Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Χμμμ...

Τον τελευταιο καιρο νομιζω οτι επαναλαμβανομαι. Νομιζω οτι καθε νεα αναρτηση ειναι μια παλια αναρτηση με ενα λογια. Δυο πραγματα λοιπον μπορει να συμβαινουν: α) η δεν εχω νεες ιδεες πλεον η β) καποια πραγματα τα θεωρω παρα πολυ σημαντικα και δεν μπορω να ξεκολλησω με τιποτα απο πανω τους. Και τα δυο με ανησυχουν.

Οχι επειδη ντρεπομαι η φοβαμαι να κανω επαναληψεις αλλα επειδη ανησυχω μηπως εχω βαλτωσει διανοητικα. Και ναι μεν αυτο το μπλογκ ξεκινησε να ασχολειται με θεματα της επιστημης αλλα στην πορεια πραγματικα συνειδητοποιησα οτι η επιστημη ειναι το λιγοτερο που θελω να μοιραστω με τους αλλους ανθρωπους.

Και τελικα νομιζω, οπως βλεπω την ζωη μου τελευταια, οτι με τις φιλιες που εχω δημιουργησει εχουν μπει γερες βασεις χωρις αγχος για το αν θα πληγωθω απο αυτες, αν θα τελειωσουν και θα ξεχαστουν η οτιδηποτε αλλο. Προσπαθω να δινω οτι καλυτερο εχω στους ανθρωπους που πιστευω οτι θα το εκτιμησουν και αυτο ειναι. Δεν σκεφτομαι τιποτα αλλο. Προσπαθω να δινω τον καλυτερο μου εαυτο οχι για θεμα ηθικης η καλων τροπων αλλα επειδη νομιζω οτι ειναι ο καλυτερος τροπος να περναμε τις μερες μας μαζι.

Ολοι μας κανουμε ονειρα, εχουμε σχεδια για το μελλον, εχουμε επιθυμιες και απαιτησεις απο τους αλλους. Και ολα αυτα τα σκεφτομαστε μονοι μας. Και ομως κοιταχτε! Το αλλο πρωι βλεπουμε εναν αλλον ανθρωπο στην ζωη μας. Δεν ειμαστε μονοι μας οπως οταν καναμε τις σκεψεις μας. Ειμαστε στην παρουσια καποιου αλλου. Και θελουμε να περασουμε λιγες ωρες μαζι του, να μοιραστουμε την ζωη μας μαζι του (γιατι αυτο ακριβως κανουμε, και τιποτα λιγοτερο) και μια τετοια μοιρασια απαιτει μια καποια εγγυτητα. Απαιτει μια ζεση. Απαιτει να αφησουμε πισω αμφιβολιες και αναστολες. Απαιτει να ειμαστε ανθρωπινα πλασματα, με μια αμεσοτητα στην σκεψη.

Σκεψη και συναισθημα. Να πως ολοκληρωνεται ενας ανθρωπος. Νους και καρδια. Απαιτειται να υπαρχει ισορροπια μεταξυ των δυο, περισσεια του ενος εναντι του αλλου προκαλει δυσαρμονια. Με αυτη την ισορροπια μεσα μας μπορουμε να προσεγγισουμε τους αλλους. Χωρις δυσαρμονιες, ολοκληρωμενα, καθολικα.

Απαιτειται νηφαλια σκεψη αλλα και χαρα και ηδονη. Πρεπει να υπαρχουν τα δυο βασικα στοιχεια μεσα μας: το απολλωνιο και το διονυσιακο. Η απομονωση αλλα και το γλεντι. Ο στοχασμος και η ηρεμια αλλα και η απολαυση που χαριζει μια παρεα φιλων.

Και αυτην την ισορροπια την βρισκει καθε ανθρωπος για τον εαυτο του. Ειναι κατι που ειναι διαφορετικο στον καθε ανθρωπο. Ο καθενας βρισκει μονος του την ισορροπια.

Ελπιζω να την βρουμε σε καποια περιοδο της ζωης μας την ισορροπια. Τοτε ισως μπορεσουμε πραγματι να φτιαξουμε εναν πιο ομορφο κοσμο.

6 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

οι καλύτερες επενδύσεις στη ζωή μας, έχουν να κάνουν με ανθρώπινους δεσμούς. μέσα από αυτούς γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας, τις αντοχές μας, την συναισθηματική μας ωριμότητα. και η δημιουργία σχέσεων δεν είναι δύσκολη. η δυσκολία έρχεται στην διατήρησή της. γιατί όπως πολύ σωστά λες και εσύ θέλει νοημοσύνη και συναίσθημα ταυτόχρονα να είναι εν δράση.

φιλία : ))

porcupine είπε...

Αλχημιστάκο μου,
τον τελευταίο καιρό, νομίζω ότι επαναλαμβάνεσαι.Όντως συμβαίνουν 2 πράγματα:α)δεν έχεις νέες ιδέες πλέον και β)με θεωρείς πάρα πολύ σημαντική και δεν μπορείς να ξεκολλήσεις από πάνω μου!!! :-) Και τα δυο είναι ανησυχητικά!!! :-))

Να δεις πώς το λένε αυτό που έχεις!!!Όχι δεν έχεις βαλτώσει διανοητικά, αν και ως χημικός διατηρώ τις επιφυλάξεις μου (χιχιχι!!!)Αλλά από τη στιγμή που εγώ το μικρό σκαντζοχοιράκι δεν τα πάω καλά με τις επιστήμες, το πήρες απόφαση υποσυνείδητα, ότι δεν θα ξαναγράψεις γι' αυτές!

Ψάχνεις να βρεις τις ισορροπίες και να μοιραστείς τη ζωή σου με κάποιον?Εγώ είμαι εδώ και δέχομαι!I DO, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι!!!

Δεν μου λες?Θα ανέβεις εσύ στα βόρεια ή θα μας φάει η υγρασία στην Πάτρα?

χιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχιχι!!!!!!

ΥΓ.Σου χάλασα λίγο τη φιλοσοφία, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.Να μην κοιμόσουν νωρίς, να μη γράφω σαχλαμάρες!!! :-Ρ

Silena είπε...

Αλχημιστή, καλέ μου φίλε, αυτή σου η ανάρτηση ειλικρινά, βγάζει τόσο άγχος, που αγχώθηκα κι εγώ! ένα πράγμα θα σου πω, μη σκέφτεσαι αν επαναλαμβάνεσαι ή αν είσαι κολλημένος στα ίδια ή αν....

αφήσου, ή μάλλον ΑΦΗΣΟΥ!!!!

να εκφραστείς όπως ακριβώς θέλεις, χωρίς κανένα περιορισμό ή συμβιβασμό ή άγχος μην τυχόν επαναλαμβάνεσαι ή μην τυχόν δεν αρέσεις ή μην τυχόν λες τα ίδια....

λες αυτά που αισθάνεσαι να πεις, κι αν αισθάνεσαι να τα πεις εκατό φορές, να τα πεις εκατό φορές, κανείς από τους ανθρώπους που πράγματι επικοινωνούν μαζί σου δεν θα σε κρίνει, κι αυτό έχει σημασία

σου στέλνω την αγάπη μου και ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι

αυτό!

yogaμάνα είπε...

Αλχημιστουλη κιεγω το ίδιο ακριβώς νιώθω αλλα νομίζω ότι είναι και αυτή μια διαδιακσια του δρόμου μας . Δεν έχουμε παρα να παραδοθούμε σε αυτον.Ετσι απλα...

AnD είπε...

Ναι, επαναλάμβανεσαι...αλλά πού είναι το κακό σ'αυτό;

Το οτι έχει φτάσει η σκέψη σου σε ένα συγκεκριμένο σημείο από όπου βλέπεις οτι όλα έχουν να κάνουν με το ίδιο θέμα, την αυτογνωσία που οδηγεί στην ισορροπία την εσωτερική και η οποία ρυθμίζει όλες τις υπόλοιπες σχέσεις, είναι η απόλυτη ομορφιά.
Το οτι σου φαίνεται σαν να έχει ανοίξει ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά σου όπου όλα φαίνονται απλά είναι ομορφιά.
Το οτι θέλεις να μοιραστείς την εμπειρία είναι επίσης ομορφιά.

Το δύσκολο είναι να νιώθεις οτι οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν αυτά τα απλά πράγματα και κάνουν τη ζωή τους και την καθημερινότητα όλων πιο σύνθετη.
Και να θες να φωνάξεις το πόσο απλά είναι όλα γράφοντας κάθε φορά την ίδια ανάρτηση και προσαρμόζοντάς την σε διαφορετικό παράδειγμα.
Καλημέρα!

Άνεμος είπε...

Τρομερό πράγμα η ισορροπία. Στο λέει το πιο ανισόρροπο άτομο...

Δεν την έχω καταφέρει, όσο και αν το επιζητώ. Πάντα ταλαντεύομαι με το εγώ μου. Ποτέ δεν το φέρω σε μια μέση κατάσταση. Είμαι των άκρων και της ισορροπίας χωρίς να μπορώ να τα συνδιάσω σωστά. Έτσι υπερισχύουν τα άκρα...

Ελπίζω εσύ να έχεις καλύτερη τύχη φίλε μου!

Καλό σου βράδυ !!!