Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Την μαγειρικη μου μεσα (και ενα σωρο αλλους αφορισμους)

Θεε και κυριε! Δεν μας γλιτωνει τιποτα. Μα πως ειναι δυνατον ρε παιδια να γυρναω απο καναλι σε καναλι και να πεφτω σε εκπομπες μαγειρικης συνεχεια? Ξαφνικα τον τελευταιο χρονο εγινε ενα τεραστιο μπαμ και οι εκπομπες μαγειρικης εφτασαν να συναγωνιζονται σε αριθμο τα ριαλιτι τραγουδιου. Εν μεσω κρισης εν τελει αυτα ειναι πιο φτηνα? Βεβαια πρεπει να καταθεσω εδω και την καλη πλευρα του ολου θεματος: γλιτωσαμε απο τα ελληνικα σιριαλ. Κατι ειναι και αυτο, δεν νομιζεις αγαπημενε αναγνωστη?

Τελοσπαντων ας καταλαβει ο καθενας ο,τι θελει απο την ολη ιστορια. Τα γεγονοτα αναφερω. Οι ερμηνεις ειναι θεμα του καθενος.

Ο Τζεφρυ (ο Παπανδρεου ντε!) μας εχει βαλει στον σωστο δρομο και πλεον νιωθω ασφαλης. Νιωθω ασφαλης γιατι ξερω οτι βαδιζουμε κατευθειαν προς τον διαολο. Δεν ειναι σημαντικο να ξερεις οτι πας καπου, ανεξαρτητα αν ειναι καλο η κακο αυτο? Δεν πας στα τυφλα ρε αδερφε! Εχεις επιγνωση!

Οι homo erectus της πολιτικης ζουν φαινεται στον δικο τους κοσμο και συνεχιζουν να κανουν προεξαγγελτικες δηλωσεις σαν ικανοι δημαγωγοι που ειναι. Δεν εχουν καμια επαφη με την πραγματικοτητα. Και οπως πολυ καλα μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες την υβρι διαδεχεται η τιμωρια. Και υπαρχουν πολλα ραμματα για την γουνα τους.

Ξερετε τι? Μεγαλωσα με την ατακα που ακουγα γυρω μου: "οι εχοντες και κατεχοντες δεν πληρωνουν ποτε για τα λαθη τους" και εφτασα στα 27 μου να σχηματισω την μονη αποψη για την τιμωρια που μου φανταζει ρεαλιστικη και περα απο καθε διαφθορα: τον θανατο. Αυτον θεωρω την υψιστη δικαιοσυνη, την ειρωνια την ιδια και τον πλεον αδιαφθορο.

Φωναζουν και παραπονιουνται οι πολιτες για το ενα η το αλλο αλλα πιστευουν οτι δεν υπαρχει καμια δικαιοσυνη η υπαρχει η δικαιοσυνη του θεου που εν τελει δεν μας εχει βοηθησει και πολυ. Υπαρχει μια δικαιοσυνη μονο που εχει εκταση κοσμικη: ο θανατος (οπως και η γεννηση). Και τον τρομο που προκαλει ο θανατος στην αγραμματο φτωχο ειναι ακριβως ιδιος με αυτον που προκαλει στην σπουδασμενο πολιτικο που κολυμπαει στην διαφθορα. Και ο πολιτικος, μεσα στην απεραντη εξουσια και ατιμωρησια που απολαμβανει φοβαται τον θανατο οσο και ολοι οι αλλοι.

Και αυτο μου δινει μια αισθηση δικαιοσυνης: ολοι ειμαστε ισοι απενταντι στον θανατο.


Αυτα με τον θανατο. Μην νομιζετε οτι ειμαι κανενας καταθλιπτικος. Βλεπω τον θανατο σαν ενα ζητημα φιλοσοφικης κουβεντας και συζητησης και οχι ενα θεμα ταμπου οπως τον εχει κανει η κοινωνια μας (χτυπα ξυλο καλε!!!).


Εμαθα σημερα επισης οτι μεγαλες αλλαγες ερχονται στο εκπαιδευτικο μας συστημα. Και οι τριχες μου σηκωνονται ορθιες. Ξερω οτι δεν μας περιμενουν πολλα καλα.

Θα μπαινει λεει στο προγραμμα σπουδων του σχολειου και ερευνητικη εργασια! Φευ! Οπου βλεπε ερευνητικη εργασια=βιβλιογραφικη ερευνα. Δηλαδη αναπαραγωγη αυτων που εχουν ηδη γραφτει. Οχι νεα σκεψη, πρωτοβουλια, νεες ιδεες αλλα αναπαραγωγη της βιβλιογραφιας απο πηγες στο ιντερνετ, τις εγκυκλοπαιδειες κλπ κλπ.


Ειναι σιχαμενοι πραγματικα. Τους σιχαινομαι. Κυριοτερα επειδη διαστρεφουν τις λεξεις, τις κανουν να χανουν το νοημα τους και σπερνουν τον πανικο και την συγχυση.


Παντα θελουμε να μιμουμαστε τους αλλους. Να αντιγραφουμε πραγματα και ιδεες αντι να παλευουμε στην παλαιστρα της σκεψης να βρουμε δικες μας λυσεις.

Σε αυτο το θεμα ειχε απαντησει, πολυ πολυ παλια, εστω και αν δεν ηταν πραγματικοτητα απολυτη, ο Θουκυδιδης στον επιταφιο λογο του Περικλη. Για να δουμε ποια ηταν η εννοια του ιδανικου τοτε για να το συγκρινουμε νοητα με το τωρα. Γιατι καθε κοινωνια χαρακτηριζεται απο το τι θελει και θεωρει ιδανικο.

" 37. Έχουμε δηλαδή πολίτευμα, το οποίο δεν αντιγράφει τους νόμους άλλων, μάλλον δε εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδειγμα σε μερικούς παρά μιμούμαστε άλλους. Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα έναντι δε των νόμων στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας, ανάλογα με την επίδοση σε κάποιο τομέα, προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα, και όχι από την πολιτική του παράταξη όσο από την αρετή του, ούτε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ έχει την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται από το γεγονός ότι είναι άγνωστος. Ζούμε ελεύθερα, και ως πολίτες στον δημόσιο βίο και ως άτομα στον ιδιωτικό, στις επιδιώξεις μας της καθημερινής ζωής, κατά τις οποίες δεν κοιτάμε ο ένας στον άλλον με καχυποψία, δεν θυμώνουμε με τον γείτονά μας, όταν κάνει σύμφωνα με την ευχαρίστησή του, ούτε παίρνουμε μια φυσιογνωμία σκυθρωπή, η οποία μπορεί να μην βλάπτει τον άλλο, πάντως όμως είναι δυσάρεστη. Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε σε όσους κάθε φορά έχουν τα αξιώματα και στους νόμους, και περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για ωφέλεια των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή."


Τετοια ιδανικα εχουν οι λαοι που θελουν να κυβερνουν τους εαυτους τους και να οριζουν το μελλον τους. Δεν αντιγραφουν τους αλλους. Εχουν το θαρρος να φτιαχνουν οι ιδιοι την ζωη τους και την κοινωνια που θα ζουν.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Ριξτε τους στα λιονταρια

Δεν ξερω αν για την δυσθυμια μου οφειλεται στην ψυχολογικη πιεση η στον εντοπισμο μικρων, φαινομενικα ασημαντων αφορμων που μου δινουν τροφη για δυσαρεστες σκεψες. Καθησα να χαζεψω λιγο αυτον τον αγωνα του Ζαμπιδη με τον Τουρκο και μετα απο λιγο σταματησα να βλεπω. Σιχαθηκα την ζωη μου. Πραγματικα. Και θυμηθηκα για ποιο λογο σιχαινομαι την φαρα του νεολληνα της εποχης μου. Και εξηγουμαι: δεν μπορω να καταλαβω πως γινεται, εμεις, που ειμαστε αξιοι απογονοι των αρχαιων ελληνων να συμπεριφερομαστε λες και βρισκομαστε σε ρωμαικη αρενα. Με τον εθνικο υμνο της Τουρκιας να συνοδευουν γιουχαισματα και αναρθρες φωνες. Ποσο απιστευτο ζωο πρεπει να ειναι καποιος που να μην σεβεται τιποτα, που να θεωρει εναν αγωνα πυγμαχιας ενα μεσο για να εκδηλωνει το μισος του για εναν λαο, ενα μεσο για να δειχνει το μισος, και οτιδηποτε αισχρο μπορει να βγαλει η ανθρωπινη ψυχη.

Ξερω ξερω. Ολοι ειμαστε ελληναραδες και ολοι οι υπολοιποι θα πρεπει να μας προσκυνανε που δωσαμε τα φωτα μας και τον πολιτισμο μας στον κοσμο. Αλλα ενταξει δεν ειναι ωρα να το ξεπερασουμε αυτο το συνδρομο? Δεν ειναι ωρα να ενηλικιωθουμε? Δεν ειναι λιγο υποκριτικο να κομπαζουμε οτι ειμαστε απογονοι των αρχαιων οταν α) ειμαστε παντελως ανιστοριτοι β)δεν ξερουμε να γραφουμε την ελληνικη (ανορθογραφοι) γ) ξερουμε που παιζει ο ταδε και ο δηνα ποδοσφαιρστης ενω αγννουμε τι ηταν ο Πλατωνας, ο Αριστοτελης, ο Δημοκριτος οι προσωκρατικοι κοκ?

Γιατι αν θες να εισαι ειλικρινης και οχι απλα ενα τιποτα που κρυβεται πισω απο το αναστημα μεγαλων αντρων θα πρεπει να ξερεις οτι ο καθενας φτιαχνει το ονομα του για αυτον και κανεναν αλλον.

Αλλα ξεφυγα απο το θεμα μου. Νιωθω οτι καταλαβαινω πολυ καλα πλεον το παραπονο του ποιητη "οπου και αν παω η ελλαδα με πληγωνει". Δεν υπαρχουν πολλες εκφανσεις του νεοελληνικου βιου που να με πειθουν οτι καταλαβαινουμε το "μετρον αριστον" των αρχαιων που τοσο πολυ δοξαζουμε. Ειμαστε χωρις μετρο, χωρις νου, υπερβολικοι σε ολας μας, καθαροι ανατολιτες. Υιοθετησαμε τον βαρυ, μεθυστικο και αποπνικτικο αερα της ανατολης μαζι με τα τσιφτετελια και το κουνημα των οπισθιων, τους αμανεδες (που τοσο πολυ τους θεωρουμε μερος της παραδοσης μας), τα μοιρολογια και τις οιμωγες. Ξεχασαμε τελειως αυτα που καθρεπτιζονται στο αγαλμα του Απολλωνα που με τοση δεξιοτεχνια αποτυπωσε στο εργο του ο κλασσικος καλλιτεχνης. Ποσοι απο εμας θα εβλεπαν την ηρεμια των χαρακτηριστικων του Απολλωνα, και θα αναγνωριζαν κατι δικο τους, κατι που ανηκει εστω και σε ενα ιδανικο του λαου μας? Η ηρεμια η νηφαλιοτητα εχουν εξοβελιστει περα και μακρια. Ο νεοελληνας φωναζει και γκαριζει, πραττει πριν σκεφτει, επιβαλλει και δεν επιχειρηματολογει. Λατρευει οχι το ωραιο, το καλλος αλλα την επιτυχια: ολοι θελουμε να γινουμε μπιζνεσμεν. Να πιασουμε την καλη βρε αδερφε!

Αν μπορεις να δεις την συγχρονη ελλαδα χωρις προκαταληψη θα δεις για ποιο λογο ειμαστε ετσι οπως ειμαστε, θα δεις οτι δεν μαθαμε ο,τι ηταν σημαντικο απο τους αρχαιους προγονους. Δεν γνωριζουμε γιατι δεν ξερουμε πως να γνωριζουμε. Μονο να πιστευουμε ξερουμε. Πιστη και φανατισμος.

Θα μου πεις οι ξενοι? Τι οι ξενοι? Οι ξενοι θα πρεπει να νιωθουν πιο ελληνες απο εμας δεδομενου οτι ανακαλυψαν εκ νεου τους αρχαιους ελληνες, ειδαν την σημασια στην προσφορα τους, τους αναστηλωσαν μετα το βαθυ σκοταδι του Μεσαιωνα. Η ευρωπαικη αναγεννηση σημαινε και επιστροφη στην κλασσικη παιδεια. Ενω στην ευρωπη τα παντα τα σαρωνε ο νεος αερας του διαφωτισμου στην ελλαδα ειμασταν υποδουλοι, μια συνηθεια που μας συνοδευει μεχρι τωρα. Μπορει να απελευθερωθηκαμε αλλα στην ψυχη ειμαστε ακομα υποδουλοι: στην πονηρια και την προκαταληψη.

Ισως αυτοι που μας διδασκουν γραμματα στα σχολεια θα επρεπε να ηξεραν το εργο του Νιτσε πριν γραψουν διθυραμβους για την απελευθερωση της ελλαδας. Γιατι οπως μας ειπε ο μεγαλος στοχαστης: "οποιος παλευει με τερατα πρεπει να προσεξει να μην γινει τερας. Και οταν κοιτας πολλη ωρα στην αβυσσο, κοιταει και η αβυσος μεσα σε εσενα". Και 400 και πλεον χρονια σκλαβιας δεν ειναι και λιγα.