Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Μα ποτε θα μου λειψει επιτελους?

Περιμενω χρονο με τον χρονο να νιωσω οτι μου λειπει το σχολειο. Αυτο μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι οταν τους ελεγα οτι βαρεθηκα το σχολειο και τα διαβασματα του. "Κοιτα να το ευχαριστηθεις τωρα γιατι μετα αρχιζουν οι δυσκολιες" μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι μου "σοφοι". Τα χρονια περασαν, τελειωσα το σχολειο, μπηκα στο πανεπιστημιο, τελειωσα και το πανεπιστημιο, εκανα το διδακτορικο μου, τελειωσα και το διδακτορικο μου και το σχολειο συνεχιζει να μην μου λειπει. Σχεδον 8 χρονια απο τοτε που τελειωσα την Γ Λυκειου και ακομα ουτε ιχνος αναπολησης του σχολειου. Ο μονος λογος που σκεφτομαι το σχολειο στην ηλικια μου ειναι με περισκεψη και ευθυνη να κανω και εγω οτι μου αναλογει να βελτιωθει ωστε τα παιδια μου και τα παιδια του αλλου να μην βιωσουν τις αθλιες συνθηκες διδασκαλιας.

Γιατι ακομα και αν δεν βιωσα την βεργα των παλαιων χρονων εμαθα απο πρωτο χερι την αμαθεια των δασκαλων και των καθηγητων.

Δεν μπορω να καταλαβω τι λειπει στους ανθρωπους απο το σχολειο. Αν ειναι ερωτες και φλερτ ναι τοτε το καταλαβαινω αν και δεν βλεπω και παλι πως αυτο μπορει να συγκριθει με το αισθημα του ερωτα και του πονου που ειναι ικανος να νιωσει ενας ωριμος ανθρωπος. Το παιδι ερωτευεται με αθωοτητα ενω ο ερωτας του ενηλικα εχει ποιοτητα, βαθος και τραγικοτητα οταν αυτος τελειωνει.

Βλεπω τον εαυτο μου τωρα και τον συγκρινω με τοτε. Νυχτα με την ημερα. Τι να ζηλεψω απο το τοτε? Αγαπω αυτο που ειμαι τωρα και δεν θα ηθελα με τιποτα να γυρνουσα στο τοτε ακομα και αν ολα τα προβληματα μου λυνονταν. Με τιποτα δεν θα ηθελα να ανταλλαξω αυτα που ξερω τωρα και αυτα που ειμαι τωρα με αυτα που ημουν τοτε. Τοτε ημουν μια υπο διαμορφωση μαζα συναισθηματων, ονειρων, ανασφαλειων, αφελειας, ορμονων και αγνοιας για την ζωη. Τωρα τουλαχιστον ξερω ΚΑΤΙ και μπορω να πατησω στα ποδια μου.

Πλεον δεν με αναγκαζουν να βλεπω καποιον που ετυχε να εχω για δασκαλο σαν αυθεντια. Αν θελω να μαθω κατι μπορω να ψαξω και να μαθω. Ειμαι ΑΥΤΑΡΚΗΣ. Δεν περιμενω να μου δωσουν γνωση, την ψαχνω μονος μου.

Επιπλεον δεν χρειαζομαι τον βαθμο του δασκαλου σαν αντιπροσωπευτικο της αξιας μου. Δεν με βαθμολογει κανεις. Κρινομαι απο τον εαυτο μου και απο τους αλλους. Αλλα βαθμος δεν μπαινει ουτε καλουν την μανα μου στο τελος της περιοδου να της δωσουν τον ελεγχο.

Δεν εχω 50 μαθηματα και αλλα τοσα βιβλια να κουβαλησω καθε εβδομαδα. Δεν φοβαμαι μηπως ο δασκαλος βαλει ξαφνικο διαγωνισμα και με πιασει αδιαβαστο. Δεν διαβαζω με προγραμμα. Διαβαζω οταν το γουσταρω και οταν νιωθω ετοιμος να καταπιαστω με το διαβασμα.

Ειναι πραξη ελευθεριας το διαβασμα πλεον. Και επιλογης.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι πλεον μπορω να κρινω τους δασκαλους του σχολειου οπως εκαναν και αυτοι σε εμενα. Και να δω ποσο λιγοι ειναι οι περισσοτεροι. Γιατι εχουν την ψευδαισθηση οτι τα ξερουν ολα, η κανουν πως τα ξερουν στους αδαεις μαθητες που δεν ξερουν αλλα πλεον ξερω οτι δεν ξερουν τιποτα η πολυ λιγα γιατι η γνωση δεν εχει πατο. Και κανεις δεν ειναι κατοχος της απολυτης γνωσης.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι σπανια, οταν πηγαιναμε σε μουσεια, μας εκαναν ενδιαφερουσα αναλυση των εκθεματων.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο ως ενηλικας ενιωσα την ριγη και ενιωσα την αισθητικη ομορφια που δινει η ακροπολη των Αθηνων ενω σαν πιτσιρικας δεν μπορουσα να νιωσω πολλα.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο τωρα μπορω να διαβασω ιστορια επειδη το γουσταρω χωρις να με εξετασει καποιος στις ημερομηνιες και στις μαχες, και να με κανει να πιστευω οτι η ιστορια ειναι θεμα καλης μνημης που ποτε δεν ειχα.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη αυτοι που διδασκαν αρχαια προσπαθουσαν να διδαξουν την αρχαια ελληνικη χωρις να εχουν κατανοησει τους αρχαιους Ελληνες.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη προσπαθουσαν να μου περασουν την εντυπωση οτι οι αρχαιοι ειναι ζωντανοι και οι νεοι ελληνες ειναι νεκροι.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη με λιγες εξαιρεσεις ηρθα σε επαφη με εργα αλλων ΞΕΝΩΝ καλλιτεχνων και συγγραφεων. Και ετσι χαιρομαι που τωρα πλεον ξερω ποσο παγκοσμια ειναι η τεχνη και οτι καθε χωρα εχει βγαλει τους δικους της αξιολογους ανθρωπους του πνευματος.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη μας αναγκαζαν να πηγαινουμε εκκλησια. Χωρις να σεβονται την προσωπικοτητα του παιδιου. Τωρα πλεον ξερω τους κινδυνους της κατηχησης. Και χαιρομαι που μπορω να επιλεξω ελευθερα το τι θα πιστευω και τι θα κανω.

Με λιγα λογια δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ενιωθα το πνευμα μου να περιοριζεται, να στραγγαλιζεται. Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ημουν λιγοτερο ελευθερος πνευματικα απο οτι ειμαι τωρα.

Ελπιζω στα παιδια του μελλοντος να τους λειπει πραγματικα το σχολειο. Οχι να τους λειπει επειδη νιωθουν οτι ετσι πρεπει να συμβαινει αλλα επειδη οντως ενιωθαν το ιδιο ελευθερα με τωρα. Ενιωθαν οτι ηταν το ιδιο ελευθερα με το σημερα.

Και ελπιζω να βαλω και εγω το λιθαρακι μου προς αυτη την κατευθυνση οταν η ζωη θα το απαιτησει απο εμενα.

12 σχόλια:

ΛΙΑΚΑΔΑ είπε...

Συγχαρητήρια για την όμορφη ανάρτηση!
Για ακριβώς τους ίδιους λόγους δε μου έχει λείψει και μένα το σχολείο.
Και έλεγα ότι ήμουν η μόνη... :)

prospa8w είπε...

Μακάρι οι δάσκαλοι να καταλάβουν την ευθύνη που έχουν, μακάρι να αλλάξουν βασικά πράγματα στην Παιδεία ώστε να επιτευχθούν τα αυτονόητα.
Κι εμένα ποτέ δε μου έλειψε το σχολείο αν και έχω όμορφες αναμνήσεις.
Ούτε η παιδική ηλικία μου γενικότερα μου έλειψε, ούτε η εφηβεία.
Κάθε χρόνο νιώθω καλύτερα.
Κι αν αυτό είναι ωρίμανση δε σημαίνει οτι το παιδί μέσα μας δεν το κουβαλάμε.
Καλό βράδυ!

Sweet truth! είπε...

Δεν μου έχει λείψει!! αλλά ίσως είναι ακόμη νωρίς ε;
λίγους μήνες είμαι μακριά του!
Ελπίζω να μην μου λείψει πάντως!

Aerlyn0204 είπε...

Το μονο που νοσταλγω απο εκεινη την περιοδο της ζωης μου ειναι η ανεμελια και η αθωοτητα των στιγμων...Τιποτα αλλο!Εχουν περασει 10 χρονια και κατι απο την αποφοιτηση μου και ομολογω οτι πιο πολυ μου λειπει η σχολη μου παρα το σχολειο!Σε καταλαβαινω απολυτα λοιπον μη νιωθεις μονος... :)

Και μιας και διαβαζα και τα προηγουμενα ποστ ενα αιτημα εχω: ΠΑΡΕ ΜΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!!! (κολλημενη πριν παω,απαξ και πηγα δεν ξεκολλαω με τιποτα...)
Καλα να περνας :)

Ολοκληρωμένη Συνάρτηση είπε...

Έχω κι εγώ πολλά χρόνια από τότε που τελείωσα το σχολείο, κι όμως δεν μου λείπει. Το μόνο που κάποιες φορές μου λείπει και θα ήθελα να έχω, είναι μια επαφή με δασκάλους γιατί αισθάνομαι ότι θα είχα πολλά να συζητήσω μαζί τους. Πολύ θα ήθελα για παράδειγμα να είχαν έναν μαθηματικό για να συζητήσουμε για την ακολουθία Fibonacci, ή έναν φιλόλογια για να πούμε γιατί πλέον γράφουμε το "κλασσικό" με ένα σίγμα... κι άλλα πολλά...

Την αγάπη μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Λιακαδα,

ημουν σιγουρος οτι και σε αλλους δεν θα λειπει το σχολειο! Σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια!

Φιλια!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ prospa8w

Ναι οπως το λες, δεν πιστευω οτι η ωριμανση εξαφανιζει την αθωοτητα...Παιδι μπορει να μεινεις για παντα. Ωριμανση δεν σημαινει χανω τις ευαισθησιες μου..

Την καλησπερα μου και φιλια πολλα.

Παντα χαιρομαι που σε βλεπω.

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Sweet truth

Ε ναι οσο να πεις ακομα φρεσκια εισαι! :)

Κοιτα ευχαριστησου αυτου που θα κανεις απο εδω και περα...Αυτο εχει σημασια.

Φιλια πολλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Aerlyn2004

Φανταζομαι την αθωοτητα των στιγμων την κουβαλας ακομα...Απλα νομιζουμε οτι την χανουμε οταν μεγαλωνουμε αλλα δεν νομιζω οτι ισχυει..

Να μου εισαι καλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Ολοκληρωμενη Συναρτηση

Καλη μου συναρτηση αν περιμενεις να συζητησεις αυτα που λες με καθηγητες στα σχολεια τοτε 95% θα απογοητευτεις...Οι περισσοτεροι ξερουν οσα εμαθαν απο το πανεπιστημιο και σε αυτα μενουν. Και ειναι κριμα.

Φιλια πολλα!

sarper? είπε...

Nα σου πώ την αλήθεια, ούτε εγώ καταλαβαίνω γιατί τους λείπει το σχολείο.
Όπως λες κι εσύ, αν υπάρχουν κι έρωτες, τότε το καταλαβαίνω. Αλλά τόσο πολύ πια; Τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα. Κι αν γυρνούσα πίσω, θα επέλεγα τα φοιτιτικά κι όχι τα σχολικά.
(ακόμα δεν τελείωσα σχολή και ήδη μου λείπουν τα χρόνια από το πρώτο έτος!)

Bέβαια ίσως κι εγώ να ανήκω στην κατηγορία που νιώθει "πώς σπατάλησε άδικα τα χρόνια"...

Michalis Melidonis είπε...

Σκέψεις που εκφράζουν
τη γενιά μας

αλλά για ρώτα
και τους Γάλλους εκεί
το μισούν ή τ' αγαπούν;

pour des raisons
ethnosociologiques :)