Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Επι του πρακτεου

Σταματησα λιγο να γραψω ενα δυο πραγματα που συζητουσα προσφατα με κατι φιλους. Προσφατα εχασα τον παππου μου μετα απο 5-6 μερες νοσηλειας στο νοσοκομειο. Λοιπον ετυχε να μην εχω χασει δικο μου ανθρωπο (συγγενη η φιλο) οσο θυμαμαι τον εαυτο μου και η αληθεια ειναι οτι σε συζητησεις με αλλους δεν μπορουσα να καταλαβω πως ειναι να χανεις καποιον δικο σου ανθρωπο. Ενιωθα κατι, αλλα μονο εγκεφαλικα, οχι ουσιαστικα γιατι η εμπειρια ειναι σημαντικο πραγμα για την συναισθηματικη κατανοηση των πραγματων.

Ενιωθα οτι θα ειναι ακομα πιο ασχημα, τωρα που ειμαι 27, να αναγκαστω να χασω τους παππουδες μου, με τους οποιους ειχα τοσο βαθια σχεση. Και ολο καθομουν και σκεφτομουν πως θα ειναι χωρις αυτους, τον παππου και την γιαγια, και στεναχωριομουν. Και να που συνεβη λοιπον. Ειχα καιρο να τον δω λογω σπουδων και δεν προλαβα να τον δω στο νοσοκομειο γιατι πιστευα οτι θα την εβγαζε καθαρη και μου ελεγαν οτι τα παει καλα.

Τις μερες που ηταν στο νοσοκομειο πιστευα οτι αν πεθανει θα καταρρευσω και οτι θα με κατεστρεφε αυτη την περιοδο που γραφω την διδακτορικη μου διατριβη. Και ομως. Δεν ξερω γιατι, ισως ειχα συνηθισει την ιδεα του θανατου, ισως επειδη δεν ταλαιπωρησα την ψυχη μου με ιστοριες για το επεκεινα και παραδεισους. Δεν πιστευω οτι με βλεπει "απο εκει πανω". Θα ειχε πλακα να το πιστευω αλλα δεν το πιστευω. Μου φαινεται απλα κατι για να με παρηγορει. Πεθανε, χαθηκε, τελος. Πιο τελος δεν υπαρχει. Οριστικα και αμετακλητα. Δεν εκλαψα. Δεν πεθανα στον πονο οπως περιμενα. Δεν επεσα σε μαυρη μαυριλα.

Ισως επειδη ειχα διαβασει για τον θανατο, δεν απεφευγα να μιλαω για αυτον οπως οι περισσοτεροι. Μου ηταν αυτονοητα να μπορεις να συζητας για αυτον χωρις να φτυνεις τον εαυτο σου (sic!).

Οταν σκεφτομουν τι μπορει να ειχε περασει στο νοσοκομειο αν καθοταν και αλλο σκεφτομαι οτι τελικα οντως ο θανατος μερικες φορες ειναι λυτρωση. Οταν βλεπεις καποιον να ταλαιπωρειται απλα θες να σταματησεις την ταλαιπωρια του. Και να ξερεις οτι δεν υπεφερε. Δεν σε νοιαζει ποσο πολυ τον αγαπουσες, ποσο πολυ θα πονεσεις κοκ. Απλα θες να φυγει οσο γινεται πιο γρηγορα. Γιατι καμια φορα ο θανατος ειναι καλυτερος απο μια ζωη μεσα στην αρρωστια και στον πονο.

Με αυτα και αυτα νομιζω οτι απεδειξα στον εαυτο μου οτι ολα αυτα που πιστευα και διαβαζα τοσο καιρο για την φιλοσοφια δεν ηταν απλα κατι για να περναω την ωρα μου. Οταν ηρθε η ωρα μου φανηκαν χρησιμα και δεν υπεκυψα σε ανουσιους συναισθηματισμους και μοιρολογια.

Ειναι μεγαλο σοκ να ξυπνας για μερα και να ξερεις οτι δεν θα δεις ποτε πια τον αλλον. Τραγικο μεν, απολυτα αληθινο απο την αλλη. Πληρωνεις το τιμημα για το γεγονος οτι εζησες. Και αν ηταν μια γεματη ζωη, γεματη ουσια, χαρα και συναισθημα τοτε ναι, ειναι αξιο τιμημα νομιζω.

3 σχόλια:

porcupine είπε...

Φοβάμαι τον θάνατο!Δεν θέλω να μιλάω γι' αυτό!Ίσως γιατί δεν έχασα μόνο παππούδες, αλλά και φίλους!

Το "σε βλέπει" από ψηλά, θα σου το έλεγαν σίγουρα οι δικοί σου, αν ήσουν μικρούλης και δεν καταλάβαινες!Πίστεψέ με όμως, παίζει ρόλο πολύ το ποιόν χάνεις!Άλλο να φεύγει ένας παππούς "πλήρως ημερών" κι άλλο ένα μικρό παιδί!Τότε, θέλεις και χρειάζεσαι αυτό το αποκούμπι!

Αλχημιστάκο μου (ας σου τα γράψω κιόλας) να είστε όλοι καλά και να τον θυμάστε με αγάπη!!!

Μυστήριο πράγμα η ζωή, αλλά μεγαλύτερο ο θάνατος!!!

Μπρρρ...αμάν!Μ' έκανες να μιλάω γι' αυτό νυχτιάτικα!!!Αν έχω εφιάλτες στον ύπνο μου, αχ τι θα τραβήξεις!!!

:-)

AnD είπε...

Καλημέρα Αλχημιστή και τα συλληπητήρια μου για την απώλεια σου.
Δεν ξέρω από πού ν'αρχίσω. Μέχρι τώρα κι εγώ δεν έχω χάσει κάποιον αγαπημένο, τυχεροί είμαστε πιστεύω. Γιατί όταν έχεις προλάβει να φιλοσοφήσεις το θάνατο και τη φθορά αποδέχεσαι την ύπαρξή τους και αποφεύγεις τους τραυματισμούς.

Είναι αυτο τον καιρό στο νοσοκομείο η αγαπημένη μου γιαγιά. Τη βλέπω να χειροτερεύει συνεχώς, μια γυναίκα χωρίς αρρώστιες. Η ζωή απλά την εγκαταλείπει, μέρα με τη μέρα είναι ολοένα και πιο αδύναμη. Κανείς δε μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο.
Ακόμα κι αν είσαι υγιής και τυχερός θα έρθει η ώρα που ο οργανισμός σου δε θα ανταποκρίνεται πια στις απαιτήσεις της ζωής.
Περιμένω να φύγει γρήγορα γιατί βλέπω οτι πλέον πονάει ολο και περισσότερο. Πόσο να αντέξει καποιος να υποφέρει, με ένα κορμί αδύναμο, με οστά εύθραυστα και γνωρίζοντας οτι φεύγει;
Πιστεύω κι εγώ οτι θα το δω ψύχραιμα αν και καθόλου δε με φοβίζει ούτε εκείνη η ώρα ούτε το πώς θα αντιδράσω.
Ο θάνατος είναι απαραίτητος για να εκτιμήσει κανείς το δώρο της ζωής.
Καλημέρα.

Άιναφετς είπε...

Θυμάσαι;...που κάποια στιγμή, είχες γράψει πως ο θάνατος και η ζωή είναι ένα; Όταν το έγραφες τότε, το ήξερες...
Άλλο να ξέρεις κάτι λογικά κι άλλο με τη καρδιά...έτσι πάει!
Φυσικά...συλλυπητήρια...