Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Μια αποπειρα

Ηθελα να κανω μια αποπειρα, να φανταστω πως ο χρονος αναπλαθει το τοπιο, τις αναμνησεις, ο,τι ειχες αγαπησει τοτε...


"Στριβεις σε αυτη την γνωριμη γωνια που οδηγει στο σπιτι...Γυρνας και κοιτας πισω σου. Η ανηφορα, αυτη η ασχημα ασφαλτοστρωμενη κεκλιμενη γραμμη χανεται αναμεσα στο παντοπωλειο και τον φουρνο της γειτονιας. Λιοπυρι, καταμεσημερο, και οι ακτινες του ηλιου κανουν τα παντα να χορευουν τριγυρω εκστατικα.

Λιγα βηματα πιο κατω βλεπεις το εξωχικο σου: ναι, ηταν οπως το αφησες. Το σπιτι με την νησιωτικη αρχιτεκτονικη, με τα ακροκεραμα στις τεσσερις γωνιες του να εχουν χασει το χρωμα της ωχρας με τον καιρο...Πλησιαζεις διστακτικα, σαν να σε κυριευει ενας περιεργος, εντονος φοβος για το τι θα μπορει να σε περιμενει εκει τωρα που εφυγαν ολοι.

Ερημο...Πλησιαζεις και μνημες ερχονται ακαλεστες: σε αυτη την αυλη, την τωρα βρωμικη, με τα σπασμενα ορθογωνια μικρα πλακακια, περνουσες τα καλοκαιρια της νιοτης σου παιζοντας. Μιαν εποχη, σε τουτη την αυλη τα γελια σου αντηχουσαν πανω στους κατασπρους, ασβεστωμενους τοιχους του πατρικου σου. Αγγιζεις τον τοιχο και ενα κομματι σοβας πεφτει χαμω..."Ρημαξε" σκεφτεσαι αναλογιζομενος το ποσες δικαιολογιες βρηκες για να μεινεις στην αθηνα, για να αποφυγεις να επισκεφτεις τον τοπο των παιδικων σου χρονων. Οι δουλειες ελεγες σε κρατουσαν στην αθηνα, υποχρεωσεις πολλες, που χρονος για ταξιδια, πολυτελειες!

Αγγιζεις το σημειο απο το οποιο επεσε ο σοβας. Αγγιζεις την πετρα. Ειναι κρυα. Την αγγιζεις, αφηνεις το χερι σου να πλανηθει στις ατελειες τις, σε ολη της την επιφανεια. Ναι, θυμασαι! Αυτες οι πετρες ειναι που στεγασαν τα παιδικα σου ονειρα, αυτες οι πετρες ειναι που εκλειναν σαν τρυφερη αγγαλια για να σε προστατευσουν απο τα φαντασματα της νεοτητας σου...Ναι, αυτες οι πετρες ειναι εκει ολη σου την ζωη. Δεν ειναι αψυχες αυτες οι πετρες, ειναι ζωντανες, οι αναμνησεις σου, η ζωη σου ολη τις ζωντανευουν! Νιωθεις την πετρα να ανασαινει, μετα τον τοιχο να παλλεται, αργα αργα, και μετα ολοκληρο το σπιτι: το σπιτι ανασαινει η η κολαση που βασιλευει γυρω σου σε κανει να εχεις οφθαλμαπατες?

Κρατιεσαι απο τον τοιχο για να μην λιποθυμισεις. Ψαχουλευεις τα κλειδια στην τσεπη σου, τα βγαζεις, τα κοιτας: σκουριασμενα. Διστακτικα τα βαζεις στην κλειδαροτρυπα και ανοιγεις το σπιτι. Κρατας την αναπνοη σου για να προστατευτεις απο την μυρωδια μπαγιατικου αερα που περιμενεις να σε κατακλυσει. Αναπνεεις...Δεν υπαρχει τιποτα μπαγιατικο στον αερα...Εχει την μυρωδια του φρεσκου ξυλου.

Αναβεις το φως και αυτο με μιας ξεχυνεται για να χαιδεψει απαλα τον περιβαλλοντα χωρο: ενα ομορφο παλιο τραπεζι απο καταμαυρο ξυλο του οποιου η βαση καταληγει σε τεσσερα ποδια λιονταριου, μερικες ξυλινες καρεκλες με ψαθινο πατο, ενα παλιο τηλεφωνο το οποιο εχει παψει να κουδουνιζει εδω και χρονια. Βρισκεις τον εαυτο σου να τριγυρνα στο σπιτι, σαν να μπαινεις σε καθε δωματιο για πρωτη φορα...Ανεβαινεις στον πανω οροφο, στα υπνοδωματια...Ανοιγεις τα παντζουρια και αφηνεις τον καθαρο αιγαιοπελαγιτικο αερα να κατακλυσει τον χωρο....Αναπνεεις βαθεια και νιωθεις στα ρουθουνια σου την αρμυρα της θαλασσας...Η καρδια σου χτυπα γρηγορα. Βρισκεσαι στο υπνοδωματιο των παππουδων σου, στη ησυχαστηριο τους. Νιωθεις μια θλιψη αναλογιζομενος οτι πλεον αυτο το δωματιο ειναι αδειο, πανε χρονια που πεθαναν και οι δυο...


Θυμασαι? Θυμασαι ψυχη μου που ησουν παιδι και εβλεπες του παππουδες σου να κοιμουνται ησυχα σε αυτο εδω το δωματιο? Τα παραθυρα ηταν ανοιχτα παντα το καλοκαιρι για να μπαινει ο δροσερος αερας. Και τωρα δα ειναι ανοιχτα...Εσυ τα ανοιξες. Μηπως για να προσπαθησεις να αναστησεις μια νεκρη στιγμη? Να θυμηθεις πως ηταν τοτε? Θυμασαι την υπεροχη μυρωδια των φρεσκοπλυμενων σεντονιων? Πλεον το κρεβατι ειναι γυμνο και η μυρωδια εχει χαθει. Θλιβεσαι που αυτο το δωματιο δεν θα γεμισει πια απο τις σιλουετες των παππουδων σου. Η καρδια σου βαραινει...Δεν μπορεις να ανεχτεις οτι αυτο το δωματιο δεν θα ξαναγεμισει με την παρουσια τους...Και τι δεν θα εδινες να τους ξαναφερεις πισω...Αλλα τι λες? Εισαι ενηλικας! Δεν μπορει να πιστευεις σε τετοιιου ειδους παραμυθια.

Βγαινεις, και εξερευνεις τα διαφορα δωματια. Με προσπαθεια φερνεις θυμησες στο μυαλο σου, προσπαθεις να συνθεσεις εικονες απο γεγονοτα που εχουν περασει ανεπιστρεπτι. Χαμενος στις σκεψεις σου ψηλαφιζεις πραγματα, προσπαθεις να αφουγκραστεις την ιστορια που εχουν να σου πουν...Ιστορια που ειναι και δικη σου ιστορια. Τοσες υπεροχες αναμνησεις...

Βρισκεις τον εαυτο σου ξαπλωμενο στο κρεβατι του παιδικου σου δωματιου, στρωμενο με σεντονια που εφερες μαζι σου...Κλεινεις τα ματια σου και νιωθεις τον ανεμο να σου χαιδευει το προσωπο.

Αφηνεις τον εαυτο σου ελευθερο, να χαλαρωσει και αποκοιμιεσαι ευελπιστωντας οτι τα ονειρα θα σε ταξιδεψουν σε μια εποχη που περασει και δεν προκειται να ξαναερθει ποτε..."

9 σχόλια:

porcupine είπε...

Τα ταξίδια με τις μνήμες είναι δύσκολα!Εσύ κατάφερες και με πήρες μαζί σου!Είναι όμορφα στο νησί σου κι ας μην το δω ποτέ!

Να γράφεις με την καρδιά σου πιο συχνά!Σου πάει...

:-)

meanan είπε...

πολυυυυυυυυυυυυυ ωραιο κειμενο.Μου εφτιαξες την διαθεση.

Silena είπε...

εμένα Αλχημιστή με γέμισες αναμνήσεις, είναι γλυκές στην αρχή
γιατί κουβαλάνε την αγάπη την οποία απόθεσαν εδώ οι γονείς ή οι παπούδες, κουβαλάνε τις αγωνίες, την προσπάθεια, τα γέλια ή τα κλάματα, κουβαλάνε....τόσα πολλά, έπειτα η γεύση τους αρχίζει να πικρίζει από την εγκατάλειψη, θυμώνεις με τον εαυτό σου, δακρύζεις που άφησες τις αναμνήσεις να παλιώσουν τόσο, να ξεφτάνε όπως ο σοβάς στον τοίχο, θυμώνεις πολύ κι αρπάζεις να ξεριζώνεις τα αγριόχορτα στον κήπο, θέλεις απεγνωσμένα να ξαναπλάσεις την ίδια εικόνα, εκείνη τη ζεστή, στοργική εικόνα που απέπνεε ο χώρος, μα αυτό δε γίνεται γιατί τα πρόσωπα έχουν πια χαθεί και χωρίς τα πρόσωπα δε μπορεί να ζεσταθεί ο χώρος, όμως ελπίζεις, στα όνειρα όλα γίνονται, μονολογείς. Ναι, ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά!!

έτσι αισθάνθηκα όταν πήγα στο εξοχικό κι εγώ αφότου η μητέρα μου είχε χαθεί (πολύ νωρίς με άφησε να τη θυμάμαι μόνο!), κι έκλαψα πολύ, μου έλειπε η παρουσία της από το συγκεκριμένο χώρο γιατί ο χώρος γέμιζε απ' αυτή, το λάτρευε κείνο το σπίτι, κάθε γωνίτσα του, κάθε χορταράκι του κήπου. Και δούλεψε σκληρά να το έχει τόσο όμορφο. Όμως ...τώρα, σιωπή

θα το ντύσω τούτο το γραπτό με μια μουσική !
για να ξορκίσω τις αναμνήσεις που πονάνε

Michalis Melidonis είπε...

Σέβομαι,κατανοώ

αλλά σιχαίνομαι

τις νοσταλγίες

και προτιμώ τις αλχημείες ¨:-)

porcupine είπε...

Καλησπέρα σου είπα?

Καλησπέέέέέέέέέέρααααααααααααααααα!!!!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Porcupine

Πορκιουπινα μου χαιρομαι που σε ταξιδεψα, εστω και νοητα στο νησι μου!


Φιλια πολλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@meanan


Σε ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λογια! Να 'σαι καλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Silena

Με συγκινησε πιο πολυ το δικο σου κειμενο απο οτι το δικο μου οταν σκεφτομουν τι να γραψω...

Ειναι σκληρο να χανουμε ανθρωπους που αγαπαμε...Με παρηγορει η σκεψη οτι ο,τι καλο ειχαν να μας δωσουν οσο ζουσαν βρισκεται τωρα μεσα μας. Θα ειναι παντα μεσα μας και ουτε ο θανατος μπορει να μας το στερησει αυτο!

Τα φιλια μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Μιχαλη

Και εμενα δεν μου αρεσουν οι αναμνησεις τις περισσοτερες φορες. Απλα καποιες στιγμες ειναι πολυ δυσκολο να τις κρατησεις εξω απο το μυαλο σου!


Θα επανελθω με περισσοτερες αλχημειες, μην ανησυχεις!