Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Αυτα που αγαπας...

Τελικα αυτα που λες οτι αγαπας, καταλαβαινεις οτι τα αγαπας πραγματικα οταν δεν τα εχεις καμια αναγκη και εμφανιζονται ξαφνικα μπροστα σου απο το πουθενα.


Ετσι και η αγαπη μου με το συγκεκριμενο τραγουδι!



Αυτα....Τι αλλο να πω? Τα ειπα ολα.


Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Μια και εξω!

Ξερεις μεσα απο το πιοτο μπορεις να πεις πολλα. Και ειμαι μεθυσμενος ολιγον. Χεχε...Αλλα μονο κατι τετοιες στιγμες βρισκω την απαραιτητη εμπνευση και το παθος για να γραψω κατι δυσκολο. Για εμενα κυριως. Δυο ειναι τα πραγματα που απασχολουν: το υπαρχω και το δεν υπαρχω. Και αναμεσα σε αυτα τα δυο, την καταφαση και την αβυσσο υπαρχει το εναλλακτικο τριτο: ο ερως. Καπου αναμεσα στην υπαρξη και την ανυπαρξια εμφανιζεται αυτη η λεξη, του ερωτα, που η γλωσσα κρατησε να ακουγεται απο την εποχη του Πλατωνα μεχρι την εποχη μας. Συγκλονιστικο δεν ειναι οτι η ιδια λεξη χρησιμοποιειται εδω και διομισι χιλιαδες χρονια για να περιγραψει το ιδιο πραγμα? Το βρισκω μαγικο οτι ενα απο τα κοινα πραγματα που εχω με τον ανθρωπο της αρχαιοτητας ειναι οτι αισθανομαι το ιδιο πραγμα με αυτον οταν ερωτευομαι. Λες και δεν περασε ουτε λεπτο απο τοτε. Ο ερωτας ιδιος! Οσα χρονια και να περασουν.

Και σε αυτο νιωθω αδερφος με ολους τους ανθρωπους: στην χαρα του ερωτα και στον πονο του. Γιατι ανεξαρτητως το απο που εισαι, τι πιστευεις, ποια ειναι η φιλοσοφια σου κοκ στον πονο και στην χαρα του ερωτα εχουμε ολοι την κοινη μας μοιρα. Γιατι πιστευω, ειμαι σιγουρος οτι οταν καποιος πονα, δεν πονα καθολου λιογτερο απο οταν ποναω εγω για τον ιδιο λογο. Και οταν χαιρεται το ιδιο. Και αυτο με κανει να τον αισθανομαι αδερφο.

Αυτη η κοινη μοιρα του ατομου με την ανθρωποτητα, ως προς τον ερωτα και το παθος, ειναι ο συνδεσμος που με κανει να βλεπω την ανθρωποτητα σαν συνολο, σαν ενα. Ο πεσσιμισμος σου μου φαινεται ευλογος, το ιδιο και η ακρατη χαρα σου. Ολες οι αντινομιες της ανθρωπινης ψυχης, ολες οι αμφιβολιες και τα λαθη του ανθρωπου τα βλεπω πρωτα πρωτα σε εμενα. Και τα αναγνωριζω στους αλλους. Και δεν κρινω. Γιατι σε καθε εναν βλεπω κατι απο εμενα. Και δεν μου ειναι τιποτα ξενο...Ολα τα βλεπω οικεια και γνωριμα.

Και ο ερωτας ειναι η κοινη μας μοιρα πριν τον θανατο. Αλλα διαολε, ποσο μακρινο κανει τον θανατο ο ερωτας? Αγγιζεις ενα κομματι σαρκας, της σαρκας του αλλου και νομιζεις οτι αγγιζεις οτι τα αστερια, αγγιζεις την αιωνιοτητα. Οτι για καποιο λογο σου εχει ταχθει να ζησεις για παντα μεσα σε αυτη την στιγμη του αγγιγματος της σαρκας. Σαν να μην υπηρχε ποτε πριν και μετα. Λες και φτιαχτηκες για να ψηλαφιζεις τον αλλον, να τον μαθαινεις.

Να τον μαθαινεις...Τι να μαθεις? Βλεπεις το αγγελικο προσωπο, νιωθεις τον ποθο στα σωθικα σου να σε κατακλυζει και τα ποδια σου να λυνονται. Νιωθεις οτι αυτο ειναι! Ζουσες για αυτη την στιγμη: να κανεις τον ερωτα πραξη...Συσπειρωνεσαι...Νιωθεις τους μυες σου να σφιγγονται, θες να κατακτησεις. Τον αλλον.

Θες να σου ανηκει! Να τι θες! Μοναχα αυτο βαζεις σαν στοχο. Θες την ηδονη της νικης. Βλεπεις κατι ομορφο και θες να το κλεψεις....Τοσο ποταπο. Μα φευ! Τοσο ανθρωπινο. Θες να υπαρχεις μεσα απο τις κατακτησεις σου. Θες να νιωθεις την χαρα της ζωης, οτι εισαι ζωντανος, οτι μπορεις να επιβληθεις στο παρον. Θες να πραξεις. Και να την κανεις δικη σου.

Μεσα στην παραζαλη του μυαλου ορεγεσαι το θυμα σου. Ο ερως, ετοιμαζεται να τοξευσει το βελος, στην ψυχη του αλλου. Το συμπαν στρεφει το βλεμμα του σε εσενα: εσυ εισαι νοημα της υπαρξης πλεον. Ολα τα υπολοιπα ειναι περιττα. Ο κοσμος δημιουργηθηκε απλα για να στεγασει το δραμα σου. Η δικη σου ζωη ειναι το επικεντρο του κοσμικου δραματος αυτη την στιγμη. Πρεπει να δρασεις, να δικαιωθεις, να ζησεις.

Ειναι η στιγμη που η θεωρια εξοβελιζεται στο πυρ το εξωτερο απο την πραξη. Δεν υπαρχω αλλα πραττω. Τερμα οι θεωριες για την ζωη. Καλεισαι να ζησεις μια και εξω. Και απεναντι σου το αντικειμενο του ποθου.

Ποια ειναι? Δεν σε νοιαζει. Σου φτανει μονο να την εχεις. Θες την πληρη καταφαση της ζωης, θες να πηδηξεις απο το ναδιρ στο ζενιθ, απο την ανυπαρξια στην υπαρξη. Απο το "μη ων" στην πληρη καταφαση της ζωης.

Εδω ειναι που η τεχνη, θαρρεις εγινε για εσενα μονο, για να συνοδεψει το δραμα σου. Ολοι οι καλλιτεχνες δημιουργησαν για να σε συνοδεψουν στην στιγμη του παθους. Αυτος ηταν ο σκοπος τους. Οταν θα εχεις ολοκληρωθει θα παψουν να υπαρχουν. Εκτελεσαν το χρεος τους.

Ποσοι πονεσαν πριν απο εσενα αδερφε μου? Ποσοι απογοητευτικαν, ποσοι επεσαν κατω και τσακιστηκαν? Ποιο ειναι το νοημα? Η επιθυμια απεναντι στην επιθυμια του αλλου? Βια στην βια? Η γλυκια συναινεση? Συγκαταβαση για μια κοινη πορεια μαζι? Οτι και να διαλεξεις δεν εχει μεγαλη σημασια.

Μου λες οτι τσακιστηκες απο τον πονο, οτι δεν μπορεις αλλο να βλεπεις τον ηλιο σου, οτι σε θαμπωνει (ακομα και αν αυτο που βλεπεις ειναι ετεροφωτο, σεληνη μου). Κοιτα και αλλο σου λεω...Κοιτα!! Αυτος ειναι ο προορισμος σου....Κοιτα και αλλο, βαθεια, μεσα στον πυρηνα. Εδω ειναι οι επιθυμιες σου, εδω και το νοημα σου. Κανε την ενωση του πνευματος με την σαρκα, δωσε λυση στο αδιεξοδο.

Γινε απο ενα δυο...Πυρπολησου στην προσπαθεια να αγγιξεις την στιγμη αθανασιας σου. Μια και εξω!

Υ.Γ. Τελικα φαινεται οτι την αναρτηση που με εκφραζει περισσοτερο σαν ανθρωπο την εγραψα ενα ξημερωμα Τεταρτης, σε μια ξενη χωρα, υπο την επηρεια αλκοολ. Ας ειναι. Μετα απο τοσο καιρο που γραφω σε αυτο το μπλογκ αυτα ειναι τα πιο αληθινο λογια που εχω πει απο τοτε που ξεκινησα για εμενα και τον τροπο που βλεπω την ζωη.

Την καλησπερα μου. Επεσε η αυλαια και για αποψε.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Παιχνιδια του μυαλου...

Μα πες μου τωρα, πως γινεται ενω εχουν φτασει σχεδον οι γιορτες εγω αποψε να σκεφτομαι την θαλασσα? Πες μου! Μεγας παραλογισμος. Και ομως αυτη σκεφτομαι. Ειναι ισως που την στερηθηκα ολοκληρωτικα φετος και δεν χορεψαμε χορους μαζι.

Ας ειναι. Την θαλασσα λοιπον σκεφτομαι αυτη την στιγμη και το παθος μου που μονο αυτη μπορει να σβησει.


Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Μα ποτε θα μου λειψει επιτελους?

Περιμενω χρονο με τον χρονο να νιωσω οτι μου λειπει το σχολειο. Αυτο μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι οταν τους ελεγα οτι βαρεθηκα το σχολειο και τα διαβασματα του. "Κοιτα να το ευχαριστηθεις τωρα γιατι μετα αρχιζουν οι δυσκολιες" μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι μου "σοφοι". Τα χρονια περασαν, τελειωσα το σχολειο, μπηκα στο πανεπιστημιο, τελειωσα και το πανεπιστημιο, εκανα το διδακτορικο μου, τελειωσα και το διδακτορικο μου και το σχολειο συνεχιζει να μην μου λειπει. Σχεδον 8 χρονια απο τοτε που τελειωσα την Γ Λυκειου και ακομα ουτε ιχνος αναπολησης του σχολειου. Ο μονος λογος που σκεφτομαι το σχολειο στην ηλικια μου ειναι με περισκεψη και ευθυνη να κανω και εγω οτι μου αναλογει να βελτιωθει ωστε τα παιδια μου και τα παιδια του αλλου να μην βιωσουν τις αθλιες συνθηκες διδασκαλιας.

Γιατι ακομα και αν δεν βιωσα την βεργα των παλαιων χρονων εμαθα απο πρωτο χερι την αμαθεια των δασκαλων και των καθηγητων.

Δεν μπορω να καταλαβω τι λειπει στους ανθρωπους απο το σχολειο. Αν ειναι ερωτες και φλερτ ναι τοτε το καταλαβαινω αν και δεν βλεπω και παλι πως αυτο μπορει να συγκριθει με το αισθημα του ερωτα και του πονου που ειναι ικανος να νιωσει ενας ωριμος ανθρωπος. Το παιδι ερωτευεται με αθωοτητα ενω ο ερωτας του ενηλικα εχει ποιοτητα, βαθος και τραγικοτητα οταν αυτος τελειωνει.

Βλεπω τον εαυτο μου τωρα και τον συγκρινω με τοτε. Νυχτα με την ημερα. Τι να ζηλεψω απο το τοτε? Αγαπω αυτο που ειμαι τωρα και δεν θα ηθελα με τιποτα να γυρνουσα στο τοτε ακομα και αν ολα τα προβληματα μου λυνονταν. Με τιποτα δεν θα ηθελα να ανταλλαξω αυτα που ξερω τωρα και αυτα που ειμαι τωρα με αυτα που ημουν τοτε. Τοτε ημουν μια υπο διαμορφωση μαζα συναισθηματων, ονειρων, ανασφαλειων, αφελειας, ορμονων και αγνοιας για την ζωη. Τωρα τουλαχιστον ξερω ΚΑΤΙ και μπορω να πατησω στα ποδια μου.

Πλεον δεν με αναγκαζουν να βλεπω καποιον που ετυχε να εχω για δασκαλο σαν αυθεντια. Αν θελω να μαθω κατι μπορω να ψαξω και να μαθω. Ειμαι ΑΥΤΑΡΚΗΣ. Δεν περιμενω να μου δωσουν γνωση, την ψαχνω μονος μου.

Επιπλεον δεν χρειαζομαι τον βαθμο του δασκαλου σαν αντιπροσωπευτικο της αξιας μου. Δεν με βαθμολογει κανεις. Κρινομαι απο τον εαυτο μου και απο τους αλλους. Αλλα βαθμος δεν μπαινει ουτε καλουν την μανα μου στο τελος της περιοδου να της δωσουν τον ελεγχο.

Δεν εχω 50 μαθηματα και αλλα τοσα βιβλια να κουβαλησω καθε εβδομαδα. Δεν φοβαμαι μηπως ο δασκαλος βαλει ξαφνικο διαγωνισμα και με πιασει αδιαβαστο. Δεν διαβαζω με προγραμμα. Διαβαζω οταν το γουσταρω και οταν νιωθω ετοιμος να καταπιαστω με το διαβασμα.

Ειναι πραξη ελευθεριας το διαβασμα πλεον. Και επιλογης.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι πλεον μπορω να κρινω τους δασκαλους του σχολειου οπως εκαναν και αυτοι σε εμενα. Και να δω ποσο λιγοι ειναι οι περισσοτεροι. Γιατι εχουν την ψευδαισθηση οτι τα ξερουν ολα, η κανουν πως τα ξερουν στους αδαεις μαθητες που δεν ξερουν αλλα πλεον ξερω οτι δεν ξερουν τιποτα η πολυ λιγα γιατι η γνωση δεν εχει πατο. Και κανεις δεν ειναι κατοχος της απολυτης γνωσης.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι σπανια, οταν πηγαιναμε σε μουσεια, μας εκαναν ενδιαφερουσα αναλυση των εκθεματων.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο ως ενηλικας ενιωσα την ριγη και ενιωσα την αισθητικη ομορφια που δινει η ακροπολη των Αθηνων ενω σαν πιτσιρικας δεν μπορουσα να νιωσω πολλα.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο τωρα μπορω να διαβασω ιστορια επειδη το γουσταρω χωρις να με εξετασει καποιος στις ημερομηνιες και στις μαχες, και να με κανει να πιστευω οτι η ιστορια ειναι θεμα καλης μνημης που ποτε δεν ειχα.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη αυτοι που διδασκαν αρχαια προσπαθουσαν να διδαξουν την αρχαια ελληνικη χωρις να εχουν κατανοησει τους αρχαιους Ελληνες.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη προσπαθουσαν να μου περασουν την εντυπωση οτι οι αρχαιοι ειναι ζωντανοι και οι νεοι ελληνες ειναι νεκροι.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη με λιγες εξαιρεσεις ηρθα σε επαφη με εργα αλλων ΞΕΝΩΝ καλλιτεχνων και συγγραφεων. Και ετσι χαιρομαι που τωρα πλεον ξερω ποσο παγκοσμια ειναι η τεχνη και οτι καθε χωρα εχει βγαλει τους δικους της αξιολογους ανθρωπους του πνευματος.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη μας αναγκαζαν να πηγαινουμε εκκλησια. Χωρις να σεβονται την προσωπικοτητα του παιδιου. Τωρα πλεον ξερω τους κινδυνους της κατηχησης. Και χαιρομαι που μπορω να επιλεξω ελευθερα το τι θα πιστευω και τι θα κανω.

Με λιγα λογια δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ενιωθα το πνευμα μου να περιοριζεται, να στραγγαλιζεται. Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ημουν λιγοτερο ελευθερος πνευματικα απο οτι ειμαι τωρα.

Ελπιζω στα παιδια του μελλοντος να τους λειπει πραγματικα το σχολειο. Οχι να τους λειπει επειδη νιωθουν οτι ετσι πρεπει να συμβαινει αλλα επειδη οντως ενιωθαν το ιδιο ελευθερα με τωρα. Ενιωθαν οτι ηταν το ιδιο ελευθερα με το σημερα.

Και ελπιζω να βαλω και εγω το λιθαρακι μου προς αυτη την κατευθυνση οταν η ζωη θα το απαιτησει απο εμενα.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Lunch

Το καλο με τα μεσημερινα γευματα στον εργασιακο χωρο ειναι οτι μπορεις να ερθεις πιο κοντα με τους ανθρωπους που σε περιβαλλουν, ειδικα δε αν εισαι νεος στον χωρο. Σημερα το μεσημερι παρηγγειλαν φαγητο απο λιβανεζικο catering στο εργαστηριο και ειχαμε την ευκαιρια να βρεθουμε ολοι μαζι και να χαλαρωσουμε. Νομιζω οτι απο τοτε που ηρθα στην Γαλλια αυτα που εφαγα ηταν ο,τι πλησιεστερο στην Ελληνικη κουζινα εχω φαει. Κεφτεδακια, σουβλακια, πιτες (αραβικες μεν αλλα πιτες)...Ο μουσακας ελειπε. Πηραμε φωτογραφιες πινοντας βοτκα (ναι μια η ωρα το μεσημερι), και μετα απο ολο αυτο επρεπε να γυρισουμε να κανουμε δουλεια. Αμ δε...Ενιωθα το στομαχι μου να σπαρταραει σαν να με παρακαλει να τελειωσει το μαρτυριο. Η οθονη του υπολογιστη μου περιστρεφοταν αργα και βασανιστηκα και απλα ηθελα ενα ραντζο να πεσω ξερος (αυτος ο μεγαλος καναπες στην κουζινα του εργαστηριου μου φανηκε ιδιαιτερα γοητευτικος εκεινη την στιγμη).

*Ιντερλουδιο*

Ατομο του εργαστηριου (εστω Χ): Διαβαζει "φιλοσοφικη" φραση απο τις αρχικες σελιδες διδακτορικης διατριβης.
Εγω: "Doesn't make much sense, does it?".
X:" No i suppose it doesn't, not in French as well as in English".
Κοιταζομαστε για λιγα δευτερα και ξεσπαμε σε γελια.
Εγω: "I guess he should stick to science instead of philosophy".
X: I guess you should also translate it in Greek. I mean it's the language of philosophy. Then you might understand it".
Εγω: Χαμογελο. "No, it's plain nonesense. Just leave it be. We are not going to be more wise after reading it".

*Τελος Ιντερλουδιου*


Εφυγα απο το εργαστηριο γυρω στις 7. Εβρεχε ολη μερα και ο ουρανος ηταν μουντος. Αλλα υπηρχε κατι σε ολο αυτο το σκηνικο που με γοητευε, τα φυτα, τα δεντρα, η ησυχια. Οι δρομοι της πανεπιστημιουπολης ηταν σχεδον αδειοι. Υπηρχε μια σπανια ιεροτητα στην στιγμη. Υπηρχε κατι ομορφο που δεν μπορουσα να καταταξω σε καμια αισθητικη αντιληψη μου. Ηθελα καπως να κρατησω στην μνημη μου αυτη την εντυπωση που μου δημιουργηθηκε. Η μερα εφτανε σχεδον στο τελος της. Περπατουσα για να φτασω στην σταση του λεωφοριου και ενιωσα χαρουμενος που εζησα και αυτη την ημερα. Σημαινει οτι και αυτή η ημερα ΚΑΤΙ αξιζε τελικα. Νεες ιδεες, νεα γελια, νεες σκεψεις, νεα πραγματα να μοιραστεις και να γελασεις η να λυπηθεις. Δημιουργια πανω απ ολα και ερωτας. Ο,τι και να σημαινει αυτό. Ερωτας με την ζωη, με τους ανθρωπους, με το οτιδηποτε.

Και μια μερα φτανει στο τελος της.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Walden--Αποσπασμα. Henry D. Thoreau

Τα εργα των μεγαλων ποιητων δεν τα εχει ακομα οικειοποιηθει η ανθρωποτητα, απλουστατα διοτι μονο οι μεγαλοι ποιητες ειναι σε θεση να το κανουν. Εχουν διαβαστει μονο οπως διαβαζει η πλειονοτητα των ανθρωπων τα αστερια, στην καλυτερη περιπτωση με τον τροπο της αστρολογιας και οχι της αστρονομιας. Οι περισσοτεροι ανθρωποι εχουν μαθει να διαβαζουν μονο και μονο για να λενε οτι χαλαρωνουν, οπως εχουν μαθει να μετρουν μονο και μονο για να μπορουν να κρατουν τους λογαριασμους τους ωστε να μην τους κοροιδευουν στο εμποριο. Ομως για την αναγνωση ως ευγενη διανοητικη ασκηση γνωριζουν ελαχιστα η τιποτε. Κι ομως, αυτη μονο ειναι αναγνωση με την υψηλη εννοια: οχι εκεινη που μας νανουριζει οπως καθε πολυτελεια, βυθιζοντας σε υπνο μακαριο τις πιο ευγενεις μας ικανοτητες, αλλα εκεινη που για να την πετυχουμε πρεπει να σταθουμε στα ακροδαχτυλα μας και να της αφιερωσουμε τις πιο δραστηριες και φωτισμενες ωρες μας.
Πιστευω οτι, αφου πια μαθουμε το αλφαβητο, θα πρεπει να διαβαζουμε ο,τι καλυτερο διαθετει η λογοτεχνια και οχι να επαναλαμβανουμε αιωνιως το αλφα, το βητα και τις μονοσυλλαβες λεξεις. Πρεπει να προχωραμε ταξεις και οχι να μενουμε ολη μας την ζωη στασιμοι στην πρωτη. Οι περισσοτεροι ανθρωποι ειναι ευχαριστημενοι αν ειναι σε θεση να διαβασουν η να ακουσουν καποιον να τους διαβαζει ενα καλο βιβλιο, τη Βιβλο, η σοφια του οποιου τους εχει καταδικασει. Την υπολοιπη ζωη τους φυτοζωουν και χαραμιζουν τις πνευματικες τους ικανοτητες σε αυτο που αποκαλειται "ευκολο διαβασμα".

(...)

Διαβαζουν για χιλιοστη φορα την ιστορια του Ζουβουλων και της Σεφρονιας, οτι αγαπιονταν οσο κανεις δεν ειχε αγαπησει ποτε πριν και ποσα εμποδια επρεπε να συναντησει στο δρομο της η αληθινη τους αγαπη- πως ετρεξε, πως σκονταψε και πως ξανασηκωθηκε, και παλι απο την αρχη.

(...) Και ολα αυτα τα διαβαζουν με ματια και στοματα ορθανοιχτα, με μια ακορεστη, πρωτογονη περιεργεια και με ακουραστα στομαχια, που χωνευουν τα παντα στην στιγμη χωρις ποτε να παθαινουν δυσπεψια, οπως ενα τετραχρονο πιτσιρικι διαβαζει την Σταχτοπουτα του με το επιχρυσο εξωφυλλο που του την αγορασαν για δυο σεντς.

Henry D. Thoreau--Walden, Εκδοσεις Κεδρος, 4η Εκδοση

Ερωτηση κρισεως: Βλεπετε τιποτα κοινο με την συγχρονη μαζικη παραγωγη μυθιστορηματων? :)

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Γενικοτητες

Αχ το μπλογκακι μου....Τοσα χρονια το εχω αφησει το ιδιο εμφανισιακα. Δεν ξερω αλλα εκτος του οτι βαριεμαι να το αλλαξω νιωθω οτι για εμενα απλα δεν εχει κανενα νοημα, γιατι ετσι και αλλιως scripta manent (βεβαια μου αρεσει να βλεπω αλλαγες στα blogs των αλλων!).

Χμμμ...Τι να γραψω λοιπον αποψε...Λοιπον σκεφτομουν οτι θα ηθελα αν γινοταν να γεμισει ο πλανητης διαφορετικους ανθρωπους. Σε τροπο σκεψης, δρασης, φιλοσοφια κοκ. Περα απο ολα τα γνωστα και τα χιλιοειπωμενα για τις συνηθειες της συγχρονης ζωης, τα προτυπα και μπλα μπλα (αφηνω τα λοιπα σε διαφορους κοινωνιολογους, ψυχαναλυτες, ψυχολογους να τα βγαλουν περα με το χαος) εχουμε γινει ολιγον τι μιζεροι και βαρετοι. Το ριχνουμε με αυταρεσκεια στην κριση και τα δεινα της αλλα και τι να το κανεις το χρημα οταν δεν εχεις μαθει να εκτιμας τα λιγα πραγματα, οταν δεν εχεις μαθει να ζεις με συνεση και λιτοτητα? Φανταζομαι οτι αυτος που θα εχει το λιγοτερο προβλημα με την κριση ειναι αυτος που αρκειται στα λιγα. Αλλα αφου μας εχουν φουσκωσει τα μυαλα με τα καταναλωτικα "θελω" ειναι δυσκολο να ξεφυγεις απο αυτη την λογικη της αιωνιας και ξεχειλισμενης καταλανωσης.

Και μην νομιζετε οτι μου διαφευγει οτι ερχονται γιορτες και η καταλωτικη μανια θα αγγιξει ορια και αυτη την χρονια. Και δεδομενης της κρισης νομιζω οτι η καταθλιψη θα ειναι χειροτερη φετος απο τις αλλες χρονιες. Λοιπον ολα αυτα μου φαινονται λιγο περιεργα διοτι αν δεν τιθεται θεμα επιβιωσης και καλυψης βασικων αναγκων τι στο διαολο τα θελουμε τα περισσοτερα?

Θες να αρεσεις στον γκομενο/γκομενα σου ΚΑΙ αυτες τις γιορτες? Μην αγορασεις νεο φορεμα δεν εχει νοημα, ποτε θα το καταλαβεις? Αν σε εκτιμα θα σε εκτιμησει και με το παλιο φορεμα.

Μην πας για μπουκλες, ντεκαπαζ, αμπραγιαζ, συμπλεκτη κλπ την παραμονη της πρωτοχρονιας. Φορα κατι ομορφο που σε κολακευει, φορα ενα ωραιο πουκαμισο, ενα ομορφο ρουχο, γεμισε την καρδια σου δυναμη και αισιοδοξια και ξεκινα την νεα χρονια. Μην πας φετος την πρωτοχρονια στον Βερτη και στον Τσαλικη κλπ και κατσε μια φορα με την οικογενεια σου, με φιλους και συγγενεις, να πειτε δυο κουβεντες, να μαθεις τι κανουν, πως ειναι, που εχεις να τους δει απο το Πασχα. Μαζεψε τους κολλητους, κολλητες στο σπιτι και παιξτε κανα επιτραπεζιο, πιειτε ενα μπουκαλι κρασι, δωστε αγαπη και ζεστασια. Ειναι τσαμπα. Δεν κοστιζουν.

Το να εισαι ανθρωπος δεν αγοραζεται. Και φτωχικα οι ανθρωποι και παλι καλα μπορουν να περνουν.

Θα μου πεις, και με το δικιο σου, οταν το παιδι σου ειναι ανεργο, ο πατερας ανεργος, και εισοδημα δεν εχεις τι χαρα να παρεις? Περιμενεις απαντηση? Οχι δεν θα στην δωσω γτ ο καθενας βρισκει αυτη που καταλαβαινει ο ιδιος. Τι περιμενες? Να σου δωσω σκονακι?

Και αν ηξερα εγω την απαντηση τοτε θα ημουν εγω φιλοσοφος, ζωγραφος, ποιητης κοκ και οχι αυτοι που πραγματι υπηρξαν τετοιοι και μαλιστα πολυ ικανοι. Αν ηταν τοσο ευκολη η απαντηση τοτε για ποιο λογο ολοι αυτοι οι ανθρωποι του πνευματος αφιερωσαν την ζωη τους στο να απαντησουν, ο καθενας με τον δικο του τροπο, αναλογα ερωτηματα? Οποτε δεν θα απαντησω στην ερωτηση αυτη αλλα θα σε αφησω να την αναζητησεις μονος σου. Μονο τοτε εχει αξια. Αλλες ευκολες ερωτησεις τελος.

Θελουμε απαντησεις σε ερωτηματα που υπαρχουν για αιωνες, που ανθρωποι εδωσαν ολη τους την ζωτικη ενεργεια και το μυαλο τους για να απαντησουν ο καθενας βασει των ικανοτητων του. Και εμεις θελουμε να συνοψισουμε σοφια αιωνων σε μια μονο προταση. Δεν γινεται.

Και επανερχομαι. Πως γινεται να αντλησεις χαρα οταν εισαι ανεργος, σε παρατησε η γκομενα η ο γκομενος, η μανα σου ειναι στην εντατικη, δεν ξερεις αν θα βγαλεις το επομενο μηνα κλπ κλπ. Την εχω βαρεθει αυτη την ερωτηση. Να την ακουω εννοω. Προυποθετει σαν απαντηση μια χλιαρη συγκαταβαση αλλα βαρεθηκα να οδηγουμαι στο ιδιο αδιεξοδο που οδηγει. Θελω να βρω μια απαντηση για τον εαυτο μου. Και ελπιζω να βρει ο καθενας μιαν απαντηση για τον δικο του εαυτο. Και απο εκει να ξεκινησει το ταξιδι του ανανεωμενος και ελευθερος.