Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Καλες οι διαμαρτυριες αλλα...

Κατεβηκα και εγω οπως και πολυς κοσμος χτες το απογευμα στο κεντρο της Πατρας οπου ειχε κανονιστει να γινει ειρηνικη διαμαρτυρια για την κατασταση στην Ελλαδα. Ακουσα οτι εγιναν αναλογες εκδηλωσεις στην Αθηνα και την Θεσσαλονικη. Πηγαμε εκει, καθησαμε ορθιοι καμποση ωρα (γυρω στις 3 ωρες), ακουστηκαν κατι χειροκροτηματα, καποια αυτοσχεδια πλακατ και αυτο ηταν.

Ειχε αρκετο κοσμο ολων των ηλικων, χωρις πανο και χωρις διακριτικα. Ειδα νεους απο διαφορες παραταξεις να βρισκονται στην πλατεια χωρις σημαιες. Ομορφη αισθηση μου δημιουργησε ολο αυτο αλλα οι αμφιβολιες επεμεναν. Ωραιο ολο αυτο. So what?

Δεν θα πω οτι ολο αυτο που εγινε δεν εχει κανενα νοημα, γιατι πιστευω οτι ειχε. Αυτο που δεν με αφηνει να ειμαι αισιοδοξος ειναι το οτι πιστευω (και απο αυτα που βλεπω γυρω μου) οτι δεν εχουμε ωριμασει πολιτικα ακομα. Και η πολιτικη και κοινωνικη ωριμανση δεν ειναι θεμα βουλησης για αλλαγη η οργανωσης εκδηλωσεων διαμαρτυριας. Ειναι κατα την γνωμη μου καρπος επιπονης και συστηματικης προσπαθειας που καταβαλλει ο καθενας ξεχωριστα οταν ειναι μονος του η σε μια παρεα φιλων η ανθρωπων που συμμετεχουν σε συζητηση...Ειναι να ψαχνεις συνεχεια να βρισκεις τροπους να καλυτερεψεις την κοινωνικη ζωη, τις μεταξυ μας σχεσεις, την ποιοτητα της ζωης μας.

Η πολιτικη συνειδηση ειναι κατι που, εφοσον δεν το αποκτας στο σχολειο, πρεπει να το αποκτησεις με δικα σου "εξοδα". Και οταν λεω "εξοδα" εννοω οχι μονο χρημα αλλα και σκεψη, και προσπαθεια, και ιδρωτα και αμφιβολια και αμφισβητηση, και γνωση οτι δεν υπαρχει υπερτατη αληθεια.

Κοιταξτε. Δεν ξερω τι διδασκουν ουτε ειμαι ειδικος κοινωνιολογος η πολιτικος επιστημονας. Αλλα ξεκιναω απο το αρχαιο ελληνικο ιδεωδες οτι ολοι πρεπει να μετεχουν των συζητησεων και οχι μερικοι ειδικοι και δινω στον εαυτο μου το δικαιωμα της γνωμης ακομα και για θεματα τα οποια δεν κατεχω σε επαγγελματικο επιπεδο. Και αυτο γιατι αφορα εμενα, και εσενα που διαβαζεις και τον αλλον που δεν διαβαζει κλπ κλπ. Και το μελλον μου, και το μελλον σου (ναι εσυ αναγνωστη που διαβαζεις) δεν μπορω να το αφηνω στην τυχη των ειδικων.

Εχουμε την πολιτεια και εμεις ειμαστε οι πολιτες της. Τοσο απλο. Και πρεπει να καθορισουμε τον τροπο που θα ρυθμιζουμε την ζωη μας σαν κοινωνια. Πρεπει να βρουμε την ισορροπια μεταξυ του ατομικου (την προσωπικοτητα, τις ιδιαιτερες δεξιοτητες, τις προτιμησεις κοκ) και του κοινωνικου (την συμμετοχη στα κοινα, την ληψη αποφασεων, την διασφαλιση των δημοκρατικων θεσμων, της κριτικης και της κρισεως). Εδω ειναι η μαγκια αναγνωστη μου. Πως ισορροπεις το εγω με το εμεις? Πως φτανεις να καταλαβαινεις ποτε η καταχρηση της ελευθεριας δημιουργει προβλημα στον συμπολιτη σου?

Και ετσι ερχομαστε σε ενα απο τα πιο βασικα, κατα την γνωμη μου, πραγματα: ποτε και υπο ποιες συνθηκες παραμεριζεις το προσωπικο συμφερον για χαρη του γενικου καλου? Ποια ειναι αυτη η λεπτη γραμμη που πρεπει να περασεις για να βαλεις πρωτα απο ολα το κοινωνικο καλο και μετα την δικη σου προσωπικη γνωμη η αποψη?

Θελει τεχνη και ευθυκρισια και διαβουλευση το θεμα. Δεν ειναι της πλακας, δεν γινεται στο ποδι. Θελει εξασκηση και προσπαθεια.


Για εμενα ο χαρακτηρισμος πολιτης δεν κερδιζεται με την γεννηση. Πρεπει να τον κατακτησεις τον τιτλο, να τον βαλεις στεφανι στο κεφαλι σου. Και θελει κοτσια δεν ειναι ετσι?

Οταν γυρνας το κεφαλι σου στο ιστορικο παρελθον τι βλεπεις? Τυραννια, ολιγαρχια, υπηκοους της αυτοκρατοριας. Και να στο τελος η υψηλη συλληψη του ανθρωπου, το μονο θρονο που εδωσε ο ιδιος στον εαυτο του και εχει αξια: ο πολιτης και η πολις. Η πολιτικη σκεψη και δραση.

«Πολιτης δι' απλης ουδενι των αλλων οριζεται μαλλον ή τω μετεχειν κρισεως και αρχης».


Εδω ειναι φιλε μου η λακωνικη δηλωση του τι αξιωνει απο την κοινωνια που ζει ο συγχρονος ανθρωπος. Με σαφηνεια και απλοτητα. Κατηγορηματικη δηλωση ανθρωπων που ειχαν καταλαβει απολυτα τι ειναι αυτο που ηθελαν.


Και ετσι αγαπητε αναγνωστη ειμαι λιγο καχυποπτος με ολες αυτες τις εκδηλωσεις ως προς την ουσια τους. Μας προβληματιζουν? Η απλα θελουμε περισσοτερα λεφτα και εκει θα τελειωσει το θεμα? Αν ειναι αυτο τοτε δεν πιστευω οτι θα καταφερουμε και πολλα. Αν απο την αλλη θελουμε να εξετασουμε εναλλακτικους τροπους για το πως θα ρυθμιζουμε τις μεταξυ μας σχεσεις τοτε νομιζω οτι εχουμε μακρυ δρομο μπροστα μας αλλα τουλαχιστον καναμε την αρχη.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Διαφημισεις...με λιγο προγραμμα

Και αφου γυρισα χτες βραδυ απο το σινεμα (ειχα παει να δω τους πειρατες της καραιβικης)και περιμενοντας να δω αν ο ερωτας κοιμηθηκε η θα με παρει στα επομενα λεπτα εμεινα να χαζευω μια ταινια που επαιζε στο STAR. Ενα θριλερ ηταν απο οτι καταλαβα αμεσως (ειχε και το καταλληλο σηματακι πανω δεξια, το τετραγωνακι, που μου δημιουργησε μια θετικη προδιαθεση) και μη εχοντας τιποτα καλυτερο να κανω (ο ερωτας, οπως αποδειχτηκε μετα κοιμοταν του καλου καιρου) αφεθηκα να το παρακολουθω.

Ολα πηγαιναν μια χαρα, το διασκεδαζα μπορω να πω, ωσπου ξαφνικα σταματα η ταινια για να μπουν διαφημισεις. Συνηθως σε τετοιες περιπτωσεις σηκωνομαι απο το κρεβατι και ασχολουμαι με κατι αλλο. Αλλα χτες δεν εκανα κατι τετοιο. Εμεινα να παρακολουθω. Περνανε 5 λεπτα στα οποια εδειχναν ταινιες που θα παιξουν στο προσεχες μελλον. Μετα τα 5 λεπτα αρχιζουν τα ροζ τηλεφωνα. Κοιταω με απαθεια. "Παρε με και θα σου ικανοποιησω τις πιο κρυφες επιθυμιες"--"σκασε, θελω να δω ταινια" της απανταω νοητα, "παρε με να ζησουμε μαζι τις πιο τρελες φαντασιωσεις"--"θελω να δω την ταινια" ουρλιαζω νοητα. Μετα παλι το προσεχες προγραμμα, επειτα παλι ροζ τηλεφωνα. Και παλι τα ιδια σε μια κυκλικη διαδοχη.

Αγαπητε μου αναγνωστη δεν ξερω ποσο κρατησε αυτο το μαρτυριο αλλα συμφωνα με το βιολογικο μου ρολοι πρεπει να κρατησε τουλαχιστον μιση ωρα. ΜΙΣΗ ΩΡΑ! ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ! Ελεος! Το μυαλο μου ειχε γινει κομποστα. Πανε καλα? Ε? Ε?

Υπαρχουν συγκεκριμενες οδηγιες απο την ΕΕ για το ποσο πρεπει να κρατανε οι διαφημισεις. Εμεις τις αγνοουμε ολες! Ελεος δηλαδη! Για ταινια μιαμιση ωρας ειδα διαφημισεις μισης ωρας! Τι αναλογιες ειναι αυτες?

Για να μην φουνταρουν τα καναλια οπως το alter μας εχουν φλομωσει στις διαφημισεις. Ελεος πια! Απο δω και περα θα κρατω εφεδρικα dvd...Για ωρες αναγκης.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Αφιερωμενο

Με ρωτας γιατι νιωθω οταν κατι τελειωνει οτι δεν ειπα οσα ηθελα να πω. Με ρωτας γιατι δεν καταλαβαινω τον εαυτο μου σε σημειο να επαναλαμβανω τα ιδια και τα ιδια σαν νεογεννητο παιδι που δεν εχει μνημη.

Πως θα μπορουσα να απαντησω σε τετοιες ερωτησεις? Μου φαινεται φοβερα επιπονο να προσπαθω να ανακαλυψω τι με κανει να πορευομαι στην ζωη με τον τροπο που το κανω η γιατι αγαπαω αυτα που αγαπαω. Μου φαινεται οτι η απαντηση εχει νοημα μεσα σε ενα στενο πλαισιο και δεν θελω να περιοριζομαι...

Θα ηθελα να ανακαλυψω τι κρυβει το μελλον, οπως το θελεις και εσυ, αλλα αυτη η επιθυμια μου μενει μαλλον καπως ακομψα και γελοια μετεωρη οταν συνειδητοποιω οτι ειναι σαν να προσπαθεις να δεις μεσα απο το πηχτο σκοταδι της τυχης, σαν να επιδιωκεις να κατανοησεις την πλοκη οταν η αυλαια δεν εχει σηκωθει ακομα.

Μου ζητας να σου πω τι ειναι αυτα που αγαπαω, τι με παθιαζει σε κατι που κατα κοινη ομολογια δεν εχει κανενα νοημα. Δεν ξερω...Αν ηξερα, αυτο το κατι που αγαπω δεν θα με απασχολουσε πια. Θα ειχα βρει το κρυμμενο νοημα του και θα εφευγα για νεες συγκινησεις.

Με ρωτας τι αγαπαω στους αλλους. Αγαπαω αυτη την λαμψη στο βλεμμα, την οποια βλεπεις που και που στα ματια τους αν μπορεις να δεις απο πολυ κοντα. Την φωτια της ψυχης τους που καμια φορα αντικατοπτριζεται στα ματια τους. Και βαζει φωτια και στην δικη μου ψυχη.

Μου προκαλει εντυπωση και ταραχη να συνειδητοποιω οτι μπορεις να καταλαβεις τοσα πολλα για τους αλλους χωρις λογικη. Νομιζεις οτι ειμαι λογικος. Κανεις λαθος.Απλα κατα βαθος ειμαι υποκριτης. Ουσιαστικα ειμαι εντελως παραλογος. Παραλογος ειναι καποιος που ελπιζει οτι ολα θα πανε καλα ενω η λογικη λεει οτι δεν υπαρχει λυτρωμος. Ετσι δεν ειναι? Παραλογος ειναι καποιος που για μια φευγαλεα στιγμη, νιωθει οτι αγαπα καθε ανθρωπο ξεχωριστα και ολους μαζι. Ετσι δεν ειναι? Παραλογισμος ειναι να νιωθεις οτι αυτο που κανεις αυτη την στιγμη εχει καποιο νοημα ενω ξερεις οτι δεν υπαρχει τιποτα λογικο που να σε βεβαιωνει για κατι τετοιο. Δεν συμφωνεις? Παραλογο ειναι να αγαπας και να μισεις ταυτοχρονα. Τον εαυτο σου και τους αλλους.

Στα μυχια της ψυχης μου υπαρχει παντα κατι ακορεστο, κατι που δεν καλυπτετται με τιποτα και θα παραμεινει ετσι. Αυτο ειναι το μονο σιγουρο. Στην ψυχη του ανθρωπου παντα κατι ανικανοποιητο κατι που τελειωνει με τον θανατο. Ετσι οπως ξεκινησε...Ανικανοποιητο.

Με ρωτας γιατι προσπαθω να απασχολησω τον εαυτο μου με ολα αυτα τα πραγματα που ξερεις. Δεν ειναι αυτο που λενε, οτι απασχολεισαι για την απολαυση, την απολαυση που προσφερει η τεχνη, η γνωση. Οχι. Ειναι αυτη η ανικητη δυναμη, αυτη η ροπη του ανθρωπου προς την κατακτηση αυτου που δεν εχει ακομα κατακτησει, αυτη η παραλογη και χωρις νοημα αλληλουχια προκλησεων και υπερβασεων.

Με ρωτας, τελικα, γιατι σε αγαπαω. Αυτη ειναι η πιο φριχτη ερωτηση που θα μου τεθει ποτε. Φριχτη επειδη γνωριζω οτι δεν θα μαθω ποτε πως την απαντουν. Μαλλον θα πρεπει να αρκεστεις σε μια δηλωση αγνοιας παρα σε μια υπεροχη δηλωση που προκαλει τερψη. Σε αυτη την ερωτηση δεν υπαρχουν απαντησεις. Αυτη ειναι η απαντηση. Απαξ και δια παντος.

Πως να σου εκφρασω τις αντινομιες που υπαρχουν μεσα στην ψυχη μου? Δεν γνωριζω πως να σε κανω να δεις. Πρεπει να καταλαβεις οτι δεν θα μπορεσω να σου εξηγησω με λογια οσο και να προσπαθησω. Προσπαθησα να τις σκιαγραφησω σε αυτο το κειμενο και ειμαι σιγουρος οτι αν το ξαναδιαβασω θα καταληξω σε αυτο που υποπτευομαι: οτι ειναι ασυναρτησιες.

Πιστεψε με ομως, ειναι η πιο ειλικρινης προσπαθεια μου να περιγραψω αυτο που δεν περιγραφεται. Η πρωτη και η τελευταια...Σε φιλω.


Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Οι καρποι τις αδιαφοριας μας

Ελατε τωρα. Μην κανετε τους χαζους. Ξερετε πολυ καλα τι καναμε και καταντησαμε σε αυτον το βοθρο. Ξερουμε οτι αυτο που ειχαμε απο τις αρχες της μεταπολιτευσης δεν ηταν δημοκρατια. Ξερουμε οτι κοινοβουλευτισμος και δημοκρατια δεν πανε μαζι. Ξερουμε οτι απλα μας βολεψε γιατι αυτο το συστημα δεν ειχε απαιτησεις απο εμας. Περαν απο το να ειμαστε ζωα καταναλωτικα και να κοιταμε την δουλεια μας.

Θυμαμαι τους σημερινους 50ρηδες και 60ρηδες να λενε στα παιδια τους: ¨κοιτα την δουλεια σου και μην ασχολεισαι με τους αλλους. Να κοιτας τι θα κανεις εσυ." και οριστε που φτασαμε.

Τα βλεπεις αναγνωστη μου, δεν τα βλεπεις? Μυριζεις την σαπιλα απο μακρια. Αφησαμε για πολυ καιρο να μας αντιπροσωπευουν δεν νομιζεις? Δεν βαρεθηκες να καθεσαι βουβος? Να ηχει η ιδια σου η φωνη σαν ξενη? Ποτε προβληματιστηκες που παει η κοινωνια οταν ησουν βολεμενος?

Δεν πιστευω οτι το πλεον ανησυχητικο ειναι η οικονομικη κριση. Αυτο που με ανησυχει ειναι η κριση αξιων, ελευθεριας και σκεψης. Λες και ζουμε στον μεσαιωνα. Που ειναι αυτος ο καθαρος αερας ελευθεριας που αποπνεει μια κοινωνια οταν δεν ειναι αρχοντας της ο φοβος?

Ολοι φοβομαστε. Μην μας κλεψουν, μην μας σκοτωσουν κοκ. Και ξερουμε ολοι που οδηγει ο φοβος σε μια κοινωνια. Οδηγει σε εσωστρεφεια. Ολοι ειναι εχθροι μας, ολοι θελουν το κακο μας, ετσι νιωθουμε. Και να τα αποτελεσματα: τραυματισμοι, θανατοι, βια, χαος. Ξερουμε και πως θα κλιμακωθει το ολο πραγμα. Η ιστορια δινει πολυτιμα διδαγματα δεν νομιζετε?

Πιστευω οτι ολες οι λυσεις του παρελθοντος εχουν ξεπεραστει. Νομιζω οτι μονο μια ολικη αλλαγη του πολιτικου συστηματος μπορει να δωσει λυση. Η διακυβερνηση δια αντιπροσωπου πρεπει επιτελους να πεθανει. Ας βρουμε αλλες λυσεις πιο αμεσης διακυβερνησης και συμμετοχης στα κοινα. Εδω και τωρα. Οχι εγω, εσυ, ο αλλος. Ολοι μαζι. Να κατσουμε κατω και να σκεφτουμε.

Οι προγονοι μας δημιουργησαν την δημοκρατια. Ας κανουμε επιτελους και εμεις κατι ισαξιο αυτου που εκαναν εκεινοι...

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Χμμμ...

Τον τελευταιο καιρο νομιζω οτι επαναλαμβανομαι. Νομιζω οτι καθε νεα αναρτηση ειναι μια παλια αναρτηση με ενα λογια. Δυο πραγματα λοιπον μπορει να συμβαινουν: α) η δεν εχω νεες ιδεες πλεον η β) καποια πραγματα τα θεωρω παρα πολυ σημαντικα και δεν μπορω να ξεκολλησω με τιποτα απο πανω τους. Και τα δυο με ανησυχουν.

Οχι επειδη ντρεπομαι η φοβαμαι να κανω επαναληψεις αλλα επειδη ανησυχω μηπως εχω βαλτωσει διανοητικα. Και ναι μεν αυτο το μπλογκ ξεκινησε να ασχολειται με θεματα της επιστημης αλλα στην πορεια πραγματικα συνειδητοποιησα οτι η επιστημη ειναι το λιγοτερο που θελω να μοιραστω με τους αλλους ανθρωπους.

Και τελικα νομιζω, οπως βλεπω την ζωη μου τελευταια, οτι με τις φιλιες που εχω δημιουργησει εχουν μπει γερες βασεις χωρις αγχος για το αν θα πληγωθω απο αυτες, αν θα τελειωσουν και θα ξεχαστουν η οτιδηποτε αλλο. Προσπαθω να δινω οτι καλυτερο εχω στους ανθρωπους που πιστευω οτι θα το εκτιμησουν και αυτο ειναι. Δεν σκεφτομαι τιποτα αλλο. Προσπαθω να δινω τον καλυτερο μου εαυτο οχι για θεμα ηθικης η καλων τροπων αλλα επειδη νομιζω οτι ειναι ο καλυτερος τροπος να περναμε τις μερες μας μαζι.

Ολοι μας κανουμε ονειρα, εχουμε σχεδια για το μελλον, εχουμε επιθυμιες και απαιτησεις απο τους αλλους. Και ολα αυτα τα σκεφτομαστε μονοι μας. Και ομως κοιταχτε! Το αλλο πρωι βλεπουμε εναν αλλον ανθρωπο στην ζωη μας. Δεν ειμαστε μονοι μας οπως οταν καναμε τις σκεψεις μας. Ειμαστε στην παρουσια καποιου αλλου. Και θελουμε να περασουμε λιγες ωρες μαζι του, να μοιραστουμε την ζωη μας μαζι του (γιατι αυτο ακριβως κανουμε, και τιποτα λιγοτερο) και μια τετοια μοιρασια απαιτει μια καποια εγγυτητα. Απαιτει μια ζεση. Απαιτει να αφησουμε πισω αμφιβολιες και αναστολες. Απαιτει να ειμαστε ανθρωπινα πλασματα, με μια αμεσοτητα στην σκεψη.

Σκεψη και συναισθημα. Να πως ολοκληρωνεται ενας ανθρωπος. Νους και καρδια. Απαιτειται να υπαρχει ισορροπια μεταξυ των δυο, περισσεια του ενος εναντι του αλλου προκαλει δυσαρμονια. Με αυτη την ισορροπια μεσα μας μπορουμε να προσεγγισουμε τους αλλους. Χωρις δυσαρμονιες, ολοκληρωμενα, καθολικα.

Απαιτειται νηφαλια σκεψη αλλα και χαρα και ηδονη. Πρεπει να υπαρχουν τα δυο βασικα στοιχεια μεσα μας: το απολλωνιο και το διονυσιακο. Η απομονωση αλλα και το γλεντι. Ο στοχασμος και η ηρεμια αλλα και η απολαυση που χαριζει μια παρεα φιλων.

Και αυτην την ισορροπια την βρισκει καθε ανθρωπος για τον εαυτο του. Ειναι κατι που ειναι διαφορετικο στον καθε ανθρωπο. Ο καθενας βρισκει μονος του την ισορροπια.

Ελπιζω να την βρουμε σε καποια περιοδο της ζωης μας την ισορροπια. Τοτε ισως μπορεσουμε πραγματι να φτιαξουμε εναν πιο ομορφο κοσμο.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Και να που συναντιομαστε

Πέρασε πιὰ ὁ καιρὸς τῶν ἀνταγωνισμῶν στερέψανε οἱ ἐπιθυμίες-ἴσως μποροῦμε τώρα νὰ κοιτάξουμε μαζὶ τὸ ἴδιο σημεῖο τῆς ματαιότητας ὅπου, θαρρῶ, πραγματοποιοῦνται οἱ μόνες σωστὲς συναντήσεις - ἔστω ἀδιάφορες, μὰ πάντα πραϋντικὲς.

Με αυτα τα λογια του Ριτσου απο το εργο του "Ελενη" θα σας ευχηθω χρονια πολλα και καλως ορισατε πισω στις βασεις σας! Και να που συναντιομαστε παλι λοιπον! Και κοιταζουμε παλι μαζι το ιδιο σημειο της ματαιοτητας. Να γραφεις σε ενα μπλογκ: εγχειρημα χωρις πρακτικη σημασια, αλλα με συναντησεις πραυντικες που λεει και ο Ριτσος.

Ελπιζω να τα περασατε καλα και να γεμισατε λιγο τις μπαταριες απο τις βολτες σας στην εξοχη, διπλα στην θαλασσα η στην πλαγια ενος βουνου. Παλι η θαλασσα μου μαυλισε την ψυχη και με πολυ στεναχωρια την αφησα πισω μου. Τελος παντων.

Τι ηθελα να πω? Α ναι! Θυμαστε μια πολυημερη απεργια των τηλεοπτικων σταθμων? Μια χαρα δεν ηταν? Μπορουμε και χωρις ανουσια προγραμματα και εκπομπες για λοβοτομημενους.

Εργατικη πρωτομαγια σημερα και τι να σκεφτω να γραψω. Σκεφτομουν ενα ρητο που ειχα διαβασει πριν καιρο και δεν θυμαμαι αυτολεξει. Ηταν καπως ετσι: "οι επαναστασεις παυουν να ειναι επικινδυνες οταν αρχιζουν να γιορταζονται". Ξερετε οταν κατι γινεται συνηθεια και ξεχνιεται ο σκοπος για τον οποιο γινεται τοτε χανει και την σημασια του. Για αλλη μια φορα θα γιορτασουμε την πρωτη του Μαη, θα φαμε, θα πιουμε, θα περασουμε καλα και θα γυρισουμε σπιτια μας. Κατα τα αλλα δεν νομιζω να υπαρξει κανενας προβληματισμος, κανενα συμπερασμα για το που ειμαστε και που παμε.

Και επειδη η καθημερινοτητα μας τρωει την ψυχη, η τεχνη ειναι παντα βαλσαμο. Ετυχε να πεσει λοιπον, κατα την διαρκεια των διακοπων του Πασχα, στα χερια μου μια νεα προσπαθεια απο ελληνικο εκδοτικο οικο (δεν λεω ποιον μην φαω καμια καμπανα για παρανομη διαφημιση. Αλλα εισαστε αστερια εσεις! Θα το βρειτε!) να εκδοθει και να συστηματοποιηθει ανα θεματικη ενοτητα, ενα μεγαλος μερος απο το λογοτεχνικο εργο του αμερικανου Εντγκαρ Αλλαν Ποε. Το αποτελεσμα ειναι πολυ καλο. Η συλλογη δειχνει χαρακτηριστικα το ευρος των δυνατοτητων του Ποε, δυνατοτητων που του επετρεψαν να ασχοληθει με ενα φασμα λογοτεχνικων ειδων τεραστιο: απο ιστοριες τρομου μεχρι ποιηματα και αστυνομικες ιστοριες. Η ποιοτητα των κειμενων πραγματικα με αφησε αναυδο. Ο τροπος γραφης, το στυλ, η ατμοσφαιρα ηταν υπεροχα. Κυριως ειχα διαβασει ιστοριες τρομου του Ποε, για τις οποιες ειναι και ευρυτερα γνωστος. Αλλα οι ιστοριες του με ηρωα τον Ιπποτη C. Auguste Dupin και τον ανωνυμο φιλο του οι οποιοι προσπαθουν, μεσω επαγωγικης λογικης και ερευνας, να λυσουν τα μυστηρια καποιων φονων ειναι πραγματικα περα απο καθε περιγραφη! Και να αγαπημενοι αναγνωστες, που για πρωτη φορα ισως στην λογοτεχνια, αυτος ο μεγαλος αμερικανος συγγραφεας φερνει σε επαφη το αναγνωστικο κοινο με αυτο που αργοτερα θα γινει γνωστο ως αστυνομικο μυθιστορημα. Απο εκει και περα δημιουρηθηκε ο Σερλοκ Χομς του Sir Arthur Conan Doyle και ο Poirot της Agatha Christie.

Νομιζω πλεον οτι αφου διαβασα αυτη την συλλογη, με 22 και πλεον ιστοριες του Ποε καθως και το "Κορακι", ο συγγραφεας κατεκτησε μια θεση στο λογοτεχνικο μου πανθεον. Πρεπει πραγματικα να διαβασετε την συλλογη των εργων του για να συνειδητοποιησετε το μεγαλειο της συγγραφης, τις απεριοριστες δυνατοτητες του σε ενα σωρο λογοτεχνικα ειδη. Ειχα μεινει πραγματικα αφωνος.

Και αν δεν ηταν η Γαλλια να βρει τον καλλιτεχνη αυτον, να τον μεταφρασει, να τον ερμηνευσει, να επηρεαστει απο το εργο του, νομιζω οτι θα ειχε μεινει ακομα στην αφανεια που οι αμερικανοι ειχαν ετοιμασει για αυτον. Μεθυσος, ναρκωμανης, τρελος, αρρωστημενος ειναι λιγα απο τα επιθετα που του εχουν προσαψει κατα καιρους. Αν η ιδιοφυια ταυτιζεται με την τρελα τοτε ναι, ηταν τρελος.

Ξερετε, συμβαινει πολυ συχνα (εχω παιζει πολλες φορες σε αυτη την παγιδα) να ταυτιζουμε την προσωπικοτητα του συγγραφεα με το συγγραφικο του εργο. Αν ηταν μεθυσος, ναρκομανης, γυναικας κοκ τοτε σημαινει οτι και το καλλιτεχνικο του εργο ειναι για τα σκουπιδια, αναξιο λογου. Πιστευω οτι σε αυτη την χαζομαρα εχουμε πεσει πολλες φορες ολοι μας. Καλο ειναι αυτο για να συνειδητοποιουμε τι βλακεια κυκλοφορει στον κοσμο.

Αυτα προς το παρον. Να περνατε ολοι καλα και καλο κουραγιο για αυτα που ερχονται!