Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Μια και εξω!

Ξερεις μεσα απο το πιοτο μπορεις να πεις πολλα. Και ειμαι μεθυσμενος ολιγον. Χεχε...Αλλα μονο κατι τετοιες στιγμες βρισκω την απαραιτητη εμπνευση και το παθος για να γραψω κατι δυσκολο. Για εμενα κυριως. Δυο ειναι τα πραγματα που απασχολουν: το υπαρχω και το δεν υπαρχω. Και αναμεσα σε αυτα τα δυο, την καταφαση και την αβυσσο υπαρχει το εναλλακτικο τριτο: ο ερως. Καπου αναμεσα στην υπαρξη και την ανυπαρξια εμφανιζεται αυτη η λεξη, του ερωτα, που η γλωσσα κρατησε να ακουγεται απο την εποχη του Πλατωνα μεχρι την εποχη μας. Συγκλονιστικο δεν ειναι οτι η ιδια λεξη χρησιμοποιειται εδω και διομισι χιλιαδες χρονια για να περιγραψει το ιδιο πραγμα? Το βρισκω μαγικο οτι ενα απο τα κοινα πραγματα που εχω με τον ανθρωπο της αρχαιοτητας ειναι οτι αισθανομαι το ιδιο πραγμα με αυτον οταν ερωτευομαι. Λες και δεν περασε ουτε λεπτο απο τοτε. Ο ερωτας ιδιος! Οσα χρονια και να περασουν.

Και σε αυτο νιωθω αδερφος με ολους τους ανθρωπους: στην χαρα του ερωτα και στον πονο του. Γιατι ανεξαρτητως το απο που εισαι, τι πιστευεις, ποια ειναι η φιλοσοφια σου κοκ στον πονο και στην χαρα του ερωτα εχουμε ολοι την κοινη μας μοιρα. Γιατι πιστευω, ειμαι σιγουρος οτι οταν καποιος πονα, δεν πονα καθολου λιογτερο απο οταν ποναω εγω για τον ιδιο λογο. Και οταν χαιρεται το ιδιο. Και αυτο με κανει να τον αισθανομαι αδερφο.

Αυτη η κοινη μοιρα του ατομου με την ανθρωποτητα, ως προς τον ερωτα και το παθος, ειναι ο συνδεσμος που με κανει να βλεπω την ανθρωποτητα σαν συνολο, σαν ενα. Ο πεσσιμισμος σου μου φαινεται ευλογος, το ιδιο και η ακρατη χαρα σου. Ολες οι αντινομιες της ανθρωπινης ψυχης, ολες οι αμφιβολιες και τα λαθη του ανθρωπου τα βλεπω πρωτα πρωτα σε εμενα. Και τα αναγνωριζω στους αλλους. Και δεν κρινω. Γιατι σε καθε εναν βλεπω κατι απο εμενα. Και δεν μου ειναι τιποτα ξενο...Ολα τα βλεπω οικεια και γνωριμα.

Και ο ερωτας ειναι η κοινη μας μοιρα πριν τον θανατο. Αλλα διαολε, ποσο μακρινο κανει τον θανατο ο ερωτας? Αγγιζεις ενα κομματι σαρκας, της σαρκας του αλλου και νομιζεις οτι αγγιζεις οτι τα αστερια, αγγιζεις την αιωνιοτητα. Οτι για καποιο λογο σου εχει ταχθει να ζησεις για παντα μεσα σε αυτη την στιγμη του αγγιγματος της σαρκας. Σαν να μην υπηρχε ποτε πριν και μετα. Λες και φτιαχτηκες για να ψηλαφιζεις τον αλλον, να τον μαθαινεις.

Να τον μαθαινεις...Τι να μαθεις? Βλεπεις το αγγελικο προσωπο, νιωθεις τον ποθο στα σωθικα σου να σε κατακλυζει και τα ποδια σου να λυνονται. Νιωθεις οτι αυτο ειναι! Ζουσες για αυτη την στιγμη: να κανεις τον ερωτα πραξη...Συσπειρωνεσαι...Νιωθεις τους μυες σου να σφιγγονται, θες να κατακτησεις. Τον αλλον.

Θες να σου ανηκει! Να τι θες! Μοναχα αυτο βαζεις σαν στοχο. Θες την ηδονη της νικης. Βλεπεις κατι ομορφο και θες να το κλεψεις....Τοσο ποταπο. Μα φευ! Τοσο ανθρωπινο. Θες να υπαρχεις μεσα απο τις κατακτησεις σου. Θες να νιωθεις την χαρα της ζωης, οτι εισαι ζωντανος, οτι μπορεις να επιβληθεις στο παρον. Θες να πραξεις. Και να την κανεις δικη σου.

Μεσα στην παραζαλη του μυαλου ορεγεσαι το θυμα σου. Ο ερως, ετοιμαζεται να τοξευσει το βελος, στην ψυχη του αλλου. Το συμπαν στρεφει το βλεμμα του σε εσενα: εσυ εισαι νοημα της υπαρξης πλεον. Ολα τα υπολοιπα ειναι περιττα. Ο κοσμος δημιουργηθηκε απλα για να στεγασει το δραμα σου. Η δικη σου ζωη ειναι το επικεντρο του κοσμικου δραματος αυτη την στιγμη. Πρεπει να δρασεις, να δικαιωθεις, να ζησεις.

Ειναι η στιγμη που η θεωρια εξοβελιζεται στο πυρ το εξωτερο απο την πραξη. Δεν υπαρχω αλλα πραττω. Τερμα οι θεωριες για την ζωη. Καλεισαι να ζησεις μια και εξω. Και απεναντι σου το αντικειμενο του ποθου.

Ποια ειναι? Δεν σε νοιαζει. Σου φτανει μονο να την εχεις. Θες την πληρη καταφαση της ζωης, θες να πηδηξεις απο το ναδιρ στο ζενιθ, απο την ανυπαρξια στην υπαρξη. Απο το "μη ων" στην πληρη καταφαση της ζωης.

Εδω ειναι που η τεχνη, θαρρεις εγινε για εσενα μονο, για να συνοδεψει το δραμα σου. Ολοι οι καλλιτεχνες δημιουργησαν για να σε συνοδεψουν στην στιγμη του παθους. Αυτος ηταν ο σκοπος τους. Οταν θα εχεις ολοκληρωθει θα παψουν να υπαρχουν. Εκτελεσαν το χρεος τους.

Ποσοι πονεσαν πριν απο εσενα αδερφε μου? Ποσοι απογοητευτικαν, ποσοι επεσαν κατω και τσακιστηκαν? Ποιο ειναι το νοημα? Η επιθυμια απεναντι στην επιθυμια του αλλου? Βια στην βια? Η γλυκια συναινεση? Συγκαταβαση για μια κοινη πορεια μαζι? Οτι και να διαλεξεις δεν εχει μεγαλη σημασια.

Μου λες οτι τσακιστηκες απο τον πονο, οτι δεν μπορεις αλλο να βλεπεις τον ηλιο σου, οτι σε θαμπωνει (ακομα και αν αυτο που βλεπεις ειναι ετεροφωτο, σεληνη μου). Κοιτα και αλλο σου λεω...Κοιτα!! Αυτος ειναι ο προορισμος σου....Κοιτα και αλλο, βαθεια, μεσα στον πυρηνα. Εδω ειναι οι επιθυμιες σου, εδω και το νοημα σου. Κανε την ενωση του πνευματος με την σαρκα, δωσε λυση στο αδιεξοδο.

Γινε απο ενα δυο...Πυρπολησου στην προσπαθεια να αγγιξεις την στιγμη αθανασιας σου. Μια και εξω!

Υ.Γ. Τελικα φαινεται οτι την αναρτηση που με εκφραζει περισσοτερο σαν ανθρωπο την εγραψα ενα ξημερωμα Τεταρτης, σε μια ξενη χωρα, υπο την επηρεια αλκοολ. Ας ειναι. Μετα απο τοσο καιρο που γραφω σε αυτο το μπλογκ αυτα ειναι τα πιο αληθινο λογια που εχω πει απο τοτε που ξεκινησα για εμενα και τον τροπο που βλεπω την ζωη.

Την καλησπερα μου. Επεσε η αυλαια και για αποψε.

9 σχόλια:

porcupine είπε...

Να μεθάς...από έρωτα πιο συχνά!

Ό,τι πιο όμορφο έχεις γράψει, το διάβασα ένα ξημέρωμα Τετάρτης μακριά σου!

Τώρα νομίζω πως θα κοιμηθώ γλυκά!!!

Silena είπε...

μαζί με την καλημέρα μου καλέ μου φίλε σου χαρίζω ένα αγαπημένο ποίημα από έναν λατρεμένο μου ποιητή

Estella είπε...

Α ρε φίλε... Πότε θα τα πιούμε; Έχουμε πολλές συζητήσεις να κάνουμε. Τελικά η μέθη, δεν προκαλεί μόνο ατυχήματα.

prospa8w είπε...

Ποιός λέει οτι το ποτό θολώνει τη σκέψη; Φέρτε τον εδώ να διαβάσει αυτή την ανάρτηση τώρα!

Δε μπορούμε ν'αντισταθούμε στον Έρωτα όπως και στον Πόνο, το αδερφάκι του. Ό,τι και να κάνουμε. Όσα τείχη και να υψώσουμε γύρω μας. Γιατί αυτός που έφτιαξε τον Έρωτα ήξερε οτι ο Άνθρωπος είναι τόσο μα τόσο δειλός που ακόμα και τον έρωτα θα είχε απαρνηθεί για να μην πονέσει. Και τότε θα ζούσε απλά αναπνέοντας. Ούτε καν το Φόβο δε θα είχε για παρέα...

Αλλά κάθε φορά που καις και καίγεσαι, κάθε φορά, ελπίζεις οτι υπάρχει και μια ένωση που δε γίνεται ανάμεσα σε αθώα θύματα και καλοπροαίρετους θύτες. Ελπίζεις σε μια ένωση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους ερωτευμένους με αυτή τη μη-τέλεια ζωή, που ορκίζονται να εξερευνήσουν ένα-ένα αγκαλιά όσα μυστικά της προλάβουν...

Στην υγειά μας!

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

αν δεν φοβόμουν μη γίνεις αλκολικός, θα σου έλεγα να πίνεις συνέχεια!

ξημέρωμα μιας άλλης μέρας το διαβάζω...

Άιναφετς είπε...

Είχα αρχίσει Α. ν' ανησυχώ ή καλύτερα ν΄αναρωτιέμαι αν Τον είχες χάσει...
Χαίρομαι ειλικρινά που ξέρω πως Τον κρατάς γερά...νάναι καλά το Γαλλικό κρασάκι!
ΑΦιλιά μόνο καρδιάς! :)))

Sweet truth! είπε...

Υπέροχο.. απλά.
Και να με συγχωρείς που άργησα...
περνάω φάση που αυτός ο έρως πονά
και αργώ να φτάσω στον προορισμό μου καθώς πρέπει στο δρόμο συνέχεια να σταματώ για να ξαποστάσω...

Το ποτό το έκανε αυτό ε;
δεν το έχω δοκιμάσει... ίσως κάποια στιγμή...

Hλιαχτίδα είπε...

Γεια σου Αλχημιστή! Χρόνια Πολλά:) Έρως ανίκατε μάχαν... μμμ... δε ξέρω.. Λένε γενικά για τους μεγάλους Καλλιτέχνες ότι ήταν ΚΑΙ αλκοολικοί. Συνήθως γάφω βαθιά όταν με έχει 'τυφλώσει' η υπερθυμία που για τους διπολικούς (τουλάχιστο για μένα) είναι χειρότερο από μέθη.. Τότε ναι.. Φοβερό κείμενο... ελπίζω να βρίσκεις πιο πολλές ευκαιρίες για 'μέθεξη' πέραν του αλκοόλ... για να γράφεις και να γράφεις και να γράφεις... Πάντα καλά και δημιουργικά!!

Ολοκληρωμένη Συνάρτηση είπε...

Ένα δάκρυ αντί σχολίου είναι αρκετό αγαπημένε μου Αλχημιστή;

Την αγάπη μου