Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Θα σου βγαλω τον κυνοδοντα!!!

Οχι αγαπητοι μου αναγνωστες, προθεση μου δεν ειναι να ξεριζωσω καποιον κυνοδοντα ουτε απο ανθρωπο αλλα ουτε και απο ζωο.
Απλα ακουγα αποψε στις ειδησεις οτι οσονουπω ξεκινα η τελετη απονομης των βραβειων OSCAR και μεγαλη αγωνια εκδηλωνεται στην ψαροκωσταινα για το πως θα τα παει η ταινια του Λανθιμου. Και δεν θελω να φανταστω τι κακος χαμος θα γινει σε τουτη την μικρη γωνια του κοσμου αν οντως παρει η ταινια τον θειο Oscar. Τα σεναρια μου πανε ενα βημα πιο περα, δηλαδη συνδυσμο OSCAR και διακριση στην Eurovision! Φανταζεστε τι εχει να γινει ειδικα αυτην την περιοδο που η ψυχολογια του Ελληνα βρισκεται στα Ταρταρα? Αν το τελευταιο σεναριο μου γινει πραγματικοτητα εχω ετοιμαστει ψυχολογικα: θα κλεισω την τηλεοραση για κανα μηνα και θα την βγαζω μονο με DVD! Αμ πως?

Πριν καιρο ηθελα πολλα να πω για τον Κυνοδοντα αλλα ημουν ενα βρασμω ψυχης και ετσι το απεφυγα. Μετα απο κανα μηνα περιπου απο οταν την ειδα μπορω να θυμηθω ενα τεραστιο "γιατι?" που δημιουρηγηθηκε στο μυαλο μου.

Και ειμαι σιγουρος οτι και εσεις ακουσατε τον κακο χαμο που εγινε στην εγχωρια ιντελεγκεντσια και ποσο εκθαμβοι εμειναν οι "ανθρωποι της τεχνης" απο αυτο το αριστουργημα.

Βεβαια μπορει κανεις να θεωρησει οτι ειμαι εκτος τοπου και χρονου και η νοημοσυνη μου ειναι ανικανη να συλλαβει αυτο τον καλλιτεχνικο αθλο αλλα παρολα αυτα, εχω να αντιτεινω οτι, αληθεια δεν μπορω να καταλαβω απο ποια αποψη θα μπορουσα να ανεχτω την συνεχη παρουσιαση αιμομιξιων, παραλογων καταστασεων για καμποσα λεπτα (ακομα και σε μια αλληγορια ποσο μπορει κανεις να αντεξει καμια επαφη με οποιαδηποτε πραγματικοτητα?) λεπτομερων σκηνων σεξ χωρις νοημα και πολλα αλλα.

Για να εξηγηθω: δεν εχω καμια αντιρρηση για τετοιες εικονες. Δεν σοκαρομαι ευκολα. Αρκει να μην υπαρχουν σε μια ταινια με αυτοσκοπο να σοκαρουν. Τοτε εκνευριζομαι. Και ενταξει ηταν ολα αυτα αναγκαια για να μας πει ο σκηνοθετης οτι τα παιδια μας κινδυνευουν να μεγαλωσουν μεσα σε ενα αποστειρωμενο περιβαλλον? Μπορουσε να γινει με χιλιαδες τροπους οπως εχει ηδη ειπωθει με χιλιαδες τροπους. Ηταν ενας παραπανω τροπος και κατα την αποψη μου εξωφρενικα κακοτεχνος. Κατα την αποψη μου ηταν μια βαρετη ταινια με την οποια περασα καποιες ωρες και την οποια θα ξεχασω μετα απο κανα χρονο. Αυτο. Οπως οι περισσοτερες που εχω δει τελευταια.

Για εμενα ειναι ξεκαθαρο οτι ο κινηματογραφος περναει και αυτος κριση. Δειτε τις φετινες υποψηφιοτητες για OSCAR και θα καταλαβετε τι εννοω. Ο μονος λογος που συνεχιζω να πηγαινω σινεμα ειναι επειδη μου αρεσει και θελω να βρισκω αφορμες να πηγαινω. Τελοσπαντων.

Για να κλεισω, οσον αφορα τα ηθικα μηνυματα και την μυθοπλασια θα προτιμησω να γυρισω χρονικα πισω, στα χναρια της επικης ποιησης και να διαβασω τιποτα αριστουργηματικο απο οτι να βλεπω χαζομαρες: θα διαβασω ξανα την Θεια Κωμωδια του Δαντη στην οποια ο Δαντης κατεβαινει μεχρι και την κολαση για να βρει την αγαπημενη του Βεατρικη! Και να δω μια ταινια δικης μου σκηνοθεσιας παραγωγης του εργαστηριου του μυαλου μου!

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Παταξη της βιας στα γηπεδα η πως να πουλας φουμαρα για μεταξωτες κορδελες

Πραγματικα εχω βαρεθεις να ακουω το πως η πολιτεια μπορει να μειωσει την βια στα γηπεδα. Πραγματικα εχω βαρεθει να βλεπω ολους τους δημοσιογραφους να ρωτανε καθε λιγο και λιγακι πως θα εξαφανιστει μια και καλη η βια στον αθλητισμο. Αφου οι (αθλητικοι) δημοσιογραφοι απο αυτες τις σαχλες ζουνε. Αυτο τους δινει το ψωμι τους.

Δεν μπορω να καταλαβω πως καθε φορα ανακαλυπτουν ολοι εμβροντητοι την Αμερικη. Αυτη η κοινωνια (οχι μονο της Ελλαδας βεβαια) ειναι ετσι φτιαγμενη για να παραγει ανεγκεφαλους κρετινους, να λουμπενοποιει οτιδηποτε γνησιο, ανατρεπτικο μπορει να επιδειξει ο λαος. Η κοινωνια βγαζει ζομπι, αβουλα οντα, που αγονται και φερονται σαν στρατιωτικα και τα οποια τρωνε το παραμυθι για δημοκρατικους θεσμους.

Πως ο αθλητισμος θα εβγαινε αλωβητος απο ολη αυτη την καταντια? Και βγαινουν στα παραθυρα της τηλεορασης και μας λενε τις μπουρδες τους, δηλαδη οτι με σωστους νομους το προβλημα θα λυθει. Προφανως νομιζουν οτι απευθυνονται σε λοβοτομημενους που δεν εχουν καμια παιδεια. Θα εξηγησει επιτελους καποιος σε αυτους τους "παντογνωστες" δημοσιογραφους οτι ο νομος ειναι αχρηστος για μια κοινωνια οταν δεν υπαρχει η καταλληλη παιδεια?

Ας τους πουν να ανοιξουν την κλασσικη ελληνικη γραμματεια και να ανοιξουν λιγο τα στραβα τους και να δουν οτι στα περισσοτερα αρχαια ελληνικα κειμενα η εννοια του νομου συνοδευται παντα, αρρηκτα δεμενη με την εννοια της παιδειας μιας κοινωνιας. Οταν μια κοινωνια ειναι απαιδευτη τελειως, οταν αποτελειται απο ανθρωπους που αποκαλουνται πολιτες μονο καθε τεσσερα χρονια, στις εκλογες ε τοτε ειναι αναποφευκτο να φτασει σε σηψη. Σηψη που φαινεται σε ολες τις εκδηλωσεις της συγχρονης ζωης.

Ας ειμαστε πολυ ξεκαθαροι και ειλικρινεις. Πρωτο μελημα μιας κοινωνιας θα επρεπε να ειναι η παιδεια. Αυτη η λεξη που τοσο πολυ χρησιμοποιειται αλλα πολυ λιγο γινεται κατανοητη.

Βαριεμαι να γραψω αλλο γιατι νιωθω οτι επαναλαμβανομαι και ολα αυτα ο οποιοσδηποτε εχεφρων ανθρωπος τα εχει σκεφτει. Δεν ισχυριζομαι οτι λεω κατι φοβερο η νεο.

Απλα εχουμε κανει τοσο μπερδεμενα τα πραγματα και ψαχνουμε να βρουμε τις λυσεις σε προβληματα που δεν εχουμε κατανοησει επαρκως η αρνουμαστε να δουμε καθαρα. Η απλοτητα ειναι αρετη και ειδικα στα προβληματα που φαινονται πολυπλοκα ισως να ειναι καλο να ακολουθησουμε την μεθοδο που μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες: να προχωραμε με βαση την απλοτητα (οχι την απλοικοτητα) στην σκεψη.

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Koop--Koop Island Blues

Ενα μικρο μπαρ με χαμηλο φωτισμο. Η ορχηστρα ειναι στην θεση της και οι θαμωνες ειναι λιγοι. Παρακμιακο μπαρακι. Καθομαι και ο καπνος, για λιγα λεπτα θολωνει το προσωπο που εχω απεναντι μου. Εξαφανιζεται σαν ονειρο και επιστρεφει...Βλεπω τα ματια της. Χανομαι σε αυτα. Τα χειλη της κοκκινα, οχι βαμμενα, αλλα εντονα.

Με κοιταζει θλιμμενα. Κοιτω πιο εντονα τα ματια της. Προσπαθω να δω τι κρυβουν. Δυσκολευομαι. Πριν απο λιγο την γνωρισα και να! Βαλθηκα να προσπαθω να δω τι σκεφτεται.

Η μουσικη παιζει...Παιρνει την ματια της απο εμενα και κοιτα νωχελικα τριγυρω. Της πιανω το χερι...Ειναι ζεστο...Το τραβαει.

Ακουμπω πισω, στην καρεκλα. Την κοιταω...Ξερω οτι η νυχτα δεν θα αργησει να τελειωσει.

Παιρνω το ποτηρι με το ποτο και πινω. Την κοιταω. Διαβολε...Θα μπορουσα να την κοιταω για παντα.

Και η μουσικη παιζει...

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Επιτελους! Ξεφορτωθηκα τον Βαλεντινο!

Και ναι κυριες και κυριοι! Επισημα μπηκαμε στην 14η Φεβρουαριου και δυστυχως ηθελα δεν ηθελα αυτη η ημερομηνια ειναι δυσκολο να ξεχαστει: ειναι η μερα των ερωτευμενων.

Την σιχαινομαι αυτη την γιορτη και επιτελους φετος μου δοθηκε η ευκαιρια να κανω αυτο που απο καιρο ηθελα: να μην την γιορτασω. Θα μου πειτε γιατι. Θα σας απαντησω αγαπημενοι αναγνωστες οτι ναι μεν πολλες φορες στο παρελθον δεν την γιορταζα επειδη απλα και μονο δεν ειχα σχεση αλλα φετος ειμαι ερωτευμενος, εχω σχεση αλλα δεν την γιορταζω! Ευτυχως γνωρισα εναν ανθρωπο που επιτελους δεν θαμπωνεται απο ολα αυτα! Και ετσι βρισκομαι μονος σπιτι μου, χαλαρος και μονος οπως θα βρισκομουν συνηθως τετοιες ωρες. Και αυτη η μερα θα ειναι οπως και οι υπολοιπες μερες! Χωρις λουλουδια, χωρις φουσκωτες καρδουλες, χωρις αρκουδακια, χωρις τιποτα. Με το ζεστο μου τσαι και μουσικουλα για να περασει η ωρα.

Μερικες φορες κατι γινεται τοσο συνηθεια, στο επιβαλλουν με καθε τροπο και εσυ πρεπει να πιεσεις τον εαυτο σου να νιωσεις οπως θελουν οι αλλοι να νιωσεις. Χαιρομαι που φετος πηγα κοντρα σε κατι στο οποιο δεν πιστευω ετσι και αλλιως.

Βεβαια, επειδη ειμαι και καλο παιδι (λεμε τωρα) ειπα να κανω και κατι για αυτους που θα ερθουν εδω και θα δουν την γκρινια μου για την γιορτη του Αγιου Βαλεντινου.

Κατι μικρο λοιπον για αυτους που οντως θελουν να γιορταζουν τουτη την ημερα. Ετσι, για να μην φυγουν με αδεια χερια απο εδω μεσα!!

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Paris!

Πρεπει να το ομολογησω: θελω οχι μονο να επισκεφθω το Παρισι σαν τουριστας αλλα και να μεινω για καμποσο καιρο εκει. Ενα-δυο χρονια. Δεν ειναι πολλα, ετσι δεν ειναι? Το καλο ειναι οτι υπαρχει πιθανοτητα να ξεβραστω καπου στην Γαλλια. Δεν ξερω αν θα ειναι στο Παρισι αλλα ενταξει μην τα θελουμε και ολα δικα μας ε? Ενα τσουπ και βρισκεσαι στο Παρισι.

Η αληθεια ειναι οτι "επισκεφτηκα" το Σεπτεμβριο το Παρισι, αλλα το βαζω σε εισαγωγικα επειδη δεν προλαβα να δω τιποτα. Το μονο που ειδα ηταν τα περιχωρα του Παρισιου καθως πηγαινα με ταξι απο το αεροδρομιο Charles de Gaulle στο Orly. Παρολα αυτα ακομα και αυτο το λιγο που ειδα με μαγνητισε. Η πολη του φωτος απεκτησε αλλον εναν φανατικο θαυμαστη.

Δεν ξερω τι ειναι που μαγευει τους ανθρωπους στο Παρισι: ειναι η εικονα που εχουν, χρονια τωρα, επιμελως χτισει για την πολη του ερωτα? Η ειναι κατι πιο απτο και πραγματικο? Ποιος ξερει?

Ξεφυλιζα τις προαλλες εναν ταξιδιωτικο οδηγο για το Παρισι και πραγματικα δεν χορταινα να βλεπω μερη που θα ηθελα σαν τρελος να παω: τις Βερσαλλιες, την Μονμαρτρη, τα καστρα του Λιγηρα...Ενα σωρο μερη.

Μου ελεγαν οτι θελει τουλαχιστον μια εβδομαδα για να επισκεφτεις τα περισσοτερα μερη εντος και εκτος Παρισιου. Ενα δυο χρονια θα φτασουν να τα δω ολα ετσι δεν ειναι? χαχαχαχα!

Μαλλον τελικα τοσους αιωνες καλλιτεχνικης δραστηριοτητας, τοσα χρονια κουλτουρας εχουν δωσει στον αερα του Παρισιου κατι ξεχωριστο!

Προς το παρον θα επισκεφτομαι το Παρισι στα ονειρα μου! C'est la vie! Ελπιζω να σας πετυχω καπου εκει, στα ονειρικα μου ταξιδια διπλα στον Σηκουανα.

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Μια αποπειρα

Ηθελα να κανω μια αποπειρα, να φανταστω πως ο χρονος αναπλαθει το τοπιο, τις αναμνησεις, ο,τι ειχες αγαπησει τοτε...


"Στριβεις σε αυτη την γνωριμη γωνια που οδηγει στο σπιτι...Γυρνας και κοιτας πισω σου. Η ανηφορα, αυτη η ασχημα ασφαλτοστρωμενη κεκλιμενη γραμμη χανεται αναμεσα στο παντοπωλειο και τον φουρνο της γειτονιας. Λιοπυρι, καταμεσημερο, και οι ακτινες του ηλιου κανουν τα παντα να χορευουν τριγυρω εκστατικα.

Λιγα βηματα πιο κατω βλεπεις το εξωχικο σου: ναι, ηταν οπως το αφησες. Το σπιτι με την νησιωτικη αρχιτεκτονικη, με τα ακροκεραμα στις τεσσερις γωνιες του να εχουν χασει το χρωμα της ωχρας με τον καιρο...Πλησιαζεις διστακτικα, σαν να σε κυριευει ενας περιεργος, εντονος φοβος για το τι θα μπορει να σε περιμενει εκει τωρα που εφυγαν ολοι.

Ερημο...Πλησιαζεις και μνημες ερχονται ακαλεστες: σε αυτη την αυλη, την τωρα βρωμικη, με τα σπασμενα ορθογωνια μικρα πλακακια, περνουσες τα καλοκαιρια της νιοτης σου παιζοντας. Μιαν εποχη, σε τουτη την αυλη τα γελια σου αντηχουσαν πανω στους κατασπρους, ασβεστωμενους τοιχους του πατρικου σου. Αγγιζεις τον τοιχο και ενα κομματι σοβας πεφτει χαμω..."Ρημαξε" σκεφτεσαι αναλογιζομενος το ποσες δικαιολογιες βρηκες για να μεινεις στην αθηνα, για να αποφυγεις να επισκεφτεις τον τοπο των παιδικων σου χρονων. Οι δουλειες ελεγες σε κρατουσαν στην αθηνα, υποχρεωσεις πολλες, που χρονος για ταξιδια, πολυτελειες!

Αγγιζεις το σημειο απο το οποιο επεσε ο σοβας. Αγγιζεις την πετρα. Ειναι κρυα. Την αγγιζεις, αφηνεις το χερι σου να πλανηθει στις ατελειες τις, σε ολη της την επιφανεια. Ναι, θυμασαι! Αυτες οι πετρες ειναι που στεγασαν τα παιδικα σου ονειρα, αυτες οι πετρες ειναι που εκλειναν σαν τρυφερη αγγαλια για να σε προστατευσουν απο τα φαντασματα της νεοτητας σου...Ναι, αυτες οι πετρες ειναι εκει ολη σου την ζωη. Δεν ειναι αψυχες αυτες οι πετρες, ειναι ζωντανες, οι αναμνησεις σου, η ζωη σου ολη τις ζωντανευουν! Νιωθεις την πετρα να ανασαινει, μετα τον τοιχο να παλλεται, αργα αργα, και μετα ολοκληρο το σπιτι: το σπιτι ανασαινει η η κολαση που βασιλευει γυρω σου σε κανει να εχεις οφθαλμαπατες?

Κρατιεσαι απο τον τοιχο για να μην λιποθυμισεις. Ψαχουλευεις τα κλειδια στην τσεπη σου, τα βγαζεις, τα κοιτας: σκουριασμενα. Διστακτικα τα βαζεις στην κλειδαροτρυπα και ανοιγεις το σπιτι. Κρατας την αναπνοη σου για να προστατευτεις απο την μυρωδια μπαγιατικου αερα που περιμενεις να σε κατακλυσει. Αναπνεεις...Δεν υπαρχει τιποτα μπαγιατικο στον αερα...Εχει την μυρωδια του φρεσκου ξυλου.

Αναβεις το φως και αυτο με μιας ξεχυνεται για να χαιδεψει απαλα τον περιβαλλοντα χωρο: ενα ομορφο παλιο τραπεζι απο καταμαυρο ξυλο του οποιου η βαση καταληγει σε τεσσερα ποδια λιονταριου, μερικες ξυλινες καρεκλες με ψαθινο πατο, ενα παλιο τηλεφωνο το οποιο εχει παψει να κουδουνιζει εδω και χρονια. Βρισκεις τον εαυτο σου να τριγυρνα στο σπιτι, σαν να μπαινεις σε καθε δωματιο για πρωτη φορα...Ανεβαινεις στον πανω οροφο, στα υπνοδωματια...Ανοιγεις τα παντζουρια και αφηνεις τον καθαρο αιγαιοπελαγιτικο αερα να κατακλυσει τον χωρο....Αναπνεεις βαθεια και νιωθεις στα ρουθουνια σου την αρμυρα της θαλασσας...Η καρδια σου χτυπα γρηγορα. Βρισκεσαι στο υπνοδωματιο των παππουδων σου, στη ησυχαστηριο τους. Νιωθεις μια θλιψη αναλογιζομενος οτι πλεον αυτο το δωματιο ειναι αδειο, πανε χρονια που πεθαναν και οι δυο...


Θυμασαι? Θυμασαι ψυχη μου που ησουν παιδι και εβλεπες του παππουδες σου να κοιμουνται ησυχα σε αυτο εδω το δωματιο? Τα παραθυρα ηταν ανοιχτα παντα το καλοκαιρι για να μπαινει ο δροσερος αερας. Και τωρα δα ειναι ανοιχτα...Εσυ τα ανοιξες. Μηπως για να προσπαθησεις να αναστησεις μια νεκρη στιγμη? Να θυμηθεις πως ηταν τοτε? Θυμασαι την υπεροχη μυρωδια των φρεσκοπλυμενων σεντονιων? Πλεον το κρεβατι ειναι γυμνο και η μυρωδια εχει χαθει. Θλιβεσαι που αυτο το δωματιο δεν θα γεμισει πια απο τις σιλουετες των παππουδων σου. Η καρδια σου βαραινει...Δεν μπορεις να ανεχτεις οτι αυτο το δωματιο δεν θα ξαναγεμισει με την παρουσια τους...Και τι δεν θα εδινες να τους ξαναφερεις πισω...Αλλα τι λες? Εισαι ενηλικας! Δεν μπορει να πιστευεις σε τετοιιου ειδους παραμυθια.

Βγαινεις, και εξερευνεις τα διαφορα δωματια. Με προσπαθεια φερνεις θυμησες στο μυαλο σου, προσπαθεις να συνθεσεις εικονες απο γεγονοτα που εχουν περασει ανεπιστρεπτι. Χαμενος στις σκεψεις σου ψηλαφιζεις πραγματα, προσπαθεις να αφουγκραστεις την ιστορια που εχουν να σου πουν...Ιστορια που ειναι και δικη σου ιστορια. Τοσες υπεροχες αναμνησεις...

Βρισκεις τον εαυτο σου ξαπλωμενο στο κρεβατι του παιδικου σου δωματιου, στρωμενο με σεντονια που εφερες μαζι σου...Κλεινεις τα ματια σου και νιωθεις τον ανεμο να σου χαιδευει το προσωπο.

Αφηνεις τον εαυτο σου ελευθερο, να χαλαρωσει και αποκοιμιεσαι ευελπιστωντας οτι τα ονειρα θα σε ταξιδεψουν σε μια εποχη που περασει και δεν προκειται να ξαναερθει ποτε..."

Ποια δημοκρατια?

Το εχω απορια μεγαλη: εν τελει, με ποιον ακριβως τροπο ο λαος εχει την εξουσια στην συγχρονη δημοκρατια? Ειλικρινα δεν καταλαβαινω. Αν μπορει καποιος αναγνωστης να με διαφωτισει θα εκτιμησω δεοντως τις υπηρεσιες του.

Τελικα σε ποιο σημειο της ολης λειτουργιας της δημοκρατιας αποφασιζουμε εμεις? Μονο οταν ψηφιζουμε?

Και αν ειναι ετσι, για ποιο λογο ονομαζουμε αυτον τον τραγελαφο δημοκρατια?


Και αν η αμεση συμμετοχη των πολιτων στα κοινα ειναι πρακτικα αδυνατη λογω του αριθμου τους, τοτε για ποιον λογο δεν το αναγνωριζουμε αυτο σαν προβλημα και δεν επιδιωκουμε να βρουμε λυση?

Αλλα οπως λεει και ο λαος: τετοια ωρα, τετοια λογια...