Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Η αγεφυρωτη αβυσσος

Παντα αισθανομουν οτι ενα κομματι του εαυτου μου δεν μπορει να γινει κατανοητο. Παντα κατι εμενε μεσα μου αγνωστο για τους αλλους. Ενα συναισθημα, μια αποχρωση του συναισθηματος, μια μικρη παραφωνια, ενα λαθος πατημα του πληκτρου, κατι αισθητο μονο στον εαυτο μου. Ενα κατι που απλα δεν μπορουσε να εκφραστει με λογια, να αγαπηθει η να μισηθει. Το ιδιο νιωθω και για τους ανθρωπους που αγαπω. Παντα μενει κατι που απλα δεν μπορω να δω, να νιωσω, να κατανοησω. Κατι που ισως αποτελει ενα τμημα του αλλου που δεν μπορουμε να κατανοησουμε ποτε...

Και μου αρκει να μην μπορω να τα καταλαβαινω ολα. Δεν ειναι ολα θεμα της νοησης.

Και να που ενα ποιημα του Pessoa εκφραζει αυτα που σκεφτομαι τοσο καιρο

"Ειτε γραφουμε ειτε μιλαμε ειτε απλως κοιταζουμε
Παντα αποντες ειμαστε. Αυτο που ειμαστε
Δεν μεταγγιζεται σε λογια η σε βιβλιο.
Η ψυχη μας βρισκεται στο απειρο μακρια.
Οσο πολυ και αν δινουμε στην σκεψη μας την θεληση
Να γινει η ψυχη μας, να την κινησει προς τα εξω,
Οι καρδιες μας ειναι ακομα αμετοχες.
Του εαυτου μας γνωστες ακομα δεν ειμαστε.
Απο ψυχη σε ψυχη δεν γινεται να γεφυρωθει η αβυσσος.
Με καμια δεξιοτητα του σκεπτεσθαι,
Με καμια απατη του φαινεσθαι.
Στο βαθυτερο εγω μας ειμαστε αγεφυρωτοι
Τη στιγμη που θα μπορουσαμε να εκστομισουμε
Στην σκεψη μας την υπαρξη μας.
Ειμαστε το ονειρο του εαυτου μας, ψυχες που αντιφεγγιζουν,
Και ο καθενας για τον αλλον ονειρευται ονειρα αλλου."

Fernando Pessoa -- Ποιηματα
Μεταφραση: Γιαννης Σουλιωτης
Εκδοσεις Printa

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Ο Watson και οι σφαλιαρες

Πραγματικα δεν ηξερα οτι ο Watson ζει. Ναι, ειναι αυτος που εδειξε ποια ειναι η δομη του DNA. Νομιζα οτι ειχε πεθανει. Και πραγματικα εντυπωσιαστηκα οταν εμαθα οτι τον καλεσαν να μιλησει στο Πανεπιστημιο Πατρων.

Αμεσως ομως αποφασισα να μην παω διοτι σκεφτηκα: "τι νεο εχει να μας πει τωρα ενας παππους που κοντευει να γινει μουμια?". Και ετσι αγαπητοι αναγνωστες δεν πηγα. Ειναι αστειο ρε παιδια να φερνεις εναν ανθρωπου που ειναι με το ενα ποδι στον ταφο να δινει διαλεξη με τιτλο: "η ανακαλυψη της διπλης ελικας του DNA". Μετα απο καμποσες δεκαετιες απο την διαπιστωση της δομης του DNA τι αλλο θα πρεπει να ειπωθει για αυτο?

Ο τροπος με τον οποιον οδηγηθηκαν στην ανακαλυψη του? Μα αν σε καποιον τομεα της ανθρωπινης δραστηριοτητας η ιστορια ειναι αχρηστη παντελως ειναι η επιστημη. Τι με νοιαζει απο που ειχε παρει το πτυχιο του ο Watson, με τι βαθμο, αν ειχε ερωμενη εκεινη την εποχη, αν ειχε παντρευτει κοκ. Αυτα ας τα γραψει (που τα εγραψε) σε αυτα τα ανουσια βιβλια που λεγονται βιογραφιες να παιρνει ο κοσμακης και να ονειρευται δικες του αντιστοιχες διακρισεις.

Ενας φιλος που πηγε στην διαλεξη για λιγο (ποσο να αντεξει και αυτος το τραυλισμα ενος 85 χρονου γερου) μου ειπε οτι η αιθουσα στην οποια πραγματοποιουνταν η διαλεξη ηταν γεματη με κοσμο. Μου κανει εντυπωση πως καθε φορα σε τετοιου ειδους διαλεξεις το ενδιαφερον του κοσμου ειναι παντα αντιστροφως αναλογο της ποιοτητας της διαλεξης.

Γιατι καλοι μου αναγνωστες, και σας δινω τον λογο μου για αυτο, οι τιμητικες διαλεξεις ειναι σχεδον παντα αυτο το ειδος των διαλεξεων στις οποιες πας, σκοτωνεις την ωρα σου και μετα αναρωτιεσαι τι στο καλο εμαθες εκει μεσα. Για καποιον λογο θυμασαι τον ομιλητη να εχει παθει λογοδιαρροια και εσενα, μετα το τελος της διαλεξης να μην εχεις αποκτησει ουτε ενα κομματακι γνωσης. Μπορει να εμαθες ολη την οικογενειακη κατασταση του ομιλητη αλλα απο επιστημη τιποτα.

Επισης δεν σχολιαζω τα εκτροπα που εγιναν κατα την διαρκεια της διαλεξης γιατι σε αυτο με καλυψε ο Ionn Korr (http://ionnkorr.blogspot.com/2011/04/blog-post_14.html).

Αυτες τις προσπαθειες εντυπωσιασμου απο μεριας των πανεπιστημιων τις εχουμε μαθει καλα πλεον. Απλα αποκρυπτουν την πραγματικη κατασταση των ελληνικων πανεπιστημιων, που σαπιζουν και βρωμανε μερα με την ημερα. Το ελληνικο πανεπιστημιο ψοφαει οπως και η ελληνικη κοινωνια και οποιες εξαιρεσεις ελπιδας εχουν μεινει δεν ξερω για ποσο θα αντεξουν ακομα.

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Κοινοβουλευτικα καθεστωτα

Ωστε η κυβερνηση δεν μπορει παρα να εμφανιζεται σαν φατρια.
Αυτο που ονομαζουμε κυβερνηση ειναι απλως η νικηφορα φατρια,
και στο γεγονος ακριβως οτι ειναι φατρια βρισκεται αμεσως η αναγκαιοτητα παρακμης της.
Και αντιστροφα, το γεγονος οτι βρισκεται στην κυβερνηση την καθιστα φατρια και ενοχη...

Χεγκελ

Ξερετε οταν συζηταω για σοβαρα θεματα αποφευγω επιμελως να αναλωνομαι σε μικρολεπτομερειες. Και αυτο οχι για καποιον αλλον λογο αλλα επειδη νιωθω οτι η αναλωση σε λεπτομερειες ρουφα απο ολους τους ανθρωπους την απαραιτητη ζωτικοτητα, ορμη, καθαροτητα μυαλου και υφους που χρειαζονται για να πραγματευτουν ενα σοβαρο θεμα, οποιο και αν ειναι αυτο. Για να μπορεσει να δει καποιος κατι πολυ ξεκαθαρα η για να κανει την υπερβαση και να δει περα απο αυτο που βλεπουν οι περισσοτεροι χρειαζεται μια απιστευτη ενεργεια και δυναμη. Χρειαζεται να κρατας την ενεργεια σου και να την διοχετευεις στοχευμενα στα προβληματα που σε απασχολουν...Αλλιως κουραζεσαι ευκολα και εγκαταλειπεις την συζητηση γρηγορα.

Ηθελα να βρω ενα χαρακτηρισμο να δωσω σε αυτο που λεμε δημοκρατια στην Ελλαδα και στον κοσμο γενικοτερα. Ειναι πλεον ξεκαθαρο στο μυαλο μου οτι αυτο που εχουμε δεν ειναι δημοκρατια και ηθελα να βρω μια εκφραση για να την διαχωριζω απο το ιδανικο. Την βρηκα σε ενα αρθρο στο περιοδικο Πανοπτικον και την παραθετω σε λινκ για οποιον ενδιαφερεται (http://e-village.gr/panopticon/kritikes/keim_krit_pol2.pdf). Ειναι η εκφραση "κοινοβουλευτικο καθεστως". Τι τελεια λεξη! Πολυ χαρηκα γιατι εσωκλυει ακριβως αυτο που πιστευω οτι ειναι.

Οπως αναφερεται και στο κειμενο οι συγχρονοι δινουν χαρακτηρισμους στην δημοκρατια (κοινοβουλευτικη, προοδευτικη, αστικη) ξεχνωντας οτι οι αρχαιοι ηταν πολυ προσεκτικοι στην ονοματοδοσια: η λεξη δημοκρατια αρκει για να χαρακτηρισει το πολιτευμα. Τα υπολοιπα ειναι βλακειες. Λοιπον, οι περισσοτεροι απο εμας γεννηθηκαμε σε αυτην την κοινοβουλευτικη δημοκρατια και θεωρησαμε οτι αυτο ειναι το ιδανικο, αυτη ειναι η δημοκρατια. Οτι δημοκρατια ειναι να μην μιλας για 4 χρονια και καθε 4ο χρονο να εκλεγεις τους αντιπροσωπους σου. Οι οποιοι βεβαια ειναι οι ιδιοι και οι ιδιοι. Ουσιαστικα εχεις ενα τσουκαλι απο ανθρωπους που εχεις να διαλεξεις και εκει εξαντλουνται και οι επιλογες σου. Η αντιπροσωπευση πλεον εγινε επαγγελμα στον κοινοβουλευτισμο και δεν μπορει ο οποιοσδηποτε να θεσει υποψηφιοτητα (αν και τυπικα απο τον νομο προβλεπεται κατι τετοιο). Οποτε καθομαστε και αναλωνομαστε σε συζητησεις για το ενα για το αλλο, για τον καπιταλισμο, για την κριση, για τις τιμες της φακης, για την τιμη του στρινγκ και του βρακιου και αγνοουμε το ουσιωδες. Οτι αυτο που εχουμε δεν εχει καμια σχεση με τον ορισμο της δημοκρατιας, οπως πολυ ξεκαθαρα τον εδωσαν οι ιδρυτες του πολιτευματος, οι αρχαιοι ελληνες.

Θα μου πεις αγαπητε αναγνωστη γιατι αυτοι ειχαν την ιδανικη δημοκρατια? Και θα σου απαντησω οχι. Αλλα ηξεραν να μην αλλαζουν το ονομα των εννοιων και ηταν πολυ αυστηροι σε αυτο. Αυτο ειναι βοτσαλο και το αλλο ειναι πετρα.

Δεν θελω να πλατιασω. Αυτο που θελω να πω με αυτη μου την αναρτηση ειναι οτι σε περιοδους σαν αυτη, που οι μικροαλλαγες εδω και εκει δεν φερνουν αποτελεσματα πρεπει σαν κοινωνια να ειμαστε ετοιμοι να ξεριζωνουμε τις ριζες και να βαζουμε νεες. Πρεπει να μπορουμε να ανατρεπουμε τα παντα απο την βαση τους οταν αυτο χρειαστει. Με αλλα λογια, δεν αρκει μερικες φορες να κανεις μπαλωματα εδω και εκει για να βελτιωσεις μια κατασταση. Θα πρεπει να μπορεις να απαιτεις και το αναποδογυρισμα τους συστηματος οταν βλεπεις οτι το κακο ειναι στην ριζα και δεν θα σωθει τιποτα αν φροντιζεις τα φυλα.

Αυτα τα ειχε πει και ο Κορνηλιος Καστοριαδης στο βιβλιο του "η αρχαια ελληνικη δημοκρατια και η σημασια της για εμας σημερα" και φανταζομαι πολλοι αλλοι. Ειναι καλο να σκεφτομαστε, να σκεφτομαστε και να αμφισβητουμε. Οχι να αμφισβητουμε για την χαρα της αμφισβητησης αλλα οταν πραγματικα χρειαζεται να το κανουμε. Στην δημοκρατια κανεις δεν ειναι ελευθερος να γευται τα φρουτα της αγνοιας και της μη συμμετοχης. Ολοι οι πολιτες ειναι υπευθυνοι. Ας σταματησουμε λιγο εστω για μια φορα να ειμαστε μοιρολατρες και ας διεκδικησουμε το αυτονοητο: το δικαιωμα του αρχειν και αρχεσθαι.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Επαιξα και εχασα...

Στην ζωη παιζεις παιχνιδια, κερδιζεις η χανεις. Και φαινεται στο συγκεκριμενο παιχνιδι μιας ψυχης (σκασμενο πλασμα!) εχασα. Και το τιμημα θα ηταν να γραψω μια αναρτηση γεματη αγαπη και συναισθηματα. Επειδη σιχαινομαι να γραφω γλυκαναλατα γενικα θα μου ειναι εξαιρετικα δυσκολο να την γραψω και αν καταφερω να την γραψω θα θελω να την διαγραψω απο την μνημη μου αλλα και απο το blog μου. Αλλα ετσι ειναι. Οταν χανεις πληρωνεις και εχω το αγριο βλεμμα της εν λογω κοπελας να με κοιταει χωρις οικτο και να με αναγκαζει να μην σκεφτομαι την περιπτωση να μην γραψω. Θα αυτοσχεδιασω λοιπον και τα δυσμενη σχολια σας παρακαλω να τα κρατησετε για τον εαυτο σας! :) Ξεπληρωνω ενα χρεος, δεν διεκδικω δαφνες ερωτικης ποιησης. :))))))


"Φανταζομαι το σ'α αγαπω ειναι μια φτηνη εκφραση που δεν θα ηθελα να χρησιμοποιησω πασει θυσια,
καμια φορα,
ανοιγω το μπαλκονι μου και σκεφτομαι, πως ειναι να δυνατον να μην θες να κρατησεις την εξαισια εικονα του ηλιου που αρχιζει να φαινεται στο στερεωμα, μονο για τον εαυτο σου?
Γιατι να θες να μοιραστεις αυτη την εικονα με καποιον που αγαπας πολυ, με καποιον που θα ηθελες να ηταν εκει μαζι σου?
Οχι να σε αγγιζει, οχι να σε κοιταει, οχι να σε φιλαει αλλα απλα να νιωθεις την παρουσια του...Και αυτο μονο σου ειναι αρκετο.
Ειναι πραγματα που καμια φορα θες να πεις και οι λεξεις δεν βγαινουν η απλα το μεταθετεις για αλλη μερα,
και μετα ειναι αργα...
Οι ανθρωποι ειναι πολυ περιεργοι στον ερωτα, ετσι δεν ειναι?
Την μια θες να εχεις το κορμι της και την αλλη απλα δεν θες να την ακουσεις,
λες και δεν υπηρξε ποτε.
Πως θα σου πω οτι σε αγαπω χωρις να ακουστει κλισε, χωρις να κανω αυτο που σιχαινομαι?
Δεν ξερω.
Δεν ξερω τι να πω, τι να σου πω που θα εχει νοημα. Δεν ειμαι καλος με τα λογια.
Θα ηθελα να ησουν εδω, να εβλεπα το προσωπο σου, να μυριζα το αρωμα σου.
Δεν εχει σημασια.
Σημασια οτι σημαινεις κατι για εμενα, και αυτο ειναι σημαντικο.
Θα ηθελα να σου ησουν εδω να βλεπαμε το φεγγαρι.
Θα θελα να μου εκανες παρεα τωρα που ειμαι μονος.
Θα θελα...
Δεν εχει σημασια τι θελω...
Σημασια εχει τι μπορω να εχω. Και αυτο που εχω μου ειναι υπεραρκετο.
Σε φιλω..."