γενικα υποφερει δεν μπορω να ειμαι και πολυ ικανοποιημενος με τον κοσμο που ζω. Εναν κοσμο αλλαγης προ το χειροτερο, εξαθλιωσης του ανθρωπου και καταργησης βασικων ανθρωπινων δικαιωματων. Τοσα χρονια αγωνων και αιματος χανονται στον βωμο της ενωσης, ευρωπαικης, οικονομικης η ο,τι αλλο. Και περιμενουμε απο σωτηρες να μας βγαλουν απο τον πατο, λες και δινουν δεκαρα για το τι γινεται. Δεν εχουν ιδεα για το πως ζουν οι απλοι ανθρωποι, τι περνανε, πως ζουνε, πως τα βγαζουν περα. Οι ανθρωποι δεν εχουν ιδεα. Και δεν προκειται να κανουν και τιποτα για να βγαλουν τον κοσμο απο το τελμα. Ο κοσμος πρεπει να παλεψει με τις δικες του δυναμεις να βγει απο την αβυσσο.

Και μια και επιασα το κοινωνικο, τι ακουσα αγαπητοι αναγνωστες? Ο ΣΥΡΙΖΑ μαθαινω εχει αξια στελεχη. Με λογο πολιτικο, και σκεψη βαθεια. Ατομα σαν τον Τατσοπουλο επι παραδειγματι. Που μας ειπε οτι εχει παρει την μιση Αθηνα. Αυτα ειναι! Λογος αμιγως πολιτικος, βαθυς και στοχαστικος. Οχι αστεια. Μπραβο στον ΣΥΡΙΖΑ που εχει τετοια αξια στελεχη και διανοητες. Μπραβο που δεν συμμετεχει στο τσιρκο της πολιτικης. Ευγε και πολλα μπραβο! Ανδρων επιφανων, πασα γη ταφος.

Νομιζω καταλαβε και ο κοσμος οτι ο ΣΥΡΙΖΑ μαλλον θα εξελιχθει σε ενα νεο ΠΑΣΟΚ. Η οτι τελοσπαντων δεν εχει σκοπο να καταφυγει σε ριζοσπαστικες αλλαγες και ανανεωτικες λογικες. Χαρηκαμε λιγο οτι κατι αλλαζε αλλα τελικα μια απο τα ιδια βλεπω. Μπορει να κανω και λαθος τελικα. Ειδωμεν. Οπως παντα η ιστορια εχει τον τελευταιο λογο.

Τελοσπαντων...Ελπιζω να μου ειστε καλα, και σας υποσχομαι οτι θα περασω απο το blogs σας για να μαθω νεα σας. Επιτελους εχω και γρηγορη συνδεση ιντερνετ και θα μπορω ευκολα να φορτωνω τις σελιδες σας, με τα χρωματα και τις ομορφες σκεψεις. Τουλαχιστον καθε Σ/Κ αποφασισα να ασχολουμαι με το blogging, δεν θελω με τιποτα να αφησω αυτο το χομπυ.

Πριν σας αφησω, θα σας δειξω μερικες φωτο απο την πολη που μενω. Ελπιζω να ειστε καλα και να αντεχετε. Δεν εχουμε αλλη επιλογη, το ξερετε ετσι δεν ειναι? Ειτε στην Ελλαδα ειτε μακρια, πρεπει να βασταμε δυνατα. Και να ονειρευομαστε και να πραττουμε για κατι καλυτερο απο την μαυριλα που υπαρχει στο τωρα. Να μου ειστε καλα!















Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Παραξενη συναντηση

Αποψε κατεβηκα μονος στο κεντρο της πολης για να φαω. Δεν ειναι και πολυ ομορφο να τρως μονος αλλα το μεσημερι δεν ειχα φαει και πεινουσα σαν λυκος. Θα μπορουσα να πω στα παιδια να κανονισουν μπας και κατεβουν, αλλα σε αντιθεση με την Ελλαδα οι παρεες θελουν αρκετη προετοιμασια για να αποφασισουν να κατεβουν. Πρεπει να τους ενημερωσεις αρκετη ωρα πιο πριν και εγω δεν ειχα χρονο να περιμενω.

Εκατσα σε ενα εστιατοριο με ομορφο φωτισμο και καθολου εξηζητημενη διακοσμηση. Μου αρεσε αυτο το ζεστο φως που διαχεοταν στην ατμοσφαιρα. Παρηγγειλα και περιμενα. Ενιωθα μελαγχολικος λιγακι. Δεν ξερω γιατι. Μου ελειπε η Ελλαδα λιγακι, ηταν και το οτι δεν ειχα παρεα, διαφορα πραγματα.

Ξαφνικα βλεπω να μπαινει στο μαγαζι ενας χοντρουλης κυριος με ενα σκουρο πανωφορι και αμεσως εστιαζει πανω μου. Με πλησιαζει με σταθερο βημα και μου χαμογελα μολις με φτανει. Δεν τον γνωριζω προσωπικα αλλα τον αναγνωριζω αμεσως. Ειναι ο Μανος. Ο Χατζιδακις. Με κοιτα, τον κοιτω. "Καθηστε" του απευθυνω τον λογο. "Μα ναι" μου αποκρινεται, "αλλα βλεπετε νεαρε μου με περιμενουν και αλλου, οποτε δυστυχως δεν μπορω να καθισω". Και συνεχιζει: "Ηρθα απο μακρια για να σας φερω ενα κατι, ενα δωρο ας πουμε, που εχει μια αυρα απο την θαλασσα του Πειραια". Και χωρις να προλαβω να αποκριθω σηκωνει το χερι και η μουσικη αλλαζει. Ναι, ακουω τις πρωτες νοτες και καταλαβαινω περι τινος ο λογος. "Τα παιδια του πειραια"...Χωρις την φωνη της Μερκουρη, μονο η μουσικη. Νιωθω κατι ζεστο να κατακλυζει την καρδια μου. Ναι, μυριζει πατριδα, μυριζει Πειραιας, και στενα σοκακια, και ομορφα παιδικα χρονια. 

Ακουω την μουσικη και την στραγγιζω, ρουφαω καθε ηχο της, καθε νοτα της. Ειναι υπεροχα, ταξιδευω με το μυαλο με την συνοδεια της μουσικης...Σηκωνω το κεφαλι και ο Μανος πουθενα...Ηρθε, με γεμισε χαρα και μνημες και εφυγε. Τον μπαγασα!

Δεν ξερω αν σε αυτο το μαγαζι αναγνωρισε κανεις την μουσικη, αλλα και ακομα και αν την αναγνωρισες δεν ξερω αν του ειπε κατι, αν δεν ηταν Ελληνας. Τι ομορφη η μουσικη των πραγματικων δημιουργων. Σε οποια χωρα και να πας, παντα σε κανει να νιωθεις οτι δεν εφυγες ποτε.

Την πειραιωτικη καλησπερα μου!



Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Σωτηρες

Η εννοια του σωτηρα παντα με ανησυχουσε, με υποψιαζε αρνητικα, με εκανε να να νιωθω σαν αγριμι μεσα σε κλουβι. Αν ημουν ζωο θα εβγαζα τα νυχια μου σε αμυνα. Ετσι νιωθω και προς ολους τους αυτοκλητους σωτηρες που νοιαζονται τοσο πολυ για το μελλον της χωρας. Μυριζουν τοση σαπιλα που δεν μπορεις να πιστεψεις οτι νοιαζονται για κατι αλλο περα απο το τομαρι τους.

Φυσικα δεν θα πιστευε κανεις οτι εφοσον 100 φορα κανεις μια χωρα μπουρδελο, στην πιο δυσκολη στιγμη θα βρισκονταν ξαφνικα στο υψος των περιστασεων. Και βγαινει το παιντι ο Αρουλης ο Σπηλιωτοπουλος και μας δουλευει μεσα στα μουτρα μας. Λεει οτι συντελουνται αυτη την περιοδο μεγαλες αλλαγες στην συνειδηση του λαου. Πουλαει, λεει, ο λαος σπιτια αυτοκινητα και επανοπροσδιοριζει την ζωη του. Τι θρασος! Και καλα ημασταν υπερβολικοι καποιοι οταν ειχαμε 100 αυτοκινητα και 100 σπιτια αλλα σε αυτη την περιοδο μου κανει εντυπωση το τι μαλακιες λεγονται για να την βγαλουν οι πολιτικοι λαδι. Απιστευτα σοφισματα, απιστευτες λογικες. Το τι ζωα ορθια εχουμε να μας κυβερνουν φαινεται τοσο καθαρα αυτη την περιοδο, περισσοτερο καθαρα απο οποιαδηποτε αλλη περιοδο. Και ακομα δεν εχουν γκρεμιστει οι τοιχοι να τους πλακωσουν.

Οι πολιτες καθονται στο καθιστικο τους και μοιρολογουν. Αι αι αι και αμαν αμαν αμαν. Και τραγουδια της ταβλας. Μερικες φορες σκεφτομαι οτι δεν μας αξιζει και κατι αλλο, γιατι ποιος ανοητος θα περιμενε οικτο απο τον φονια του? Και το να πεθαινεις ενω ταυτοχρονα ζητας και ελεος ειναι ακομα πιο μεγαλη ξεφτιλα. Τουλαχιστον αν πεθαινεις, πρεπει να το κανεις με μεγαλοπρεπεια. Οχι να δινεις την εντυπωση οτι θα γινοσουν πορνη για να σωθεις.

Και ακους τους πολιτικους να λενε "ξερουμε οτι ο κοσμος ματωνει, αλλα κανουμε ο,τι μπορουμε για να σωθει αυτη η χωρα". Ποια χωρα? Χωρις τους ανθρωπους? Την θαλασσα, την ξηρα και τις πετρες? Τι στο διαολο? Τι να την κανεις την θαλασσα αν δεν υπαρχει κανενας να την χαρει?

Τι καιρους ζουμε?

Σωτηρες παντου, κατι τυποι εμετικοι, γελιοι, αμορφωτοι οπορτουνιστες και μαριονετες των ξενων σφαιρων επιρροης...Ευρωπαικων και αμερικανικων. Και παντα η ελλαδα χωρα επιρροης. Αγγλοι, Γαλλοι, πορτογαλλοι. Παντα αυτη η χωρα απο τους ξενους ζητουσε βοηθεια, παντα ικετευε για σωτηρια, παντα ζητουσε δανεικα και παντα αυτος ο λαος υπεφερε αλλα δεν εκανε και τιποτα για να βγει απο την μιζερια του.

Ακουω και ανεκδοτα. Πρεπει να εχουν μια αρρωστη αισθηση του χιουμορ εκει στο Οσλο για να δωσουν το Νομπελ Ειρηνης για το 2012 στην ευρωπαικη ενωση. Ναι αυτη την ευρωπαικη ενωση που δεν εχει θεσμους για να πιεσει να σταματησει ο πολεμος στην Συρια. Και παιδακια κομματιαζονται καθημερινα. Αλλα δεν βαριεσαι μωρε, βγαινει το νεο iphone. God bless Steven Jobs.

Παω να σκασω τον τελευταιο καιρο απο την συγκεντρωση ηλιθιοτητας και μαλακιας, και οι στιχοι του Νιτσε παντα ειναι βαλσαμο στην ψυχη:

 Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να
     καθοδηγώ.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και
     τούτο!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν
     προκαλεί.
Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να
     οδηγήσει άλλους.
Σιχαίνομαι ακόμα και να καθοδηγώ τον εαυτό
     μου!
Μ' αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της
     θάλασσας
να χάνομαι για λίγο
να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά
και να στοχάζομαι
να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από
     μακριά
πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ' εμένα.

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Σκεψεις πανω σε μια φωτογραφια

Ενα πρωι κατι χαζευα στο facebook και επεσα στην παρακατω φωτογραφια.





Και καθομουν μελαγχολικος και την κοιτουσα. Στην λεζαντα τις φωτογραφιας δεν αναφερονταν πολλα, παρα μονο οτι ηταν κατα την περιοδο της γερμανικης κατοχης. Ενας ταγματασφαλιτης κρατα σαν τροπαιο ενα κεφαλι αντιστασιακου.

Κοιταγα πισω τα καγκελα, τα βλεπεις φιλε μου? Εκει πισω στο βαθος, με τα ωραια φιδωτα σχεδια. Κατι μου θυμισε αυτο. Ναι! Θα μπορουσε να ειναι ενας δρομος της Αθηνας η ενος χωριου που να εχω περασει. Θα μπορουσε να ειναι οπουδηποτε. Ομως ειναι στην Ελλαδα, το καταλαβαινεις απο το σχεδιο.



Και φερνω στο μυαλο μου εικονες απο αντιστοιχες ομορφες αρχιτεκτονικες, και διαολε, ποτε δεν σκεφτηκα οτι σε αυτους τους δρομους μπορει καποτε (στο οχι πολυ μακρινο παρελθον) εβγαζαν κομμενα κεφαλια σαν σε πασαρελα.

Και τοτε με επιασε η φρικη και ενα αισθημα αγωνιας...


Ολα αυτα δεν ηταν τοσο παλια δεν ετσι δεν ειναι? Ευτυχως δεν τα ζησαμε, δεν ειδαμε τετοιες φρικαλεοτητες, δεν νιωσα την πεινα. Δεν ξερουμε την Ελλαδα παρα σαν κατι ανεξοδα χαρωπο, ενα κατι σαν το "δεν βαριεσαι", τσιγαρακι, αραλικι και χαλαρα. Αλλα ειναι ενα κενο μεταξυ εσενα και του παρελθοντος, παρελθοντος ανειπωτης φρικης και αγριοτητας. Και λες αυτο δεν συνεβησαν ποτε, δεν υπηρξαν ποτε. Τουλαχιστον στην Ελλαδα. Κι ομως. Οταν βλεπεις τετοιες εικονες συνειδητοποιεις τι φρικη εζησε αυτος ο κοσμος. Στην αντισταση και στον εμφυλιο.

Και επειδη πιστευω οτι η φυση των απαιδευτων ζωων που υπηρχαν και θα υπαρχουν παντα σε αυτον τον τοπο, και σε καθε τοπο, δεν αλλαζει, και επειδη πιστευω οτι η παιδεια και ο ανθρωπισμος ειναι μεν αυτονοητα αλλα δυσκολα πραγματα για καποιους, φοβαμαι μηπως συνηθισουμε την φρικη που ελεγε και ο Χατζιδακις. Μηπως συνηθισουμε την φρικη και μας τρομαζει η ομορφια. Μηπως συνηθισουμε την ασχημια.

Δεν θελω να μαθαινω ιστοριες απο τους παλιους για το τι συνεβη σε αυτον τον τοπο. Ειναι γεματες φρικη και βαρβαροτητα. Και το φοβερο ειναι οτι τα ξεχασανε. Και αυτοι και εμεις οι νεοτεροι. Παντα βρισκουμε μια δικαιολογια για να σκοτωσουμε τον αλλον, παντα κατι θα βρουμε για να δικαιολογησουμε την αποκτηνωση μας.

Και αν αυτο που λενε για τις δημοσκοπησεις, οτι η Χρυση Αυγη σε ολες ερχεται δευτερο κομμα, τοτε τα πραγματα ειναι πολυ σοβαρα και σαπια στην κοινωνια. Αντι μεσα στην κριση η κοινωνια να βγαλει μπροστα τα πιο προοδευτικα και ανοιχτομυαλα στοιχεια της, βγαζει οτι αρρωστο και βαρβαρο εχει.


Και τωρα μιλαμε για την Χρυση Αυγη και αλλους μισανθρωπους και γελαμε γιατι τους βλεπουμε απλα λιγο γραφικους. Αν δεν θωρακιστουμε ομως, φοβαμαι οτι δεν θα αργησουμε να δουμε τετοιες εικονες, οχι σε φωτογραφιες αλλα στην καθημερινοτητα μας.

Και παντα οταν συζηταω τετοια θεματα μου ερχεται η φραση του Mencken, αμερικανου αρθογραφου "οι λαοι θελουν ασφαλεια και ανεσεις, οχι ελευθερια, οχι δικαιωματα, αλλα προνομια."

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η κατασταση ειναι μπουρδελο στην Ελλαδα--Μειμαρακης

Αυτα ειναι! Οι δυσκολιες των περιστασεων δειχνουν το ποιον των ανθρωπων που σε ελευθερη αποδοση ειχε πει καποιος αρχαιος του οποιου το ονομα δεν θυμαμαι.

Και οταν ακους τον προεδρο της βουλης να λεει οτι η κατασταση στην Ελλαδα ειναι μπουρδελο, αφενος νιωθεις μια ανακουφιση που καποιος πολιτικος λεει αυτο που νιωθεις στο πετσι σου τοσο καιρο, αφετερου αντιλαμβανεσαι την γελοιοτητα των ανθρωπων μετα απο αποφαση του λαου επιλεχτηκαν για να τον εκπροσωπουν. Αλλα ας το αφησουμε αυτο γιατι δεν περιμενεις και κατι καλυτερο απο εγκληματιες σε καιρο ειρηνης.


Μαθαινω αδερφε αναγνωστη (και αδερφη αναγνωστρια) οτι εγινε μεγας χαμος στην Ελλαδα για μια σελιδα στο facebook που χλευαζε (λενε) τον μοναχο Παισιο. Αν δεν ξερεις ποιος ειναι ο εν λογω κυριος θα σου πω εγω λακωνικα. Ηταν ενας μοναχος του Αγιου Ορους ο οποιος καπου καπως καποτε εγινε πολυ της μοδας και γνωστος. Εγω τον εμαθα απο κατι βιβλια που διαφημιζε ο γραφικος Λιακοπουλος. Τρεχα γυρευε δηλαδη. Με λιγα λογια καποιος μυριστηκε το χρημα που θα απεφεραν οι λεγομενες προφητειες του Παισιου και αποφασισε να τις βγαλει σε βιβλια για το κοινο. Και αλλοι φανταζομαι μιμηθηκαν αυτη την τακτικη και πλεον ο γερων θεωρειται στην ελλαδα κατι σαν αγιος. Οι προφητειες δε εγιναν τελευταια πολυ της μοδας.

Και οπως εχω πει ο καθενας ας πιστευει οτι θελει αλλα δεν μπορω να καταλαβω ποιο ειναι το προβλημα των ανθρωπων με την σατιρα. Ακομα και την ακραια και την υπερβολικη. Μαθαινω οτι αυτη η ιστοσελιδα που προανεφερα εκλεισε και ο δημιουργος της εχει προβληματα με την δικαιοσυνη πλεον. Μαζευτηκαν δε πολλες υπογραφες, λενε οι ειδησεις, απο ολες τις γωνιες του κοσμου που απαιτουσαν να κλεισει αυτη η βλασφημη σελιδα. Τελικα το ελληνικο κρατος και η δικαιοσυνη, και μετα απο προσφατη εισηγηση βουλευτη της Χρυσης Αυγης, αποφασισαν να δρασουν και να συλλαβουν τον απιστο βλασφημο.


Και μου δημιουργουνται ερωτηματα που πιστευω σαν κοινωνια δεν εχουμε λυσει ουτε θα λυσουμε ποτε. Εχει καποιος δικαιωμα να χλευαζει και να σατυριζει  την θρησκεια, τους αγιους και τον ιδιο τον θεο? Εχει δικαιωμα να επικρινει κατι που ανηκει στην σφαιρα της πιστης, της προσωπικης προτιμησης? Και τελικα τι ειναι ιερο, και πρεπει αυτο το ιερο να μενει περα και εξω απο οποιαδηποτε ανθρωπινη διανοητικη δραστηριοτητα (κριτικη, χλευασμος, συμφωνια, διαφωνια, θεμα συζητησης).

Και ποιος ο ρολος του κρατους σε ολο αυτο? Ειναι το κρατος θεματοφυλακας της ιεροτητας μια θρησκειας και των ιερων της κανονων? Εχει το κρατος το δικαιωμα να δημιουργει και να εφαρμοζει νομους που ασχολουνται με το υπερβατικο? Και τελος παντων πρεπει το κρατος να αναγνωριζει επισημη θρησκεια και να μεροληπτει οταν προκειται για δικαιωματα ανθρωπων που δεν ανηκουν στην επισημη θρησκεια?

Ο θρησκευτικος νομος και επιταγη "μην βριζεις και χλευαζεις τα θεια" θα πρεπει να αναγνωριζεται η οχι απο το κρατος?

Ερωτηματα αναπαντητα, χωρις βουληση απο τους ανθρωπους να λυθουν. Και προβλεπω να γινομαστε τελειως μια χωρα του μεσαιωνα, να καιμε και να σταυρωνουμε ανθρωπους για τις πεποιθησεις τους και την πιστη τους. Τραγικα πραγματα...

Και αυτη η Χρυση Αυγη...Να δουμε ποτε θα παει στο διαολο και αυτη. Γιατι για αυτους ελπιζω να υπαρχει η κολαση.

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Η υγεια σε ενα κρατος που βρωμιζει

Λοιπον αυτη την βδομαδα καθως και την περασμενη μου ηρθαν διαφορες σκεψεις στο μυαλο με αφορμη κατι εξετασεις που ηθελα να κανω. Ολη αυτη η ιστορια ξεκινησε απο κατι εξετασεις ουρων που πηγα να κανω στο νησι, επειδη εδω στην Γαλλια για πολυ καιρο δεν ειχα κανει καθολου. Επρεπε να κανω και εξετασεις αιματος, προληπτικα, αλλα ολο το αφηνα στην τυχη του. Με λιγα λογια, οταν πηρα τις εξετασεις η μικροβιολογος μου ειπε οτι ειχα ενα μικροβιο, και επρεπε να παρω ισχυρη αντιβιωση για να γινω καλα. Μου εκανε εντυπωση γιατι κατι βρωμαγε στην ολη υποθεση. Πηγα στο γιατρο του αγροτικου και μου ειπε οτι μαλλον ειναι false positive το αποτελεσμα και να κανω μετα απο εναν μηνα παλι την αναλυση ουρων.

Με τα πολλα περασα μεσα στο αγχος την τελευταια περιοδο των διακοπων μου στην ελλαδα, και περιμενοντας να επιστρεψω στην Γαλλια για να επαναλαβω τις εξετασεις. Αυτο ειναι και το θεμα της αναρτησης. Να σας περιγραψω οπως το εζησα το συστημα υγειας της Γαλλιας. Δεν ειχα ξανα επαφη με τις υγειονομικες εγκαταστασεις της χωρα που κατοικω τον τελευταιο χρονο. Ειχε ερθει η ωρα να της γνωρισω εκ των εσω.

Κλεινω λοιπον ενα ραντεβου απο το ιντερνετ (ναι δεν εχουν γραμμη να κλεινεις με τον ΕΟΠΥΥ και να πληρωνεις και κερατιατικα) γιατι δεν ηθελα να παρω τηλεφωνο και να μπλεξω με τα γαλλικα. Ευτυχως αυτη που μου εκλεισε το ραντεβου ηξερε αγγλικα! :)  Παω λοιπον στην παθολογο με την οποια ειχα κλεισει το ραντεβου και της εξηγω οτι επρεπε να επαναλαβω κατι εξετασεις γιατι στην Ελλαδα κατι μου ειχαν βρει. Ε ηταν να μην της δωσω θαρρος. Και μου γραφει λοιπον να κανω εξετασεις για:

α) Ηπατιτιδα Β και Γ, Συφιλη, HIV 1 και 2, Χλαμυδια και για ολα τα υπολοιπα Σεξουαλικως Μεταδιδομενα Νοσηματα, γενικη αιματος και καλλιεργεια ουρων. Οταν την ρωτησα γιατι με φορτωσε με ολες αυτες τις εξετασεις ενω δεν ειχα αγχος για καποια απο αυτες μου απαντησε οτι ηθελε να ξερει για ολα και να εχει μια γενικη εικονα. Στην γενικη ουρων θα φαινοταν και αν τελικα ειχα το μικροβιο η οχι.

Πηρα τις εξετασεις ενα Σαββατο καθως εφευγα να παω στο κεντρο της πολης για μεσημεριανο. Ανεβηκα πανω με αγωνια να τις ανοιξω και να τις δω. Ολα αρνητικα αλλα διπλα στο "Hπατιτιδα B" βλεπω το χαρακτηρισμο "presence d'anticorps" δηλαδη παρουσια αντισωματων. Τρελαθηκα. Εχασα την γη κατω απο τα ποδια μου (που λενε πολλοι, αλλα σε τετοιες στιγμες εχουν δικιο οτι οντως αυτο νιωθεις). Σκεφτομουν οτι πηγα για ενα γαμομικροβιο και βγηκα με ηπατιτιδα. Αφου περασε καμποση ωρα αποφασισα καθησα και σκεφτηκα λογικα. Εψαξα στο ιντερνετ και τελικα μετα απο πολυ ωρα και αφου επιστρατευσα ολη μου την ψυχραιμια και την λογικη μου θυμηθηκα οτι ειχα κανει μικρος το εμβολιο για την ηπατιτιδα Β και οτι η παρουσια αντισωματων δεν σημαινε οτι εχω τον ιο, αλλα οτι εχω αντισωματα λογω του εμβολιασμου και εχω ανοσια στον ιο. Το ραντεβου με την γιατρο την Τριτη επιβεβαιωσε την αποψη μου και μου ειπε οτι ειμαι απολυτως υγιης.

Και τωρα μετα απο αυτο το μικρο παθημα ερχομαι στα στραβα της ολης υποθεσης. Πως γινεται αφενος η μικροβιολογος να μου δινει με μια μονη εξεταση να μου δινει αντιβιωση χωρις να μου ζητησει να την επαναλαβω? Τι ειναι η αντιβιωση καραμελες? Για αυτο εχουν γινει ανθεκτικα τα βακτηρια στις αντιβιωσεις, γιατι οι γιατροι τις χορηγουν για ψυλλου πηδημα. Η ανευθυνοτητα ειδικα απο καποιους που λενε οτι ειναι επιστημονες με εκνευριζει αφανταστα.

Δευτερον. Εφτασα 28 χρονων για να κανω τεστ για HIV. Απαραδεκτο και μαλακια μου. Τωρα χαιρομαι που το εκανα γιατι νιωθω οτι ξερω τι μου γινεται και συμπεριφερθηκα υπευθυνα απεναντι στον εαυτο μου και στους αλλους. Ειχα κανει και μια αλλη αναρτηση για τα ΣΜΝ και για την απουσια ενημερωσης στα σχολεια. Μονο το AIDS αναφερεται αραια και που, και τιποτα αλλο. Υπαρχει μια γενικη αναισθησια του κοσμου και του κρατους πανω σε αυτες τις υποθεσεις παρολο που ο ιος θεωρειται μαστιγα στην εποχη μας. Αγνοια, παραπληροφορηση και φυσικα υποχρηματοδοτηση του τομεα της υγειας. Εκρηκτικο μειγμα. Και μια και ανεφερα τα οικονομικα. Ολες οι εξετασεις κοστιζαν συνολικα 160 ευρω. Τελικα πληρωσα μονο 44 ευρω επειδη τα υπολοιπα τα καλυψε η ασφαλεια μου. Η βασικη ασφαλεια, δεν εχω κανει την επιπλεον. Και η κλινικη ηταν ιδιωτικη, δεν ηταν δημοσιο νοσοκομειο. Και αναρωτιεμαι λοιπον γιατι στην Γαλλια μπορει καποιος να εχει προσβαση σε αυτα τα βασικα και σημαντικα για την υγεια διαγνωστικα τεστ και στην Ελλαδα να πραγματα να πηγαινουν απο το κακο στο χειροτερο? Εδω μου ελεγε η μανα μου οτι το τεστ ΠΑΠ δεν το δικαιολογουν επειδη ειναι προληπτικο τεστ και πηγαινει σε ιδιωτικη κλινικη να το κανει. Και κατα τα αλλα το κρατος ευλογουσε τα μουσια του επειδη επιασε 11-20-30 οροθετικες πορνες.

Ειναι τραγικο να πληρωνεις μια ζωη και να μην εχεις καλυψη ασφαλιστικη για βασικα νοσηματα η για προληπτικες εξετασεις. Ειναι εξοργιστικο και τραγικο. Πραγματικα. Σημεια των καιρων θα μου πεις. Θα συμφωνησω. Δεν ξερω ομως τι να σκεφτω για αυτο. Κατι πρεπει να αλλαξει...Και συντομα.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Αντιλαμβανομαι...

Αντιλαμβανομαι οτιδηποτε ελληνικο σε σχεση παντα με την θαλασσα. Με την θαλασσα αντιλαμβανομαι και ζω. Αυτο ειναι η ελληνικοτητα, αυτο μυριζω οταν σκεφτομαι ελλαδα. Αρμυρα και θαλασσα. Ουτε χρωματα, ουτε εθνικοτητες, ουτε ταυτοτητες. Μονο αρμυρα και θαλασσα. Και καραβια και ταξιδια και μπλε. Αυτο το μπλε....Σφυρηλατημενο στην καρδια μου. Ες αει. Και οι στιχοι του Σκαριμπα, υπερρεαλιστικοι και μαγικοι. Ατοφιοι και αληθινοι.

Παραμεριζουμε ποιητη για να περασεις...






Το βαπόρι

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα
στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης
και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα
σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.
Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι
κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.
Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—
σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.








 Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά
έτσι να 'μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Νά 'ναι αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Νά 'ναι η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να 'ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να 'μαι
σ' αμμουδιά πεθαμένη και σε κούφιο νερό
να κοιμάμαι

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Η κουκουβάγια προσγειώθηκε εκεί που ανήκει: στον ώμο της Αθηνάς

Σύμφωνα με το "Βήμα" (http://www.tovima.gr/education/article/?aid=451053) στις 31/3/2012 κλείνει επίσημα ο Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων (ο γνωστός ΟΕΔΒ) με το γνωστό σήμα της κουκουβάγιας στο οπισθόφυλλο. Και αν στην αρχή χάρηκα που τα παιδάκια του μέλλοντος δεν θα έχουν αυτό το σηματάκι να στοιχειώνει τα όνειρα τους, μετά κάθισα και το σκέφτηκα πιο σοβαρά το θέμα.
Γενικά τα τελευταία χρόνια, αν και δεν παρακολουθώ τις εξελίξεις από πολύ κοντά, έχω την εντύπωση πως το υπουργείο παιδείας έχει βαλθεί ντε και καλά να μετατρέψει το σχολείο σε εργαστήριο ηλεκτονικών υπολογιστών. Μια το cd με τα ψηφιακά βιβλία, τώρα η κατάργηση του ΟΕΔΒ, και άλλα σκόρπια που ακούγονται κατά καιρούς με έχουν κάνει να πιστέψω ότι όντως θέλουν να καταργήσουν το βιβλίο, και αυτό δεν είναι λαϊκισμός της αριστεράς τελικά. Και δεν ξέρω αν η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών είναι η πρόφαση για να γλιτώσει το κράτος λεφτά απο την εκτύπωση βιβλίων (και να τα φάνε όλοι μαζί αυτοί που έφεραν την χώρα σε αυτό το χάλι) αλλά σίγουρα κάτι βρωμάει, και βρωμάει πολύ σε όλη αυτή την ιστορία.
Και γενικά μου φαίνεται τελείως αδύνατον ο οποιοσδήποτε εχέφρων άνθρωπος να πιστεύει (χωρίς όφελος η σκοπιμότητα) ότι ένα εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να σταθεί χωρίς βιβλία. Δηλαδή πως θα γίνεται το μάθημα? Θα έχει κάθε μαθητής μπροστά του ένα υπολογιστή και θα διαβάζει από εκεί? Και μετά θα πηγαίνει σπίτι και θα ξαναδιαβάζει από εκεί? Δηλαδή και διάβασμα, και χαζολόγημα στο ίντερνετ, όλη του η μέρα θα είναι μπροστά από μια οθόνη. Ίσως να φεύγει από μπροστά της όταν πάει να κάνει φροντιστήριο.
Είμαστε σοβαροί? Έχει κάτσει κανένας από αυτούς που έχουν αυτές τις ιδέες να διαβάσει κάτι πολλές ώρες μπροστά στον υπολογιστή? Δεν λέω να διαβάσει ένα άρθρο σε μια ιστοσελίδα. Αυτό γίνεται. Αλλά το να διαβάζεις κάτι πολλές ώρες με σκοπό την κατανόηση (φυσικά η πληροφορία δεν έχει σχέση με την διαδικασία της κατανόησης και την γνώσης όπως αυτή νοείται στην εκπαίδευση) είναι πρακτικά αδύνατο. Σου τσούζουν τα μάτια, και αρχίζει η δυσφορία. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορώ να κάτσω να διαβάσω ένα ψηφιακό βιβλίο είναι να ψάχνω κάτι συγκεριμένο, πράγμα που παίρνει δέκα, δεκαπέντε λεπτά. Αντε είκοσι. Αλλά το να διαβάζεις από τον υπολογιστή για κάθε μάθημα είναι αδύνατο.
Και επίσης δεν έχεις και την ίδια αίσθηση με το να διαβάζεις ένα κανονικό βιβλίο. Έχω κατεβάσει βιβλία ηλεκτρονικά τα οποία στην συνέχεια αγόρασα σε έντυπη μορφή επειδή ας πούμε μου άρεσαν και δεν μπορούσα με τίποτα να τα διαβάσω αλλιώς. 
Αν οι άνθρωποι του Υπουργείου Παιδείας θέλουν οικονομία ας βρούν από αλλού να κόψουν έξοδα. Η εκτύπωση μπήκε στην ζωή του ανθρώπου από την εποχή του Γουτεμβέργιου και δεν γίνεται να αλλάξει με το πρόσχημα ότι πρέπει να γίνει οικονομία. Αν ήταν έτσι τότε ας σταματούσαν να εκτυπώνονταν βιβλία και να γινόταν διάθεση τους ηλεκτρονικά. Φαντάζεστε έναν κόσμο που δεν θα υπήρχαν βιβλία σε φυσική μορφή? Τρέλα και όλεθρος. Ας αρχίσουν οι οικογένειες να μαζεύουν κανά φράγκο γιατί όπως πάνε τα πράγματα τα παιδιά τους αφενός θα αποβλακωθούν τελείως μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και αφετέρου επειδή θα εμφανίζουν παθήσεις των ματιών (μυωπία κλπ) απο τα 10 τους χρόνια. Ας ξυπνήσουμε λίγο όλοι από τον λήθαργο και την ζωούλα μας και ας κοιτάξουμε γύρω μας για τα εγκλήματα που συντελούνται με την ανοχή μας. Γιατί κάποια στιγμή θα είναι πολύ αργά, μα πάρα πολύ αργά.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Αυτες οι νυχτες μενουν

Και ξερεις, οσο και να μεγαλωσεις τιποτα δεν μπορει να σε κανει να συνηθισεις αυτη την στιγμη που ζεις και χανεται. Το εχω σκεφτει χιλιαδες αυτο το πραγμα, αυτη η φευγαλεα εικονα στο μυαλο σου που προσπαθησεις να την κρατησεις με καθε τροπο στην μνημη σου αλλα η ατιμη παντα καταφερνει και ξεφευγει.

Και ειναι ειρωνικο να πρεπει παντα να ερχεται απροσκλητη η σκεψη οτι κατι ερχεται και κατι παντα φευγει. Λες και δεν πρεπει να διαταραχθει καποια αγνωστη κοσμικη ισορροπια, καποια ισορροπια δοσιματος και απωλειας. Και πρεπει να εισαι ετοιμος να το δεχτεις θαρραλεα αυτο το παιχνιδι.

Κοιταω σιωπηλα τον χωρο γυρω, λουσμενο με φως και αρωματα και με κοιτας και εσυ. Δεν μιλαω, τι εχω να πω? Αφηνομαι στη γλυκια τυρρανια της στιγμης. Προσπαθω να συλλεξω μυρωδιες, αρωματα, ηχους, χρωματα και να τα δεσω ολα σε ενα ομορφο μπουκετο και να στο προσφερω. Αλλα παντα τα ατιμα ξεφευγουν απο το δεσιμο μου, οσο περιτεχνο και να ειναι. Και χυνονται και παλι στο χωρο και στον χρονο.

Υπαρχει κατι μαγικο στην σιωπη. Οταν εισαι ευτυχισμενος τι θα επρεπε να πεις? "Ευχαριστω?". Να ευχαριστησεις ποιον και για ποιο λογο? Απλα αφηνεσαι και το μυαλο σου ταξιδευει με τις σκεψεις σου για αλογα.


Και εκεινους τους καπνους που γεμισαν τον χωρο, για εκεινες τις σταχτες που επεσαν στο χωμα...Κατι θα φυτρωσει εκει που επεσαν δεν νομιζεις?


Μην τον ρωτας λοιπον τον ουρανο που πηγαν οι στιγμες...Ειναι εκει που τις αφησες. Στην καρδια σου...




Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Το σωματιδιο του θεου και η προβληματικη του Μητροπολιτη Πειραιως

   Εκει στην πολη μου στον Πειραια, εχουμε μια ιερα μητροπολη της οποιας αρχει ο μητροπολιτης Σεραφειμ. Τωρα δεν θα ειχα κανεναν λογο να ασχοληθω μαζι του οπως δεν ασχολειται και αυτος μαζι μου αν δεν εβλεπα την ανακοινωση του στην επισημη ιστοσελιδα της Μητροπολης Πειραιως (βλεπε και εδω). Και ενταξει θελω να αγιασω αλλα δεν με αφηνουν αγαπητε μου αναγνωστη. Μα δεν γινεται ο καθενας να ασχολειται με τα του οικου του? Και αν οπως θα σκεφτεις ο καθενας εχει δικαιωμα να εκφραστει (και θα συμφωνησω μαζι σου) τοτε ποιος θα ειναι ο επισημος αντιλογος σε ολο αυτο? Εφοσον κατι ειπωθηκε επισημα πρεπει να υπαρχει και καποιος αντιλογος σε ολο αυτο για να μπορουν και οι πολιτες να βγαλουν τα συμπερασματα τους. Θα βρεις αντιλογους πολλους σε blogs κλπ αλλα δεν φανταζομαι η επισημη πολιτεια να ασχοληθει καν με το θεμα, καθοτι στην Ελλαδα κρατος και εκκλησια ειναι το ενα και το αυτο, σε πολιτικο, ιδεολογικο, φιλοσοφικο και κοινωνικο επιπεδο. Οποτε μουγκα στην στρουγκα.
   Και δε ξερω ποιος στο διαολο εδωσε τον τιτλο στο σωματιδιο του Higgs "σωματιδιο του θεου" αλλα αν ηταν δημοσιογραφος μια φορα μαλακας, αν ηταν επιστημονας χιλιες φορες μαλακας. Γιατι απο τοτε που του δωθηκε ο τιτλος μας εχουν πρηξει ΟΛΟΙ για αυτο το θεμα. Ολοι το πηραν, καθως εχει και πιασαρικο ονομα, και το εκαναν καραμελα χωρις να κανουν καν τον κοπο να ψαξουν και να μαθουν περι τινος προκειται. Ετσι βρε παιδι μου. Δεν τους εχει φαει η περιεργεια να δουν για τι πραγμα μιλανε? Καποιος εκανε την μαλακια να πει οτι αν βρουμε αυτο το σωματιδιο τοτε η εννοια του θεου θα μας ειναι αχρηστη και το πηρε ο καθε ασχετος και το εκανε σχοινι γαιτανι. Και απο τα γραφικα της Λουκας (αληθεια αυτη δεν αναφερθηκε στο θεμα, μαλλον ηταν περα απο τις διανοητικες της δυνατοτητες, μαλλον ψαχνει τροπο να ριξει τον Ρουβα απο την Show Biz) μεχρι επισημες ανακοινωσεις τυπου Σεραφειμ. Και λεω εγω: δεν τους μαζευει ολους ο Αρχιεπισκοπος σιγα σιγα γιατι εχουν αφηνιασει και δεν ξερουν τι λενε? 
   Και ερχεται ο Σεραφειμ και λιγο πολυ χαρακτηριζει τους επιστημονες που δουλευουν στο CERN κρετινους και υπηρετες του διαβολου. Μα παμε καλα? Οι ανθρωποι κανουν την δουλεια τους. Τωρα αν τα ευρηματα τους μας διχαζουν και ερχονται να αντιτεθουν στις αποψεις μας για το καλο και το κακο, τον Θεο και τον διαβολο so be it. Τι να κανουμε δλδ? Ολη η ανθρωποτητα δηλαδη θα σταματησει την επιστημονικη ερευνα, επειδη ο χριστιανισμος δεν τα παει καλα με την επιστημη? Τι να κανουμε τωρα δηλαδη? Υπαρχουν και χριστιανοι επιστημονες, ας το σκεφτει αυτο ο μητροπολιτης. Ειναι και αυτοι υπηρετες τους διαβολου? 
   Και η προβληματικη που χρησιμοποιει  στο κειμενο του ειναι χαρμα ειδεσθαι πραγματικα, απο αποψη λεπτοτητας αλλα και αποψη συνεχειας και συνοχης. Παραθετω μερικα μαργαρηταρια:

"Αὐτό ἀκόμα τό ἀσυνείδητο σωματίδιο, πού δέν ἔχει γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του καί δέν μπορεῖ νά ἀπαντήσει στό ἐρώτημα «τί εἶσαι;» καταστρώνει καί δημιουργεῖ ἐκ τοῦ μηδενός συνειδητά ὄντα ὅπως ὁ ἄνθρωπος, πού ἔχουν τό συνειδέναι, ὑπερβαίνει τό ἀγεφύρωτο χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης, τά ἀγεφύρωτα ὀργανικά χάσματα μεταξύ ὅλων τῶν εἰδῶν τῶν γενῶν τῶν ἐνοργάνων ὄντων, τό ἀγεφύρωτο χάσμα μεταξύ τοῦ φυτικοῦ κόσμου καί τῶν ἐμψύχων ὄντων, τό ἀγεφύρωτο χάσμα μεταξύ τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλων τῶν ἄλλων ἐνοργάνων καί ἐμψύχων ὄντων. Ἄν αὐτή ἡ ἀντίληψις δέν ἀποτελεῖ τόν ἀπόλυτο ὁρισμό τοῦ κρετινισμοῦ, τότε τί συνιστᾶ κρετινισμό;"

Οπερ μεθερμηνευομενον εστι αγαπητε μου αναγνωστα οτι μην νοιαζεσαι για τα ζωακια, μην μαζευεις κανα αδεσποτο στο σπιτι σου γιατι αυτα ειναι κατωτερα οντα απο εσενα. Και οταν ελεγα για την αποψη του χριστιανισμου κατα την οποια ο ανθρωπος ειναι το μονο περιουσιο ζωο στον πλανητη με εβγαζαν μαλακα και τρελο. Οριστε λοιπον, τα λεει ο ιδιος ο μητροπολιτης.

Και ο μητροπολιτης κλεινει μετα το εξης απιστευτο απο αποψη λογικης επιχειρημα: "

"Προτείνω δέ στούς ἐκλεκτούς αὐτούς «σοφούς», τῶν ὁποίων ὅπως κάθε ἀνθρώπου ὁ ἐγκέφαλος ἔχει ἕνα τρισεκατομμύριο νευρικές συνδέσεις πού «τυχαία» ἔγιναν ἀπό τό ἀσυνείδητο μποζώνιο, ἐάν ἔχουν ἀνάγκη αἱμοληψίας αὐτοί ἤ συγγενικά των πρόσωπα νά μήν προστρέχουν πλέον στόν ἀλτρουϊσμό τῶν συνανθρώπων τους, ἀλλά νά χρησιμοποιήσουν τό αἵμα τῶν «ἐκλεκτῶν συγγενῶν» τους χιμπατζίδων, οὐρακοτάγκων, γοριλῶν, γιββώνων κ.λ.π. γιά νά διαπιστώσουν ὄχι στήν θεωρία ἀλλά στήν πρακτική ἐφαρμογή της τήν δῆθεν ἀλήθεια τῆς «ἀνακαλύψεώς» των, περί τοῦ «κοινοῦ γεννήτορος μποζωνίου» ἐκτός καί ἄν τό μποζώνιο ἔχει τέτοια εὐφυΐα ὥστε νά κατασκευάζει σέ κάθε εἶδος καί ἕναν συγκεκριμένο αἱματολογικό τύπο. Ἄν εἶχε ὅμως τέτοια εὐφυΐα γιατί νά συνεντευξιάζον-ται ἐκ προσώπου του οἱ συγκεκριμένοι καί ὄχι τό ἴδιο;"

Προφανως ο μητροπολιτης εχει μαυρα μεσανυχτα για τον ορισμο του ορου "ειδος" και για αυτο θεωρει φυσικο να παρω να αιμα (η να δωσω αιμα) σε καποιον χιμπατζη. Και φυσικα θεωρει αυτονοητο οτι εφοσον το μποζονιο δεν εχει νου, τοτε ειναι αδυνατο να δημιουργησει συγκεκριμενο αιματολογικο τυπο για καθε ειδος. Τρεχα γυρευε δηλαδη. Η παρανοια η ιδια. 

Δεν με νοιαζει τι πιστευει ο καθενας, ειναι δικη του προσωπικη υποθεση. Οταν οπως ακουγονται τετοια πραγματα απο επισημα χειλη, τοτε το θεμα αφορα την κοινωνια, γιατι ο δημοσιος λογος διαμορφωνει αποψεις και σκεψεις. Οποτε ξεφευγει απο την σφαιρα της προσωπικης πιστης και γινεται δημοσιο θεμα. Και εφοσον λεγονται δημοσια τετοια πραγματα πρεπει να υπαρχει αντιλογος σε ολα αυτα και μια φωνη λογικης και συνεσης.

Αν ειναι ετσι ας παρουμε ολη την γνωση των αιωνων και ας την καψουμε. Τι μας χρειαζεται η γνωση? Το μονο που χρειαζεται να ξερουμε ειναι οτι ο Θεος μας εφτιαξε και ζουμε για να κανουμε το θελημα του. Και εκει τελειωνουν ολα. Δεν υπαρχει καμια αλλη γνωση που να εχει καποια αξια. Ας ριξουμε λοιπον ολα τα βιβλια στην φωτια οπως εκαναν οι γερμανοι και ας γλιτωσουμε τον εαυτο μας απο δηλωσεις τετοιου ειδους. Εχουμε και μπανια να κανουμε.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Αραχνιασαμε....

Νυχτεριδες και αραχνες καρδια μου! Τι εγινε εδω, δεν αναγνωριζω το blog μου. Πολυ σκονη και βρωμια. Αλλα οπως λεω παντα μερικες φορες θες να γεμισεις τις μπαταριες σου για να γραψεις. Δεν ειναι ουτε αυτοματο ουτε αυτονοητο.

Για να σας φερω up to date οι μερες που ελειπα περασαν αρκετα ησυχα και ομορφα. Υπηρχε αυτη η ομορφη αισθηση προσμονης και ευτυχιας που σε γεμιζει μονιμα. Χωρις βεβαια να λειπουν και οι φριχτες ειδησεις απο την βαλκανικη για την πορεια της χωρας. Εκλογες, νεες συμμαχιες και μια αριστερα μονο κατ' ονομα να συμμαζει με την δεξια και το βαθυ ΠΑΣΟΚ. Ωραια πραγματα. Ειπαμε, αν θες να βρεις εναν πραγματικα ξεφτυλισμενο ανθρωπο, χωρις να τον ξερεις, και οι πιθανοτητες επιτυχιας να ειναι 100% δειξε εναν πολιτικο. Θα εχεις πεσει μεσα.

Απιστευτη χαλαρωση των θεσμων και των ηθων. Ακουγα και σημερα αυτο το θρυλικο "ειναι νομιμο αρα και ηθικο" του Βουλγαρακη και μου ερχεται να ξεριζωσω τις τριχες απο τα μαλλια μου. Τι και αν η σχεση ηθικου και νομιμου ειναι απο τις πιο αμφιλεγομενες, οι πολιτικοι εχουν την αρετη της υπεραπλουστευσης. Οτι βαθυ και ουσιαστικο υπαρχει στην κοινωνια των ανθρωπων οι πολιτικοι εχουν το ταλεντο να την ξεφτυλιζουν με μεγαλη επιδεξιοτητα.

Μου θυμιζει εκεινο το αθλιο επιχειρημα του Ντοστογιεφσκι, επιχειρημα υπαστυνομου β' κατα τον Καστοριαδη, συμφωνα με το οποιο "αν δεν υπηρχε η θεικη προελευση καποιων νομων η κοινωνια των ανθρωπων θα ηταν μια ζουγκλα". Καπως ετσι το βλεπει και ο Βουλγαρακης μαλλον. Η παιζει οτι το βλεπει ετσι. Με τους πολιτικους τα ορια αληθειας και ψεμματος εξαφανιζονται και η αληθεια ειναι αληθεια και ψεμμα ταυτοχρονα αναλογα με τον χρονο που λεγεται και καταγραφεται.

Το καλο ειναι οτι δεν εχω σκασει απο την ζεστη. Στην Λωρραινη οι θερμοκρασιες ηταν γυρω στους 18 με δροσερο αερακι, τυπικο για αρχες καλοκαιριου στην βορειοανατολικη Γαλλια. Σημερα ειχε 25 και αρχισα να υποφερω. Σκεφτομαι οτι οταν ερθω στην Ελλαδα και βγω απο το αεροπλανο θα αρχισω να λιωνω. Μα τι θερμοκρασιες ειναι αυτες? Κοντα στους 40? Θα γινουμε σαν την Σαχαρα δηλαδη σε λιγα χρονια? Και αντε να δουλεψεις και στους 38-40. Μετα λενε οτι ο ελληνας δεν δουλευει. Μα πως να δουλεψει στους 40? Ας φερουν εναν γερμανο ενα καλοκαιρι στην Ελλαδα να δουλεψει να δει την γλυκα Τωρα που το ειπα ελπιζω να ξεκινησατε τα μπανακια. Εγω σκεφτομαι τα παιδικα μου χρονια που καναμε διαγωνισμο με τους φιλους για το ποιος θα κανει τα περισσοτερα μπανια και εφτανα ανετα τα 100 στις Σπετσες! Αυτες ηταν εποχες.

Ο ελληναρας χαρηκε που υπηρχε η πιθανοτητα να νικησουμε την Γερμανια και να εκδικηθει για τα δεινα που περνα η χωρα του. Πηραμε απο τα τρια το μακρυτερο και ησυχασαμε. Λες και αν νικουσαμε θα αλλαζε τιποτα στην καθημερινοτητα μας η θα μας σεβονταν περισσοτερο οι ευρωπαιοι. Τι να πεις για ολο αυτο. 

Τελοσπαντων. Η ουσια ειναι οτι μαλλον θα μεινω για αλλα δυο χρονακια στην Γαλλια οποτε γλιτωσα την πνευματικη νεκρωση και την ανεργια στην Ελλαδα. Ειπαμε στην Ελλαδα βγαζουμε επιστημονες για να τους βγαζουμε στην ανεργια μετα. Τετοια μαλακινση δηλαδη. Σιχαινομαι αυτους του χαρτογιακαδες καθηγητες που μπηκαν επι ΠΑΣΟΚ μονιμοι στα Πανεπιστημια και απο τοτε εχουν πιασει τις καρεκλες και δεν τις αφηνουν με τιποτα. Θα ψοφησουν πανω στις καρεκλες τους.

Αν δεν ξερεις την κατασταση στα ελληνικα πανεπιστημια αγαπητε αναγνωστη δεν μπορεις να καταλαβεις το βαθμο της πνευματικης νεκρωσης που επιφερουν στους νεους. Ειναι σαν να παιρνεις το μηδεν και να το γυρνας αναποδα. Τι γινεται? ΜΗΔΕΝ. Τετοια μαλακινση και χασιμο χρονου δεν εχω ξαναβιωσει. Απο τα πολλα που μαθαινεις στο Πανεπιστημιο τα περισσοτερα ειναι αχρηστα πραγματα και σκουπιδια που καλα θα κανεις να τα ξεχασεις μολις αποφοιτησεις. Αν θες να κανεις καριερα στην ερευνα καλυτερα να ξεχασεις τα 4 χρονια προπτυχιακων σπουδων, να καθαρισεις το μυαλο σου και να κανεις restart στην γνωση. Οτι μαθαινες ειναι μαλακιες, trust me.

Αυτα. Πολλα και διαφορετικα αλλα ειχα να γραψω και τοσο καιρο. Οποτε ολα μαζι. Αλλα φανταζομαι οσοι με διαβαζουν τακτικα με εχουν συνηθισει οποτε γλιτωνω τον εαυτο μου απο το να πει συγγνωμες.

Να μου ειστε καλα και δυνατα! Θα την παλεψουμε οτι και να συμβει.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε...

Και είναι αυτή η γλύκα που σε γεμίζει ακόμα και για το απραγματοποίητο.

Είναι αυτή η ομορφία του ονείρου που σε καίει ακόμα και όταν ξέρεις ότι δεν θα γίνει πραγματικότητα ποτέ.

Και είναι αυτη η ηδονική προσμονή για το αύριο του τίποτα που σε διαλύει.

Και είναι που όταν όλα γύρω σου διαλύονται εσύ βρίσκεις ένα περίεργο κουράγιο απλά να υπάρχεις μέσα στην εκστατική παραζάλη του παρόντος. Και για την οποία θα πουλούσες την ψυχή σου στον διάολο για να μην αλλάξει.

Αλλά δεν είναι η ελπίδα του αιώνιου που σε τρέφει. Όχι. Είναι η ακριβής έννοια του φθαρτού που σε παραλύει. Για μια στιγμή νιώθεις τόση απέραντη ευγνωμοσύνη στο σύμπαν που δημιούργησε τα πάντα και τα καταδίκασε να είναι φθαρτά. Για μια στιγμή δεν σου φαίνεται καταδίκη αλλά ευλογία.

Πως θα μπορούσε άλλωστε η σάρκα σου να αντέξει την αιωνιότητα και την μάταιη ανία της?


"Ταξίδι στα Κύθηρα", Πίνακας του Α. Βατώ, μουσείο του Λούβρου, 1717.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Soldier of Fortune...Not!

Τυχαια επεσα σε ενα ερευνητικο αρθρο που ειχε καποια σχεση με το δικο μου ερευνητικο τομεα και παρατηρησα οτι στους συγγραφεις υπηρχε και καποιος ελληνας. Και επειδη σε καθε επιστημονικο αρθρο περα απο τα ονοματα των συγγραφεων αναγραφονται και ο τοπος και το πανεπιστημιο στο οποιο δουλευουν ειδα οτι η τρεχουσα διευθυνση του ελληνα ηταν στην Σαουδικη Αραβια σε καποιο πανεπιστημιο που δεν θυμαμαι τωρα.

Και ετυχε να μου ερθουν καποιες σκεψεις στο μυαλο τις οποιες συζητησα με συναδελφους και με χαρα ειδα οτι συμφωνουσαν στα περισσοτερα θεματα που με προβληματιζαν.

Και η πρωτη σκεψη μου ηταν, ποιος στο διαολο θα πηγαινε στην Σαουδικη Αραβια για να εργαστει σαν επιστημονας? Η απαντηση ηρθε αμεσα διαμεσου ενος συναδελφου: σε αυτες τις περιοχες ο βασικος μισθος ενος επιστημονα πενταπλασιαζεται και παραπανω. Δηλαδη αν σκεφτεις οτι ο μεσος μισθος ενος ερευνητη στην ευρωπη ειναι πανω κατω καθαρα 2000 ευρα, στην μεση ανατολη φτανουμε ανετα τα 10000 ευρω!!! Δελεαρ μεγα αλλα η ελληνικη μου παιδεια ηρθε και μου κρατησε τα γκεμια. Με επιασε μια λυπη και μια μικρη οργη για τον ελληνα που δεχεται να παει σε τοπους που η δημοκρατια (εστω οπως κουτσουρεμενα την ξερουμε στην ευρωπη) δεν υπαρχει καν σαν ιδεα, που υπαρχουν ακομα πριγκιπες και βασιλιαδες και ανθρωποι δουλευουν σαν τα ζωα για να προμηθευουν την αμερικη την ευρωπη με τον μαυρο χρυσο. Και σκεφτομουν ποσο δυστυχισμενος θα ημουν αν τυχαινε να παω εκει, με πολλα λεφτα μεν, καταθλιπτικα δε. Και δεν ειναι απλα θεμα αισθητικης, ειναι η αδυναμια μου να φανταστω τον εαυτο μου τοσο πνευματικα και ηθικα πουλημενο ωστε να παω να δουλεψω με χοντρα λεφτα σε εναν τοπο που ειναι τοσο ανελευθερος ακομα και για τα στοιχειωδη που σε πιανουν τασεις αυτοκτονιας.

Γιατι οπως και να το κανεις φιλε αναγνωστη, οσο και στην κοσμαρα σου να εισαι σχετικα με το κοινωνικο γιγνεσθαι στον κοσμο, για την καταπιεση των ανθρωπων και τον αγωνα τους να αποκτησουν τα αυτονοητα θα πρεπει να σε πιανει η ψυχη σου οταν δεχεσαι να δουλεψεις σε τετοιες συνθηκες, που μεν εσυ θα εχεις ζεστο το χρημα, αλλα ολοι οι αλλοι γυρω σου θα σκοτωνονται απο τυπους του στυλ του σφαγεα μπασταρδου Ασαντ.

Οσο και χωμενος στα βιβλια να εισαι και νομιζεις οτι η μονη σου δουλεια ειναι να κανεις ερευνα χωρις να νοιαζεσαι για τον κοσμο γυρω σου (λες και εσυ γεννηθηκες σε αλλο τοπο και χρονο), οσο και να σε νοιαζουν τα λεφτα πανω απο οτιδηποτε αλλο, δεν νομιζω να φτασεις ποτε σε τετοιο βαθμο αποκτηνωσης που να πας σε χωρες σαν και αυτη και το μονο που να κανεις ειναι να παιζεις "το βιολι σου". Θα μου πεις τωρα δεν ξερεις και την ιστορια του καθενος. Ναι μεν αλλα...αν ηταν και εβλεπα οτι η μονη λυση να κανω την δουλεια μου ειναι να παω στην Σαουδικη Αραβια, στην Κινα κλπ οπου οι ανθρωποι υποφερουν και η εκμεταλλευση ειναι το κυριο μεσο  επιβιωσης των δυνατων, τοτε θα πηγαινα στο χωριο του πατερα μου να καλλιεργω πατατες. Υπαρχουν και καποια ορια και καποια πραγματα δεν ειναι απλα ζυγισμα του βαρους των χρηματων που θα παρεις.

Καλα κουραγια!

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Exposure

Ήθελα να ξεκινήσω αλλιώς αλλά θυμήθηκα αυτόματα την αγαπημένη μου διαφήμιση του Johny Walker με τον ηθοποιό Harvey Keitel να μιλάει για την πρώτη του θεατρική παράσταση:

"...the theater can be brutal. It's like walking naked, you are exposed to the crowd".



Θα μου πείς γιατί το αναφέρω αυτό. Το αναφέρω επειδή προχτές έκανα την πρώτη μου ομιλία σε συνέδριο. Και θυμάμαι, όταν ήρθε η ώρα να παρουσιάσω περπατούσα αργά προς την προτζέκτορα και το μυαλό μου άρχισε να μουδιάζει. Είναι σαν να βλέπεις τα πράγματα να κυλούν αργά. Ο εισηγητής της ομιλίας με προλόγιζε στο κοινό αλλά δεν άκουγα τίποτα.

Και είτε πρέπει να παίξεις στο σανίδι, να δώσεις μια μουσική παράσταση ή να κάνεις μια ομιλία η πρώτη φορά φαντάζομαι είναι περίεργη για όλους.

Από το πλήθος που παρακολουθεί σηκώνεσαι και ξεχωρίζεις από το απρόσωπο πλήθος. Σε κοιτάνε όλοι, 50-100 άνθρωπο έχουν εστιάσει σε εσένα. Είναι βάρβαρο, εκτίθεσαι στους άλλους που είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν χωρίς καμία ενοχή. Μερικοί μπορούν να σε κάνουν φύλο και φτερό και το γνωρίζουν. Είναι σαν να περπατάς γυμνός, χωρίς καμία προστασία. Όταν σηκώνεσαι και εκτίθεσαι σε τόσα μάτια το λιγότερο που νιώθεις ειναι ευάλλωτος. Μπορούν να σε ξεφτυλίσουν με περισσή άνεση.

Και σε αντίθεση με τα καλλιτεχνικά που δεν υπάρχουν ερωτήσεις από το κοινό, στις επιστημονικές ομιλίες στο τέλος ακολουθούν ερωτήσεις και πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και να αποδείξεις την επιστημονική σου επάρκεια. Δεν θα σε λυπηθεί κανείς, δεν θα πεί κανείς "α το παιδί δεν το είχε διαβάσει αυτό" όπως θα λέγαν στο σχολείο. Σε τέτοιο επίπεδο δεν χωράνε δικαιολογίες καμίας φύσης.

Και σηκώθηκα και ξεκίνησα να μιλάω αργά και σταθερά. Τελείωσε καί αυτό ευτυχώς. Δεν πήγε άσχημα και το αφεντικό μου είπε ότι ήταν καλή παρουσίαση. Χαίρομαι. Επειδή αν δεν κάνεις την αρχή κάποια στιγμή, δεν θα την κάνεις ποτέ. Και για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.

Ας τολμήσουμε λοιπόν να κάνουμε πράγματα για πρώτη φορά ακόμα και αν είναι φοβερά δύσκολο και ψυχοφθόρο. Όπως λέει και ο Harvey η μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου ή  περνάς την υπόλοιπη ζωή σου στα χαλάσματα.


Την καλημέρα μου.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Και εκεί που πέφτεις σηκώνεσαι εν τέλει

Η Χριστίνα μου τόνισε ότι έχω πέσει πολύ τελευταία και οι δυσάρεστες αναρτήσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Από την μια δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο απο το να γράψω αυτά που νιώθω και η αλήθεια είναι οτι φυσικά δεν πετάω στα σύννεφα με την όλη κατάσταση. Από την άλλη αν σε εγκλωβίσει ο φόβος δεν μπορείς να κάνεις και πολλά για να αλλάξεις την μοίρα σου. Και ως σωστός ιστορικός υλιστής δεν μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να μένω στην μιζέρια για πολύ, παρά μόνο τόσο όσο χρειάζεται η ψυχή μου για να ανασάνει.

Της υποσχέθηκα λοιπόν ότι κάτι θα σκεφτόμουν να γράψω αισιόδοξο. Αλλά τελικά δεν μπόρεσα κάτι που ξεπερνά την ορμή και την δύναμη του Γιάννη Ρίτσου. Και δεν μπόρεσα να βρώ καλύτερη μελοποίηση από αυτή που έκανε ο Μίκης. Και οι δυο προερχόμενοι από εποχές καθόλου εύκολες ή απλές. Και οι δυο με τους κοινωνικούς αγώνες να στιγματίζουν την τέχνη τους. Πως θα μπορούσα να πω κάτι παραπάνω πέρα από αυτά που αυτοί έχουν να καταθέσουν στο παρακάτω απόσπασμα απο την συναυλία για την πτώση της χούντας.

Και τώρα χούντα έχουμε. Η ιστορία καμιά φορά κάνει κύκλους. Και τα τραγούδια είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.




Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο
ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένεια τους
ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους
ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα.


Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Εκλαψα

Εκλαψα με λιγμους σημερα.Ειμαι φριχα πιωμενος αποψε. Ηπια 4 μπυρες με 10% vol. Ειμαι τελειως γκολ. Αλλα εκλαψα. Εκλαψα μπροστα στα αφεντικα μου στην Γαλλια, εκλαψα μπρστα στους συναδελφους. Το αλκοολ βγαζει μπροστα ολη την ειλιρκινεια και η γιαγια μου ελεγε οτι πιωμενος βγαζεις τον αληθινο σου εαυτο. Δεν ξερω τι γραφω γιατι με δυσκολια ορθογραφω τις λεξεις. Ειμαι γκλολ που λενε. Δεν εχω συναισθηση τηου τι γραφω. Γραφω ω οπως μου ερψχονται. Αλλα εκλαψα μπροστα στο αφεντικο μου. Και στουτς συνδαλφους. Εκλαψα για την πορεια της χωρας μου. Εκλαψα για την ελλειψη ευκαιριων. Υπαρχουν ανθρωποι καλυτεροι απο εμενα. Δεν τουτς δινονται ευαιριες. Ποναω για αυτους. Εκλαψα με λιγμους. Εκλαψα για πρωτη φορα μες λιγμους για την ελλαδα. Τους ειπα οτι για εμενα δεν ειναι μια χωρα. Ειναι ονοματα και φιλοι. Τους ποναω, τους υποφερω. Ξερω οτι δεν ειναι καλα. Ικετεψα οτι δεν ειναι μια λεξη η χωρα μου, ειναι ανθρωποι με ελπιδες. Ημουν τυχερος που βρεθυηκα στην Γαλλια. Μπορει αλλοι να ηταν καλυτεροι απο εμενα.  Αλλα εμεινα στην ελλαδα. Και εκλαψα πολυ ειλικτινως αποψε. Εκλαψα μπροστα σε ολους τους. Χωτρις ιχνος ντροπης. Ειμαι πιωμενος και λαχανιασμενος. Αλλα ποναω τους ανρθωπους της πατριδας μου. τους ποναω πολυ...Δεν μπορω να γραψω κατι αλλα, οι δυανμιεις που λιγοστευουν...Σας χαιρετω...Εσταξα πολυ κλαμα για την Ελλαδα αποψε. Την αγαπαω αυτη την χωρα. Δεν ειναι ενα ονομα...Ειναι οι φιλοι μου....

Που χάθηκε η τόση ευαισθησία θεέ μου;

Γεια σας.
Ήρθα για να σας δείξω ο ίδιος την οδό ονείρων. Δεν ξεχωρίζει...
Είναι ένας δρόμος σαν όλους τους άλλους δρόμους, της Αθήνας,
είναι ας πούμε ο δρόμος που κατοικούμε, μικρός, ασήμαντος, λυπημένος,
τυραννικός, μα και απέραντα γλυκός.
Έχει πολύ χώμα, πολλά παιδιά, πολλές μητέρες, πολλές ελπίδες,
και πολύ σιωπή.
Και όλα σκεπασμένα απο έναν τρυφερό μα και αβάσταχτο ουρανό.
Εδώ, σε αυτό το δρόμο γεννιούνται και πεθαίνουν τα όνειρα τόσων παιδιών,
ίσα με την στιγμή που η αναπνοή τους θα ενωθεί με το ανοιξιάτικο αεράκι του επιταφίου. και θα χαθεί.
Όμως την νύχτα δεν τους πιάνει ο ύπνος, και όταν δεν ονειρεύονται τραγουδούν.


--Μάνος Χατζιδάκις, Οδός Ονείρων.


 


Αφιερωμένo στα όνειρα μας, όσα ήρθαν, έφυγαν και θα ξανάρθουν. Γιατί το ανεκπλήρωτο πάντα επιστρέφει ψάχνοντας την δικαίωση...

Και όταν πεθαίνουν αυτοί που λάμπουν ο κόσμος γίνεται ακόμα πιο σκοτεινός. Θα απαιτείται μεγάλη προσπάθεια από το σύμπαν να γεννά την αρετή και την τέχνη στους ανθρώπους, για αυτό το κάνει τόσο σπάνια.

"Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά, κάθε δρόμος μια καρδιά για τα παιδιά.."

Καλό σας βράδυ...

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Σκεψεις πανω στο θεμα της Νεοελληνικης Γλωσσας 2

Και συνεχιζω απο την προηγουμενη μου αναρτηση την αναπτυξη του θεματος μου που χωρισα σε δυο μερη για να μην μπλεξω αφενος τα μπουτια μου στην αναλυση, αφετερου για να ειναι πιο ευκολο στην αναγνωση.

Και φυσικα το θεμα δεν ειναι πως ερμηνευται θεολογικα η τεχνη ενος πολιτισμου η αν αυτη η αναγωγη εχει καποι ιδιαιτερο νοημα. Φυσικα η τεχνη περιεχει στοιχεια των θρησκευτικων καταβολων του λαου μεσα στον οποιο αναπτυσσεται αλλα το συμπερασμα της Αρβελ στο αποσπασμα ειναι ιδιαιτερο περιεργο. Ιδιαιτερο περιεργο ειναι δε που αναπαραγονται τετοιου ειδους κειμενα στα σχολεια.

Γιατι η αναλυση της τεχνης ενος λαου αφενος ειναι"εκτος υλης" στο σχολειο του νεοελληνικου κρατους και αφετερου η κριτικη αναλυση σε ενα κειμενο γραμμενο σε επιπεδο πραγματειας ειναι δυσκολο να διαβαστει κριτικα απο ανθρωπους 18 χρονων. Και οχι επειδη οι 18αρηδες ειναι χαζοι η βλακες αλλα απλουστατα επειδη δεν διδαχθηκαν την αναλυση και αντιπαραβολη διαφορετικων πηγων και κριτικη ερμηνεια τους. Αφου το σχολειο προωθει το ενα και μοναδικο βιβλιο που περικλειει ολη την αληθεια του κοσμου, γιατι να διαβασουμε αλλες πηγες? Ας διαβαζουμε μονο απο το σχολικο βιβλιο.

Ας συμμαζεψω τις σκεψεις μου γιατι ξεφευγω. Ελεγα λοιπον οτι η αναλυση ενος δοκιμιου η μιας πραγματειας ειναι δυσκολη υποθεση. Ειναι σαν να δινεις σε εναν μαθητη λυκειου επιστημονικο αρθρο και να τον ρωτας αν το μοντελο που προτεινεται στο αρθρο εξηγει επαρκως την πραγματικοτητα. Και φυσικα πως θα σου απαντησει ο μαθητης?

Για αυτο θεωρω εξαιρετικα δολιο και υπουλο να δινονται πραγματειες για αναλυση σε μαθητες οταν στο σχολειο δεν γινονται ποτε αναλυσεις κειμενων περα απο αυτα που υπαρχουν στο σχολικο βιβλιο η εστω παρεμφερη με αυτα.

Και οι αρχαιοι ελληνες? Τελικα ποια ειναι η θεση τους στην ιστορια, φιλοσοφικα, κοινωνικα, καλλιτεχνικα, μεταφυσικα και φυσικα? Τι σταση κραταμε απεναντι στον πολιτισμο τους και πως τους ερμηνευουμε. Ειναι τελικα αυτα που μαθαινουμε μισες αληθειες, μισα ψεμματα, πολυ μυθος και λιγη αληθεια? Μαλλον ετσι ειναι οπως και για παραδειγμα οτι οι Λακεδαιμονιοι πετουσαν τα ασθενικα παιδια τους στον Καιαδα Η οτι ο μαρμαρωμενος βασιλιας θα ξεπετρωσει και θα παρουμε την πολη και την αγια σοφια. Τρεχα γυρευε που οταν μπλεκουμε ιστορια με μυθους.

Και το θεμα ειναι οτι ειδικα στην ιστορια οι αυθεντιες πανε και ερχονται. Στην ιστορια πρεπει να εχουμε περισσοτερες αυθεντιες απο οτι εχουμε ιστορικους. Και ο καθενας λεει οτι του κατεβει στο κεφαλι ακομα και για μια εποχη που απεχει απο εμας 2000 χρονια και βαλε. Οχι τοσο στο τι εγινε αλλα στο ποιοι ηταν αυτοι που το εκαναν.

Και αν κρινεις τους αρχαιους απο ηθικης αποψεως, δεν γινεται να σου ξεφυγει το γεγονος οτι ειχαν συνηθειες που ειναι απαραδεκτες στην σημερινη εποχη. Θυσιες, δουλεια, σχεσεις μεταξυ ανθρωπων του ιδιου φυλου κλπ. Και μονο αυτη η διαπιστωση θα πρεπει να σε κανει να πονηρευτεις γιατι πρεπει ο ιστορικος να κρινει ηθικοπλαστικα με βαση τις ηθικες αξιες της εποχης του.

Και καταληγουμε στο τελος να χαρακτηριζουμε τον Πλατωνα προδρομο του χριστιανισμου. Και προαγγελο της χριστιανικης ηθικης. Η να ερμηνευουμε την Αντιγονη του Σοφοκλη κλαιγοντας για την ατυχη κορη που προσπαθουσε ματαια να αντιπαραταξει την ηθικη ταξη απεναντι στην εννομη ταξη. Φυσικα ξεφευγει απο το μυαλο καθε φιλολογου οτι ο Κρεοντας τελικα ισως να μην ηταν τελικα τοσο κακος και οτι ισως ο Σοφοκλης δεν ηταν τοσο ρηχος για να γραψει ενα απλο μελο-δραμα. Ισως τους ξεφευγει το γεγονος οτι ο ποιητης ισως ηθελε να δειξει και να αναδειξει την παλη αναμεσα στην ηθικη ταξη και τον νομο που καποιες φορες δεν ταυτιζονται και τοσο πολλες φορες συνανταμε στην ζωη μας. Το ηθικο δικιο και η υποταγη στους νομους μιας πολιτειας. Γιατι αν ο καθενας αναζητουσε το ηθικο του δικιο και εκανε οτι καταλαβαινε αυτος, χωρις καμια αναφορα στους νομους τοτε θα ζουσαμε οχι σε κοινωνια αλλα σε ζουγκλα.

Και φυσικα δεν λεω οτι αυτη η ερμηνεια του εργου του Σοφοκλη  ειναι η σωστη (ερμηνεια που πρωτη φορα διαβασα σε καποιο εργο του Λιαντινη να αναφερω) αλλα το ολο γεγονος δειχνει ποσο μονοπλευροι ειμαστε στην ερμηνεια της τεχνης.

Και φυσικα οι φιλολογοι ειναι οι πιο φριχτοι απο ολους γιατι δεχονται αυτα που λενε τα σχολικα βιβλια και αυτα που εμαθαν απο αλλους ανεπαρκεις δασκαλους στα πανεπιστημια ακριτα. Ο, τι ακουν πιστευουν κιολας.

Φυσικα δεν ξερω ποσοι φιλολογοι εγραψαν κατι πρωτοτυπο και αξιο μνειας οταν αποφοιτησαν απο το πανεπιστημιο. Οι περισσοτεροι το μονο που παραγουν ειναι φωνες στις σχολικες αιθουσες και το θρυλικο και πλεον καπως κλισε "Ω κοινον αυταδελφον Ισμηνης καρα"  και καρα του χειρονακτη που τα σερνουν βοδια.

Και λες δεν γινεται να υπαρχει τετοια τυφλωση στον κοσμο. Δεν γινεται ολα να ερμηνευονται τοσο μονοπλευρα και οι εξεταστες απο πανω με το τσεκουρι ετοιμοι να παρουν κεφαλια.

Βασικα προς τι οι ηθικοπλαστες και οι ηθικολογοι στο σχολειο? Η παιδεια δεν χρειαζεται ηθικες της εκκλησιας για να προχωρησει. Τα βλεπουμε ολα και τα κρινουμε με βαση την δικη μας εποχη, τα δικας μας ηθη και εθιμα, την δικη μας κουλτουρα παραγνωριζοντας την κουλτουρα αλλων λαων, συγχρονων οι αρχαιων. Και ετσι δεν μπορουμε να δουμε περα απο την μυτη μας. Θελουμε να λυγισουμε ολον τον κοσμο και ολες τις ιστορικες εποχες κατω απο την δικη μας ηθικοπλαστικη ματια, κατω απο την δικη μας περιορισμενη κατα αναγκη (εφοσον ειναι εκ των πραγματων περιορισμενη στον χωρο και στον χρονο) οπτικη γωνια απορριπτοντας καθε αλλη ερμηνεια.

Πως αλλιως να εξηγησεις εν τελει οτι στο σχολειο, οι μονες πηγες για την κατανοηση των ιστορικων φαινομενων ειναι απο ελληνες (μιλαω για την ελλαδα)? Που ειναι οι ξενοι ακαδημαικοι και οι πραγματειες τους πανω σε αυτα τα θεματα, οι δικες τους αποψεις πανω στα θεματα? Γιατι παντα εμμενουμε σε Παπανουτσο, Αρβελερ και αλλους ακαδημαικους τελικα? Ας βαλουν ενα αποσπασμα απο καποιον ξενο ακαδημαικο μια φορα, μια αποψη διαφορετικη και ισως ριζοσπαστικη. Τροφη για σκεψη και προβληματισμο. Τα εν οικω μας τα ξερουμε. Ας ακουσουμε και καμια αλλη αποψη για την ελληνικη ιστορια. Δεν βαρεθηκαμε να την ερμηνευουμε μονοι μας, απομονωμενοι απο ολους τους αλλους και την συνθεση των αποψεων για την ευρεση της ιστορικης αληθειας εν τελει?

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Σκεψεις πανω στο θεμα της Νεοελληνικης Γλωσσας

Και να που ξεκινησαν οι πανελλαδικες εξετασεις και δεν το ηξερα. Πως δεν ακουσα τις γκιλοτινες της Βαστιλλης να ηχουν? Θα μου ξεφυγε μαλλον μεσα στον αχο των πολιτικων δηλωσεων εν οψει εκλογων.

Για την αρχαια ελληνικη τεχνη λοιπον το κειμενο των εξετασεων δια χειρος Αρβελερ. Χαιρομαι που τουλαχιστον σαν χωρα ξεμπλεξαμε με τον Παπανουτσο που για χρονα ολοκληρα περισσοτεροι μαθητες διαβασαν τα γραπτα λογω εξετασεων παρα για οποιονδηποτε αλλο λογο (κυριως ας πουμε για το περιεχομενο τους).

Και φυσικα ενα ξινισμα διαπερασε το προσωπο μου διοτι ειδα οτι το υπουργειο παιδειας και οι εξεταστικες επιτροπες ουδεποτε θελησαν να απαγκιστρωθουν απο λογικες και αποψεις που εχουν χαντακωσει για χρονια ολοκληρα αυτη την χωρα και που ματαια προσπαθουμε να διωξουμε απο την πλατη μας, την πλατη του καραγκιοζη εννοω. Και αυτο διοτι η κυρια Αρβελερ αποτελει διανοητικο κομματι μιας νεοελληνικης επικρατουσας αποψης για το τι ηταν οι αρχαιοι ελληνες και ποια ηταν η τεχνη τους. Ειναι και αυτη ενα μερος λογιων και σοφων ανθρωπων του επισημου νεολληνικου κρατους που γαλουχει επι δεκαετιες τα παιδια του με ιστοριες και παραμυθια σχετικα με την πολιτιστικη τους κουλτουρα που χανεται στην απαρχη της ιστοριας.

Και φυσικα αυτο δεν θα χρειαζοταν ιδιαιτερη μνεια, στα πλαισια που η ερμηνεια της ιστοριας καθως και της τεχνης των λαων και των εποχων περιεχει αναποφευκτα υποκειμενικα στοιχεια τα οποια υπαρχουν ετσι και αλλιως στο μυαλο του ερμηνευτη. Αλλα η παντελης απουσια αποστασης και προοπτικης απο γεγονοτα και πρακτικες που υπηρξαν αιωνες πισω στην ιστορια καταντα εκνευριστικη και σε κανει να αναρωτιεσαι αν υπαρχει δολος πισω απο ολη αυτη την κατασταση.

Γιατι αγαπητε μου αναγνωστη ειναι αδυνατο να ξεκινας να αναλυεις τον βιο και την πολιτεια των αρχαιων ελληνων χωρις να μπορεις να κρατησεις μια σχετικη αποσταση απο τα βιωματα, τα ηθη, τα εθιμα και τις συνηθειες που εχεις εσυ ως ανθρωπος ο οποιος ζεις στον 21 αιωνα. Λεω αυτο που ειναι αυτονοητο, οτι δεν μπορεις να κρινεις τιποτα αντικειμενικα για μια πολιτεια που ακμασε αιωνες πριν βασει των ηθων και των πρακτικων που εχεις εσυ συνηθισει να κανεις αποδεκτα.

Και εκει ξεκινα ο παραλογισμος και η παρακρουση τους συγχρονου νεοελληνικου κρατους, παραλογισμος και παρακρουση που περνα και στις επομενες γενιες μεσω του σχολειου. Και αυτη η τρελα συνεχιζεται ες αει.

Και για να επιστρεψω στο κειμενο της Αρβελερ στις εξετασεις της Νεοελληνικης Γλωσσας καπου αναφερεται το εξης: "το ελληνικό πλαστικό κατόρθωμα δηλώνει την επίμονη και έλλογη προσπάθεια του καλλιτέχνη να δαμάσει το πάθος και τη μοίρα με τα έργα του νου και της καρδιάς, αυτά που φέρνουν τον άνθρωπο όλο και πιο κοντά στο Θεό, αυτά που τον οδηγούν δίπλα στο συνάνθρωπο."

Λες και λοιπον ολη η τεχνη των αρχαιων εγινε για να υπηρετησει το δικο μας ιδανικο για επαφη με τον Θεο και τον ανθρωπο. Και μαλιστα οι αρχαιοι το επιδιωκαν αυτο με παθος, επιμονη και ελλογη προσπαθεια. Δηλαδη με αλλα λογια αγαπητε αναγνωστη οι αρχαιοι, στην εκφραση τους μεσω της τεχνης προσπαθουν να προσεγγισουν τον Θεο και να βρουν ειρηνικους τροπους συνυπαρξης.

 Αν φτασεις την λογικη αυτη στο βεβαιο συμπερασμα της θα πρεπει να καταληξεις οτι τελικα οι αρχαιοι ελληνες ειχαν την ιδια ηθικη και την ιδια αντιληψη ζωης με εμας τους χριστιανους. Με αλλα λογια εναν σκοπο περα απο τα εγκοσμια, στον παραδεισο, μια εξωκοσμικη ηθικη που συμφωνει με τις εντολες ενος θεου πατερα, και επισης την συναισθηση και συνειδητη προσπαθεια της καλης γειτονιας με τους υπολοιπους.

Δηλαδη οι αρχαιοι ελληνες ειχαν τον σπορο του χριστιανισμου, την βασικη διδασκαλια και την ηθικη τους πριν ακομα εμφανιστει ο χριστιανισμος ιστορικα στην ευρωπη.

Φυσικα με αυτη την λογικη, και αν εχεις ματια ανοιχτα να δεις και νου ανοιχτο να καταλαβεις, συγκρουονται ενα σωρο γεγονοτα ιστορικα, φιλοσοφικα και καλλιτεχνικα τα οποια δεν γινεται να παραβλεψεις. Αφενος ειναι φανερο οτι οι αρχαιοι ελληνες δεν ειχαν καμια σχεση με την χριστιανικη ηθικη οπως την κατανοουμε σημερα (αγαπη για ολους, αγαπη στον συνανθρωπο, σωτηρια, μεταθανατον ζωη κλπ) και αφετερου δεν θα πρεπει να παραβλεψουμε οτι αυτο με το οποιο ειχαν αντικαταστησει τον θεο πατερα ηταν αντανακλασεις του δικου τους προσωπου και της δικης τους εγκοσμιας ζωης.

Πως αλλιως θα μπορουσε να ερμηνευτει το γεγονος οτι στην τεχνη τους οι ελληνες εδιναν στους θεους τους ανθρωπινες μορφες, και οι θεικες βουλες ηταν κατα βαση αντιληπτες η εστω εν δυναμει κατανοητες απο τους θνητους? Η το γεγονος οτι οι θεοι ειχαν ελαττωματα παρα πολυ ανθρωπινα? Οι θεικες βουλες ηταν πολλες φορες παραλογες η ακατανοητες με την λογικη αλλα κανενας ιερος κανονας δεν υπηρχε που να διατυμπανιζει a priori οτι "αγνωσται αι βουλαι του κυριου".

Ειναι γεγονος οτι η μονη πραγματικη ερμηνεια που μπορει να δωθει στην τεχνη των αρχαιων ελληνων ειναι το οτι πρωτοι αυτοι (και εστιαζεται και η μεγαλη συνεισφορα τους στον πολιτισμο των ανθρωπων) εστρεψαν τα ματια απο τον ουρανο στον ανθρωπο. Στα ανθρωπινα παθη, στον ανθρωπινο αγωνα, και στην ανθρωπινη ζωη.

Οπως λεει και ο Νιτσε τοση ηταν η καταφαση τους για τον ανθρωπινο εγκοσμιο βιο που εφτιαξαν τους θεους τους να ζουν ζωη ανθρωπινη. Οι θεοι τους ερωτοτροπουσαν, απατουσαν, εκαναν παιδια, θυμωναν, δεχονταν τιμες και εξευμενιζονταν. Δεν ειχαν καποιο χαρακτηριστικο που με συγχρονα θεολογικα κριτηρια θα μπορουσε να αποδωθει σαν χαρακτηριστικο σε εναν χριστιανικο, καλοκαγαθο και δικαιο θεο.


(συνεχιζεται σε επομενη αναρτηση)


Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Πόσο μας λείπεις Μάνο...

"Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"

Βρήκα στο blog του κυρίου Καπλαντ κάποια συγκονιστικά λόγια του Μάνου Χατζηδάκι τον Φεβρουάριο του 1993 στα πλαίσια μιας αντιναζιστικής συναυλίας τα οποία με συγκλόνισαν και είπα να τα μοιραστώ μαζί σας.


"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και
αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν
περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη
έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο
στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν,
βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι
η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η
πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη
συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί
αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την
ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές
παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους
και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των
κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική <<παράδοση>> η
πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση,
καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά... Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί
αρμόζουν, με τις <<ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις>>. Κι είναι φορές
που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή
<<λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων>> σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους
νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει
θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός
μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν
ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ' αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία
πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η <<Δημοκρατία>>, εμείς
με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό,
σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον... νικήσαμε. Τι
ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του
κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη
εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ' αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό
αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας
υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους
ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί
<<Ελευθερίας>>, <<Δημοκρατίας>>, και <<λίκνων πνευματικών και μη>>, για τις
απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν
θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι,
που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω
από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις
αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του
βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον
εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της
απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως
τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική
ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου
θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το
αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου
τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να
συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν
όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι
και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι
αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια
επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία.
(Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα
άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για
τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους
περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των
στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης
και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για
την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή
των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο
προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι' αυτό και
σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος
κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να
διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη
ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με
το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν
ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο
φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι
έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο
αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και
ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους.
Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής
που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή
τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα
σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και
τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά
δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η
εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό
τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις,
μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με
τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και
της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη
σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας - που ή
φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη.
Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος <<αρχηγός>> που θα ηγηθεί αυτό το
κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε.
Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς - όπως στη γνωστή παράσταση του
Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να 'μαστε
απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο
<<ανθρώπινοι>> και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του
φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν
είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς.
Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.


Μάνος Χατζιδάκις
Φεβρουάριος 1993
(Πρώτη δημοσίευση του κειμένου, στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας
που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων)

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Κοιμησου και η τυχη σου δουλευει...

Λοιπον για να μην στεναχωρω την αγαπημενη μου Aerlyn αλλο με δυσαρεστες αναρτησεις, που ομολογουμενως εκανα κατα ριπας, σκεφτηκα τι θα γραψω για να επανορθωσω.

Καταρχην εχουμε λεφτα. Σαν κρατος εννοω. Οχι εγω και εσυ. Το κρατος σαν οντοτητα ομως εχει. Δες παραδειγματος χαρη τον φιλο prkls ο οποιος εχει αποκλειστικες εκ των εσω πλεροφοριες. 1.450.000 ευρα θα δωθουν απο την ελληνικη κυβερνηση στις μονες του Αγιου Ορους ως επιχορηγηση. Εγω εχω πληροφοριες οτι μετα απο αυτο σειρα εχουν τα εκπαιδευτικα ιδρυματα της χωρας τα οποια θα επιχορηγηθουν για ερευνα. Cutting edge ερευνα, οχι μαλακιες. Και συνεχεια εχουν ολοι οι υπολοιποι.

Περα απο αυτα τα ακρως ευχαριστα νεα, στο ιδιο blog διαβαζω για προφητειες που μου ανοιγουν την καρδια και μου αναπτερωνουν το ηθικο. Διαβαζω για κατι προφητειες που λενε οτι ειχε πει ο Αγιος Κοσμας ο Αιτωλος. Λεει ο πατηρ Κοσμας: (βλεπε εδω και εδω)

«Τέλος μέ τά φοβικά σύνδρομα τοῦ Μνημονίου καί τῶν Δανειακῶν Συμβάσεων, πού εἶναι ὅλα ἄκυρα καί παράνομα, ἀντισυνταγματικά καί ἀπάνθρωπα!
200 χρόνια πρίν ὁ Ἐθναπόστολος τοῦ Γένους, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός πού ἀνέστησε Πίστη καί Πατρίδα στίς ψυχές τῶν Σκλάβων, μᾶς ἀποκάλυψε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅτι ΔΕΝ θά πληρωθεῖ τό δυσβάσταχτο καί ἐν πολλοῖς κατασκευασμένο καί παράνομο Ἑλληνικό «χρέος», τό…. ὁποῖο δημιουργήθηκε ρίχνοντάς μας χρῆμα πολύ, μέσω ΕΟΚ/ΕΕ, πού ἀλλοίωσε ὁ λαό μας, τίς ἀξίες, τίς παραδόσεις καί τήν ἴδια τήν ὑπόστασή του! Ἰδού οἱ συγκεκριμένες προφητεῖες του γιά τό Ἑλληνικό «Χρέος»:

α. «Θά σᾶς ρίξουν παρά πολύ• θά σᾶς ζητήσουν νά τόν πάρουν πίσω, ἀλλά ΔΕΝ θά μπορέσουν»! (σ.σ. παράς εἶναι τό χρῆμα)
β. «Θά σᾶς ἐπιβάλουν μεγάλο καί δυσβάστακτο φόρο, ἀλλά ΔΕΝ θά προφθάσουν»!
Καί ἀναφέρει ἐπίσης σχετικά:
γ. «Θά βάλουν φόρο στίς κότες καί στά παράθυρα»!
δ. «Θά ζητήσουν νά σᾶς πάρουν καί στρατιῶτες. ΔΕΝ θά προφθάσουν ὅμως»!
ΝΑΙ, χάρη στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ΔΕΝ θά προφθάσουν!.. Μήν ἀνησυχεῖτε γιά αὐτό τό «χρέος» λοιπόν, ἀλλά κοιτάξτε μονάχα τό ἕνα καί ἀληθινό ΧΡΕΟΣ πού ἔχουμε στόν Χριστό, τήν Παναγιά καί τούς Ἁγίους μας πού δέν σταματοῦν νά πρεσβεύουν καί τήν Πατρίδα μας!
Οἱ σκοτεινές δυνάμεις, πᾶνε νά καταπιοῦν τήν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας καί….
ἤδη πανηγυρίζουν τήν μεγάλη ἐπιτυχία τους…
Μά ΔΕΝ θά προφθάσουν… Θά κοιμηθοῦμε χρεωμένοι καί θά ξυπνήσουμε λευτερωμένοι… Θά κοιμηθοῦμε μικρό κράτος καί θά ξυπνήσουμε καί πάλι Αὐτοκρατορία!»

Αδερφε αναγνωστη να σου πω την αληθεια εγω πιστος δεν πολυ ημουν και δεν ειμαι. Αλλα για να τα γραφουν στα ιντερνετια κατι θα ξερουν παραπανω απο εμενα των φτωχο (σε λιγο φτωχο οχι μονο στο πνευμα αλλα και στην τσεπη).

Παντως εγω χαρηκα που τα διαβασα αυτα τα μαντατα γιατι προφητειες κλπ δεν πολυ διαβαζω. Περιμενω βεβαια να ανακοινωσουν την προφητεια και στο MEGA γιατι αν δεν την ακουσω απο το μεγαλο καναλι δεν το πιστευω 100%.

Θα δουμε τι θα γινει. Κατι αναπτερωθηκε μεσα μου αποψε. Και τα πραγματα φαινονται πιο καθαρα στο τελος του τουνελ.

Σας αφηνω...Παω να προφτασω τα μαντατα στους αδερφους Γαλλους. Βεβαια δεν ξερω αν γνωριζουν τον πατηρ Κοσμα, αλλα ευκαιρια να επιβεβαιωσω την προφητεια με καθολικους πατερες. Double checking που λενε. Θελω να ειμαι σιγουρος!



Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

Europe’s Achilles heel

Διαβαζα στο πρωτοσελιδο του Economist τον τιτλο και χαζευα την φωτογραφια....


Και σκεφτομουν οτι τελικα ολα πισω πηγαινουν. Εννοω οτι ανεξαρτητα απο την ιστορια ως επιστημη, παντα η ιστορια ενος λαου θα εχει καθαρα συμβολικη και υποκειμενικη αξια στο συλλογικο ασυνειδητο ενος λαου. Οσο και να θες δεν μπορεις να ξεφυγεις απο εικονες και ερμηνειες που εχουν φωλιασει βαθεια μεσα στην ψυχη σου.

Και οι ευρωπαιοι δειχνουν με το δαχτυλο αυτη την μικρη χωρα και της λενε: "η κανεις αυτο που σου λεμε η εξω απο το ευρω". Και δεν ξερουν οτι το να απειλεις εναν λαο ειναι γελοιο, ειδικα εναν λαο που επι 2000 χρονια εχει περασει τα πανδεινα. Πολεμους, εμφυλιους και ολα αυτα. Ποιο ιστορικο γενονος δεν συνεβη στην ελλαδα στην μακροχρονη ιστορια της?

Τοσο αιμα εχει χυθει σε αυτη την γη και τολμανε με την αφελεια του πρωταρη να κουνουν το δαχτυλο σε αυτο το μερος της βαλκανικης? Για να πουν τι? Οτι πρεπει να ανεχτω παιδια να πηγαινουν στο σχολεια πεινασμενα επειδη μετα απο 100 χρονια ισως να μπουμε παλι σε ευρωπαικη τροχια? Να την βρασω την τροχια. Αν η χωρα που εχει διαλυθει τι να την κανω την ευρωπαικη τροχια? Δεν μπορω να υποθηκευω το μελλον μου και αυτο τον συμπολιτων μου για παραδεισους του μελλοντος.

Δεν πονας μια πατριδα αν δεν νιωθεις οτι ανηκεις σε αυτην, δεν πονας τους ανθρωπους που υποφερουν αν δεν νιωθεις ομοιος τους. Δεν περιμενω κανεναν ξενο να λυπηθει την χωρα μου και να την βοηθησει. Δεν με νοιαζει κιολας αν το κανει. Η μοιρα μιας χωρα ειναι θεμα των ανθρωπουν που κατοικουν σε αυτη, σε κανεναν αλλον.

Σωτηρια...Τι θα πει σωτηρια? Απο ποιον και γιατι? Εχουμε πολεμο? Σωτηρια απο την πτωχευση? Εχουμε πτωχευσει πρακτικα ηδη. Η χωρια ειναι σε αθλια κατασταση. Κανεις δεν περιμενω να την πονεσεις την χωρα απο τους ξενους. Μονο εγω νιωθω οτι την ποναω και ολοι οι αλλοι που ζουν σε αυτην. Δεν θελουμε την συγκαταβαση τους, δεν θελουμε την συμπονια τους. Ειμαστε περηφανος λαος.

Και οπως η περηφανια πρεπει να ειναι χαρακτηριστικο καθε ανθρωπου, ετσι και των ελληνων νιωθω οτι δεν τους αρκουν τα ψιχουλα που τους πετανε, δεν θα απλωσουν το χερι να παρουν τα ψιχουλα που τους πετανε.

Μονο οταν ζεις η ζουσες στην χωρα σου καταλαβαινεις τον πονο των ανθρωπων της. Για εσενα δεν ειναι απλα ενα ονομα, Ελλαδα, αλλα ειναι ανθρωποι που ξερεις η δεν ξερεις, ανθρωποι που εχεις αγαπησει η δεν εχει αγαπησει, ανθρωποι που δεν γνωρισες ποτε η καρδιακοι φιλοι. Και τους πονας με την πιο βαθεια εννοια του πονου, τους πονας γιατι τους νιωθεις αιμα σου ακομα και αν δεν ειναι συγγενεις.

Και οσο και αν ειμαι διεθνιστης, η λογικη μου λεει οτι καθε χωρα πρεπει να ειναι ανεξαρτητη, ελευθερη απο ξενες επιρροες. Μονο απο τον σεβασμο των ιδιαιτεροτητων μιας χωρας μπορει να ερθει η κατανοηση και ο σεβασμος της ελευθεριας του αλλου.

Και η σημερινη ευρωπη δεν σεβεται τιποτα. Θελει να εξισωσει τα παντα. Κουλτουρα, πολιτισμο κατω απο την σκεπη της ενιαιας οικονομικης πολιτικης. Λυπαμαι που το λεω αλλα δεν πιστευω πλεον στην ενωμενη ευρωπη. Καμια ενοτητα δεν ειναι αληθινη παρα μονο αν οι ανθρωποι εχουν απο πεποιθηση να ζουν αρμονικα μεταξυ τους. Αν ειναι απο επιβολη η συμφερον η ενοτητα δεν εχει μελλον. Και αυτο δειχνουν οι καταστασεις. Οτι τιποτα δεν κολλαει στη ενωμενη ευρωπη.

Και νομιζουν οτι πρεπει να νιωθουμε υπολογοι σε αυτους, και θα πρεπει να ντρεπομαστε για τα δειναι ολης της ευρωπης. Θελω να πεταξω την ντροπη στα μουτρα τους, δεν ντρεπομαι για τιποτα. Στον χλευασμο τους δεν εχω να απαντησω τιποτα, αλλα να τριξω τα δοντια και να προσπαθησω οσο μπορω να φτιαξω το μελλον.

Σας εχω πει οτι μου αρεσουν οι συμβολισμοι. Εδω που μενω υπαρχει μια πλατεια, η Place Stanislas, υπαρχει ενα αγαλμα του δουκα της Λωρραινης Stanislas. Ειναι ενα ασχημο χοντρο αγαλμα, μεταλλικο και μαυρο, που θεωρω οτι ασχημαινει την αυτη κατα τα αλλα ομορφη πλατεια.



Η φιγουρα χοντρη και ακομψη, με αυτη την φριχτη περουκα των γαλλων την εποχης. Κρατα ενα ενα σπαθι αλλα ολη η φιγουρα δειχνει οτι δεν ειναι πολεμιστης, μαλλον καποιοι αλλοι πολεμουσαν για αυτον. Κατι δειχνει με το δεξι του χερι. Σαν να δινει εντολη. Και οταν γυρνας το κεφαλι σου στην μερια που δειχνει με το χερι βλεπεις μια αψιδα.


Πανω σε αυτη την αψιδα, και δεξια οπως κοιτας φαινεται η μορφη του Ηρακλη. Την ειδα την πρωτη φορα που περασα απο την αψιδα. Πως θα μπορουσα να μην την δω?



Ο Ηρακλης ηρεμος, γυρτος προς την μια μερια, σαν να στοχαζεται. Το σωμα στιβαρο, δυνατο, οπως αρμοζει σε εναν ημιθεο. Και βλεπεις την αντιθεση που εμφανιζεται. Τοσο εντονη, σου βγαζει το ματι. Απο την μια ενας δουκας, πρωην βασιλιας, και απεναντι του ενας ημιθεος.

Πιεζουν εναν λαο, τον βαζουν στην γωνια, τον φτανουν στα ακρα. Τον φοβεριζουν, του λενε τι θα τραβηξει αν δεν υπακουσει, του δειχνουν την κολαση και τον παραδεισο. Ζητανε να θυσιασουμε το τωρα για ενα μελλον πανεμορφο. Ζητανε να δωσουμε τα παντα, να σκυψουμε το κεφαλι, να κανουμε τα παντα οπως τα θελουν αυτοι.

Δεν ξερουν σε ποιους κονουν το δαχτυλο, δεν καταλαβαν ποτε σε ποιους κουνουσαν το δαχτυλο τοσους αιωνες.

Αυτη χωρα ειναι σπαρμενη απο τα κοκαλα τοσων νεκρων, τοσο ναοι εμειναν σε πεισμα των αιωνων, τοσες επιγραφες να καταγραφουν ιδανικα, τοσο γραπτα για να επικοινωνουν αμεσα τις ιδεες. Δεν ειμαστε εξ αιματος απογονοι των αρχαιων αλλα θελω να πιστευω οτι πνευματικα δεν εχουμε κοψει τις ριζες που χανονται στους αιωνες. Τοσο αιμα χυθηκε για το ιδανικο της ελευθεριας...Ακομα και αν εν τελει δεν ηρθε ποτε.

Δεν ειμαστε ενας λαος που φυτρωσε απο το πουθενα, οι ριζες μας μας ενωνουν με αυτο το χωμα που παταμε, η πνευματικη κληρονομια μας ακολουθει οποιο χωμα και να παταμε. Καθε λαος το εχει αυτο αναλογα με την ιστορια του. Αλλα τωρα μιλαω για τους ελληνες. Οχι για τους αλλους.

Ο καθε λαος εχει χρεος απεναντι στην ιστορια του και απεναντι στα παιδια που μεγαλωνουν στο εδαφος της χωρας του. Οι αρχαιοι αθηναιοι πιστευαν οτι κυριολεκτικα φυτρωσαν στην αττικη, οτι αυτη η γης ηταν δικη τους ανεκαθεν. Και τιμουσαν τους προγονους τους που τους κληρονομησαν αυτη την γη ελευθερη.

Παντα σε τετοιες καταστασεις ειναι τα συναισθηματα που παιζουν ρολο και το ασυνειδητο του καθενος. Ειναι η πιστη για ενα αυριο και η διαθεση να το δημιουργησουμε με αγωνα και πονο και πεισμα. Ειναι αυτη  αυτονοητη επιθυμια να παραδωσεις στα παιδια σου την χωρα που σου παρεδωσαν οι προγονοι σου ελευθερη, χωρις χρεη, χωρις υποχρεωσεις προς τριτους.

Σε αυτους που μας δειχνουν επικριτικα ας σηκωσουμε τον Ηρακλη. Τον Ηρακλη που εχουμε μεσα μας, που ξερεις οπως στο μυθο να επιλεγει τον δρομο της αρετης εν τελει.

Γιατι τα τελειοτερα αγαλματα ειναι τα αγαλματα που φτιαχνει η ψυχη μας μεσα μας. Και η λαμψη και το μαρμαρο απο τα οποια ειναι φτιαγμενα ειναι αιωνια και περα απο τα νυχια του χρονου.



Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

The world in shards

Πέρα από ότι λέμε και συζητάμε, πέρα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις που μπορεί να έχουμε, αυτό που τελικά μένει είναι τι σε μαθαίνει η ζωή.

Και απόψε η ζωή με έμαθα για άλλη μια φορά το πόσο ίδιοι είμαστε, ανεξάρτητα από το που προερχόμαστε, το υπόβαθρο μας, την κουλτούρα μας, τις διαφορές μας.

Γιατί όταν βλέπεις μια κοπέλα 18-20 χρονών να είναι στα όρια του να κλάψει, τα μάτια της να έχουν γίνει κόκκινα και να συζητά με τον ομοεθνή της καθηγητή, εν μέσω 7 ατόμων που πίνουν μπύρες για τις προοπτικές να κερδίσει μια υποτροφία για να ξεκινήσει το διδακτορικό της τότε καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Και ναί φίλε μου, σκεφτόμουν πόσο την είχε παιδέψει ψυχολογικά όλο αυτό που με το ζόρι κρατιόταν να μην κλάψει σε μια παρέα αντρών που ήξερε 1-2 μέρες μόνο. Είχε έρθει για λίγες μέρες στην πόλη εδώ για να δεί λίγο το εργαστήριο που πιθανώς θα δούλευε για το διδακτορικό της αν έπαιρνε την υποτροφία τελικά.

Και βάλθηκε να μας λέει το πόσο πολύ έχει διαβάσει, πόσο πολύ έχει κουραστεί, πόσο πολύ της έχει στοιχίσει όλο αυτό ψυχολογικά τόσους μήνες. Να περιμένεις ένα αβέβαιο μέλλον.

Και αναρωτιέσαι που στα κομμάτια πάμε σαν κόσμος? Γιατί βλέπω γύρω μου συνέχεια θλιμμένα πρόσωπα? Λέμε για την Ελλάδα αλλά και στην Ιταλία πχ έχουν παρόμοια προβλήματα. Αβεβαιότητα, ανεργία.

Αναρωτιέσαι πως αφήσαμε τον κόσμο να γίνει έτσι. Και δεν θέλω να λέω πάλι τα ίδια που έχω πει τόσες φορές σε αυτό το μπλόγκ. Βαρέθηκα.

The world in shards, the worlds in shards, όσους ονειρεύτηκε ο καθένας. Και το περίεργο είναι ότι αυτή την κοπέλα την κατάλαβα απόλυτα, την ένιωσα και ας την ήξερα λίγες ώρες. Ήταν τόσο ειλικρινής η αντίδραση της, υπέφερε.

Άνθρωπους που τους μετράνε μόνο σε στατιστικές, απλοί υποψήφιοι, απλά ονόματα. Δεν τους νοιάζει ποιός είσαι, τι είσαι, τι όνειρα έχεις. Έλα να σε τσουβαλιάσουμε και εσένα με όλους τους υπόλοιπους που περιμένουν στην ουρά...Του ΟΑΕΔ ή όπως το λέει αυτό ο καθένας στην γλώσσα του. Λίγη σημασία έχει.

Στο κωλοχανίο της ζωής όλοι είναι καλεσμένοι. Αυτοί που γεννιούνται για να ζήσουν αναγκάζονται να μείνουν προνύμφες, ποτέ να γίνουν πεταλούδες. Το αδίστακτο χέρι σου δείχνει τι να ονειρευτείς και τι όχι, τι πρέπει να κάνεις και τι όχι.

Και αυτά δεν είναι κλάψες κάποιου που ονειρεύεται απλά, είναι σκέψεις (θέλω να πιστεύω) κάποιου που πιστεύει ότι ο,τι κάνουμε εδώ, σε αυτό το χώμα, σε αυτή την γή, στο τώρα, το αργότερα είναι πολύ αργά.

Είναι φοβερό πως ο πόνος μπορεί να σε αγγίξει τόσο άμεσα, τόσο ανυπόφορα. Είναι σαν να σε συγκλονίζει συθέμελα,  σαν να πρόκειται για τον εαυτό σου.

Βγήκαμε έξω και ένιωσα ότι κάτι έπρεπε να πώ μετά από αυτή την εξομολόγηση της. Σκέφτηκα από δω, σκέφτηκα από εκεί καθώς περπατούσα στο σκοτάδι.

Και δεν βρήκα τίποτα να πώ παρά μόνος του στίχου του Καβάφη από την "Ιθάκη" του. Το ήξερε...Το ποίημα. Το αφιέρωσε στην τάξη της η καθηγήτρια των αρχαίων ελληνικών στην τελευταία τάξη του σχολείου που πήγαινε στην Ιταλία...


Καλοτάξιδοι...Ο,τι και να σημάινει αυτό...

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Οι νεοναζί στην βουλή ή κουφάλες μετρημένες είναι οι μέρες σας

Μαθαίνω αγαπητέ αναγνώστα ότι τα μπάσταρδα της χρυσής αυγής, του Μιχαλολιάκου μπαίνουν στην βουλή. Μπράβο στους μαλάκες που την ψήφισαν. Μπράβο που απέδειξαν πόσο ζώα ανεγκέφαλα είναι και πόσο πρόβατα είναι. Να ξέραμε μόνο που βόσκουν να πηγαίναμε να τα μαντρώσουμε.

Καλά είναι γνωστό ιστορικά ότι σε περιόδους κρίσης οι ακροδεξιά εμφανίζει άνοδο αλλά είχα την ελπίδα ότι δεν θα ψήφιζαν αρκετοί ώστε αυτό το αισχρό μόρφωμα να μπεί στην βουλή. Και όμως φίλε μου. Ποτέ μην λες ποτέ.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τους ψήφισαν. Για την εκπαιδευτική τους πολιτική, για την κοινωνική τους πολιτική, για τι ακριβώς? Ποιός ήταν ο πολιτικός τους λόγος? Να διώξουν τους μετανάστες? Θέλω πολύ όσοι ψήφισαν να τύχει να φύγουν εξωτερικό και να τους πετάξουν όλους έξω να δουν την γλύκα. Οι ξεφτυλισμένοι. Τα όρνια.


Φαντάζομαι ότι και νέοι ψήφισαν χρυσή αυγή, στρατόκαβλοι και θιασώτες της αρείας φυλής. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι στην Ελλάδα, επιτρέπει να υπάρχουν τέτοιοι καρκίνοι στην κοινωνία της, την στιγμή που στις περισσότερες χώρες θύματα του ναζισμού ναζιστικές οργανώσεις είναι παράνομες. Και αν μου πείς οτι η χρυσή αυγή δεν είναι ναζιστική οργάνωση διάβασε τι είχε πεί ο Μιχαλολιάκος σε ανύποπτο χρόνο στο τέυχος 26 του περιοδικού "Χρυσή Αυγή" (αναπαράγω από εδώ όπου υπάρχει και φώτο του κειμένου του περιοδικού για να μην υπάρξουν αμφιβολίες)

 «Στις 30 Απριλίου 1987 συμπληρώθηκαν σαράντα δύο ακριβώς χρόνια από την Βαλπούργια Γερμανική νύχτα της 30ης Απριλίου 1945, κατά την οποία ο Αρχηγός του Γερμανικού Ράιχ και οραματιστής της Νέας Ευρώπης Αδόλφος Χίτλερ έθεσε μόνος Του (σ.σ. προσοχή στο κεφαλαίο Τ) εις την γήινη παρουσία Του. [...] 30 Απριλίου 1945, μία λαμπερή σελίδα της σύγχρονης ιστορίας κλείνει. Ο Μεγάλος Άνδρας του Εικοστού Αιώνα, ο εμψυχωτής και απόστολος της Επαναστάσεως του Αγκυλωτού Σταυρού είναι νεκρός».

 «Χίλια εννεακόσια ογδόντα επτά, σαράντα δύο χρόνια μετά, μετά, με την σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στην Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος, που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!»

Και φυσικά οι πίθηκοι του εν λόγω σχηματισμού (γιατί και κόμμα δεν το λές) απο την χαρά τους δεν μπορούν να κρύψουν τους διθύραμβους: 

 Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες δυναμικά παρόντες στον Εθνικό Αγώνα για μία Μεγάλη Ελεύθερη Ελλάδα

Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες γύρισαν την πλάτη στη λάσπη των πορνοκάναλων και των ψευτοπατριωτών πολιτικάντηδων που μας συκοφαντούσαν συστηματικά

Ένα νέο Εθνικιστικό Κίνημα ανατέλει!

Αυτή την βδομάδα αν δεν κάνω λάθος στην Γαλλία γιορτάζουν την επέτειο απο την λήξη του Β Παγκοσμίου πολέμου που άφησε μια ευρώπη-στάχτη. Η γενία μου ευτυχώς δεν έζησε τον ναζισμό αν και βιώνει πράγματα παρόμοιας φύσης αλλά για άλλο λόγο. 

Είναι παράδοση του λαϊκού κινήματος, κάθε πρωτοπόρου ανθρώπου που σκέφτεται καθαρά και λογικά να μην αφήσει στην πράξη να επικρατήσουν τέτοιες αρκοδεξιές αντιλήψεις και πρακτικές. Οι πολιτικές τους και τα προγράμματα τους έχουμε χρέος να τα ανατρέψουμε όλα στην πράξη. 

Η αριστερά νομίζω βγαίνει κερδισμένη από αυτές τις εκλογές, αν και προσωπικά δεν θα ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ. Έχω λόγους όμως να είμαι αισιόδοξος. Και ιστορικά είναι χρέος της αριστεράς να αντιπαλέψει τον ναζισμό σε όλες του τις εκφάνσεις, μέσα στο κοινοβούλιο και εκτός αυτού. Όπως είναι και χρέος κάθε προοδευτικά σκεπτόμενου ανθρώπου που δεν γνωρίζει φυλές και χρώματα.

Ελπίζω κάτι να βγεί μέσα απο τις ζυμώσεις στα σπλάχνα της αριστεράς που θα ακολουθήσουν. Εύχομαι ο Τσίπρας να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, πρώτα από όλα γιατι κουβαλά την ψήφο και την εμπιστοσύνη τόσων ανθρώπων και δεύτερον επείδη πιστεύω ότι πρέπει να δεί ότι το ρωμαλέο αριστερό κίνημα πρεέπι να ανασυνταχθεί για να προχωρήσει μπροστά και να βγάλει την κοινωνία από τα αδιέξοδα. Εξάλλου αυτός είναι και ο ιστορικός του ρόλος.

Σας αφήνω με μερικά λόγια του πολύ μεγάλου διανοητή της αριστεράς Antonio Gramsci που συχνά πυκνά φέρνω στο μυαλό μου όταν νιώθω ότι χάνω το σθένος μου:


«Κάθε πρωί, όταν ξυπνώ νιώθω πως είναι πρωτοχρονιά…
Γι’ αυτό μισώ αυτές τις πρωτοχρονιές με συγκεκριμένη προθεσμία, που κάνουν τη ζωή και το ανθρώπινο πνεύμα μια εμπορική υπόθεση, υπόθεση καταναλωτισμού, προϋπολογισμού και οικονομικής διαχείρισης….
Αυτές οι πρωτοχρονιές μας κάνουν να χάνουμε την αίσθηση της συνέχειας στη ζωή και το πνεύμα…
Καταντάει να πιστεύουμε στα σοβαρά, πως μεταξύ μιας χρονιάς και μιας άλλης υπάρχει λύση και ξεκινάει μια νουβέλα…
Γι’ αυτό μισώ την πρωτοχρονιά.
Θέλω κάθε μέρα να είναι για μένα πρωτοχρονιά…
Κάθε μέρα θέλω να κάνω λογαριασμούς με τον...
εαυτό μου, ν’ ανανεώνομαι κάθε μέρα…
Θέλουμε τον σοσιαλισμό και γι’ αυτό το λόγο…»
(Antonio Gramsci, l’Avanti, 1η Γενάρη 1916)


Update: Και κοίτα να δείς τι βρήκα ο άτιμος. Εκεί που είναι μαζεμένα τα κανάλια για να καλύψουν τις δηλώσεις Μιχαλολιάκου ακούγεται η φωνή ενός μπράβου νταβατζή να λέει: "Σηκωθείτε όλοι σαν ένδειξη σεβασμού". Και όταν μια ρεπόρτερ λέει: "εμείς ήρθαμε να καλύψουμε τις δηλώσεις" ο εν λόγω μπράβος απαντά με δημοκρατικό επιχείρημα: "να περάσετε έξω".

Ορίστε του λόγου το αληθές.

 


Σκατοφασίστες!