Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Την μαγειρικη μου μεσα (και ενα σωρο αλλους αφορισμους)

Θεε και κυριε! Δεν μας γλιτωνει τιποτα. Μα πως ειναι δυνατον ρε παιδια να γυρναω απο καναλι σε καναλι και να πεφτω σε εκπομπες μαγειρικης συνεχεια? Ξαφνικα τον τελευταιο χρονο εγινε ενα τεραστιο μπαμ και οι εκπομπες μαγειρικης εφτασαν να συναγωνιζονται σε αριθμο τα ριαλιτι τραγουδιου. Εν μεσω κρισης εν τελει αυτα ειναι πιο φτηνα? Βεβαια πρεπει να καταθεσω εδω και την καλη πλευρα του ολου θεματος: γλιτωσαμε απο τα ελληνικα σιριαλ. Κατι ειναι και αυτο, δεν νομιζεις αγαπημενε αναγνωστη?

Τελοσπαντων ας καταλαβει ο καθενας ο,τι θελει απο την ολη ιστορια. Τα γεγονοτα αναφερω. Οι ερμηνεις ειναι θεμα του καθενος.

Ο Τζεφρυ (ο Παπανδρεου ντε!) μας εχει βαλει στον σωστο δρομο και πλεον νιωθω ασφαλης. Νιωθω ασφαλης γιατι ξερω οτι βαδιζουμε κατευθειαν προς τον διαολο. Δεν ειναι σημαντικο να ξερεις οτι πας καπου, ανεξαρτητα αν ειναι καλο η κακο αυτο? Δεν πας στα τυφλα ρε αδερφε! Εχεις επιγνωση!

Οι homo erectus της πολιτικης ζουν φαινεται στον δικο τους κοσμο και συνεχιζουν να κανουν προεξαγγελτικες δηλωσεις σαν ικανοι δημαγωγοι που ειναι. Δεν εχουν καμια επαφη με την πραγματικοτητα. Και οπως πολυ καλα μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες την υβρι διαδεχεται η τιμωρια. Και υπαρχουν πολλα ραμματα για την γουνα τους.

Ξερετε τι? Μεγαλωσα με την ατακα που ακουγα γυρω μου: "οι εχοντες και κατεχοντες δεν πληρωνουν ποτε για τα λαθη τους" και εφτασα στα 27 μου να σχηματισω την μονη αποψη για την τιμωρια που μου φανταζει ρεαλιστικη και περα απο καθε διαφθορα: τον θανατο. Αυτον θεωρω την υψιστη δικαιοσυνη, την ειρωνια την ιδια και τον πλεον αδιαφθορο.

Φωναζουν και παραπονιουνται οι πολιτες για το ενα η το αλλο αλλα πιστευουν οτι δεν υπαρχει καμια δικαιοσυνη η υπαρχει η δικαιοσυνη του θεου που εν τελει δεν μας εχει βοηθησει και πολυ. Υπαρχει μια δικαιοσυνη μονο που εχει εκταση κοσμικη: ο θανατος (οπως και η γεννηση). Και τον τρομο που προκαλει ο θανατος στην αγραμματο φτωχο ειναι ακριβως ιδιος με αυτον που προκαλει στην σπουδασμενο πολιτικο που κολυμπαει στην διαφθορα. Και ο πολιτικος, μεσα στην απεραντη εξουσια και ατιμωρησια που απολαμβανει φοβαται τον θανατο οσο και ολοι οι αλλοι.

Και αυτο μου δινει μια αισθηση δικαιοσυνης: ολοι ειμαστε ισοι απενταντι στον θανατο.


Αυτα με τον θανατο. Μην νομιζετε οτι ειμαι κανενας καταθλιπτικος. Βλεπω τον θανατο σαν ενα ζητημα φιλοσοφικης κουβεντας και συζητησης και οχι ενα θεμα ταμπου οπως τον εχει κανει η κοινωνια μας (χτυπα ξυλο καλε!!!).


Εμαθα σημερα επισης οτι μεγαλες αλλαγες ερχονται στο εκπαιδευτικο μας συστημα. Και οι τριχες μου σηκωνονται ορθιες. Ξερω οτι δεν μας περιμενουν πολλα καλα.

Θα μπαινει λεει στο προγραμμα σπουδων του σχολειου και ερευνητικη εργασια! Φευ! Οπου βλεπε ερευνητικη εργασια=βιβλιογραφικη ερευνα. Δηλαδη αναπαραγωγη αυτων που εχουν ηδη γραφτει. Οχι νεα σκεψη, πρωτοβουλια, νεες ιδεες αλλα αναπαραγωγη της βιβλιογραφιας απο πηγες στο ιντερνετ, τις εγκυκλοπαιδειες κλπ κλπ.


Ειναι σιχαμενοι πραγματικα. Τους σιχαινομαι. Κυριοτερα επειδη διαστρεφουν τις λεξεις, τις κανουν να χανουν το νοημα τους και σπερνουν τον πανικο και την συγχυση.


Παντα θελουμε να μιμουμαστε τους αλλους. Να αντιγραφουμε πραγματα και ιδεες αντι να παλευουμε στην παλαιστρα της σκεψης να βρουμε δικες μας λυσεις.

Σε αυτο το θεμα ειχε απαντησει, πολυ πολυ παλια, εστω και αν δεν ηταν πραγματικοτητα απολυτη, ο Θουκυδιδης στον επιταφιο λογο του Περικλη. Για να δουμε ποια ηταν η εννοια του ιδανικου τοτε για να το συγκρινουμε νοητα με το τωρα. Γιατι καθε κοινωνια χαρακτηριζεται απο το τι θελει και θεωρει ιδανικο.

" 37. Έχουμε δηλαδή πολίτευμα, το οποίο δεν αντιγράφει τους νόμους άλλων, μάλλον δε εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδειγμα σε μερικούς παρά μιμούμαστε άλλους. Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα έναντι δε των νόμων στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας, ανάλογα με την επίδοση σε κάποιο τομέα, προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα, και όχι από την πολιτική του παράταξη όσο από την αρετή του, ούτε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ έχει την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται από το γεγονός ότι είναι άγνωστος. Ζούμε ελεύθερα, και ως πολίτες στον δημόσιο βίο και ως άτομα στον ιδιωτικό, στις επιδιώξεις μας της καθημερινής ζωής, κατά τις οποίες δεν κοιτάμε ο ένας στον άλλον με καχυποψία, δεν θυμώνουμε με τον γείτονά μας, όταν κάνει σύμφωνα με την ευχαρίστησή του, ούτε παίρνουμε μια φυσιογνωμία σκυθρωπή, η οποία μπορεί να μην βλάπτει τον άλλο, πάντως όμως είναι δυσάρεστη. Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε σε όσους κάθε φορά έχουν τα αξιώματα και στους νόμους, και περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για ωφέλεια των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή."


Τετοια ιδανικα εχουν οι λαοι που θελουν να κυβερνουν τους εαυτους τους και να οριζουν το μελλον τους. Δεν αντιγραφουν τους αλλους. Εχουν το θαρρος να φτιαχνουν οι ιδιοι την ζωη τους και την κοινωνια που θα ζουν.

4 σχόλια:

kariatida62 είπε...

Καλώς ήρθα και στο σπίτι σου!
Αμ'δεν τοχεις καταλάβει πως η Ελλάδα ολόκληρη έχει γίνει μια μεγάλη κατσαρόλα, που όλοι μαγειρεύουμε απο το πρωί ως το βράδυ κυριολεκτικά και μεταφορικά?
Ερωτήματα βασανίζουν το μυαλό σου...και βέβαια πού θα ανατρέξεις να ψάξεις τις απαντήσεις αν όχι στους αρχαίους μας?
ο Μιμητισμός ήταν ένα απο τα μεγάλη λάθη αυτού του κράτους απο την νεοσύστασή του!
Το θέμα είναι πως βλέπουμε τον πάτο του πηγαδιού που έχουμε πέσει ως χώρα και δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσουμε την πτώση μας...
Πιο πολύ λυπάμαι για όλα όσα περιμένουν εσάς τους νέους. Φοβούμαι ακόμη περισσσότεροπως θ'αργήσετε πολύ για να βρείτε το μονοπάτι σας έτσι καλομαθημένους που σας είχαμε!

Silena είπε...

Αλχημιστή, στ΄αλήθεια η κατάσταση έχει ξεπεράσει και το πιο εφιαλτικό όνειρο!!! όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο κι εμείς ? κοιτάμε το τέλος να πλησιάζει?? μίλησες για την παιδεία! αχχ μη θίγεις τα θέματα που πονάνε τόσο!!! ως μαθηματικός, που διδάσκω σε παιδιά γυμνασίου λυκείου βλέπω παντού γύρω μου όχι την αγραμματοσύνη μα την αμορφωσιά, ένα διαρκές "πασάλειμα" και εφαρμογές νέων μεγαλεπίβουλων σχεδίων λες και είναι οι ντομάτες που τις αγοράσαμε πράσινες και περιμένουμε σε δυο τρεις μέρες να κοκκινίσουν. Μα θέλει εξυπνάδα να καταλάβει κανείς πως η εφαρμογή οποιουδήποτε νέου πειράματος στην παιδεία θέλει τουλάχιστον 10-15 χρόνια για να δείξει τα αποτελέσματά του??? τι στο καλό συμβαίνει τέλος πάντων σ'΄αυτή τη χώρα και όλα έχουν γίνει τόσο.....

ας μη πω τη λέξη που μου 'ρχεται καλύτερα, τι να πρωτοπώ καλέ μου φίλε, έχω την ανάγκη πολλές φορές τελευταίως να τα μαζέψω και να φύγω αλλά είναι κι αυτό λύση?

σου εύχομαι καλή δύναμη, μου έλειψαν οι αναρτήσεις σου

να είσαι καλά

AnD είπε...

Όντως οι Αρχαίοι είχαν έναν απλό τρόπο να διατυπώνουν τις σκέψεις τους.
Ένα κι ένα κάνουν δύο. Τόσο απλά. Μα δεν είναι τόσο η απλότητα με την οποία τις διατυπώνουν όσο η ικανότητά τους να διακρίνουν και να προσδιορίζουν επακριβώς το πρόβλημα ώστε να ψάξουν τις λύσεις.

Και ενώ το πρόβλημα προς επίλυση είναι μόνο ένα και είναι τόσο απλό έχουμε την τάση να το κάνουμε όλο και πιο σύνθετο.
Είναι η αρμονική συμβίωση διαφορετικών χαρακτήρων μέσα στον ίδιο χώρο. Τόσο απλό...
Και τί είπαν οι Αρχαίοι; Παιδεία, σεβασμός και Δημοκρατία.

Κάθε φορά που μπερδεύομαστε γυρνάμε σ'αυτά που δίδαξαν και διατύπωσαν με την απλότητα που μου έλεγες χθες.

Εγώ κάθε φορά που μπερδεύομαι και νιώθω οτι παρασύρομαι από την εποχή και τις μικρότητες, διαβάζω το Μικρό Πρίγκηπα και παίρνω ακριβώς τα ίδια πράγματα. Θυμάμαι τα σημαντικά...

Μου άρεσε πολύ ο συνειρμικός τρόπος γραφής της ανάρτησής σου.


Σε φιλώ.

Michalis Melidonis είπε...

Τώρα μελετάμε το φινλανδικό μοντέλο
:-)