Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα




Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.


Από τη συλλογή Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Στην χωρα της φαιδρας πορτοκαλεας

Χτες που καθομουν και δεν ειχα τι να κανω (διαβαζω το "ο Μαιτρ και η Μαργαριτα" του Μπουλγκακοφ αλλα δεν ειχα ορεξη για διαβασματα χτες) αποφασισα να δω το "Ψυχη Βαθεια" του Παντελη Βουλγαρη. Κινηση καλη οπως εκ των υστερων αποδειχτηκε καθοτι υπηρξε μια πραγματικα πολυ καλη ταινια. Και αφοτου τελειωσε επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται οτι οι ανθρωποι παντα βρισκουν μια καλη δικαιολογια για να πιασουν τα οπλα και να σκοτωσουν. Ανεκαθεν...Αυτη η τραγικη μοιρα του ανθρωπου να σκοτωνει και να σκοτωνεται. Τεσπα.


Εμαθα, αν και λιγο αργα, οτι πεθανε η Ζακλιν ντε Ρομιγι. Οπως λεει και το αρθρο στην Καθημερινη περασε τον Αχεροντα σε ηλικια 97 ετων. Ηρθα σε επαφη μαζι της σχετικα προσφατα μεσω του βιβλιου της "Ποσο επικαιρη ειναι η αθηναικη δημοκρατια σημερα;
Συνομιλιες με τον Fabrice Amedeo" που ουσιαστικα αποτελει μια συνεντευξη της ντε Ρομιγι για την εννοια της δημοκρατιας στην αρχαιοτητα και τα προβληματα που καλουμαστε να λυσουμε σε θεματα δημοκρατιας σημερα. Ειναι καταπληκτικο το πως σε λιγες σελιδες αναλυονται θεματα εξαιρετικου ενδιαφεροντος σε μια γλωσσα προσιτη στον μη ειδικο. Ειμαι σιγουρος οτι θα αναζητησω και αλλα εργα της στο μελλον. Βρηκα και μια εκπομπη αφιερωμενη σε αυτην, στο καναλι της ΝΕΤ την οποια παραθετω στο τελος της αναρτησης. Ειναι καταπληκτικη.

Και τελος να πω και κατι για το θεμα που με εκανε να γραψω τον τιτλο της αναρτησης. Ακουσα χτες για κατι μεταναστες που εχουν εγκατασταθει στο κτιριο της Νομικης Αθηνων και κανεις δεν ξερει πως μπηκαν εκει, απο που ηρθαν και τι συνεβη τελικα. Ο πρυτανης ριχνει το μπαλακι στο υπουργειο παιδειας και τουμπαλιν και πραγματικα προσπαθω ματαια να καταλαβω απο χτες, μεσω των δελτιων ειδησεων τι ακριβως εχει συμβει.

Μα παμε καλα? Θα τρελαθουμε τελειως? Καποιοι, καπως, καποτε αποφασιζουν να παρουν αυτους τους κακομοιρους ανθρωπους και να τους στεγασουν στο πανεπιστημιο και κανεις δεν μπορει εστω να εξηγησει στον ελληνα πολιτη πως στο διαολο συνεβη αυτο? Μα ειναι δυνατον καθε μαλακισμενο της δεκαρας, αριστερος και δηθεν, να κανει το πανεπιστημιο τσιφλικι του και να μπαζει και να βγαζει οποιον θελει? Και απο την αλλη μερια μια κοινωνια που καλειται δημοκρατικη να μην εχει τον τροπο να παρει αυτους τους ανθρωπους απο εκει και να τους παρεχει προσωρινη στεγη μεχρι να γινει κατι με αυτους τους δυσμοιρους ανθρωπους που απλα ζητουν μια καλυτερη ζωη?

Και ειναι δυνατον να γινονται αυτοι οι ανθρωποι μπαλακι στο να δειχνει μια μεριδα φοιτητων το ποσο αριστεροι ειναι (γιατι και η εννοια αριστερος εχει χασει καθε σημασια. Μεχρι και το ΠΑΣΟΚ αυτοαποκαλειται σοσιαλιστικο) και απο την αλλη οι πρυτανεις να μην μπορουν να βγουν να πουν μια κουβεντα της προκοπης για το τι γινεται?


Αλλα τι να κανουν και οι πρυτανεις ετσι πουλημενοι καθως ειναι σε κομματικες παραταξεις? Πιονια τους ειναι και παντα θα ειναι ετσι μεχρι να αλλαξει η λογικη.

Μου κανει απιστευτη εντυπωση η απαθεια των πανεπιστημιακων για οποιοδηποτε θεμα προκυψει που ειναι περα απο τα συνηθισμενα. Δεν εχουν καμια βουληση για το οτιδηποτε. Κοιμουνται μακαριοι τον υπνο του δικαιου. Τι να πω. Σιχαμενοι οι μεν και οι δε...Αει στο διαολο πια!


Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ενα μικρο αφιερωμα στον μεγαλο John Carpenter




Εχω αρκετους αγαπημενους σκηνοθετες, καθενας στο ειδος του που πραγματικα με κανουν να λατρευω την εβδομη τεχνη!

Υπαρχει ωστοσο ενα ειδος ταινιων που βλεπω φανατικα, ακομα και τις χειροτερες απο αυτες: τις ταινιες φρικης/τρομου. Λατρευω το ειδος και ετσι θελω να ενημερωνομαι τακτικα για τις εξελιξεις τους ειδους. Ειναι ενα λιγο περιεργο ειδος ταινιων βασικα. Και πολυ παρεξηγημενο. Απο μια αποψη δικαιολογημενα. Συνηθως οι ταινιες τρομου ειναι χαμηλου προυπολογισμου (low budget) και ετσι με την πρωτη ματια υστερουν εναντι των blockbuster ταινιων με τα φοβερα εφε κλπ κλπ. Ωστοσο εχω την τακτικη να ανακαλυπτω αριστουργηματα μεταξυ ταινιων του καθε ειδους και αποφευγω να συγκρινω ταινιες που ανηκουν σε διαφορετικα ειδη. Ετσι εχω το κεφαλι μου ησυχο.

Γιατι τα λεω αυτα? Γιατι απο καιρο σκεφτομουν να κανω μια αναρτηση αφιερωμενη σε εναν απο τους αγαπημενους μου σκηνοθετες ever, εναν σκηνοθετη που ενω ξεκινησε ταπεινα και χωρις πολυ αναγνωριση καταφερε, κατα την γνωμη μου παντα, να φερει το ειδος του τρομου σε υψηλα επιπεδα τεχνης: τον John Carpenter.

Δεν θυμαμαι ποια ταινια ειδα πρωτη. Νομιζω οτι ηταν το "Prince of Darkness". Μετα ακολουθησαν το "In the Mouth of Madness" και το κορυφαιο για εμενα "The Thing". Ο σκηνοθετης του πρωτου "Halloween" (τα υπολοιπα της σειρας ευτυχως δεν ειναι σκηνοθετημενα απο τον ιδιον απο οσο γνωριζω) εχει σκηνοθετησει τουλαχιστον 5-6 ταινιες τις οποιες θεωρω κορυφαιες στο ειδος. Και αν και το "The Thing" πηρε τις χειροτερες κριτικες απο αυτους τους ηλιθιους που εχουν κανει επαγγελμα στην ζωη να κρινουν ταινιες, ωστοσο πλεον κατα κοινη ομολογια θεωρειται μια απο τις κορυφαιες ταινιες τρομου ολων των εποχων. Και μπορειτε, αν εχετε γερο στομαχι και δεν εχετε φαει κατι πιο πριν, να το νοικιασετε και να δειτε ποσο κορυφαια ταινια ειναι. Τα ειδικα εφε και το μακιγιαζ φτιαγμενα το 1982 παρακαλω "βαζουν κατω" πολλες ταινιες του σημερα με τα καλυτερα CGI εφε!

Εχω την εντυπωση οτι ο αγαπημενος Kurt Russell ειναι κατι σαν αρσενικη μουσα για τον Carpenter διοτι παιζει σε παρα πολλες ταινιες του, οπως ο Mifune στις ταινιες του Kurosawa. Και μπορω να πω οτι η συνεργασια τους, οπως αποτυπωνεται στα φιλμ ειναι πετυχημενη!

Ξερετε, εχω δει παρα πολλες ταινιες τρομου, splatter κλπ και τις βλεπω οχι επειδη ειναι καλες αλλα επειδη οπως ειπα και πριν θελω να εχω μια εποπτικη αντιληψη για το που παει το ειδος στις μερες μας. Και εχω απογοητευτει. Εχω βαρεθει αυτες τις ανουσιες ταινιες με το αιμα, τα χαζα σχολιαροπαιδα που πανε εκδρομη για να καπνισουν μαυρο και ξαφνικα πεφτουν στον δρομο του μανιακου δολοφονου που τους σκοτωνει ολους. Λιγο τεχνη στο φιλμ βρε παιδια! Ελεος! Αναρωτιεμαι ποσο καιρο τους παιρνει να γραψουν το σεναριο για τετοιες μπουρδες.

Για να γυρισω στον Carpenter, ενιωθα παντα, σε καθε ταινια του οτι σεβοταν και αγαπουσε αυτο που εκανε, οτι δεν ηθελε να κανει αρπαχτες. Οι ταινιες του ειχαν αρχη και τελος, ειχαν πλοκη, ειχαν ερμηνειες που σε τετοιου ειδους ταινιες ειναι πολυ δυσκολο (για προφανεις λογους) να αναδειχθουν. Δημιουργουσε μια απιστευτη ατμοσφαιρα, σκοτεινη, στην οποια ο θεατης βρισκοταν παντα σε ενταση για το τι θα συμβει στην επομενη στιγμη. Η ατμοσφαιρα καταφερνει να φτασει κοντα σε αυτο που μονο ο Lovecraft στα βιβλια μπορεσε να καταφερει: την ατμοσφαιρα γοτθικου τρομου, την αρρωστημενη αισθηση οτι κατι δεν παει καλα. Το παιχνιδι με την ανθρωπινη συμπεριφορα σε ακραιες καταστασεις, την τρελα, τον φοβο και την παρανοια δινεται αριστουργηματικα στα φιλμ του και συμβαλλουν στην απολαυση.

Ισως ειναι απο τους πιο υποτιμημενους σκηνοθετες αλλα πιστευω οτι ετσι θα πρεπει να συμβαινει: οι σκηνοθετες θα πρεπει να δημιουργουν αυτο που θελουν αυτοι και οχι οτι τους υποχρεωνουν να κανουν οι εταιριες παραγωγης για να βγαλουν φραγκα. Και το να κρατας τον χαρακτηρα και την αντιληψη για το τι ειναι τεχνη σε μια εποχη που υπαρχει μια υπερβολικη μαζικοποιηση των καλλιτεχνων νομιζω ειναι αυτο που ξεχωριζει τον καλλιτεχνη απο τους αλλους που απλα σκηνοθετουν για να πουλανε. Και ο Carpenter, τουλαχιστον στην καρδια μου ειναι ενας αυθεντικος, κλασσικος στο ειδος του σκηνοθετης.


Υ.Γ. Αφιερωνω το παρακατω βιντεο σε μια κοπελα που αγαπαω πολυ! Θα καταλαβει γιατι!

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

So simple to smile

Καταρχην αγαπητοι αναγνωστες ελπιζω να μην προσβαλω τα μουσικα σας γουστα αν βαλω λιγο το Poison του Alice Cooper που αφενος ειχα καιρο να ακουσω καιρο και χαρηκα πολυ οταν το ακουσα το πρωι στο αυτοκινητο και αφετερου μου εφτιαξε την διαθεση για την υπολοιπη μερα! Που το θυμηθηκαν αληθεια? Και δεν θυμαμαι ποιος σταθμος το εβαλε κιολας! Καταρα!

Οριστε λοιπον! Απολαυστε το (ελπιζω)...




Και λοιπον ηταν μια ομορφη μερα σημερα που αν και αυτα που κανω στο διδακτορικο δεν λενε να βγαλουν αποτελεσμα (αλλα θα τα πιεσω οσο μπορω τα ατιμα) μπορω να πω οτι δεν με επηρεασε αισθητα. Ειχα μια ευχαριστη διαθεση.

Κλασσικα στο πανεπιστημιο τα περισσοτερα πραγματα ηταν μουντα και αχρωμα (εδικα οι ανθρωποι) και για αυτο νιωθω σαν εξωγηινος οταν πηγαινω και ειμαι με στο χαμογελο στα χειλη.

Δεν υπαρχει περιπτωση να διανοηθειτε την μαυριλα που επικρατει στο ελληνικο πανεπιστημιο! Τι τους εχει πιασει ολους? Βαριουνται να χαμογελασουν? Μαλλον κοστιζει.

Θυμαμαι οτι καθε φορα που επρεπε να επιστρεψω απο διακοπες στο πανεπιστημιο απεφευγα να επικοινωνησω με πολλους στο πανεπιστημιο για να μην μου χαλασουν την ομορφη διαθεση μου (εκτος φυσικα απο τους φιλους μου).

Λοιπον σχετικα με αυτο ενα περιεργο πραγμα συμβαινει με εναν φιλο μου που ειναι και αυτος στο πανεπιστημιο, τον Α. Δεν υπαρχει περιπτωση να μην ιδωθουμε τυχαια σε καποιον διαδρομο του πανεπιστημιου, να μην κοιταξουμε ο ενας τον αλλον χωρις να πουμε τιποτα και κατοπιν να σκασουμε στα γελια. Ετσι χωρις λογο. Η καμια φορα πεταμε ο ενας στον αλλον καποια πικροχολη αστεια ατακα και πεθαινουμε στα γελια! Ειναι φοβερο το πως γινεται αυτο. Δεν μου εχει ξανασυμβει με κανεναν φιλο μου αυτο! Τετοιος αυθορμητισμος και τοση πηγαια χαρα και γελιο.

Μας κοιτανε καμια φορα με λοξη ματια οταν ξαφνικα στον μουντο ησυχο διαδρομο της σχολης ξαφνικα, σαν πυρηνικη εκρηξη, εκρυγνυνται τα γελια μας και σπανε την ησυχια.

Μετα απο αυτο 99% η μερα θα κυλησει υπεροχα! Πως μπορει να γινει αλλιως μετα απο πολλες εκρηξεις αβιαστου γελιου?

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Να σχεδιαζεις το μελλον σου και αλλα παραμυθια

Λοιπον ειλικρινα δεν καταλαβαινω τι σημαινει "να φροντιζεις για το μελλον σου¨. Δεν μπορω να καταλαβω την χρησιμοτητα που εχει αυτη η συμβουλη. Και αν ο λογος που οι διαφορες "μαντισσες" και χαρτοριχτρες θησαυριζουν απο αρχαιοτατων χρονων ειναι πλεον γνωστος και αναγεται στην εμφυτη αναγκη του ανθρωπου να βαζει τα παντα σε ενα χρυσο ομορφο κουτακι και να τα εχει εκει τακτοποιημενα, ωστοσο, δεν μπορω να βρω μια χρησιμοτητα της συμβουλης στην δικη μου ζωη (και κατα προεκταση στην ζωη ανθρωπων με τους οποιος μοιραζομαι την ζωη μου).

Δεν την εχουμε βαρεθει πια αυτη την συμβουλη? Ποσο καιρο θα μας παρει να κατανοησουμε τα διδαγματα της ιστοριας: οσο και καλα να προετοιμαζεσαι για το μελλον αυτο θα βρει τον τροπο να σε εκπληξει. Και φυσικα και εσεις θα τα εχετε μαλλον σκεφτει αυτα και πιθανοτατα θα σταματησετε καπου εδω να διαβαζετε διοτι αυτα που ετοιμαζομαι να πω ειναι βαρετα, χιλιοειπωμενα και τετριμμενα. Ματαια προσπαθω να σκεφτω η να γραψω κατι νεο η πρωτοτυπο για το θεμα.

Ωστοσο σε καθε στιγμη της ζωης μου με απασχολει. Γιατι πρεπει να φτιαχνουμε το μελλον μας, γιατι θα πρεπει να εξασφαλιζομαστε? Δεν το παω πουθενα, δεν εχω βρει καποια απαντηση η καποιο βαθυστοχαστο φιλοσοφικο στιχακι.


Εχω βαρεθει να ασχολουμαι με αυτο το θεμα και να γραφω στο μπλογκ μου περιστασιακα για αυτο το θεμα. Πραγματικα δεν ξερω αν εχει νοημα να πει κανεις κατι για αυτο. Αυτοι που θελουν να προεξοφλουν το μελλον και να κανουν ονειρα για καποιους μυθικους κοσμους μεχρι που η πραγματικοτητα θα τους τσακισει η που θα καταφερουν να πραγματοποιησουν τα ονειρα τους. Τι μενει να ειπωθει περα απο αυτα τα δυο εναλλακτικα?


Τι αλλο μενει να ειπωθει περα απο αυτο το "μαυρο η ασπρο"?

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

Μεσα στο ταξι, ο οδηγος και εσυ!

Και επειδη συνηθως ειμαι ανθρωπος της βολης μου αποφασισα να παρω ταξι για να κατεβω στο κεντρο της Πατρας να κανω κατι δουλειες. Ειχα αγχωθει μηπως και δεν προλαβω και ετσι η αποφαση να κατεβω με ταξι ηταν μονοδρομος. Που να ηξερα τι με περιμενε!

Μπαινω στο ταξι και βλεπω εναν τυπο 30-35αρη με μαυρο γυαλι, λιγο μελαμψο και με το υφος του ψευτομαγκα ελληναρα να με καλημεριζει με ενα αργοσυρτο "καλημεραα φιλε". Με εζωσαν τα φιδια γιατι υποψιαστηκα το τι θα ακολουθουσε. Καθησα στο καθισμα και ξεκινησαμε.


Αρχισε να παρατηρει τις κοπελες στον δρομο και να σχολιαζει με καμια λεπτοτητα τις ομορφες που εβλεπε: "ωραιο κομματι αυτη, η αλλη" κλπ κλπ. Εγω απαντουσα μονολεκτικα "ναι ναι ναι" αδιαφορα λες και ξαφνικα ο παραδεισος ηρθε στην γη και οι δρομοι της πατρας γεμισαν απο τα ουρι του! Συμφωνουσα μαζι του παριστανοντας οτι ολες μου αρεσαν. Τι να εκανα? Να τα εβαζα με το γουστο του στις γυναικες? "Θεε μου που την βρισκει την ορεξη" αναρωτιομουν ρητορικα απο μεσα μου και χαζευα αδιαφορα τον δρομο. Αυτος συνεχιζει ασταματητος με τα εξης:


Αυτος: "Δουλευεις φιλαρακι?"
Εγω: "Οχι. Σπουδαζω."
Αυτος: "Τι σπουδαζεις."
Εγω: "Χημικος εχω τελειωσει. Κανω το διδακτορικο μου."
Αυτος: "Α μαλιστα! Δεν μου λες ρε φιλαρακι, εκει στο CERN εχουν χημικους?"
Εγω: "Δεν εχω ιδεα"--Αναρωτιομουν ποτε θα τελειωσει το μαρτυριο!
Αυτος: "Καλα τι κανουν εκει και ξοδευουν ενα σωρο λεφτα? Αφου ειναι γνωστο πως δημιουργηθηκε ο κοσμος. Ο χριστιανισμος το εχει πει. Τον δημιουργησε ο θεος." -- Ωχ σκεφτομαι. Τωρα πηγαμε στα βαρια. Ας διατηρησω την ψυχραιμια μου.
Αυτος: "Ναι ναι..." Ψεμματα ειπα αγαπητοι αναγνωστες αλλα πραγματικα δεν ηθελα να επιχειρηματολογησω περι υπαρξης του θεου μεσα στο ταξι. Ελεος.
Αυτος: "Ναι και στην αρχαιοτητα υπηρχε ενας θεος που ηταν πανω απο τον Δια αλλα οι αρχαιοι δεν τον ανεφεραν. Εκαναν την παπια. Ηταν πιο ισχυρος απο τον Δια για αυτο τον φυλακισε σε ενα μαγνητικο πεδιο (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)"


Στο σημειο αυτο ο συναγερμος αποφυγης αναγνωστων του Λιακοπουλου αρχισε να τσιριζει στο κεφαλι μου και ολες οι εγκεφαλικες λειτουργιες μου επαυσαν μια και καλη. Οποιαδηποτε εγκεφαλικη μου λειτουργια θα ηταν αχρηστη για να συζητησω με το Λιακοπουλιακο ον! Οποτε βυθιστηκα στην σιωπη για το υπολοιπο της διαδρομης.

Ειναι φοβερο ποσο πολλοι ανθρωποι πιστευουν τις new age μπουρδες των λιακοπουλων παντος ειδους. Πραγματικα εδω φαινεται η ελλειψη παιδειας που εχει ο μεσος ανθρωπος που πιστευει οτι του πασαρουν. Τι να πει κανεις....Περαστικα μας για αλλη μια φορα.

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011

Watch out! They are among us!

Αν παραφρασεις το "κρατα με να σε κρατω να ανεβουμε το βουνο" μπορεις, με λιγη τυχη και πολλη εμπνευση να καταληξεις στο "σχολιασε μου να σου σχολιασω να γινουμε καλοι φιλοι". Κοιταω τον αριθμο των αναγνωστων μου και βλεπω τον αριθμο 141. Δεν εχω ιδεα που και πως βρεθηκαν ολοι αυτοι εκει. Ζητημα ειναι αν "γνωριζω" 15-20 ατομα απο αυτους και εχω σχολιασει κατα καιρους τα μπλογκ τους. Οι υπολοιποι τι ειναι?

Δεν ξερω ποια ειναι τα ηθη και τα εθιμα του blogging αλλα σε αντιθεση με αρκετους δεν εχω καμια αναγκη για αυτο επιβεβαιωση ουτε ασχοληθηκα με το blogging για να αποκτησω θαυμαστες η αναγνωστες. Αν με διαβαζουν εχει καλως, αν οχι θα συνεχισω να γραφω. Τι σημασια εχει?

Τι σημασια εχει να εχεις 200 σχολια και με μια προχειρη ματια να βλεπεις οτι τα σχολια δεν εχουν καμια σχεση με το κειμενο σε σημειο που αναρωτιεσαι αν ο αλλος εκανε ποτε τον κοπο να διαβασει και να σκεφτει τι ακριβως εχεις γραψει?

Εχει πολυ πλακα να το βλεπεις τοσο συχνα αυτο το πραγμα. Καντε το και θα με θυμηθειτε. Σιγουρα θα βρειτε αναρτησεις στις οποιες τα σχολια ειναι τελειως ασχετα με το θεμα της αναρτησης.

Και αναρωτιεμαι για ποιο λογο αφου δεν εχουν διαβασει την αναρτηση νιωθουν οτι θα πρεπει να αφησουν σχολιο? Ειναι καλοι τροποι? Νιωθουν υποχρεωμενοι να σχολιασουν επειδη ο ιδιοκτητης του μπλογκ εχει σχολιασει και το δικο τους μπλογκ? Ειναι κατι σαν ανταμοιβη? Το εχουν αναρωτηθει ποτε?

Αν βαριεμαι να σχολιασω η δεν εχω κατι να σχολιασω τοτε δεν σχολιαζω. Ακομα και ο ιδιοκτητης του μπλογκ να μου σχολιαζει καθε δικη μου αναρτηση. Το ιδιο αναμενω και εγω απο τους αλλους αν και οταν δεν ενδιαφερονται για την αναρτηση μου η βαριουνται η δεν εχουν χρονο να σχολιασουν. Μην κανεις στους αλλους αυτα που δεν θελεις να σου κανουν! Το θυμαστε? Υπεροχη συμβουλη!

Μου αρεσει στο blogging να ειμαι οπως και στην ζωη μου. Να προσπαθω να ειμαι ειλικρινης ακομα και με ανθρωπους που δεν γνωριζω. Δεν γραφω για να ευχαριστω αυτους που με διαβαζουν. Δεν μου αρεσουν οι "υποχρεωσεις", οι "καλοι τροποι" σιχαινομαι το δουναι και λαβειν. Κανω αυτο που αισθανομαι καθε φορα και αξιωνω και απο τους αλλους να κανουν αυτο που αισθανονται. Να μην μου σχολιασουν για εναν μηνα αν γουσταρουν! Δεν θα αλλαξει και τιποτα! Μετα θα του υποδεχτω με την ιδια θερμη οπως και πριν.

Ειναι δυσκολο να αναγνωριζεις την ελευθερια του αλλου και να μην επιτρεπεις στον εαυτο σου να εκμεταλλευεται τους αλλους για να "γεμιζεις" τις ανασφαλειες σου. Ειναι δυσκολο να μην αφηνεις τον εαυτο σου να κολακευεται και να μην κολακευεις τους αλλους. Υπαρχουν στιγμες που πρεπει να ειμαστε σκληροι με τον εαυτο μας και με τους αλλους.

Και αυτη η κατασταση στα blogs απλα ειναι μια μικρογραφια του πως δημιουργουμε τις σχεσεις μας στην ζωη. Ας μην κοροιδευομαστε: οσο και να προσπαθουμε να δειξουμε κατι διαφορετικο απο οτι ειμαστε στα blogs, οι λεξεις θα μας προδωσουν. Το blog ειναι ενας καμβας, μια μικρογραφια της ψυχης του αλλου και παρολες τις προσπαθειες μας προς το αντιθετο δειχνουν το ποιοι πραγματικα ειμαστε.

Και μια και δοθηκε η αφορμη θα ηθελα να ευχαριστησω πολυ τα λιγα ατομα που πραγματικα εχουν φτιαξει μια γεφυρα επικοινωνιας, ειλικρινη και σταθερη. Ειναι ομορφο να ξερεις οτι εκει εξω υπαρχουν ανθρωποι που ασχολουνται με το blogging για την εκφραση και την εκφραση τους μονο.

Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Οι ακτες της Ουτοπιας

"Επειδη τα παιδια μεγαλωνουν, νομιζουμε οτι ο σκοπος ενος παιδιου ειναι να μεγαλωσει. Αλλα ο σκοπος του παιδιου ειναι να ειναι παιδι. Η φυση δεν περιφρονει κατι το οποιο ζει για μια ημερα. Το αναδεικνυει στην ολοτητα του καθε στιγμη. Δεν εκτιμαμε τον κρινο λιγοτερο επειδη δεν ειναι φτιαγμενος απο πετρα και δεν διαρκει για παντα. Το δωρο της ζωης βρισκεται στην ροη της, το αργοτερα ειναι πολυ αργα. Που βρισκεται το τραγουδι οταν εχει ηδη τραγουδηθει? Ο χορος οταν εχει ηδη χορευτει? Μονο εμεις οι ανθρωποι θελουμε να μας ανηκει επιπλεον και το μελλον. Πειθουμε τους εαυτους μας οτι το συμπαν υπαρχει για να μας αποκαλυψει τον προορισμο μας. Αντιλαμβανομαστε το χαος της ιστοριας με την ωρα, με το λεπτο, αλλα υπαρχει κατι λαθος με την ολη εικονα. Που βρισκεται η ενοτητα, το νοημα του υψηλοτερου δημιουργηματος της φυσης? Σιγουρα ολα αυτα τα εκατομμυρια ποταμακια της τυχης και προθεσεων οδηγουν στο αχανες υπογειο ποταμι, που χωρις αμφιβολια, μας οδηγει στον τοπο στον οποιο μας περιμενουν. Αλλα δεν υπαρχει τετοιος τοπος, για αυτο και λεγεται Ουτοπια. Ο θανατος ενος παιδιου δεν εχει περισσοτερο νοημα απο τον θανατο στρατων, εθνων. Ηταν το παιδι ευτυχισμενο οσο ζουσε? Αυτη ειναι μια σωστη ερωτηση, η μονη ερωτηση. Αν δεν μπορουμε να διαχειριστουμε την δικη μας ευτυχια τοτε ειναι χυδαια επαρση να κανονιζουμε την ευτυχια αυτων που θα ερθουν μετα απο εμας."

Tom Stoppard--The Coast of Utopia