Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Αυτα που αγαπας...

Τελικα αυτα που λες οτι αγαπας, καταλαβαινεις οτι τα αγαπας πραγματικα οταν δεν τα εχεις καμια αναγκη και εμφανιζονται ξαφνικα μπροστα σου απο το πουθενα.


Ετσι και η αγαπη μου με το συγκεκριμενο τραγουδι!



Αυτα....Τι αλλο να πω? Τα ειπα ολα.


Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Μια και εξω!

Ξερεις μεσα απο το πιοτο μπορεις να πεις πολλα. Και ειμαι μεθυσμενος ολιγον. Χεχε...Αλλα μονο κατι τετοιες στιγμες βρισκω την απαραιτητη εμπνευση και το παθος για να γραψω κατι δυσκολο. Για εμενα κυριως. Δυο ειναι τα πραγματα που απασχολουν: το υπαρχω και το δεν υπαρχω. Και αναμεσα σε αυτα τα δυο, την καταφαση και την αβυσσο υπαρχει το εναλλακτικο τριτο: ο ερως. Καπου αναμεσα στην υπαρξη και την ανυπαρξια εμφανιζεται αυτη η λεξη, του ερωτα, που η γλωσσα κρατησε να ακουγεται απο την εποχη του Πλατωνα μεχρι την εποχη μας. Συγκλονιστικο δεν ειναι οτι η ιδια λεξη χρησιμοποιειται εδω και διομισι χιλιαδες χρονια για να περιγραψει το ιδιο πραγμα? Το βρισκω μαγικο οτι ενα απο τα κοινα πραγματα που εχω με τον ανθρωπο της αρχαιοτητας ειναι οτι αισθανομαι το ιδιο πραγμα με αυτον οταν ερωτευομαι. Λες και δεν περασε ουτε λεπτο απο τοτε. Ο ερωτας ιδιος! Οσα χρονια και να περασουν.

Και σε αυτο νιωθω αδερφος με ολους τους ανθρωπους: στην χαρα του ερωτα και στον πονο του. Γιατι ανεξαρτητως το απο που εισαι, τι πιστευεις, ποια ειναι η φιλοσοφια σου κοκ στον πονο και στην χαρα του ερωτα εχουμε ολοι την κοινη μας μοιρα. Γιατι πιστευω, ειμαι σιγουρος οτι οταν καποιος πονα, δεν πονα καθολου λιογτερο απο οταν ποναω εγω για τον ιδιο λογο. Και οταν χαιρεται το ιδιο. Και αυτο με κανει να τον αισθανομαι αδερφο.

Αυτη η κοινη μοιρα του ατομου με την ανθρωποτητα, ως προς τον ερωτα και το παθος, ειναι ο συνδεσμος που με κανει να βλεπω την ανθρωποτητα σαν συνολο, σαν ενα. Ο πεσσιμισμος σου μου φαινεται ευλογος, το ιδιο και η ακρατη χαρα σου. Ολες οι αντινομιες της ανθρωπινης ψυχης, ολες οι αμφιβολιες και τα λαθη του ανθρωπου τα βλεπω πρωτα πρωτα σε εμενα. Και τα αναγνωριζω στους αλλους. Και δεν κρινω. Γιατι σε καθε εναν βλεπω κατι απο εμενα. Και δεν μου ειναι τιποτα ξενο...Ολα τα βλεπω οικεια και γνωριμα.

Και ο ερωτας ειναι η κοινη μας μοιρα πριν τον θανατο. Αλλα διαολε, ποσο μακρινο κανει τον θανατο ο ερωτας? Αγγιζεις ενα κομματι σαρκας, της σαρκας του αλλου και νομιζεις οτι αγγιζεις οτι τα αστερια, αγγιζεις την αιωνιοτητα. Οτι για καποιο λογο σου εχει ταχθει να ζησεις για παντα μεσα σε αυτη την στιγμη του αγγιγματος της σαρκας. Σαν να μην υπηρχε ποτε πριν και μετα. Λες και φτιαχτηκες για να ψηλαφιζεις τον αλλον, να τον μαθαινεις.

Να τον μαθαινεις...Τι να μαθεις? Βλεπεις το αγγελικο προσωπο, νιωθεις τον ποθο στα σωθικα σου να σε κατακλυζει και τα ποδια σου να λυνονται. Νιωθεις οτι αυτο ειναι! Ζουσες για αυτη την στιγμη: να κανεις τον ερωτα πραξη...Συσπειρωνεσαι...Νιωθεις τους μυες σου να σφιγγονται, θες να κατακτησεις. Τον αλλον.

Θες να σου ανηκει! Να τι θες! Μοναχα αυτο βαζεις σαν στοχο. Θες την ηδονη της νικης. Βλεπεις κατι ομορφο και θες να το κλεψεις....Τοσο ποταπο. Μα φευ! Τοσο ανθρωπινο. Θες να υπαρχεις μεσα απο τις κατακτησεις σου. Θες να νιωθεις την χαρα της ζωης, οτι εισαι ζωντανος, οτι μπορεις να επιβληθεις στο παρον. Θες να πραξεις. Και να την κανεις δικη σου.

Μεσα στην παραζαλη του μυαλου ορεγεσαι το θυμα σου. Ο ερως, ετοιμαζεται να τοξευσει το βελος, στην ψυχη του αλλου. Το συμπαν στρεφει το βλεμμα του σε εσενα: εσυ εισαι νοημα της υπαρξης πλεον. Ολα τα υπολοιπα ειναι περιττα. Ο κοσμος δημιουργηθηκε απλα για να στεγασει το δραμα σου. Η δικη σου ζωη ειναι το επικεντρο του κοσμικου δραματος αυτη την στιγμη. Πρεπει να δρασεις, να δικαιωθεις, να ζησεις.

Ειναι η στιγμη που η θεωρια εξοβελιζεται στο πυρ το εξωτερο απο την πραξη. Δεν υπαρχω αλλα πραττω. Τερμα οι θεωριες για την ζωη. Καλεισαι να ζησεις μια και εξω. Και απεναντι σου το αντικειμενο του ποθου.

Ποια ειναι? Δεν σε νοιαζει. Σου φτανει μονο να την εχεις. Θες την πληρη καταφαση της ζωης, θες να πηδηξεις απο το ναδιρ στο ζενιθ, απο την ανυπαρξια στην υπαρξη. Απο το "μη ων" στην πληρη καταφαση της ζωης.

Εδω ειναι που η τεχνη, θαρρεις εγινε για εσενα μονο, για να συνοδεψει το δραμα σου. Ολοι οι καλλιτεχνες δημιουργησαν για να σε συνοδεψουν στην στιγμη του παθους. Αυτος ηταν ο σκοπος τους. Οταν θα εχεις ολοκληρωθει θα παψουν να υπαρχουν. Εκτελεσαν το χρεος τους.

Ποσοι πονεσαν πριν απο εσενα αδερφε μου? Ποσοι απογοητευτικαν, ποσοι επεσαν κατω και τσακιστηκαν? Ποιο ειναι το νοημα? Η επιθυμια απεναντι στην επιθυμια του αλλου? Βια στην βια? Η γλυκια συναινεση? Συγκαταβαση για μια κοινη πορεια μαζι? Οτι και να διαλεξεις δεν εχει μεγαλη σημασια.

Μου λες οτι τσακιστηκες απο τον πονο, οτι δεν μπορεις αλλο να βλεπεις τον ηλιο σου, οτι σε θαμπωνει (ακομα και αν αυτο που βλεπεις ειναι ετεροφωτο, σεληνη μου). Κοιτα και αλλο σου λεω...Κοιτα!! Αυτος ειναι ο προορισμος σου....Κοιτα και αλλο, βαθεια, μεσα στον πυρηνα. Εδω ειναι οι επιθυμιες σου, εδω και το νοημα σου. Κανε την ενωση του πνευματος με την σαρκα, δωσε λυση στο αδιεξοδο.

Γινε απο ενα δυο...Πυρπολησου στην προσπαθεια να αγγιξεις την στιγμη αθανασιας σου. Μια και εξω!

Υ.Γ. Τελικα φαινεται οτι την αναρτηση που με εκφραζει περισσοτερο σαν ανθρωπο την εγραψα ενα ξημερωμα Τεταρτης, σε μια ξενη χωρα, υπο την επηρεια αλκοολ. Ας ειναι. Μετα απο τοσο καιρο που γραφω σε αυτο το μπλογκ αυτα ειναι τα πιο αληθινο λογια που εχω πει απο τοτε που ξεκινησα για εμενα και τον τροπο που βλεπω την ζωη.

Την καλησπερα μου. Επεσε η αυλαια και για αποψε.

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Παιχνιδια του μυαλου...

Μα πες μου τωρα, πως γινεται ενω εχουν φτασει σχεδον οι γιορτες εγω αποψε να σκεφτομαι την θαλασσα? Πες μου! Μεγας παραλογισμος. Και ομως αυτη σκεφτομαι. Ειναι ισως που την στερηθηκα ολοκληρωτικα φετος και δεν χορεψαμε χορους μαζι.

Ας ειναι. Την θαλασσα λοιπον σκεφτομαι αυτη την στιγμη και το παθος μου που μονο αυτη μπορει να σβησει.


Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Μα ποτε θα μου λειψει επιτελους?

Περιμενω χρονο με τον χρονο να νιωσω οτι μου λειπει το σχολειο. Αυτο μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι οταν τους ελεγα οτι βαρεθηκα το σχολειο και τα διαβασματα του. "Κοιτα να το ευχαριστηθεις τωρα γιατι μετα αρχιζουν οι δυσκολιες" μου ελεγαν οι μεγαλυτεροι μου "σοφοι". Τα χρονια περασαν, τελειωσα το σχολειο, μπηκα στο πανεπιστημιο, τελειωσα και το πανεπιστημιο, εκανα το διδακτορικο μου, τελειωσα και το διδακτορικο μου και το σχολειο συνεχιζει να μην μου λειπει. Σχεδον 8 χρονια απο τοτε που τελειωσα την Γ Λυκειου και ακομα ουτε ιχνος αναπολησης του σχολειου. Ο μονος λογος που σκεφτομαι το σχολειο στην ηλικια μου ειναι με περισκεψη και ευθυνη να κανω και εγω οτι μου αναλογει να βελτιωθει ωστε τα παιδια μου και τα παιδια του αλλου να μην βιωσουν τις αθλιες συνθηκες διδασκαλιας.

Γιατι ακομα και αν δεν βιωσα την βεργα των παλαιων χρονων εμαθα απο πρωτο χερι την αμαθεια των δασκαλων και των καθηγητων.

Δεν μπορω να καταλαβω τι λειπει στους ανθρωπους απο το σχολειο. Αν ειναι ερωτες και φλερτ ναι τοτε το καταλαβαινω αν και δεν βλεπω και παλι πως αυτο μπορει να συγκριθει με το αισθημα του ερωτα και του πονου που ειναι ικανος να νιωσει ενας ωριμος ανθρωπος. Το παιδι ερωτευεται με αθωοτητα ενω ο ερωτας του ενηλικα εχει ποιοτητα, βαθος και τραγικοτητα οταν αυτος τελειωνει.

Βλεπω τον εαυτο μου τωρα και τον συγκρινω με τοτε. Νυχτα με την ημερα. Τι να ζηλεψω απο το τοτε? Αγαπω αυτο που ειμαι τωρα και δεν θα ηθελα με τιποτα να γυρνουσα στο τοτε ακομα και αν ολα τα προβληματα μου λυνονταν. Με τιποτα δεν θα ηθελα να ανταλλαξω αυτα που ξερω τωρα και αυτα που ειμαι τωρα με αυτα που ημουν τοτε. Τοτε ημουν μια υπο διαμορφωση μαζα συναισθηματων, ονειρων, ανασφαλειων, αφελειας, ορμονων και αγνοιας για την ζωη. Τωρα τουλαχιστον ξερω ΚΑΤΙ και μπορω να πατησω στα ποδια μου.

Πλεον δεν με αναγκαζουν να βλεπω καποιον που ετυχε να εχω για δασκαλο σαν αυθεντια. Αν θελω να μαθω κατι μπορω να ψαξω και να μαθω. Ειμαι ΑΥΤΑΡΚΗΣ. Δεν περιμενω να μου δωσουν γνωση, την ψαχνω μονος μου.

Επιπλεον δεν χρειαζομαι τον βαθμο του δασκαλου σαν αντιπροσωπευτικο της αξιας μου. Δεν με βαθμολογει κανεις. Κρινομαι απο τον εαυτο μου και απο τους αλλους. Αλλα βαθμος δεν μπαινει ουτε καλουν την μανα μου στο τελος της περιοδου να της δωσουν τον ελεγχο.

Δεν εχω 50 μαθηματα και αλλα τοσα βιβλια να κουβαλησω καθε εβδομαδα. Δεν φοβαμαι μηπως ο δασκαλος βαλει ξαφνικο διαγωνισμα και με πιασει αδιαβαστο. Δεν διαβαζω με προγραμμα. Διαβαζω οταν το γουσταρω και οταν νιωθω ετοιμος να καταπιαστω με το διαβασμα.

Ειναι πραξη ελευθεριας το διαβασμα πλεον. Και επιλογης.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι πλεον μπορω να κρινω τους δασκαλους του σχολειου οπως εκαναν και αυτοι σε εμενα. Και να δω ποσο λιγοι ειναι οι περισσοτεροι. Γιατι εχουν την ψευδαισθηση οτι τα ξερουν ολα, η κανουν πως τα ξερουν στους αδαεις μαθητες που δεν ξερουν αλλα πλεον ξερω οτι δεν ξερουν τιποτα η πολυ λιγα γιατι η γνωση δεν εχει πατο. Και κανεις δεν ειναι κατοχος της απολυτης γνωσης.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι σπανια, οταν πηγαιναμε σε μουσεια, μας εκαναν ενδιαφερουσα αναλυση των εκθεματων.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο ως ενηλικας ενιωσα την ριγη και ενιωσα την αισθητικη ομορφια που δινει η ακροπολη των Αθηνων ενω σαν πιτσιρικας δεν μπορουσα να νιωσω πολλα.

Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι μονο τωρα μπορω να διαβασω ιστορια επειδη το γουσταρω χωρις να με εξετασει καποιος στις ημερομηνιες και στις μαχες, και να με κανει να πιστευω οτι η ιστορια ειναι θεμα καλης μνημης που ποτε δεν ειχα.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη αυτοι που διδασκαν αρχαια προσπαθουσαν να διδαξουν την αρχαια ελληνικη χωρις να εχουν κατανοησει τους αρχαιους Ελληνες.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη προσπαθουσαν να μου περασουν την εντυπωση οτι οι αρχαιοι ειναι ζωντανοι και οι νεοι ελληνες ειναι νεκροι.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη με λιγες εξαιρεσεις ηρθα σε επαφη με εργα αλλων ΞΕΝΩΝ καλλιτεχνων και συγγραφεων. Και ετσι χαιρομαι που τωρα πλεον ξερω ποσο παγκοσμια ειναι η τεχνη και οτι καθε χωρα εχει βγαλει τους δικους της αξιολογους ανθρωπους του πνευματος.

Δεν μου λειπει το σχολειο επειδη μας αναγκαζαν να πηγαινουμε εκκλησια. Χωρις να σεβονται την προσωπικοτητα του παιδιου. Τωρα πλεον ξερω τους κινδυνους της κατηχησης. Και χαιρομαι που μπορω να επιλεξω ελευθερα το τι θα πιστευω και τι θα κανω.

Με λιγα λογια δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ενιωθα το πνευμα μου να περιοριζεται, να στραγγαλιζεται. Δεν μου λειπει το σχολειο γιατι τοτε ημουν λιγοτερο ελευθερος πνευματικα απο οτι ειμαι τωρα.

Ελπιζω στα παιδια του μελλοντος να τους λειπει πραγματικα το σχολειο. Οχι να τους λειπει επειδη νιωθουν οτι ετσι πρεπει να συμβαινει αλλα επειδη οντως ενιωθαν το ιδιο ελευθερα με τωρα. Ενιωθαν οτι ηταν το ιδιο ελευθερα με το σημερα.

Και ελπιζω να βαλω και εγω το λιθαρακι μου προς αυτη την κατευθυνση οταν η ζωη θα το απαιτησει απο εμενα.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Lunch

Το καλο με τα μεσημερινα γευματα στον εργασιακο χωρο ειναι οτι μπορεις να ερθεις πιο κοντα με τους ανθρωπους που σε περιβαλλουν, ειδικα δε αν εισαι νεος στον χωρο. Σημερα το μεσημερι παρηγγειλαν φαγητο απο λιβανεζικο catering στο εργαστηριο και ειχαμε την ευκαιρια να βρεθουμε ολοι μαζι και να χαλαρωσουμε. Νομιζω οτι απο τοτε που ηρθα στην Γαλλια αυτα που εφαγα ηταν ο,τι πλησιεστερο στην Ελληνικη κουζινα εχω φαει. Κεφτεδακια, σουβλακια, πιτες (αραβικες μεν αλλα πιτες)...Ο μουσακας ελειπε. Πηραμε φωτογραφιες πινοντας βοτκα (ναι μια η ωρα το μεσημερι), και μετα απο ολο αυτο επρεπε να γυρισουμε να κανουμε δουλεια. Αμ δε...Ενιωθα το στομαχι μου να σπαρταραει σαν να με παρακαλει να τελειωσει το μαρτυριο. Η οθονη του υπολογιστη μου περιστρεφοταν αργα και βασανιστηκα και απλα ηθελα ενα ραντζο να πεσω ξερος (αυτος ο μεγαλος καναπες στην κουζινα του εργαστηριου μου φανηκε ιδιαιτερα γοητευτικος εκεινη την στιγμη).

*Ιντερλουδιο*

Ατομο του εργαστηριου (εστω Χ): Διαβαζει "φιλοσοφικη" φραση απο τις αρχικες σελιδες διδακτορικης διατριβης.
Εγω: "Doesn't make much sense, does it?".
X:" No i suppose it doesn't, not in French as well as in English".
Κοιταζομαστε για λιγα δευτερα και ξεσπαμε σε γελια.
Εγω: "I guess he should stick to science instead of philosophy".
X: I guess you should also translate it in Greek. I mean it's the language of philosophy. Then you might understand it".
Εγω: Χαμογελο. "No, it's plain nonesense. Just leave it be. We are not going to be more wise after reading it".

*Τελος Ιντερλουδιου*


Εφυγα απο το εργαστηριο γυρω στις 7. Εβρεχε ολη μερα και ο ουρανος ηταν μουντος. Αλλα υπηρχε κατι σε ολο αυτο το σκηνικο που με γοητευε, τα φυτα, τα δεντρα, η ησυχια. Οι δρομοι της πανεπιστημιουπολης ηταν σχεδον αδειοι. Υπηρχε μια σπανια ιεροτητα στην στιγμη. Υπηρχε κατι ομορφο που δεν μπορουσα να καταταξω σε καμια αισθητικη αντιληψη μου. Ηθελα καπως να κρατησω στην μνημη μου αυτη την εντυπωση που μου δημιουργηθηκε. Η μερα εφτανε σχεδον στο τελος της. Περπατουσα για να φτασω στην σταση του λεωφοριου και ενιωσα χαρουμενος που εζησα και αυτη την ημερα. Σημαινει οτι και αυτή η ημερα ΚΑΤΙ αξιζε τελικα. Νεες ιδεες, νεα γελια, νεες σκεψεις, νεα πραγματα να μοιραστεις και να γελασεις η να λυπηθεις. Δημιουργια πανω απ ολα και ερωτας. Ο,τι και να σημαινει αυτό. Ερωτας με την ζωη, με τους ανθρωπους, με το οτιδηποτε.

Και μια μερα φτανει στο τελος της.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Walden--Αποσπασμα. Henry D. Thoreau

Τα εργα των μεγαλων ποιητων δεν τα εχει ακομα οικειοποιηθει η ανθρωποτητα, απλουστατα διοτι μονο οι μεγαλοι ποιητες ειναι σε θεση να το κανουν. Εχουν διαβαστει μονο οπως διαβαζει η πλειονοτητα των ανθρωπων τα αστερια, στην καλυτερη περιπτωση με τον τροπο της αστρολογιας και οχι της αστρονομιας. Οι περισσοτεροι ανθρωποι εχουν μαθει να διαβαζουν μονο και μονο για να λενε οτι χαλαρωνουν, οπως εχουν μαθει να μετρουν μονο και μονο για να μπορουν να κρατουν τους λογαριασμους τους ωστε να μην τους κοροιδευουν στο εμποριο. Ομως για την αναγνωση ως ευγενη διανοητικη ασκηση γνωριζουν ελαχιστα η τιποτε. Κι ομως, αυτη μονο ειναι αναγνωση με την υψηλη εννοια: οχι εκεινη που μας νανουριζει οπως καθε πολυτελεια, βυθιζοντας σε υπνο μακαριο τις πιο ευγενεις μας ικανοτητες, αλλα εκεινη που για να την πετυχουμε πρεπει να σταθουμε στα ακροδαχτυλα μας και να της αφιερωσουμε τις πιο δραστηριες και φωτισμενες ωρες μας.
Πιστευω οτι, αφου πια μαθουμε το αλφαβητο, θα πρεπει να διαβαζουμε ο,τι καλυτερο διαθετει η λογοτεχνια και οχι να επαναλαμβανουμε αιωνιως το αλφα, το βητα και τις μονοσυλλαβες λεξεις. Πρεπει να προχωραμε ταξεις και οχι να μενουμε ολη μας την ζωη στασιμοι στην πρωτη. Οι περισσοτεροι ανθρωποι ειναι ευχαριστημενοι αν ειναι σε θεση να διαβασουν η να ακουσουν καποιον να τους διαβαζει ενα καλο βιβλιο, τη Βιβλο, η σοφια του οποιου τους εχει καταδικασει. Την υπολοιπη ζωη τους φυτοζωουν και χαραμιζουν τις πνευματικες τους ικανοτητες σε αυτο που αποκαλειται "ευκολο διαβασμα".

(...)

Διαβαζουν για χιλιοστη φορα την ιστορια του Ζουβουλων και της Σεφρονιας, οτι αγαπιονταν οσο κανεις δεν ειχε αγαπησει ποτε πριν και ποσα εμποδια επρεπε να συναντησει στο δρομο της η αληθινη τους αγαπη- πως ετρεξε, πως σκονταψε και πως ξανασηκωθηκε, και παλι απο την αρχη.

(...) Και ολα αυτα τα διαβαζουν με ματια και στοματα ορθανοιχτα, με μια ακορεστη, πρωτογονη περιεργεια και με ακουραστα στομαχια, που χωνευουν τα παντα στην στιγμη χωρις ποτε να παθαινουν δυσπεψια, οπως ενα τετραχρονο πιτσιρικι διαβαζει την Σταχτοπουτα του με το επιχρυσο εξωφυλλο που του την αγορασαν για δυο σεντς.

Henry D. Thoreau--Walden, Εκδοσεις Κεδρος, 4η Εκδοση

Ερωτηση κρισεως: Βλεπετε τιποτα κοινο με την συγχρονη μαζικη παραγωγη μυθιστορηματων? :)

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Γενικοτητες

Αχ το μπλογκακι μου....Τοσα χρονια το εχω αφησει το ιδιο εμφανισιακα. Δεν ξερω αλλα εκτος του οτι βαριεμαι να το αλλαξω νιωθω οτι για εμενα απλα δεν εχει κανενα νοημα, γιατι ετσι και αλλιως scripta manent (βεβαια μου αρεσει να βλεπω αλλαγες στα blogs των αλλων!).

Χμμμ...Τι να γραψω λοιπον αποψε...Λοιπον σκεφτομουν οτι θα ηθελα αν γινοταν να γεμισει ο πλανητης διαφορετικους ανθρωπους. Σε τροπο σκεψης, δρασης, φιλοσοφια κοκ. Περα απο ολα τα γνωστα και τα χιλιοειπωμενα για τις συνηθειες της συγχρονης ζωης, τα προτυπα και μπλα μπλα (αφηνω τα λοιπα σε διαφορους κοινωνιολογους, ψυχαναλυτες, ψυχολογους να τα βγαλουν περα με το χαος) εχουμε γινει ολιγον τι μιζεροι και βαρετοι. Το ριχνουμε με αυταρεσκεια στην κριση και τα δεινα της αλλα και τι να το κανεις το χρημα οταν δεν εχεις μαθει να εκτιμας τα λιγα πραγματα, οταν δεν εχεις μαθει να ζεις με συνεση και λιτοτητα? Φανταζομαι οτι αυτος που θα εχει το λιγοτερο προβλημα με την κριση ειναι αυτος που αρκειται στα λιγα. Αλλα αφου μας εχουν φουσκωσει τα μυαλα με τα καταναλωτικα "θελω" ειναι δυσκολο να ξεφυγεις απο αυτη την λογικη της αιωνιας και ξεχειλισμενης καταλανωσης.

Και μην νομιζετε οτι μου διαφευγει οτι ερχονται γιορτες και η καταλωτικη μανια θα αγγιξει ορια και αυτη την χρονια. Και δεδομενης της κρισης νομιζω οτι η καταθλιψη θα ειναι χειροτερη φετος απο τις αλλες χρονιες. Λοιπον ολα αυτα μου φαινονται λιγο περιεργα διοτι αν δεν τιθεται θεμα επιβιωσης και καλυψης βασικων αναγκων τι στο διαολο τα θελουμε τα περισσοτερα?

Θες να αρεσεις στον γκομενο/γκομενα σου ΚΑΙ αυτες τις γιορτες? Μην αγορασεις νεο φορεμα δεν εχει νοημα, ποτε θα το καταλαβεις? Αν σε εκτιμα θα σε εκτιμησει και με το παλιο φορεμα.

Μην πας για μπουκλες, ντεκαπαζ, αμπραγιαζ, συμπλεκτη κλπ την παραμονη της πρωτοχρονιας. Φορα κατι ομορφο που σε κολακευει, φορα ενα ωραιο πουκαμισο, ενα ομορφο ρουχο, γεμισε την καρδια σου δυναμη και αισιοδοξια και ξεκινα την νεα χρονια. Μην πας φετος την πρωτοχρονια στον Βερτη και στον Τσαλικη κλπ και κατσε μια φορα με την οικογενεια σου, με φιλους και συγγενεις, να πειτε δυο κουβεντες, να μαθεις τι κανουν, πως ειναι, που εχεις να τους δει απο το Πασχα. Μαζεψε τους κολλητους, κολλητες στο σπιτι και παιξτε κανα επιτραπεζιο, πιειτε ενα μπουκαλι κρασι, δωστε αγαπη και ζεστασια. Ειναι τσαμπα. Δεν κοστιζουν.

Το να εισαι ανθρωπος δεν αγοραζεται. Και φτωχικα οι ανθρωποι και παλι καλα μπορουν να περνουν.

Θα μου πεις, και με το δικιο σου, οταν το παιδι σου ειναι ανεργο, ο πατερας ανεργος, και εισοδημα δεν εχεις τι χαρα να παρεις? Περιμενεις απαντηση? Οχι δεν θα στην δωσω γτ ο καθενας βρισκει αυτη που καταλαβαινει ο ιδιος. Τι περιμενες? Να σου δωσω σκονακι?

Και αν ηξερα εγω την απαντηση τοτε θα ημουν εγω φιλοσοφος, ζωγραφος, ποιητης κοκ και οχι αυτοι που πραγματι υπηρξαν τετοιοι και μαλιστα πολυ ικανοι. Αν ηταν τοσο ευκολη η απαντηση τοτε για ποιο λογο ολοι αυτοι οι ανθρωποι του πνευματος αφιερωσαν την ζωη τους στο να απαντησουν, ο καθενας με τον δικο του τροπο, αναλογα ερωτηματα? Οποτε δεν θα απαντησω στην ερωτηση αυτη αλλα θα σε αφησω να την αναζητησεις μονος σου. Μονο τοτε εχει αξια. Αλλες ευκολες ερωτησεις τελος.

Θελουμε απαντησεις σε ερωτηματα που υπαρχουν για αιωνες, που ανθρωποι εδωσαν ολη τους την ζωτικη ενεργεια και το μυαλο τους για να απαντησουν ο καθενας βασει των ικανοτητων του. Και εμεις θελουμε να συνοψισουμε σοφια αιωνων σε μια μονο προταση. Δεν γινεται.

Και επανερχομαι. Πως γινεται να αντλησεις χαρα οταν εισαι ανεργος, σε παρατησε η γκομενα η ο γκομενος, η μανα σου ειναι στην εντατικη, δεν ξερεις αν θα βγαλεις το επομενο μηνα κλπ κλπ. Την εχω βαρεθει αυτη την ερωτηση. Να την ακουω εννοω. Προυποθετει σαν απαντηση μια χλιαρη συγκαταβαση αλλα βαρεθηκα να οδηγουμαι στο ιδιο αδιεξοδο που οδηγει. Θελω να βρω μια απαντηση για τον εαυτο μου. Και ελπιζω να βρει ο καθενας μιαν απαντηση για τον δικο του εαυτο. Και απο εκει να ξεκινησει το ταξιδι του ανανεωμενος και ελευθερος.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Greetings from Nancy!!! Χεχεχε!

Και επιτελους πριν απο λιγες μερες πατησα σε Γαλλικο εδαφος! Σας σκεφτομουν ολους που μου γραψατε στο προηγουμενο ποστ και πολυ με συγκινησατε και ηθελα να απαντησω στον καθενα ξεχωριστα αλλα δυστυχως οι ετοιμασιες για το ταξιδι δεν μου επετρεψαν να ασχοληθω με το μπλογκ. Τωρα ομως καθομαι στο νεο μου διαμερισμα, μεσα στην ζεστουλα μου και σας γραφω!

Λοιπον....Καταρχην παλι δεν προλαβα να δω το Παρισι αλλα επειδη ειναι μια ωριτσα και κατι με τον TGV απο Nancy σκεφτομαι να παω συντομα. Φοβαμαι βεβαια οτι θα κατσω μια βδομαδα εκει να γυριζω...Χεχε!

Τα πραγματα στο πανεπιστημιο ειναι τελεια, οι ανθρωποι πολυ φιλικοι, η ατμοσφαιρα πολυ καλη, οι ανθρωποι στον δρομο σε βοηθανε χωρις αντιρρησεις.

Περπατας στον δρομο η καθεσαι στην σταση και οι ανθρωποι, αγνωστοι, που σε πλησιαζουν σε λενε καλημερα. Τι πιο ωραιο να ξεκινας την μερα σου με μια καλημερα απο καποιον αγνωστο?

Οι ανθρωποι απο οτι ειδα αν και φαινεται οτι δεν ειναι πλουσιοι εχουν μια χαρα που καθρεπτιζεται στα προσωπα τους. Το βλεπεις, δεν γινεται να σου ξεφυγει.

Απεναντι απο εκει που μενω υπαρχει ενα μαγαζι κεμπαμπ και το εχει ενας τουρκος με την γυναικα τους και πισαμε αμεσως κουβεντα αυτος στα Γαλλικα και εγω στα κουτσο Γαλλικα που ξερω...Τρελο γελιο! Πολυ καλοι ανθρωποι!

Ειναι μουντα και κρυα εδω αλλα τελικα δεν με νοιαζει πολυ. Πιστευα οτι δεν με επηρεαζε ψυχολογικα αλλα τελικα συνηθισα. Χαιρομαι που οι ανθρωποι ειναι χαρουμενοι. Μου αρεσει που ασχολουμαι με κατι που αγαπω και εχω ενα τοσο ομορφο περιβαλλον να δουλεψω.

Λατρευω το πρωι που πηγαινω και τρωω τα κρουασαν και τον καφε ζεστο ζεστο απο την καφετιερα του εργαστηριου.

Αιναφετς τελικα πολυ ομορφη η δευτερη πατριδα σου. Γιατι μου ειχες πει οτι οι ανθρωποι δεν ειναι φιλικοι? Μπορει στο Παρισι μαλλον....

Φιλακια πολλα σε ολους...Θα περασω απο τα bloggaκια σας να μαθω νεα σας τωρα που χαλαρωσα. Φιλια πολλα!

Σας αφηνω με ενα τραγουδακι απο την Zaz που λατρευω.



Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Back. Διδακτορας πλεον.

Μου ελειψε το blogging. Μου ελειψαν και οι αναγνωστες που ανταλλασαμε αποψεις. Χαθηκα γιατι ετοιμαζα την διδακτορικη μου διατριβη και σημερα πλεον αυτο το κεφαλαιο της ζωης μου τελειωνει. Την παρουσιασα και εγκριθηκε απο την επιτροπη. Και τωρα ετοιμαζω τις βαλιτσες μου για την Γαλλια για εναν χρονο. Και ξερετε τι θα μου λειψει πιο πολυ? Η σκια της ακροπολης των Αθηνων. Αστειο? Ισως. Αλλα παντα τα μαρμαρινο μνημειο αυτο ασκουσε μια απεριγραπτη γοητεια πανω μου.

Θα μου λειψει η απλοτητα του Παρθενωνα που εκφραζει το αρχαιοελληνικο ιδεωδες. Μεστοτητα και απλοτητα. Και καθως βλεπω τα οσα γινονται στην χωρα με πιανει ενα απιστευτο παραπονο για την ολη κατασταση, οχι για εθνικιστικους λογους (δεν ειμαι εθνικιστης) αλλα επειδη συνειδητοποιω ποσο γελοιο ειναι η χωρα που γεννησε τον πολιτισμο να ζει τετοιες γελοιοτητες. Και να με αναγκαζει να φυγω στο εξωτερικο για να βρω την ακρη μου.

Και αν το σκεφτεις ειναι γελοιο να πρεπει να στερηθω ολα αυτα που εχει η Ελλαδα, τον ηλιο, το φως, ολα αυτα για να πρεπει να φυγω για πιο μουντα μερη του κοσμου. Θα μου λειψει η ελληνικη φυση. Θα μου λειψει αυτη η ομορφη απλοτητα που υπαρχει στην ελληνικη γη αν εχεις ανοιχτη καρδια για να την δεις.

Θα μου λεψει σιγουρα η ελλαδα ακομα και για αυτον τον ενα χρονο που θα λειπω. Δεν θα μου λειψουν ολα τα στραβα που εχει. Αλλα καθε τοπος εχει την δικη του φυσιογνωμια και για εμενα η Ελλαδα μιλα κατευθειαν στην καρδια μου. Δεν αντιλεγω οτι υπαρχουν και πιο ομορφα μερη στον κοσμο αλλα αυτη η απλοτητα που αντιπροσωπευει η ελλαδα για εμενα ειναι κατι το ανεκτιμητο.

Θα μου λειψουν πολλα ακομα και αν ειναι να φυγω για εναν μονο χρονο. Δεν τιμα καμια χωρα οι κατοικοι της να φευγουν σε αλλη χωρα για να βρουν καλυτερο μελλον. Αλλα πιστεψτε με δεν φταιει Ελλαδα που οπως λενε "τρωει τα παιδια της". Ο τοπος ειναι παντα αγνος. Οι ανθρωποι τον κανουν ασχημο. Και αν ακομα και το τοπιο γινεται σκληρο, οπως ο Ταυγετος στην Λακωνικη γη, δεν δημιουργει αδικιες που δημιουργουν οι ανθρωποι.

Μου λενε οτι ισως μεινω τελικα εξωτερικο. Δεν ξερω. Δεν το νομιζω. Αγαπαω πολυ την γη της Ελλαδας για να φυγω μονιμα. Θα δειξει.


Μου λειψατε ολοι. Ελπιζω να ειστε καλα!

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Ελυτης για την παιδεια

Ηθελα να γραψω και εγω κατι για τον Ελυτη ακολουθωντας το παραδειγμα του πορκουπινιου. Τι να βαλω λοιπον? Χτες βραδυ βρηκα το ακολουθο αποσπασμα στο οποιο ο μεγαλος μας ποιητης μιλα για την παιδεια και την διακριση μας στον διεθνη στιβο.


"Αυτο με κανει να κατασιγαζω μεσα μου τον αισθηματια Ελληνα που κρυβω, και να σκεπτομαι οτι ισως ειναι πιο σωστο να μην φοβηθουμε την συγκριση και την αμιλλα αλλα να προχωρησουμε, φυσικα παντοτε με την προοπτικη να διακριθουμε στην ποιοτητα που σημαινει στο πνευμα. Για αυτο επιμενω πολυ στο θεμα της παιδειας. Χρειαζομαστε παιδεια, σοβαρη, βαθια, οχι αυτη την τεχνικη που υπαρχει στις μερες μας, γιατι μονο με αυτην θα μπορεσουμε να διακριθουμε και να πορευτουμε σε εναν καινουργιο δρομο αλλα και να διατηρησουμε τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα της φυσιογνωμιας μας".




Απο κει και περα τι να πεις παραπανω....

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Επι του πρακτεου

Σταματησα λιγο να γραψω ενα δυο πραγματα που συζητουσα προσφατα με κατι φιλους. Προσφατα εχασα τον παππου μου μετα απο 5-6 μερες νοσηλειας στο νοσοκομειο. Λοιπον ετυχε να μην εχω χασει δικο μου ανθρωπο (συγγενη η φιλο) οσο θυμαμαι τον εαυτο μου και η αληθεια ειναι οτι σε συζητησεις με αλλους δεν μπορουσα να καταλαβω πως ειναι να χανεις καποιον δικο σου ανθρωπο. Ενιωθα κατι, αλλα μονο εγκεφαλικα, οχι ουσιαστικα γιατι η εμπειρια ειναι σημαντικο πραγμα για την συναισθηματικη κατανοηση των πραγματων.

Ενιωθα οτι θα ειναι ακομα πιο ασχημα, τωρα που ειμαι 27, να αναγκαστω να χασω τους παππουδες μου, με τους οποιους ειχα τοσο βαθια σχεση. Και ολο καθομουν και σκεφτομουν πως θα ειναι χωρις αυτους, τον παππου και την γιαγια, και στεναχωριομουν. Και να που συνεβη λοιπον. Ειχα καιρο να τον δω λογω σπουδων και δεν προλαβα να τον δω στο νοσοκομειο γιατι πιστευα οτι θα την εβγαζε καθαρη και μου ελεγαν οτι τα παει καλα.

Τις μερες που ηταν στο νοσοκομειο πιστευα οτι αν πεθανει θα καταρρευσω και οτι θα με κατεστρεφε αυτη την περιοδο που γραφω την διδακτορικη μου διατριβη. Και ομως. Δεν ξερω γιατι, ισως ειχα συνηθισει την ιδεα του θανατου, ισως επειδη δεν ταλαιπωρησα την ψυχη μου με ιστοριες για το επεκεινα και παραδεισους. Δεν πιστευω οτι με βλεπει "απο εκει πανω". Θα ειχε πλακα να το πιστευω αλλα δεν το πιστευω. Μου φαινεται απλα κατι για να με παρηγορει. Πεθανε, χαθηκε, τελος. Πιο τελος δεν υπαρχει. Οριστικα και αμετακλητα. Δεν εκλαψα. Δεν πεθανα στον πονο οπως περιμενα. Δεν επεσα σε μαυρη μαυριλα.

Ισως επειδη ειχα διαβασει για τον θανατο, δεν απεφευγα να μιλαω για αυτον οπως οι περισσοτεροι. Μου ηταν αυτονοητα να μπορεις να συζητας για αυτον χωρις να φτυνεις τον εαυτο σου (sic!).

Οταν σκεφτομουν τι μπορει να ειχε περασει στο νοσοκομειο αν καθοταν και αλλο σκεφτομαι οτι τελικα οντως ο θανατος μερικες φορες ειναι λυτρωση. Οταν βλεπεις καποιον να ταλαιπωρειται απλα θες να σταματησεις την ταλαιπωρια του. Και να ξερεις οτι δεν υπεφερε. Δεν σε νοιαζει ποσο πολυ τον αγαπουσες, ποσο πολυ θα πονεσεις κοκ. Απλα θες να φυγει οσο γινεται πιο γρηγορα. Γιατι καμια φορα ο θανατος ειναι καλυτερος απο μια ζωη μεσα στην αρρωστια και στον πονο.

Με αυτα και αυτα νομιζω οτι απεδειξα στον εαυτο μου οτι ολα αυτα που πιστευα και διαβαζα τοσο καιρο για την φιλοσοφια δεν ηταν απλα κατι για να περναω την ωρα μου. Οταν ηρθε η ωρα μου φανηκαν χρησιμα και δεν υπεκυψα σε ανουσιους συναισθηματισμους και μοιρολογια.

Ειναι μεγαλο σοκ να ξυπνας για μερα και να ξερεις οτι δεν θα δεις ποτε πια τον αλλον. Τραγικο μεν, απολυτα αληθινο απο την αλλη. Πληρωνεις το τιμημα για το γεγονος οτι εζησες. Και αν ηταν μια γεματη ζωη, γεματη ουσια, χαρα και συναισθημα τοτε ναι, ειναι αξιο τιμημα νομιζω.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Total Meltdown

Πνιγομαι. Stop. Εχω πηξει. Stop. Γραφω το διδακτορικο και δεν τελειωνουν οι καταραμενες σελιδες με 13pt Times New Roman. Stop. Να αυξησω την γραμματοσειρα η θα με παρουν χαμπαρι? Stop. Καποια την εχω πρηξει και κουρασει και με ανεχεται. Stop. Δεν θα παω διακοπες φετος. Stop. Θα κατσω να γραψω. Stop. Φευγω για Ισπανια αυτη την βδομαδα για συνεδριο. Stop. Ελπιζω να ξεκουραστω λιγο. Stop. Πραγματοποιηθηκε το ονειρο μου και τον Νοεμβριο φευγω για Γαλλια για δουλεια, για εναν χρονο. Stop. Πρεπει να γραψω την διατριβη πριν τον Νοεμβριο για να προλαβω να παω στην Γαλλια. Stop. Αν οχι, οι Γαλλοι θα με καψουν σαν την Ιωαννα της Λωραινης. Stop.Δεν προλαβαινω! Stop. Μου ελειψε το blogging και ολοι εσεις. Stop.


Την αγαπη μου! Nonstop!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Ξερεις γιατι?

Ξερεις τι? Καθομουν και αναρωτιομουν πως γινεται οι ανθρωποι να χωριζουν τα επαγγελματικα τους απο τα προσωπικα τους. Αυτο το αναρωτιομουν ακομα πολυ πριν σε γνωρισω. Μου φαινοταν καπως ηλιθιο να μην εχεις μην ενοτητα στην ζωη, να αναγκαζεσαι να την κανεις κομματια για τον εναν η τον αλλον λογο.

Και οταν με ρωτας αν πρεπει να φυγεις για να μου αφησεις χωρο να δουλεψω, και παλι μου φαινεται χαζο και αφυσικο. Οχι επειδη φοβαμαι οτι θα σε χασω και θα πρεπει να συνεχισω μονος κατι που εχω ξεκινησει, αλλα επειδη μου φαινεται τοσο πολυ παραλογο να αγαπας μονο οταν η υπολοιπη ζωη σου εχει μπει σε μια σειρα.


Ξερεις γιατι?

Επειδη η ζωη δεν μπαινει ποτε σε μια σειρα αν δεν θελεις να μπεις καπου και να βολευτεις, αν θες να ταξιδευεις με ολους τους ανεμους, ηρεμους αλλα και θυελλωδεις. Και επειδη ακριβως η ζωη ποτε δεν ειναι γαληνια και αταραχη, για αυτο ακριβως τον λογο δεν μπορω να καταλαβω τι σημαινει να νοιαζεσαι να φτασεις στους στοχους σου οταν το μονο που κανεις ειναι να κυνηγας σκιες το βραδυ. Οχι οτι δεν ειναι καλο να εχεις στοχους. Ειναι καλο να τους κυνηγας μονος σου μερικες φορες για να δινεις στον εαυτο σου το δικαιωμα της μοναξιας. Αλλα δεν μπορεις να βαζεις την αγαπη σε δευτερη μοιρα επειδη σου χτυπησε την πορτα προς το τελος της διαδρομης σου να φτασεις εναν στοχο.

Ουτε ειναι δυνατον να τα βαζεις ολα σε μια ζυγαρια, αγαπη μου, και να τα ζυγιζεις και να βρισκεις ποιο σε βαραινει περισσοτερο η ποιο εχει την περισσοτερη σημασια. Γιατι ζυγιζεις τσουβαλια οταν σε βαραινουν και θες να ξεφορτωθεις ενα απο τα δυο ενω η αγαπη δεν ειναι βαρος και αν γινεται βαρος τοτε δεν ειναι αγαπη.

Γιατι η αγαπη, οταν ειναι αληθινη δινει φτερα για νεα πραγματα και δεν σε παει ποτε πισω. Αυτο εχω καταλαβει απο την ζωη μου. Και θεωρω ανειλικρινες πολυ να ριχνεις το φταιξιμο στον αλλον οταν δεν καταφερες κατι, λες και αυτος ο καποιος σταθηκε αναμεσα σε εσενα και τον στοχο σου. Αυτα ειναι παιδιαστικες βλακειες.

Η αγαπη ειναι αγαπη και δεν μπορει να γινεται ποτε βαρος. Το οτι οι ανθρωποι την κανουν αρρωστη και τους καταστρεφει ειναι δικο τους λαθος, γιατι απλα δεν καταλαβαινουν ποτε τον αλλον ουτε τους εαυτους τους.

Δεν μπορεις να αρνηθεις την ομορφια ενος λουλουδιου μονο και μονο επειδη εχεις δουλεια και πρεπει να τρεξεις να την προλαβεις. Το κοιτας, το αγγιζεις και σου δινει χαρα. Και μετα συνεχιζεις στην δουλεια σου. Ετσι δεν ειναι? Δεν μπορεις να αρνηθεις στον εαυτο σου κατι που σε κανει να νιωθεις ομορφα μονο και μονο επειδη πρεπει ΚΑΤΙ να κανεις στην ζωη σου. Η ζωη ειναι ολα μαζι, και αγαπη, και πονος, και χαρα και λυπη. Δεν μπορεις να κανεις εκπτωσεις σε καποιο απο αυτα επειδη απλα δεν σε συμφερει. Τοτε απλα δεν ζεις στην πραγματικοτητα που λεγεται ζωη. Ουτε μπορεις να αγαπησεις τοτε.

Αυτα τα λογια ειχα να σου πω. Θα μου πεις γιατι δεν στα λεω αλλα στα γραφω...Τα γραφω για να τα εχεις να τα βλεπεις οποτε το εχεις αναγκη. Μου ελεγες γιατι δεν σου αφιερωνω μην αναρτηση. Οριστε! Αυτη η αναρτηση ειναι ολοδικη σου!


Σε αγαπω!

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Καλες οι διαμαρτυριες αλλα...

Κατεβηκα και εγω οπως και πολυς κοσμος χτες το απογευμα στο κεντρο της Πατρας οπου ειχε κανονιστει να γινει ειρηνικη διαμαρτυρια για την κατασταση στην Ελλαδα. Ακουσα οτι εγιναν αναλογες εκδηλωσεις στην Αθηνα και την Θεσσαλονικη. Πηγαμε εκει, καθησαμε ορθιοι καμποση ωρα (γυρω στις 3 ωρες), ακουστηκαν κατι χειροκροτηματα, καποια αυτοσχεδια πλακατ και αυτο ηταν.

Ειχε αρκετο κοσμο ολων των ηλικων, χωρις πανο και χωρις διακριτικα. Ειδα νεους απο διαφορες παραταξεις να βρισκονται στην πλατεια χωρις σημαιες. Ομορφη αισθηση μου δημιουργησε ολο αυτο αλλα οι αμφιβολιες επεμεναν. Ωραιο ολο αυτο. So what?

Δεν θα πω οτι ολο αυτο που εγινε δεν εχει κανενα νοημα, γιατι πιστευω οτι ειχε. Αυτο που δεν με αφηνει να ειμαι αισιοδοξος ειναι το οτι πιστευω (και απο αυτα που βλεπω γυρω μου) οτι δεν εχουμε ωριμασει πολιτικα ακομα. Και η πολιτικη και κοινωνικη ωριμανση δεν ειναι θεμα βουλησης για αλλαγη η οργανωσης εκδηλωσεων διαμαρτυριας. Ειναι κατα την γνωμη μου καρπος επιπονης και συστηματικης προσπαθειας που καταβαλλει ο καθενας ξεχωριστα οταν ειναι μονος του η σε μια παρεα φιλων η ανθρωπων που συμμετεχουν σε συζητηση...Ειναι να ψαχνεις συνεχεια να βρισκεις τροπους να καλυτερεψεις την κοινωνικη ζωη, τις μεταξυ μας σχεσεις, την ποιοτητα της ζωης μας.

Η πολιτικη συνειδηση ειναι κατι που, εφοσον δεν το αποκτας στο σχολειο, πρεπει να το αποκτησεις με δικα σου "εξοδα". Και οταν λεω "εξοδα" εννοω οχι μονο χρημα αλλα και σκεψη, και προσπαθεια, και ιδρωτα και αμφιβολια και αμφισβητηση, και γνωση οτι δεν υπαρχει υπερτατη αληθεια.

Κοιταξτε. Δεν ξερω τι διδασκουν ουτε ειμαι ειδικος κοινωνιολογος η πολιτικος επιστημονας. Αλλα ξεκιναω απο το αρχαιο ελληνικο ιδεωδες οτι ολοι πρεπει να μετεχουν των συζητησεων και οχι μερικοι ειδικοι και δινω στον εαυτο μου το δικαιωμα της γνωμης ακομα και για θεματα τα οποια δεν κατεχω σε επαγγελματικο επιπεδο. Και αυτο γιατι αφορα εμενα, και εσενα που διαβαζεις και τον αλλον που δεν διαβαζει κλπ κλπ. Και το μελλον μου, και το μελλον σου (ναι εσυ αναγνωστη που διαβαζεις) δεν μπορω να το αφηνω στην τυχη των ειδικων.

Εχουμε την πολιτεια και εμεις ειμαστε οι πολιτες της. Τοσο απλο. Και πρεπει να καθορισουμε τον τροπο που θα ρυθμιζουμε την ζωη μας σαν κοινωνια. Πρεπει να βρουμε την ισορροπια μεταξυ του ατομικου (την προσωπικοτητα, τις ιδιαιτερες δεξιοτητες, τις προτιμησεις κοκ) και του κοινωνικου (την συμμετοχη στα κοινα, την ληψη αποφασεων, την διασφαλιση των δημοκρατικων θεσμων, της κριτικης και της κρισεως). Εδω ειναι η μαγκια αναγνωστη μου. Πως ισορροπεις το εγω με το εμεις? Πως φτανεις να καταλαβαινεις ποτε η καταχρηση της ελευθεριας δημιουργει προβλημα στον συμπολιτη σου?

Και ετσι ερχομαστε σε ενα απο τα πιο βασικα, κατα την γνωμη μου, πραγματα: ποτε και υπο ποιες συνθηκες παραμεριζεις το προσωπικο συμφερον για χαρη του γενικου καλου? Ποια ειναι αυτη η λεπτη γραμμη που πρεπει να περασεις για να βαλεις πρωτα απο ολα το κοινωνικο καλο και μετα την δικη σου προσωπικη γνωμη η αποψη?

Θελει τεχνη και ευθυκρισια και διαβουλευση το θεμα. Δεν ειναι της πλακας, δεν γινεται στο ποδι. Θελει εξασκηση και προσπαθεια.


Για εμενα ο χαρακτηρισμος πολιτης δεν κερδιζεται με την γεννηση. Πρεπει να τον κατακτησεις τον τιτλο, να τον βαλεις στεφανι στο κεφαλι σου. Και θελει κοτσια δεν ειναι ετσι?

Οταν γυρνας το κεφαλι σου στο ιστορικο παρελθον τι βλεπεις? Τυραννια, ολιγαρχια, υπηκοους της αυτοκρατοριας. Και να στο τελος η υψηλη συλληψη του ανθρωπου, το μονο θρονο που εδωσε ο ιδιος στον εαυτο του και εχει αξια: ο πολιτης και η πολις. Η πολιτικη σκεψη και δραση.

«Πολιτης δι' απλης ουδενι των αλλων οριζεται μαλλον ή τω μετεχειν κρισεως και αρχης».


Εδω ειναι φιλε μου η λακωνικη δηλωση του τι αξιωνει απο την κοινωνια που ζει ο συγχρονος ανθρωπος. Με σαφηνεια και απλοτητα. Κατηγορηματικη δηλωση ανθρωπων που ειχαν καταλαβει απολυτα τι ειναι αυτο που ηθελαν.


Και ετσι αγαπητε αναγνωστη ειμαι λιγο καχυποπτος με ολες αυτες τις εκδηλωσεις ως προς την ουσια τους. Μας προβληματιζουν? Η απλα θελουμε περισσοτερα λεφτα και εκει θα τελειωσει το θεμα? Αν ειναι αυτο τοτε δεν πιστευω οτι θα καταφερουμε και πολλα. Αν απο την αλλη θελουμε να εξετασουμε εναλλακτικους τροπους για το πως θα ρυθμιζουμε τις μεταξυ μας σχεσεις τοτε νομιζω οτι εχουμε μακρυ δρομο μπροστα μας αλλα τουλαχιστον καναμε την αρχη.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Διαφημισεις...με λιγο προγραμμα

Και αφου γυρισα χτες βραδυ απο το σινεμα (ειχα παει να δω τους πειρατες της καραιβικης)και περιμενοντας να δω αν ο ερωτας κοιμηθηκε η θα με παρει στα επομενα λεπτα εμεινα να χαζευω μια ταινια που επαιζε στο STAR. Ενα θριλερ ηταν απο οτι καταλαβα αμεσως (ειχε και το καταλληλο σηματακι πανω δεξια, το τετραγωνακι, που μου δημιουργησε μια θετικη προδιαθεση) και μη εχοντας τιποτα καλυτερο να κανω (ο ερωτας, οπως αποδειχτηκε μετα κοιμοταν του καλου καιρου) αφεθηκα να το παρακολουθω.

Ολα πηγαιναν μια χαρα, το διασκεδαζα μπορω να πω, ωσπου ξαφνικα σταματα η ταινια για να μπουν διαφημισεις. Συνηθως σε τετοιες περιπτωσεις σηκωνομαι απο το κρεβατι και ασχολουμαι με κατι αλλο. Αλλα χτες δεν εκανα κατι τετοιο. Εμεινα να παρακολουθω. Περνανε 5 λεπτα στα οποια εδειχναν ταινιες που θα παιξουν στο προσεχες μελλον. Μετα τα 5 λεπτα αρχιζουν τα ροζ τηλεφωνα. Κοιταω με απαθεια. "Παρε με και θα σου ικανοποιησω τις πιο κρυφες επιθυμιες"--"σκασε, θελω να δω ταινια" της απανταω νοητα, "παρε με να ζησουμε μαζι τις πιο τρελες φαντασιωσεις"--"θελω να δω την ταινια" ουρλιαζω νοητα. Μετα παλι το προσεχες προγραμμα, επειτα παλι ροζ τηλεφωνα. Και παλι τα ιδια σε μια κυκλικη διαδοχη.

Αγαπητε μου αναγνωστη δεν ξερω ποσο κρατησε αυτο το μαρτυριο αλλα συμφωνα με το βιολογικο μου ρολοι πρεπει να κρατησε τουλαχιστον μιση ωρα. ΜΙΣΗ ΩΡΑ! ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ! Ελεος! Το μυαλο μου ειχε γινει κομποστα. Πανε καλα? Ε? Ε?

Υπαρχουν συγκεκριμενες οδηγιες απο την ΕΕ για το ποσο πρεπει να κρατανε οι διαφημισεις. Εμεις τις αγνοουμε ολες! Ελεος δηλαδη! Για ταινια μιαμιση ωρας ειδα διαφημισεις μισης ωρας! Τι αναλογιες ειναι αυτες?

Για να μην φουνταρουν τα καναλια οπως το alter μας εχουν φλομωσει στις διαφημισεις. Ελεος πια! Απο δω και περα θα κρατω εφεδρικα dvd...Για ωρες αναγκης.

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Αφιερωμενο

Με ρωτας γιατι νιωθω οταν κατι τελειωνει οτι δεν ειπα οσα ηθελα να πω. Με ρωτας γιατι δεν καταλαβαινω τον εαυτο μου σε σημειο να επαναλαμβανω τα ιδια και τα ιδια σαν νεογεννητο παιδι που δεν εχει μνημη.

Πως θα μπορουσα να απαντησω σε τετοιες ερωτησεις? Μου φαινεται φοβερα επιπονο να προσπαθω να ανακαλυψω τι με κανει να πορευομαι στην ζωη με τον τροπο που το κανω η γιατι αγαπαω αυτα που αγαπαω. Μου φαινεται οτι η απαντηση εχει νοημα μεσα σε ενα στενο πλαισιο και δεν θελω να περιοριζομαι...

Θα ηθελα να ανακαλυψω τι κρυβει το μελλον, οπως το θελεις και εσυ, αλλα αυτη η επιθυμια μου μενει μαλλον καπως ακομψα και γελοια μετεωρη οταν συνειδητοποιω οτι ειναι σαν να προσπαθεις να δεις μεσα απο το πηχτο σκοταδι της τυχης, σαν να επιδιωκεις να κατανοησεις την πλοκη οταν η αυλαια δεν εχει σηκωθει ακομα.

Μου ζητας να σου πω τι ειναι αυτα που αγαπαω, τι με παθιαζει σε κατι που κατα κοινη ομολογια δεν εχει κανενα νοημα. Δεν ξερω...Αν ηξερα, αυτο το κατι που αγαπω δεν θα με απασχολουσε πια. Θα ειχα βρει το κρυμμενο νοημα του και θα εφευγα για νεες συγκινησεις.

Με ρωτας τι αγαπαω στους αλλους. Αγαπαω αυτη την λαμψη στο βλεμμα, την οποια βλεπεις που και που στα ματια τους αν μπορεις να δεις απο πολυ κοντα. Την φωτια της ψυχης τους που καμια φορα αντικατοπτριζεται στα ματια τους. Και βαζει φωτια και στην δικη μου ψυχη.

Μου προκαλει εντυπωση και ταραχη να συνειδητοποιω οτι μπορεις να καταλαβεις τοσα πολλα για τους αλλους χωρις λογικη. Νομιζεις οτι ειμαι λογικος. Κανεις λαθος.Απλα κατα βαθος ειμαι υποκριτης. Ουσιαστικα ειμαι εντελως παραλογος. Παραλογος ειναι καποιος που ελπιζει οτι ολα θα πανε καλα ενω η λογικη λεει οτι δεν υπαρχει λυτρωμος. Ετσι δεν ειναι? Παραλογος ειναι καποιος που για μια φευγαλεα στιγμη, νιωθει οτι αγαπα καθε ανθρωπο ξεχωριστα και ολους μαζι. Ετσι δεν ειναι? Παραλογισμος ειναι να νιωθεις οτι αυτο που κανεις αυτη την στιγμη εχει καποιο νοημα ενω ξερεις οτι δεν υπαρχει τιποτα λογικο που να σε βεβαιωνει για κατι τετοιο. Δεν συμφωνεις? Παραλογο ειναι να αγαπας και να μισεις ταυτοχρονα. Τον εαυτο σου και τους αλλους.

Στα μυχια της ψυχης μου υπαρχει παντα κατι ακορεστο, κατι που δεν καλυπτετται με τιποτα και θα παραμεινει ετσι. Αυτο ειναι το μονο σιγουρο. Στην ψυχη του ανθρωπου παντα κατι ανικανοποιητο κατι που τελειωνει με τον θανατο. Ετσι οπως ξεκινησε...Ανικανοποιητο.

Με ρωτας γιατι προσπαθω να απασχολησω τον εαυτο μου με ολα αυτα τα πραγματα που ξερεις. Δεν ειναι αυτο που λενε, οτι απασχολεισαι για την απολαυση, την απολαυση που προσφερει η τεχνη, η γνωση. Οχι. Ειναι αυτη η ανικητη δυναμη, αυτη η ροπη του ανθρωπου προς την κατακτηση αυτου που δεν εχει ακομα κατακτησει, αυτη η παραλογη και χωρις νοημα αλληλουχια προκλησεων και υπερβασεων.

Με ρωτας, τελικα, γιατι σε αγαπαω. Αυτη ειναι η πιο φριχτη ερωτηση που θα μου τεθει ποτε. Φριχτη επειδη γνωριζω οτι δεν θα μαθω ποτε πως την απαντουν. Μαλλον θα πρεπει να αρκεστεις σε μια δηλωση αγνοιας παρα σε μια υπεροχη δηλωση που προκαλει τερψη. Σε αυτη την ερωτηση δεν υπαρχουν απαντησεις. Αυτη ειναι η απαντηση. Απαξ και δια παντος.

Πως να σου εκφρασω τις αντινομιες που υπαρχουν μεσα στην ψυχη μου? Δεν γνωριζω πως να σε κανω να δεις. Πρεπει να καταλαβεις οτι δεν θα μπορεσω να σου εξηγησω με λογια οσο και να προσπαθησω. Προσπαθησα να τις σκιαγραφησω σε αυτο το κειμενο και ειμαι σιγουρος οτι αν το ξαναδιαβασω θα καταληξω σε αυτο που υποπτευομαι: οτι ειναι ασυναρτησιες.

Πιστεψε με ομως, ειναι η πιο ειλικρινης προσπαθεια μου να περιγραψω αυτο που δεν περιγραφεται. Η πρωτη και η τελευταια...Σε φιλω.


Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Οι καρποι τις αδιαφοριας μας

Ελατε τωρα. Μην κανετε τους χαζους. Ξερετε πολυ καλα τι καναμε και καταντησαμε σε αυτον το βοθρο. Ξερουμε οτι αυτο που ειχαμε απο τις αρχες της μεταπολιτευσης δεν ηταν δημοκρατια. Ξερουμε οτι κοινοβουλευτισμος και δημοκρατια δεν πανε μαζι. Ξερουμε οτι απλα μας βολεψε γιατι αυτο το συστημα δεν ειχε απαιτησεις απο εμας. Περαν απο το να ειμαστε ζωα καταναλωτικα και να κοιταμε την δουλεια μας.

Θυμαμαι τους σημερινους 50ρηδες και 60ρηδες να λενε στα παιδια τους: ¨κοιτα την δουλεια σου και μην ασχολεισαι με τους αλλους. Να κοιτας τι θα κανεις εσυ." και οριστε που φτασαμε.

Τα βλεπεις αναγνωστη μου, δεν τα βλεπεις? Μυριζεις την σαπιλα απο μακρια. Αφησαμε για πολυ καιρο να μας αντιπροσωπευουν δεν νομιζεις? Δεν βαρεθηκες να καθεσαι βουβος? Να ηχει η ιδια σου η φωνη σαν ξενη? Ποτε προβληματιστηκες που παει η κοινωνια οταν ησουν βολεμενος?

Δεν πιστευω οτι το πλεον ανησυχητικο ειναι η οικονομικη κριση. Αυτο που με ανησυχει ειναι η κριση αξιων, ελευθεριας και σκεψης. Λες και ζουμε στον μεσαιωνα. Που ειναι αυτος ο καθαρος αερας ελευθεριας που αποπνεει μια κοινωνια οταν δεν ειναι αρχοντας της ο φοβος?

Ολοι φοβομαστε. Μην μας κλεψουν, μην μας σκοτωσουν κοκ. Και ξερουμε ολοι που οδηγει ο φοβος σε μια κοινωνια. Οδηγει σε εσωστρεφεια. Ολοι ειναι εχθροι μας, ολοι θελουν το κακο μας, ετσι νιωθουμε. Και να τα αποτελεσματα: τραυματισμοι, θανατοι, βια, χαος. Ξερουμε και πως θα κλιμακωθει το ολο πραγμα. Η ιστορια δινει πολυτιμα διδαγματα δεν νομιζετε?

Πιστευω οτι ολες οι λυσεις του παρελθοντος εχουν ξεπεραστει. Νομιζω οτι μονο μια ολικη αλλαγη του πολιτικου συστηματος μπορει να δωσει λυση. Η διακυβερνηση δια αντιπροσωπου πρεπει επιτελους να πεθανει. Ας βρουμε αλλες λυσεις πιο αμεσης διακυβερνησης και συμμετοχης στα κοινα. Εδω και τωρα. Οχι εγω, εσυ, ο αλλος. Ολοι μαζι. Να κατσουμε κατω και να σκεφτουμε.

Οι προγονοι μας δημιουργησαν την δημοκρατια. Ας κανουμε επιτελους και εμεις κατι ισαξιο αυτου που εκαναν εκεινοι...

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Χμμμ...

Τον τελευταιο καιρο νομιζω οτι επαναλαμβανομαι. Νομιζω οτι καθε νεα αναρτηση ειναι μια παλια αναρτηση με ενα λογια. Δυο πραγματα λοιπον μπορει να συμβαινουν: α) η δεν εχω νεες ιδεες πλεον η β) καποια πραγματα τα θεωρω παρα πολυ σημαντικα και δεν μπορω να ξεκολλησω με τιποτα απο πανω τους. Και τα δυο με ανησυχουν.

Οχι επειδη ντρεπομαι η φοβαμαι να κανω επαναληψεις αλλα επειδη ανησυχω μηπως εχω βαλτωσει διανοητικα. Και ναι μεν αυτο το μπλογκ ξεκινησε να ασχολειται με θεματα της επιστημης αλλα στην πορεια πραγματικα συνειδητοποιησα οτι η επιστημη ειναι το λιγοτερο που θελω να μοιραστω με τους αλλους ανθρωπους.

Και τελικα νομιζω, οπως βλεπω την ζωη μου τελευταια, οτι με τις φιλιες που εχω δημιουργησει εχουν μπει γερες βασεις χωρις αγχος για το αν θα πληγωθω απο αυτες, αν θα τελειωσουν και θα ξεχαστουν η οτιδηποτε αλλο. Προσπαθω να δινω οτι καλυτερο εχω στους ανθρωπους που πιστευω οτι θα το εκτιμησουν και αυτο ειναι. Δεν σκεφτομαι τιποτα αλλο. Προσπαθω να δινω τον καλυτερο μου εαυτο οχι για θεμα ηθικης η καλων τροπων αλλα επειδη νομιζω οτι ειναι ο καλυτερος τροπος να περναμε τις μερες μας μαζι.

Ολοι μας κανουμε ονειρα, εχουμε σχεδια για το μελλον, εχουμε επιθυμιες και απαιτησεις απο τους αλλους. Και ολα αυτα τα σκεφτομαστε μονοι μας. Και ομως κοιταχτε! Το αλλο πρωι βλεπουμε εναν αλλον ανθρωπο στην ζωη μας. Δεν ειμαστε μονοι μας οπως οταν καναμε τις σκεψεις μας. Ειμαστε στην παρουσια καποιου αλλου. Και θελουμε να περασουμε λιγες ωρες μαζι του, να μοιραστουμε την ζωη μας μαζι του (γιατι αυτο ακριβως κανουμε, και τιποτα λιγοτερο) και μια τετοια μοιρασια απαιτει μια καποια εγγυτητα. Απαιτει μια ζεση. Απαιτει να αφησουμε πισω αμφιβολιες και αναστολες. Απαιτει να ειμαστε ανθρωπινα πλασματα, με μια αμεσοτητα στην σκεψη.

Σκεψη και συναισθημα. Να πως ολοκληρωνεται ενας ανθρωπος. Νους και καρδια. Απαιτειται να υπαρχει ισορροπια μεταξυ των δυο, περισσεια του ενος εναντι του αλλου προκαλει δυσαρμονια. Με αυτη την ισορροπια μεσα μας μπορουμε να προσεγγισουμε τους αλλους. Χωρις δυσαρμονιες, ολοκληρωμενα, καθολικα.

Απαιτειται νηφαλια σκεψη αλλα και χαρα και ηδονη. Πρεπει να υπαρχουν τα δυο βασικα στοιχεια μεσα μας: το απολλωνιο και το διονυσιακο. Η απομονωση αλλα και το γλεντι. Ο στοχασμος και η ηρεμια αλλα και η απολαυση που χαριζει μια παρεα φιλων.

Και αυτην την ισορροπια την βρισκει καθε ανθρωπος για τον εαυτο του. Ειναι κατι που ειναι διαφορετικο στον καθε ανθρωπο. Ο καθενας βρισκει μονος του την ισορροπια.

Ελπιζω να την βρουμε σε καποια περιοδο της ζωης μας την ισορροπια. Τοτε ισως μπορεσουμε πραγματι να φτιαξουμε εναν πιο ομορφο κοσμο.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Και να που συναντιομαστε

Πέρασε πιὰ ὁ καιρὸς τῶν ἀνταγωνισμῶν στερέψανε οἱ ἐπιθυμίες-ἴσως μποροῦμε τώρα νὰ κοιτάξουμε μαζὶ τὸ ἴδιο σημεῖο τῆς ματαιότητας ὅπου, θαρρῶ, πραγματοποιοῦνται οἱ μόνες σωστὲς συναντήσεις - ἔστω ἀδιάφορες, μὰ πάντα πραϋντικὲς.

Με αυτα τα λογια του Ριτσου απο το εργο του "Ελενη" θα σας ευχηθω χρονια πολλα και καλως ορισατε πισω στις βασεις σας! Και να που συναντιομαστε παλι λοιπον! Και κοιταζουμε παλι μαζι το ιδιο σημειο της ματαιοτητας. Να γραφεις σε ενα μπλογκ: εγχειρημα χωρις πρακτικη σημασια, αλλα με συναντησεις πραυντικες που λεει και ο Ριτσος.

Ελπιζω να τα περασατε καλα και να γεμισατε λιγο τις μπαταριες απο τις βολτες σας στην εξοχη, διπλα στην θαλασσα η στην πλαγια ενος βουνου. Παλι η θαλασσα μου μαυλισε την ψυχη και με πολυ στεναχωρια την αφησα πισω μου. Τελος παντων.

Τι ηθελα να πω? Α ναι! Θυμαστε μια πολυημερη απεργια των τηλεοπτικων σταθμων? Μια χαρα δεν ηταν? Μπορουμε και χωρις ανουσια προγραμματα και εκπομπες για λοβοτομημενους.

Εργατικη πρωτομαγια σημερα και τι να σκεφτω να γραψω. Σκεφτομουν ενα ρητο που ειχα διαβασει πριν καιρο και δεν θυμαμαι αυτολεξει. Ηταν καπως ετσι: "οι επαναστασεις παυουν να ειναι επικινδυνες οταν αρχιζουν να γιορταζονται". Ξερετε οταν κατι γινεται συνηθεια και ξεχνιεται ο σκοπος για τον οποιο γινεται τοτε χανει και την σημασια του. Για αλλη μια φορα θα γιορτασουμε την πρωτη του Μαη, θα φαμε, θα πιουμε, θα περασουμε καλα και θα γυρισουμε σπιτια μας. Κατα τα αλλα δεν νομιζω να υπαρξει κανενας προβληματισμος, κανενα συμπερασμα για το που ειμαστε και που παμε.

Και επειδη η καθημερινοτητα μας τρωει την ψυχη, η τεχνη ειναι παντα βαλσαμο. Ετυχε να πεσει λοιπον, κατα την διαρκεια των διακοπων του Πασχα, στα χερια μου μια νεα προσπαθεια απο ελληνικο εκδοτικο οικο (δεν λεω ποιον μην φαω καμια καμπανα για παρανομη διαφημιση. Αλλα εισαστε αστερια εσεις! Θα το βρειτε!) να εκδοθει και να συστηματοποιηθει ανα θεματικη ενοτητα, ενα μεγαλος μερος απο το λογοτεχνικο εργο του αμερικανου Εντγκαρ Αλλαν Ποε. Το αποτελεσμα ειναι πολυ καλο. Η συλλογη δειχνει χαρακτηριστικα το ευρος των δυνατοτητων του Ποε, δυνατοτητων που του επετρεψαν να ασχοληθει με ενα φασμα λογοτεχνικων ειδων τεραστιο: απο ιστοριες τρομου μεχρι ποιηματα και αστυνομικες ιστοριες. Η ποιοτητα των κειμενων πραγματικα με αφησε αναυδο. Ο τροπος γραφης, το στυλ, η ατμοσφαιρα ηταν υπεροχα. Κυριως ειχα διαβασει ιστοριες τρομου του Ποε, για τις οποιες ειναι και ευρυτερα γνωστος. Αλλα οι ιστοριες του με ηρωα τον Ιπποτη C. Auguste Dupin και τον ανωνυμο φιλο του οι οποιοι προσπαθουν, μεσω επαγωγικης λογικης και ερευνας, να λυσουν τα μυστηρια καποιων φονων ειναι πραγματικα περα απο καθε περιγραφη! Και να αγαπημενοι αναγνωστες, που για πρωτη φορα ισως στην λογοτεχνια, αυτος ο μεγαλος αμερικανος συγγραφεας φερνει σε επαφη το αναγνωστικο κοινο με αυτο που αργοτερα θα γινει γνωστο ως αστυνομικο μυθιστορημα. Απο εκει και περα δημιουρηθηκε ο Σερλοκ Χομς του Sir Arthur Conan Doyle και ο Poirot της Agatha Christie.

Νομιζω πλεον οτι αφου διαβασα αυτη την συλλογη, με 22 και πλεον ιστοριες του Ποε καθως και το "Κορακι", ο συγγραφεας κατεκτησε μια θεση στο λογοτεχνικο μου πανθεον. Πρεπει πραγματικα να διαβασετε την συλλογη των εργων του για να συνειδητοποιησετε το μεγαλειο της συγγραφης, τις απεριοριστες δυνατοτητες του σε ενα σωρο λογοτεχνικα ειδη. Ειχα μεινει πραγματικα αφωνος.

Και αν δεν ηταν η Γαλλια να βρει τον καλλιτεχνη αυτον, να τον μεταφρασει, να τον ερμηνευσει, να επηρεαστει απο το εργο του, νομιζω οτι θα ειχε μεινει ακομα στην αφανεια που οι αμερικανοι ειχαν ετοιμασει για αυτον. Μεθυσος, ναρκωμανης, τρελος, αρρωστημενος ειναι λιγα απο τα επιθετα που του εχουν προσαψει κατα καιρους. Αν η ιδιοφυια ταυτιζεται με την τρελα τοτε ναι, ηταν τρελος.

Ξερετε, συμβαινει πολυ συχνα (εχω παιζει πολλες φορες σε αυτη την παγιδα) να ταυτιζουμε την προσωπικοτητα του συγγραφεα με το συγγραφικο του εργο. Αν ηταν μεθυσος, ναρκομανης, γυναικας κοκ τοτε σημαινει οτι και το καλλιτεχνικο του εργο ειναι για τα σκουπιδια, αναξιο λογου. Πιστευω οτι σε αυτη την χαζομαρα εχουμε πεσει πολλες φορες ολοι μας. Καλο ειναι αυτο για να συνειδητοποιουμε τι βλακεια κυκλοφορει στον κοσμο.

Αυτα προς το παρον. Να περνατε ολοι καλα και καλο κουραγιο για αυτα που ερχονται!

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Η αγεφυρωτη αβυσσος

Παντα αισθανομουν οτι ενα κομματι του εαυτου μου δεν μπορει να γινει κατανοητο. Παντα κατι εμενε μεσα μου αγνωστο για τους αλλους. Ενα συναισθημα, μια αποχρωση του συναισθηματος, μια μικρη παραφωνια, ενα λαθος πατημα του πληκτρου, κατι αισθητο μονο στον εαυτο μου. Ενα κατι που απλα δεν μπορουσε να εκφραστει με λογια, να αγαπηθει η να μισηθει. Το ιδιο νιωθω και για τους ανθρωπους που αγαπω. Παντα μενει κατι που απλα δεν μπορω να δω, να νιωσω, να κατανοησω. Κατι που ισως αποτελει ενα τμημα του αλλου που δεν μπορουμε να κατανοησουμε ποτε...

Και μου αρκει να μην μπορω να τα καταλαβαινω ολα. Δεν ειναι ολα θεμα της νοησης.

Και να που ενα ποιημα του Pessoa εκφραζει αυτα που σκεφτομαι τοσο καιρο

"Ειτε γραφουμε ειτε μιλαμε ειτε απλως κοιταζουμε
Παντα αποντες ειμαστε. Αυτο που ειμαστε
Δεν μεταγγιζεται σε λογια η σε βιβλιο.
Η ψυχη μας βρισκεται στο απειρο μακρια.
Οσο πολυ και αν δινουμε στην σκεψη μας την θεληση
Να γινει η ψυχη μας, να την κινησει προς τα εξω,
Οι καρδιες μας ειναι ακομα αμετοχες.
Του εαυτου μας γνωστες ακομα δεν ειμαστε.
Απο ψυχη σε ψυχη δεν γινεται να γεφυρωθει η αβυσσος.
Με καμια δεξιοτητα του σκεπτεσθαι,
Με καμια απατη του φαινεσθαι.
Στο βαθυτερο εγω μας ειμαστε αγεφυρωτοι
Τη στιγμη που θα μπορουσαμε να εκστομισουμε
Στην σκεψη μας την υπαρξη μας.
Ειμαστε το ονειρο του εαυτου μας, ψυχες που αντιφεγγιζουν,
Και ο καθενας για τον αλλον ονειρευται ονειρα αλλου."

Fernando Pessoa -- Ποιηματα
Μεταφραση: Γιαννης Σουλιωτης
Εκδοσεις Printa

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Ο Watson και οι σφαλιαρες

Πραγματικα δεν ηξερα οτι ο Watson ζει. Ναι, ειναι αυτος που εδειξε ποια ειναι η δομη του DNA. Νομιζα οτι ειχε πεθανει. Και πραγματικα εντυπωσιαστηκα οταν εμαθα οτι τον καλεσαν να μιλησει στο Πανεπιστημιο Πατρων.

Αμεσως ομως αποφασισα να μην παω διοτι σκεφτηκα: "τι νεο εχει να μας πει τωρα ενας παππους που κοντευει να γινει μουμια?". Και ετσι αγαπητοι αναγνωστες δεν πηγα. Ειναι αστειο ρε παιδια να φερνεις εναν ανθρωπου που ειναι με το ενα ποδι στον ταφο να δινει διαλεξη με τιτλο: "η ανακαλυψη της διπλης ελικας του DNA". Μετα απο καμποσες δεκαετιες απο την διαπιστωση της δομης του DNA τι αλλο θα πρεπει να ειπωθει για αυτο?

Ο τροπος με τον οποιον οδηγηθηκαν στην ανακαλυψη του? Μα αν σε καποιον τομεα της ανθρωπινης δραστηριοτητας η ιστορια ειναι αχρηστη παντελως ειναι η επιστημη. Τι με νοιαζει απο που ειχε παρει το πτυχιο του ο Watson, με τι βαθμο, αν ειχε ερωμενη εκεινη την εποχη, αν ειχε παντρευτει κοκ. Αυτα ας τα γραψει (που τα εγραψε) σε αυτα τα ανουσια βιβλια που λεγονται βιογραφιες να παιρνει ο κοσμακης και να ονειρευται δικες του αντιστοιχες διακρισεις.

Ενας φιλος που πηγε στην διαλεξη για λιγο (ποσο να αντεξει και αυτος το τραυλισμα ενος 85 χρονου γερου) μου ειπε οτι η αιθουσα στην οποια πραγματοποιουνταν η διαλεξη ηταν γεματη με κοσμο. Μου κανει εντυπωση πως καθε φορα σε τετοιου ειδους διαλεξεις το ενδιαφερον του κοσμου ειναι παντα αντιστροφως αναλογο της ποιοτητας της διαλεξης.

Γιατι καλοι μου αναγνωστες, και σας δινω τον λογο μου για αυτο, οι τιμητικες διαλεξεις ειναι σχεδον παντα αυτο το ειδος των διαλεξεων στις οποιες πας, σκοτωνεις την ωρα σου και μετα αναρωτιεσαι τι στο καλο εμαθες εκει μεσα. Για καποιον λογο θυμασαι τον ομιλητη να εχει παθει λογοδιαρροια και εσενα, μετα το τελος της διαλεξης να μην εχεις αποκτησει ουτε ενα κομματακι γνωσης. Μπορει να εμαθες ολη την οικογενειακη κατασταση του ομιλητη αλλα απο επιστημη τιποτα.

Επισης δεν σχολιαζω τα εκτροπα που εγιναν κατα την διαρκεια της διαλεξης γιατι σε αυτο με καλυψε ο Ionn Korr (http://ionnkorr.blogspot.com/2011/04/blog-post_14.html).

Αυτες τις προσπαθειες εντυπωσιασμου απο μεριας των πανεπιστημιων τις εχουμε μαθει καλα πλεον. Απλα αποκρυπτουν την πραγματικη κατασταση των ελληνικων πανεπιστημιων, που σαπιζουν και βρωμανε μερα με την ημερα. Το ελληνικο πανεπιστημιο ψοφαει οπως και η ελληνικη κοινωνια και οποιες εξαιρεσεις ελπιδας εχουν μεινει δεν ξερω για ποσο θα αντεξουν ακομα.

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

Κοινοβουλευτικα καθεστωτα

Ωστε η κυβερνηση δεν μπορει παρα να εμφανιζεται σαν φατρια.
Αυτο που ονομαζουμε κυβερνηση ειναι απλως η νικηφορα φατρια,
και στο γεγονος ακριβως οτι ειναι φατρια βρισκεται αμεσως η αναγκαιοτητα παρακμης της.
Και αντιστροφα, το γεγονος οτι βρισκεται στην κυβερνηση την καθιστα φατρια και ενοχη...

Χεγκελ

Ξερετε οταν συζηταω για σοβαρα θεματα αποφευγω επιμελως να αναλωνομαι σε μικρολεπτομερειες. Και αυτο οχι για καποιον αλλον λογο αλλα επειδη νιωθω οτι η αναλωση σε λεπτομερειες ρουφα απο ολους τους ανθρωπους την απαραιτητη ζωτικοτητα, ορμη, καθαροτητα μυαλου και υφους που χρειαζονται για να πραγματευτουν ενα σοβαρο θεμα, οποιο και αν ειναι αυτο. Για να μπορεσει να δει καποιος κατι πολυ ξεκαθαρα η για να κανει την υπερβαση και να δει περα απο αυτο που βλεπουν οι περισσοτεροι χρειαζεται μια απιστευτη ενεργεια και δυναμη. Χρειαζεται να κρατας την ενεργεια σου και να την διοχετευεις στοχευμενα στα προβληματα που σε απασχολουν...Αλλιως κουραζεσαι ευκολα και εγκαταλειπεις την συζητηση γρηγορα.

Ηθελα να βρω ενα χαρακτηρισμο να δωσω σε αυτο που λεμε δημοκρατια στην Ελλαδα και στον κοσμο γενικοτερα. Ειναι πλεον ξεκαθαρο στο μυαλο μου οτι αυτο που εχουμε δεν ειναι δημοκρατια και ηθελα να βρω μια εκφραση για να την διαχωριζω απο το ιδανικο. Την βρηκα σε ενα αρθρο στο περιοδικο Πανοπτικον και την παραθετω σε λινκ για οποιον ενδιαφερεται (http://e-village.gr/panopticon/kritikes/keim_krit_pol2.pdf). Ειναι η εκφραση "κοινοβουλευτικο καθεστως". Τι τελεια λεξη! Πολυ χαρηκα γιατι εσωκλυει ακριβως αυτο που πιστευω οτι ειναι.

Οπως αναφερεται και στο κειμενο οι συγχρονοι δινουν χαρακτηρισμους στην δημοκρατια (κοινοβουλευτικη, προοδευτικη, αστικη) ξεχνωντας οτι οι αρχαιοι ηταν πολυ προσεκτικοι στην ονοματοδοσια: η λεξη δημοκρατια αρκει για να χαρακτηρισει το πολιτευμα. Τα υπολοιπα ειναι βλακειες. Λοιπον, οι περισσοτεροι απο εμας γεννηθηκαμε σε αυτην την κοινοβουλευτικη δημοκρατια και θεωρησαμε οτι αυτο ειναι το ιδανικο, αυτη ειναι η δημοκρατια. Οτι δημοκρατια ειναι να μην μιλας για 4 χρονια και καθε 4ο χρονο να εκλεγεις τους αντιπροσωπους σου. Οι οποιοι βεβαια ειναι οι ιδιοι και οι ιδιοι. Ουσιαστικα εχεις ενα τσουκαλι απο ανθρωπους που εχεις να διαλεξεις και εκει εξαντλουνται και οι επιλογες σου. Η αντιπροσωπευση πλεον εγινε επαγγελμα στον κοινοβουλευτισμο και δεν μπορει ο οποιοσδηποτε να θεσει υποψηφιοτητα (αν και τυπικα απο τον νομο προβλεπεται κατι τετοιο). Οποτε καθομαστε και αναλωνομαστε σε συζητησεις για το ενα για το αλλο, για τον καπιταλισμο, για την κριση, για τις τιμες της φακης, για την τιμη του στρινγκ και του βρακιου και αγνοουμε το ουσιωδες. Οτι αυτο που εχουμε δεν εχει καμια σχεση με τον ορισμο της δημοκρατιας, οπως πολυ ξεκαθαρα τον εδωσαν οι ιδρυτες του πολιτευματος, οι αρχαιοι ελληνες.

Θα μου πεις αγαπητε αναγνωστη γιατι αυτοι ειχαν την ιδανικη δημοκρατια? Και θα σου απαντησω οχι. Αλλα ηξεραν να μην αλλαζουν το ονομα των εννοιων και ηταν πολυ αυστηροι σε αυτο. Αυτο ειναι βοτσαλο και το αλλο ειναι πετρα.

Δεν θελω να πλατιασω. Αυτο που θελω να πω με αυτη μου την αναρτηση ειναι οτι σε περιοδους σαν αυτη, που οι μικροαλλαγες εδω και εκει δεν φερνουν αποτελεσματα πρεπει σαν κοινωνια να ειμαστε ετοιμοι να ξεριζωνουμε τις ριζες και να βαζουμε νεες. Πρεπει να μπορουμε να ανατρεπουμε τα παντα απο την βαση τους οταν αυτο χρειαστει. Με αλλα λογια, δεν αρκει μερικες φορες να κανεις μπαλωματα εδω και εκει για να βελτιωσεις μια κατασταση. Θα πρεπει να μπορεις να απαιτεις και το αναποδογυρισμα τους συστηματος οταν βλεπεις οτι το κακο ειναι στην ριζα και δεν θα σωθει τιποτα αν φροντιζεις τα φυλα.

Αυτα τα ειχε πει και ο Κορνηλιος Καστοριαδης στο βιβλιο του "η αρχαια ελληνικη δημοκρατια και η σημασια της για εμας σημερα" και φανταζομαι πολλοι αλλοι. Ειναι καλο να σκεφτομαστε, να σκεφτομαστε και να αμφισβητουμε. Οχι να αμφισβητουμε για την χαρα της αμφισβητησης αλλα οταν πραγματικα χρειαζεται να το κανουμε. Στην δημοκρατια κανεις δεν ειναι ελευθερος να γευται τα φρουτα της αγνοιας και της μη συμμετοχης. Ολοι οι πολιτες ειναι υπευθυνοι. Ας σταματησουμε λιγο εστω για μια φορα να ειμαστε μοιρολατρες και ας διεκδικησουμε το αυτονοητο: το δικαιωμα του αρχειν και αρχεσθαι.

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Επαιξα και εχασα...

Στην ζωη παιζεις παιχνιδια, κερδιζεις η χανεις. Και φαινεται στο συγκεκριμενο παιχνιδι μιας ψυχης (σκασμενο πλασμα!) εχασα. Και το τιμημα θα ηταν να γραψω μια αναρτηση γεματη αγαπη και συναισθηματα. Επειδη σιχαινομαι να γραφω γλυκαναλατα γενικα θα μου ειναι εξαιρετικα δυσκολο να την γραψω και αν καταφερω να την γραψω θα θελω να την διαγραψω απο την μνημη μου αλλα και απο το blog μου. Αλλα ετσι ειναι. Οταν χανεις πληρωνεις και εχω το αγριο βλεμμα της εν λογω κοπελας να με κοιταει χωρις οικτο και να με αναγκαζει να μην σκεφτομαι την περιπτωση να μην γραψω. Θα αυτοσχεδιασω λοιπον και τα δυσμενη σχολια σας παρακαλω να τα κρατησετε για τον εαυτο σας! :) Ξεπληρωνω ενα χρεος, δεν διεκδικω δαφνες ερωτικης ποιησης. :))))))


"Φανταζομαι το σ'α αγαπω ειναι μια φτηνη εκφραση που δεν θα ηθελα να χρησιμοποιησω πασει θυσια,
καμια φορα,
ανοιγω το μπαλκονι μου και σκεφτομαι, πως ειναι να δυνατον να μην θες να κρατησεις την εξαισια εικονα του ηλιου που αρχιζει να φαινεται στο στερεωμα, μονο για τον εαυτο σου?
Γιατι να θες να μοιραστεις αυτη την εικονα με καποιον που αγαπας πολυ, με καποιον που θα ηθελες να ηταν εκει μαζι σου?
Οχι να σε αγγιζει, οχι να σε κοιταει, οχι να σε φιλαει αλλα απλα να νιωθεις την παρουσια του...Και αυτο μονο σου ειναι αρκετο.
Ειναι πραγματα που καμια φορα θες να πεις και οι λεξεις δεν βγαινουν η απλα το μεταθετεις για αλλη μερα,
και μετα ειναι αργα...
Οι ανθρωποι ειναι πολυ περιεργοι στον ερωτα, ετσι δεν ειναι?
Την μια θες να εχεις το κορμι της και την αλλη απλα δεν θες να την ακουσεις,
λες και δεν υπηρξε ποτε.
Πως θα σου πω οτι σε αγαπω χωρις να ακουστει κλισε, χωρις να κανω αυτο που σιχαινομαι?
Δεν ξερω.
Δεν ξερω τι να πω, τι να σου πω που θα εχει νοημα. Δεν ειμαι καλος με τα λογια.
Θα ηθελα να ησουν εδω, να εβλεπα το προσωπο σου, να μυριζα το αρωμα σου.
Δεν εχει σημασια.
Σημασια οτι σημαινεις κατι για εμενα, και αυτο ειναι σημαντικο.
Θα ηθελα να σου ησουν εδω να βλεπαμε το φεγγαρι.
Θα θελα να μου εκανες παρεα τωρα που ειμαι μονος.
Θα θελα...
Δεν εχει σημασια τι θελω...
Σημασια εχει τι μπορω να εχω. Και αυτο που εχω μου ειναι υπεραρκετο.
Σε φιλω..."


Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Την μαγειρικη μου μεσα (και ενα σωρο αλλους αφορισμους)

Θεε και κυριε! Δεν μας γλιτωνει τιποτα. Μα πως ειναι δυνατον ρε παιδια να γυρναω απο καναλι σε καναλι και να πεφτω σε εκπομπες μαγειρικης συνεχεια? Ξαφνικα τον τελευταιο χρονο εγινε ενα τεραστιο μπαμ και οι εκπομπες μαγειρικης εφτασαν να συναγωνιζονται σε αριθμο τα ριαλιτι τραγουδιου. Εν μεσω κρισης εν τελει αυτα ειναι πιο φτηνα? Βεβαια πρεπει να καταθεσω εδω και την καλη πλευρα του ολου θεματος: γλιτωσαμε απο τα ελληνικα σιριαλ. Κατι ειναι και αυτο, δεν νομιζεις αγαπημενε αναγνωστη?

Τελοσπαντων ας καταλαβει ο καθενας ο,τι θελει απο την ολη ιστορια. Τα γεγονοτα αναφερω. Οι ερμηνεις ειναι θεμα του καθενος.

Ο Τζεφρυ (ο Παπανδρεου ντε!) μας εχει βαλει στον σωστο δρομο και πλεον νιωθω ασφαλης. Νιωθω ασφαλης γιατι ξερω οτι βαδιζουμε κατευθειαν προς τον διαολο. Δεν ειναι σημαντικο να ξερεις οτι πας καπου, ανεξαρτητα αν ειναι καλο η κακο αυτο? Δεν πας στα τυφλα ρε αδερφε! Εχεις επιγνωση!

Οι homo erectus της πολιτικης ζουν φαινεται στον δικο τους κοσμο και συνεχιζουν να κανουν προεξαγγελτικες δηλωσεις σαν ικανοι δημαγωγοι που ειναι. Δεν εχουν καμια επαφη με την πραγματικοτητα. Και οπως πολυ καλα μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες την υβρι διαδεχεται η τιμωρια. Και υπαρχουν πολλα ραμματα για την γουνα τους.

Ξερετε τι? Μεγαλωσα με την ατακα που ακουγα γυρω μου: "οι εχοντες και κατεχοντες δεν πληρωνουν ποτε για τα λαθη τους" και εφτασα στα 27 μου να σχηματισω την μονη αποψη για την τιμωρια που μου φανταζει ρεαλιστικη και περα απο καθε διαφθορα: τον θανατο. Αυτον θεωρω την υψιστη δικαιοσυνη, την ειρωνια την ιδια και τον πλεον αδιαφθορο.

Φωναζουν και παραπονιουνται οι πολιτες για το ενα η το αλλο αλλα πιστευουν οτι δεν υπαρχει καμια δικαιοσυνη η υπαρχει η δικαιοσυνη του θεου που εν τελει δεν μας εχει βοηθησει και πολυ. Υπαρχει μια δικαιοσυνη μονο που εχει εκταση κοσμικη: ο θανατος (οπως και η γεννηση). Και τον τρομο που προκαλει ο θανατος στην αγραμματο φτωχο ειναι ακριβως ιδιος με αυτον που προκαλει στην σπουδασμενο πολιτικο που κολυμπαει στην διαφθορα. Και ο πολιτικος, μεσα στην απεραντη εξουσια και ατιμωρησια που απολαμβανει φοβαται τον θανατο οσο και ολοι οι αλλοι.

Και αυτο μου δινει μια αισθηση δικαιοσυνης: ολοι ειμαστε ισοι απενταντι στον θανατο.


Αυτα με τον θανατο. Μην νομιζετε οτι ειμαι κανενας καταθλιπτικος. Βλεπω τον θανατο σαν ενα ζητημα φιλοσοφικης κουβεντας και συζητησης και οχι ενα θεμα ταμπου οπως τον εχει κανει η κοινωνια μας (χτυπα ξυλο καλε!!!).


Εμαθα σημερα επισης οτι μεγαλες αλλαγες ερχονται στο εκπαιδευτικο μας συστημα. Και οι τριχες μου σηκωνονται ορθιες. Ξερω οτι δεν μας περιμενουν πολλα καλα.

Θα μπαινει λεει στο προγραμμα σπουδων του σχολειου και ερευνητικη εργασια! Φευ! Οπου βλεπε ερευνητικη εργασια=βιβλιογραφικη ερευνα. Δηλαδη αναπαραγωγη αυτων που εχουν ηδη γραφτει. Οχι νεα σκεψη, πρωτοβουλια, νεες ιδεες αλλα αναπαραγωγη της βιβλιογραφιας απο πηγες στο ιντερνετ, τις εγκυκλοπαιδειες κλπ κλπ.


Ειναι σιχαμενοι πραγματικα. Τους σιχαινομαι. Κυριοτερα επειδη διαστρεφουν τις λεξεις, τις κανουν να χανουν το νοημα τους και σπερνουν τον πανικο και την συγχυση.


Παντα θελουμε να μιμουμαστε τους αλλους. Να αντιγραφουμε πραγματα και ιδεες αντι να παλευουμε στην παλαιστρα της σκεψης να βρουμε δικες μας λυσεις.

Σε αυτο το θεμα ειχε απαντησει, πολυ πολυ παλια, εστω και αν δεν ηταν πραγματικοτητα απολυτη, ο Θουκυδιδης στον επιταφιο λογο του Περικλη. Για να δουμε ποια ηταν η εννοια του ιδανικου τοτε για να το συγκρινουμε νοητα με το τωρα. Γιατι καθε κοινωνια χαρακτηριζεται απο το τι θελει και θεωρει ιδανικο.

" 37. Έχουμε δηλαδή πολίτευμα, το οποίο δεν αντιγράφει τους νόμους άλλων, μάλλον δε εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδειγμα σε μερικούς παρά μιμούμαστε άλλους. Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα έναντι δε των νόμων στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας, ανάλογα με την επίδοση σε κάποιο τομέα, προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα, και όχι από την πολιτική του παράταξη όσο από την αρετή του, ούτε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ έχει την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται από το γεγονός ότι είναι άγνωστος. Ζούμε ελεύθερα, και ως πολίτες στον δημόσιο βίο και ως άτομα στον ιδιωτικό, στις επιδιώξεις μας της καθημερινής ζωής, κατά τις οποίες δεν κοιτάμε ο ένας στον άλλον με καχυποψία, δεν θυμώνουμε με τον γείτονά μας, όταν κάνει σύμφωνα με την ευχαρίστησή του, ούτε παίρνουμε μια φυσιογνωμία σκυθρωπή, η οποία μπορεί να μην βλάπτει τον άλλο, πάντως όμως είναι δυσάρεστη. Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε σε όσους κάθε φορά έχουν τα αξιώματα και στους νόμους, και περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για ωφέλεια των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή."


Τετοια ιδανικα εχουν οι λαοι που θελουν να κυβερνουν τους εαυτους τους και να οριζουν το μελλον τους. Δεν αντιγραφουν τους αλλους. Εχουν το θαρρος να φτιαχνουν οι ιδιοι την ζωη τους και την κοινωνια που θα ζουν.

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

Ριξτε τους στα λιονταρια

Δεν ξερω αν για την δυσθυμια μου οφειλεται στην ψυχολογικη πιεση η στον εντοπισμο μικρων, φαινομενικα ασημαντων αφορμων που μου δινουν τροφη για δυσαρεστες σκεψες. Καθησα να χαζεψω λιγο αυτον τον αγωνα του Ζαμπιδη με τον Τουρκο και μετα απο λιγο σταματησα να βλεπω. Σιχαθηκα την ζωη μου. Πραγματικα. Και θυμηθηκα για ποιο λογο σιχαινομαι την φαρα του νεολληνα της εποχης μου. Και εξηγουμαι: δεν μπορω να καταλαβω πως γινεται, εμεις, που ειμαστε αξιοι απογονοι των αρχαιων ελληνων να συμπεριφερομαστε λες και βρισκομαστε σε ρωμαικη αρενα. Με τον εθνικο υμνο της Τουρκιας να συνοδευουν γιουχαισματα και αναρθρες φωνες. Ποσο απιστευτο ζωο πρεπει να ειναι καποιος που να μην σεβεται τιποτα, που να θεωρει εναν αγωνα πυγμαχιας ενα μεσο για να εκδηλωνει το μισος του για εναν λαο, ενα μεσο για να δειχνει το μισος, και οτιδηποτε αισχρο μπορει να βγαλει η ανθρωπινη ψυχη.

Ξερω ξερω. Ολοι ειμαστε ελληναραδες και ολοι οι υπολοιποι θα πρεπει να μας προσκυνανε που δωσαμε τα φωτα μας και τον πολιτισμο μας στον κοσμο. Αλλα ενταξει δεν ειναι ωρα να το ξεπερασουμε αυτο το συνδρομο? Δεν ειναι ωρα να ενηλικιωθουμε? Δεν ειναι λιγο υποκριτικο να κομπαζουμε οτι ειμαστε απογονοι των αρχαιων οταν α) ειμαστε παντελως ανιστοριτοι β)δεν ξερουμε να γραφουμε την ελληνικη (ανορθογραφοι) γ) ξερουμε που παιζει ο ταδε και ο δηνα ποδοσφαιρστης ενω αγννουμε τι ηταν ο Πλατωνας, ο Αριστοτελης, ο Δημοκριτος οι προσωκρατικοι κοκ?

Γιατι αν θες να εισαι ειλικρινης και οχι απλα ενα τιποτα που κρυβεται πισω απο το αναστημα μεγαλων αντρων θα πρεπει να ξερεις οτι ο καθενας φτιαχνει το ονομα του για αυτον και κανεναν αλλον.

Αλλα ξεφυγα απο το θεμα μου. Νιωθω οτι καταλαβαινω πολυ καλα πλεον το παραπονο του ποιητη "οπου και αν παω η ελλαδα με πληγωνει". Δεν υπαρχουν πολλες εκφανσεις του νεοελληνικου βιου που να με πειθουν οτι καταλαβαινουμε το "μετρον αριστον" των αρχαιων που τοσο πολυ δοξαζουμε. Ειμαστε χωρις μετρο, χωρις νου, υπερβολικοι σε ολας μας, καθαροι ανατολιτες. Υιοθετησαμε τον βαρυ, μεθυστικο και αποπνικτικο αερα της ανατολης μαζι με τα τσιφτετελια και το κουνημα των οπισθιων, τους αμανεδες (που τοσο πολυ τους θεωρουμε μερος της παραδοσης μας), τα μοιρολογια και τις οιμωγες. Ξεχασαμε τελειως αυτα που καθρεπτιζονται στο αγαλμα του Απολλωνα που με τοση δεξιοτεχνια αποτυπωσε στο εργο του ο κλασσικος καλλιτεχνης. Ποσοι απο εμας θα εβλεπαν την ηρεμια των χαρακτηριστικων του Απολλωνα, και θα αναγνωριζαν κατι δικο τους, κατι που ανηκει εστω και σε ενα ιδανικο του λαου μας? Η ηρεμια η νηφαλιοτητα εχουν εξοβελιστει περα και μακρια. Ο νεοελληνας φωναζει και γκαριζει, πραττει πριν σκεφτει, επιβαλλει και δεν επιχειρηματολογει. Λατρευει οχι το ωραιο, το καλλος αλλα την επιτυχια: ολοι θελουμε να γινουμε μπιζνεσμεν. Να πιασουμε την καλη βρε αδερφε!

Αν μπορεις να δεις την συγχρονη ελλαδα χωρις προκαταληψη θα δεις για ποιο λογο ειμαστε ετσι οπως ειμαστε, θα δεις οτι δεν μαθαμε ο,τι ηταν σημαντικο απο τους αρχαιους προγονους. Δεν γνωριζουμε γιατι δεν ξερουμε πως να γνωριζουμε. Μονο να πιστευουμε ξερουμε. Πιστη και φανατισμος.

Θα μου πεις οι ξενοι? Τι οι ξενοι? Οι ξενοι θα πρεπει να νιωθουν πιο ελληνες απο εμας δεδομενου οτι ανακαλυψαν εκ νεου τους αρχαιους ελληνες, ειδαν την σημασια στην προσφορα τους, τους αναστηλωσαν μετα το βαθυ σκοταδι του Μεσαιωνα. Η ευρωπαικη αναγεννηση σημαινε και επιστροφη στην κλασσικη παιδεια. Ενω στην ευρωπη τα παντα τα σαρωνε ο νεος αερας του διαφωτισμου στην ελλαδα ειμασταν υποδουλοι, μια συνηθεια που μας συνοδευει μεχρι τωρα. Μπορει να απελευθερωθηκαμε αλλα στην ψυχη ειμαστε ακομα υποδουλοι: στην πονηρια και την προκαταληψη.

Ισως αυτοι που μας διδασκουν γραμματα στα σχολεια θα επρεπε να ηξεραν το εργο του Νιτσε πριν γραψουν διθυραμβους για την απελευθερωση της ελλαδας. Γιατι οπως μας ειπε ο μεγαλος στοχαστης: "οποιος παλευει με τερατα πρεπει να προσεξει να μην γινει τερας. Και οταν κοιτας πολλη ωρα στην αβυσσο, κοιταει και η αβυσος μεσα σε εσενα". Και 400 και πλεον χρονια σκλαβιας δεν ειναι και λιγα.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Θα σου βγαλω τον κυνοδοντα!!!

Οχι αγαπητοι μου αναγνωστες, προθεση μου δεν ειναι να ξεριζωσω καποιον κυνοδοντα ουτε απο ανθρωπο αλλα ουτε και απο ζωο.
Απλα ακουγα αποψε στις ειδησεις οτι οσονουπω ξεκινα η τελετη απονομης των βραβειων OSCAR και μεγαλη αγωνια εκδηλωνεται στην ψαροκωσταινα για το πως θα τα παει η ταινια του Λανθιμου. Και δεν θελω να φανταστω τι κακος χαμος θα γινει σε τουτη την μικρη γωνια του κοσμου αν οντως παρει η ταινια τον θειο Oscar. Τα σεναρια μου πανε ενα βημα πιο περα, δηλαδη συνδυσμο OSCAR και διακριση στην Eurovision! Φανταζεστε τι εχει να γινει ειδικα αυτην την περιοδο που η ψυχολογια του Ελληνα βρισκεται στα Ταρταρα? Αν το τελευταιο σεναριο μου γινει πραγματικοτητα εχω ετοιμαστει ψυχολογικα: θα κλεισω την τηλεοραση για κανα μηνα και θα την βγαζω μονο με DVD! Αμ πως?

Πριν καιρο ηθελα πολλα να πω για τον Κυνοδοντα αλλα ημουν ενα βρασμω ψυχης και ετσι το απεφυγα. Μετα απο κανα μηνα περιπου απο οταν την ειδα μπορω να θυμηθω ενα τεραστιο "γιατι?" που δημιουρηγηθηκε στο μυαλο μου.

Και ειμαι σιγουρος οτι και εσεις ακουσατε τον κακο χαμο που εγινε στην εγχωρια ιντελεγκεντσια και ποσο εκθαμβοι εμειναν οι "ανθρωποι της τεχνης" απο αυτο το αριστουργημα.

Βεβαια μπορει κανεις να θεωρησει οτι ειμαι εκτος τοπου και χρονου και η νοημοσυνη μου ειναι ανικανη να συλλαβει αυτο τον καλλιτεχνικο αθλο αλλα παρολα αυτα, εχω να αντιτεινω οτι, αληθεια δεν μπορω να καταλαβω απο ποια αποψη θα μπορουσα να ανεχτω την συνεχη παρουσιαση αιμομιξιων, παραλογων καταστασεων για καμποσα λεπτα (ακομα και σε μια αλληγορια ποσο μπορει κανεις να αντεξει καμια επαφη με οποιαδηποτε πραγματικοτητα?) λεπτομερων σκηνων σεξ χωρις νοημα και πολλα αλλα.

Για να εξηγηθω: δεν εχω καμια αντιρρηση για τετοιες εικονες. Δεν σοκαρομαι ευκολα. Αρκει να μην υπαρχουν σε μια ταινια με αυτοσκοπο να σοκαρουν. Τοτε εκνευριζομαι. Και ενταξει ηταν ολα αυτα αναγκαια για να μας πει ο σκηνοθετης οτι τα παιδια μας κινδυνευουν να μεγαλωσουν μεσα σε ενα αποστειρωμενο περιβαλλον? Μπορουσε να γινει με χιλιαδες τροπους οπως εχει ηδη ειπωθει με χιλιαδες τροπους. Ηταν ενας παραπανω τροπος και κατα την αποψη μου εξωφρενικα κακοτεχνος. Κατα την αποψη μου ηταν μια βαρετη ταινια με την οποια περασα καποιες ωρες και την οποια θα ξεχασω μετα απο κανα χρονο. Αυτο. Οπως οι περισσοτερες που εχω δει τελευταια.

Για εμενα ειναι ξεκαθαρο οτι ο κινηματογραφος περναει και αυτος κριση. Δειτε τις φετινες υποψηφιοτητες για OSCAR και θα καταλαβετε τι εννοω. Ο μονος λογος που συνεχιζω να πηγαινω σινεμα ειναι επειδη μου αρεσει και θελω να βρισκω αφορμες να πηγαινω. Τελοσπαντων.

Για να κλεισω, οσον αφορα τα ηθικα μηνυματα και την μυθοπλασια θα προτιμησω να γυρισω χρονικα πισω, στα χναρια της επικης ποιησης και να διαβασω τιποτα αριστουργηματικο απο οτι να βλεπω χαζομαρες: θα διαβασω ξανα την Θεια Κωμωδια του Δαντη στην οποια ο Δαντης κατεβαινει μεχρι και την κολαση για να βρει την αγαπημενη του Βεατρικη! Και να δω μια ταινια δικης μου σκηνοθεσιας παραγωγης του εργαστηριου του μυαλου μου!

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Παταξη της βιας στα γηπεδα η πως να πουλας φουμαρα για μεταξωτες κορδελες

Πραγματικα εχω βαρεθεις να ακουω το πως η πολιτεια μπορει να μειωσει την βια στα γηπεδα. Πραγματικα εχω βαρεθει να βλεπω ολους τους δημοσιογραφους να ρωτανε καθε λιγο και λιγακι πως θα εξαφανιστει μια και καλη η βια στον αθλητισμο. Αφου οι (αθλητικοι) δημοσιογραφοι απο αυτες τις σαχλες ζουνε. Αυτο τους δινει το ψωμι τους.

Δεν μπορω να καταλαβω πως καθε φορα ανακαλυπτουν ολοι εμβροντητοι την Αμερικη. Αυτη η κοινωνια (οχι μονο της Ελλαδας βεβαια) ειναι ετσι φτιαγμενη για να παραγει ανεγκεφαλους κρετινους, να λουμπενοποιει οτιδηποτε γνησιο, ανατρεπτικο μπορει να επιδειξει ο λαος. Η κοινωνια βγαζει ζομπι, αβουλα οντα, που αγονται και φερονται σαν στρατιωτικα και τα οποια τρωνε το παραμυθι για δημοκρατικους θεσμους.

Πως ο αθλητισμος θα εβγαινε αλωβητος απο ολη αυτη την καταντια? Και βγαινουν στα παραθυρα της τηλεορασης και μας λενε τις μπουρδες τους, δηλαδη οτι με σωστους νομους το προβλημα θα λυθει. Προφανως νομιζουν οτι απευθυνονται σε λοβοτομημενους που δεν εχουν καμια παιδεια. Θα εξηγησει επιτελους καποιος σε αυτους τους "παντογνωστες" δημοσιογραφους οτι ο νομος ειναι αχρηστος για μια κοινωνια οταν δεν υπαρχει η καταλληλη παιδεια?

Ας τους πουν να ανοιξουν την κλασσικη ελληνικη γραμματεια και να ανοιξουν λιγο τα στραβα τους και να δουν οτι στα περισσοτερα αρχαια ελληνικα κειμενα η εννοια του νομου συνοδευται παντα, αρρηκτα δεμενη με την εννοια της παιδειας μιας κοινωνιας. Οταν μια κοινωνια ειναι απαιδευτη τελειως, οταν αποτελειται απο ανθρωπους που αποκαλουνται πολιτες μονο καθε τεσσερα χρονια, στις εκλογες ε τοτε ειναι αναποφευκτο να φτασει σε σηψη. Σηψη που φαινεται σε ολες τις εκδηλωσεις της συγχρονης ζωης.

Ας ειμαστε πολυ ξεκαθαροι και ειλικρινεις. Πρωτο μελημα μιας κοινωνιας θα επρεπε να ειναι η παιδεια. Αυτη η λεξη που τοσο πολυ χρησιμοποιειται αλλα πολυ λιγο γινεται κατανοητη.

Βαριεμαι να γραψω αλλο γιατι νιωθω οτι επαναλαμβανομαι και ολα αυτα ο οποιοσδηποτε εχεφρων ανθρωπος τα εχει σκεφτει. Δεν ισχυριζομαι οτι λεω κατι φοβερο η νεο.

Απλα εχουμε κανει τοσο μπερδεμενα τα πραγματα και ψαχνουμε να βρουμε τις λυσεις σε προβληματα που δεν εχουμε κατανοησει επαρκως η αρνουμαστε να δουμε καθαρα. Η απλοτητα ειναι αρετη και ειδικα στα προβληματα που φαινονται πολυπλοκα ισως να ειναι καλο να ακολουθησουμε την μεθοδο που μας διδαξαν οι αρχαιοι ελληνες: να προχωραμε με βαση την απλοτητα (οχι την απλοικοτητα) στην σκεψη.

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Koop--Koop Island Blues

Ενα μικρο μπαρ με χαμηλο φωτισμο. Η ορχηστρα ειναι στην θεση της και οι θαμωνες ειναι λιγοι. Παρακμιακο μπαρακι. Καθομαι και ο καπνος, για λιγα λεπτα θολωνει το προσωπο που εχω απεναντι μου. Εξαφανιζεται σαν ονειρο και επιστρεφει...Βλεπω τα ματια της. Χανομαι σε αυτα. Τα χειλη της κοκκινα, οχι βαμμενα, αλλα εντονα.

Με κοιταζει θλιμμενα. Κοιτω πιο εντονα τα ματια της. Προσπαθω να δω τι κρυβουν. Δυσκολευομαι. Πριν απο λιγο την γνωρισα και να! Βαλθηκα να προσπαθω να δω τι σκεφτεται.

Η μουσικη παιζει...Παιρνει την ματια της απο εμενα και κοιτα νωχελικα τριγυρω. Της πιανω το χερι...Ειναι ζεστο...Το τραβαει.

Ακουμπω πισω, στην καρεκλα. Την κοιταω...Ξερω οτι η νυχτα δεν θα αργησει να τελειωσει.

Παιρνω το ποτηρι με το ποτο και πινω. Την κοιταω. Διαβολε...Θα μπορουσα να την κοιταω για παντα.

Και η μουσικη παιζει...

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Επιτελους! Ξεφορτωθηκα τον Βαλεντινο!

Και ναι κυριες και κυριοι! Επισημα μπηκαμε στην 14η Φεβρουαριου και δυστυχως ηθελα δεν ηθελα αυτη η ημερομηνια ειναι δυσκολο να ξεχαστει: ειναι η μερα των ερωτευμενων.

Την σιχαινομαι αυτη την γιορτη και επιτελους φετος μου δοθηκε η ευκαιρια να κανω αυτο που απο καιρο ηθελα: να μην την γιορτασω. Θα μου πειτε γιατι. Θα σας απαντησω αγαπημενοι αναγνωστες οτι ναι μεν πολλες φορες στο παρελθον δεν την γιορταζα επειδη απλα και μονο δεν ειχα σχεση αλλα φετος ειμαι ερωτευμενος, εχω σχεση αλλα δεν την γιορταζω! Ευτυχως γνωρισα εναν ανθρωπο που επιτελους δεν θαμπωνεται απο ολα αυτα! Και ετσι βρισκομαι μονος σπιτι μου, χαλαρος και μονος οπως θα βρισκομουν συνηθως τετοιες ωρες. Και αυτη η μερα θα ειναι οπως και οι υπολοιπες μερες! Χωρις λουλουδια, χωρις φουσκωτες καρδουλες, χωρις αρκουδακια, χωρις τιποτα. Με το ζεστο μου τσαι και μουσικουλα για να περασει η ωρα.

Μερικες φορες κατι γινεται τοσο συνηθεια, στο επιβαλλουν με καθε τροπο και εσυ πρεπει να πιεσεις τον εαυτο σου να νιωσεις οπως θελουν οι αλλοι να νιωσεις. Χαιρομαι που φετος πηγα κοντρα σε κατι στο οποιο δεν πιστευω ετσι και αλλιως.

Βεβαια, επειδη ειμαι και καλο παιδι (λεμε τωρα) ειπα να κανω και κατι για αυτους που θα ερθουν εδω και θα δουν την γκρινια μου για την γιορτη του Αγιου Βαλεντινου.

Κατι μικρο λοιπον για αυτους που οντως θελουν να γιορταζουν τουτη την ημερα. Ετσι, για να μην φυγουν με αδεια χερια απο εδω μεσα!!

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Paris!

Πρεπει να το ομολογησω: θελω οχι μονο να επισκεφθω το Παρισι σαν τουριστας αλλα και να μεινω για καμποσο καιρο εκει. Ενα-δυο χρονια. Δεν ειναι πολλα, ετσι δεν ειναι? Το καλο ειναι οτι υπαρχει πιθανοτητα να ξεβραστω καπου στην Γαλλια. Δεν ξερω αν θα ειναι στο Παρισι αλλα ενταξει μην τα θελουμε και ολα δικα μας ε? Ενα τσουπ και βρισκεσαι στο Παρισι.

Η αληθεια ειναι οτι "επισκεφτηκα" το Σεπτεμβριο το Παρισι, αλλα το βαζω σε εισαγωγικα επειδη δεν προλαβα να δω τιποτα. Το μονο που ειδα ηταν τα περιχωρα του Παρισιου καθως πηγαινα με ταξι απο το αεροδρομιο Charles de Gaulle στο Orly. Παρολα αυτα ακομα και αυτο το λιγο που ειδα με μαγνητισε. Η πολη του φωτος απεκτησε αλλον εναν φανατικο θαυμαστη.

Δεν ξερω τι ειναι που μαγευει τους ανθρωπους στο Παρισι: ειναι η εικονα που εχουν, χρονια τωρα, επιμελως χτισει για την πολη του ερωτα? Η ειναι κατι πιο απτο και πραγματικο? Ποιος ξερει?

Ξεφυλιζα τις προαλλες εναν ταξιδιωτικο οδηγο για το Παρισι και πραγματικα δεν χορταινα να βλεπω μερη που θα ηθελα σαν τρελος να παω: τις Βερσαλλιες, την Μονμαρτρη, τα καστρα του Λιγηρα...Ενα σωρο μερη.

Μου ελεγαν οτι θελει τουλαχιστον μια εβδομαδα για να επισκεφτεις τα περισσοτερα μερη εντος και εκτος Παρισιου. Ενα δυο χρονια θα φτασουν να τα δω ολα ετσι δεν ειναι? χαχαχαχα!

Μαλλον τελικα τοσους αιωνες καλλιτεχνικης δραστηριοτητας, τοσα χρονια κουλτουρας εχουν δωσει στον αερα του Παρισιου κατι ξεχωριστο!

Προς το παρον θα επισκεφτομαι το Παρισι στα ονειρα μου! C'est la vie! Ελπιζω να σας πετυχω καπου εκει, στα ονειρικα μου ταξιδια διπλα στον Σηκουανα.

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Μια αποπειρα

Ηθελα να κανω μια αποπειρα, να φανταστω πως ο χρονος αναπλαθει το τοπιο, τις αναμνησεις, ο,τι ειχες αγαπησει τοτε...


"Στριβεις σε αυτη την γνωριμη γωνια που οδηγει στο σπιτι...Γυρνας και κοιτας πισω σου. Η ανηφορα, αυτη η ασχημα ασφαλτοστρωμενη κεκλιμενη γραμμη χανεται αναμεσα στο παντοπωλειο και τον φουρνο της γειτονιας. Λιοπυρι, καταμεσημερο, και οι ακτινες του ηλιου κανουν τα παντα να χορευουν τριγυρω εκστατικα.

Λιγα βηματα πιο κατω βλεπεις το εξωχικο σου: ναι, ηταν οπως το αφησες. Το σπιτι με την νησιωτικη αρχιτεκτονικη, με τα ακροκεραμα στις τεσσερις γωνιες του να εχουν χασει το χρωμα της ωχρας με τον καιρο...Πλησιαζεις διστακτικα, σαν να σε κυριευει ενας περιεργος, εντονος φοβος για το τι θα μπορει να σε περιμενει εκει τωρα που εφυγαν ολοι.

Ερημο...Πλησιαζεις και μνημες ερχονται ακαλεστες: σε αυτη την αυλη, την τωρα βρωμικη, με τα σπασμενα ορθογωνια μικρα πλακακια, περνουσες τα καλοκαιρια της νιοτης σου παιζοντας. Μιαν εποχη, σε τουτη την αυλη τα γελια σου αντηχουσαν πανω στους κατασπρους, ασβεστωμενους τοιχους του πατρικου σου. Αγγιζεις τον τοιχο και ενα κομματι σοβας πεφτει χαμω..."Ρημαξε" σκεφτεσαι αναλογιζομενος το ποσες δικαιολογιες βρηκες για να μεινεις στην αθηνα, για να αποφυγεις να επισκεφτεις τον τοπο των παιδικων σου χρονων. Οι δουλειες ελεγες σε κρατουσαν στην αθηνα, υποχρεωσεις πολλες, που χρονος για ταξιδια, πολυτελειες!

Αγγιζεις το σημειο απο το οποιο επεσε ο σοβας. Αγγιζεις την πετρα. Ειναι κρυα. Την αγγιζεις, αφηνεις το χερι σου να πλανηθει στις ατελειες τις, σε ολη της την επιφανεια. Ναι, θυμασαι! Αυτες οι πετρες ειναι που στεγασαν τα παιδικα σου ονειρα, αυτες οι πετρες ειναι που εκλειναν σαν τρυφερη αγγαλια για να σε προστατευσουν απο τα φαντασματα της νεοτητας σου...Ναι, αυτες οι πετρες ειναι εκει ολη σου την ζωη. Δεν ειναι αψυχες αυτες οι πετρες, ειναι ζωντανες, οι αναμνησεις σου, η ζωη σου ολη τις ζωντανευουν! Νιωθεις την πετρα να ανασαινει, μετα τον τοιχο να παλλεται, αργα αργα, και μετα ολοκληρο το σπιτι: το σπιτι ανασαινει η η κολαση που βασιλευει γυρω σου σε κανει να εχεις οφθαλμαπατες?

Κρατιεσαι απο τον τοιχο για να μην λιποθυμισεις. Ψαχουλευεις τα κλειδια στην τσεπη σου, τα βγαζεις, τα κοιτας: σκουριασμενα. Διστακτικα τα βαζεις στην κλειδαροτρυπα και ανοιγεις το σπιτι. Κρατας την αναπνοη σου για να προστατευτεις απο την μυρωδια μπαγιατικου αερα που περιμενεις να σε κατακλυσει. Αναπνεεις...Δεν υπαρχει τιποτα μπαγιατικο στον αερα...Εχει την μυρωδια του φρεσκου ξυλου.

Αναβεις το φως και αυτο με μιας ξεχυνεται για να χαιδεψει απαλα τον περιβαλλοντα χωρο: ενα ομορφο παλιο τραπεζι απο καταμαυρο ξυλο του οποιου η βαση καταληγει σε τεσσερα ποδια λιονταριου, μερικες ξυλινες καρεκλες με ψαθινο πατο, ενα παλιο τηλεφωνο το οποιο εχει παψει να κουδουνιζει εδω και χρονια. Βρισκεις τον εαυτο σου να τριγυρνα στο σπιτι, σαν να μπαινεις σε καθε δωματιο για πρωτη φορα...Ανεβαινεις στον πανω οροφο, στα υπνοδωματια...Ανοιγεις τα παντζουρια και αφηνεις τον καθαρο αιγαιοπελαγιτικο αερα να κατακλυσει τον χωρο....Αναπνεεις βαθεια και νιωθεις στα ρουθουνια σου την αρμυρα της θαλασσας...Η καρδια σου χτυπα γρηγορα. Βρισκεσαι στο υπνοδωματιο των παππουδων σου, στη ησυχαστηριο τους. Νιωθεις μια θλιψη αναλογιζομενος οτι πλεον αυτο το δωματιο ειναι αδειο, πανε χρονια που πεθαναν και οι δυο...


Θυμασαι? Θυμασαι ψυχη μου που ησουν παιδι και εβλεπες του παππουδες σου να κοιμουνται ησυχα σε αυτο εδω το δωματιο? Τα παραθυρα ηταν ανοιχτα παντα το καλοκαιρι για να μπαινει ο δροσερος αερας. Και τωρα δα ειναι ανοιχτα...Εσυ τα ανοιξες. Μηπως για να προσπαθησεις να αναστησεις μια νεκρη στιγμη? Να θυμηθεις πως ηταν τοτε? Θυμασαι την υπεροχη μυρωδια των φρεσκοπλυμενων σεντονιων? Πλεον το κρεβατι ειναι γυμνο και η μυρωδια εχει χαθει. Θλιβεσαι που αυτο το δωματιο δεν θα γεμισει πια απο τις σιλουετες των παππουδων σου. Η καρδια σου βαραινει...Δεν μπορεις να ανεχτεις οτι αυτο το δωματιο δεν θα ξαναγεμισει με την παρουσια τους...Και τι δεν θα εδινες να τους ξαναφερεις πισω...Αλλα τι λες? Εισαι ενηλικας! Δεν μπορει να πιστευεις σε τετοιιου ειδους παραμυθια.

Βγαινεις, και εξερευνεις τα διαφορα δωματια. Με προσπαθεια φερνεις θυμησες στο μυαλο σου, προσπαθεις να συνθεσεις εικονες απο γεγονοτα που εχουν περασει ανεπιστρεπτι. Χαμενος στις σκεψεις σου ψηλαφιζεις πραγματα, προσπαθεις να αφουγκραστεις την ιστορια που εχουν να σου πουν...Ιστορια που ειναι και δικη σου ιστορια. Τοσες υπεροχες αναμνησεις...

Βρισκεις τον εαυτο σου ξαπλωμενο στο κρεβατι του παιδικου σου δωματιου, στρωμενο με σεντονια που εφερες μαζι σου...Κλεινεις τα ματια σου και νιωθεις τον ανεμο να σου χαιδευει το προσωπο.

Αφηνεις τον εαυτο σου ελευθερο, να χαλαρωσει και αποκοιμιεσαι ευελπιστωντας οτι τα ονειρα θα σε ταξιδεψουν σε μια εποχη που περασει και δεν προκειται να ξαναερθει ποτε..."

Ποια δημοκρατια?

Το εχω απορια μεγαλη: εν τελει, με ποιον ακριβως τροπο ο λαος εχει την εξουσια στην συγχρονη δημοκρατια? Ειλικρινα δεν καταλαβαινω. Αν μπορει καποιος αναγνωστης να με διαφωτισει θα εκτιμησω δεοντως τις υπηρεσιες του.

Τελικα σε ποιο σημειο της ολης λειτουργιας της δημοκρατιας αποφασιζουμε εμεις? Μονο οταν ψηφιζουμε?

Και αν ειναι ετσι, για ποιο λογο ονομαζουμε αυτον τον τραγελαφο δημοκρατια?


Και αν η αμεση συμμετοχη των πολιτων στα κοινα ειναι πρακτικα αδυνατη λογω του αριθμου τους, τοτε για ποιον λογο δεν το αναγνωριζουμε αυτο σαν προβλημα και δεν επιδιωκουμε να βρουμε λυση?

Αλλα οπως λεει και ο λαος: τετοια ωρα, τετοια λογια...

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα




Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.


Από τη συλλογή Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Στην χωρα της φαιδρας πορτοκαλεας

Χτες που καθομουν και δεν ειχα τι να κανω (διαβαζω το "ο Μαιτρ και η Μαργαριτα" του Μπουλγκακοφ αλλα δεν ειχα ορεξη για διαβασματα χτες) αποφασισα να δω το "Ψυχη Βαθεια" του Παντελη Βουλγαρη. Κινηση καλη οπως εκ των υστερων αποδειχτηκε καθοτι υπηρξε μια πραγματικα πολυ καλη ταινια. Και αφοτου τελειωσε επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται οτι οι ανθρωποι παντα βρισκουν μια καλη δικαιολογια για να πιασουν τα οπλα και να σκοτωσουν. Ανεκαθεν...Αυτη η τραγικη μοιρα του ανθρωπου να σκοτωνει και να σκοτωνεται. Τεσπα.


Εμαθα, αν και λιγο αργα, οτι πεθανε η Ζακλιν ντε Ρομιγι. Οπως λεει και το αρθρο στην Καθημερινη περασε τον Αχεροντα σε ηλικια 97 ετων. Ηρθα σε επαφη μαζι της σχετικα προσφατα μεσω του βιβλιου της "Ποσο επικαιρη ειναι η αθηναικη δημοκρατια σημερα;
Συνομιλιες με τον Fabrice Amedeo" που ουσιαστικα αποτελει μια συνεντευξη της ντε Ρομιγι για την εννοια της δημοκρατιας στην αρχαιοτητα και τα προβληματα που καλουμαστε να λυσουμε σε θεματα δημοκρατιας σημερα. Ειναι καταπληκτικο το πως σε λιγες σελιδες αναλυονται θεματα εξαιρετικου ενδιαφεροντος σε μια γλωσσα προσιτη στον μη ειδικο. Ειμαι σιγουρος οτι θα αναζητησω και αλλα εργα της στο μελλον. Βρηκα και μια εκπομπη αφιερωμενη σε αυτην, στο καναλι της ΝΕΤ την οποια παραθετω στο τελος της αναρτησης. Ειναι καταπληκτικη.

Και τελος να πω και κατι για το θεμα που με εκανε να γραψω τον τιτλο της αναρτησης. Ακουσα χτες για κατι μεταναστες που εχουν εγκατασταθει στο κτιριο της Νομικης Αθηνων και κανεις δεν ξερει πως μπηκαν εκει, απο που ηρθαν και τι συνεβη τελικα. Ο πρυτανης ριχνει το μπαλακι στο υπουργειο παιδειας και τουμπαλιν και πραγματικα προσπαθω ματαια να καταλαβω απο χτες, μεσω των δελτιων ειδησεων τι ακριβως εχει συμβει.

Μα παμε καλα? Θα τρελαθουμε τελειως? Καποιοι, καπως, καποτε αποφασιζουν να παρουν αυτους τους κακομοιρους ανθρωπους και να τους στεγασουν στο πανεπιστημιο και κανεις δεν μπορει εστω να εξηγησει στον ελληνα πολιτη πως στο διαολο συνεβη αυτο? Μα ειναι δυνατον καθε μαλακισμενο της δεκαρας, αριστερος και δηθεν, να κανει το πανεπιστημιο τσιφλικι του και να μπαζει και να βγαζει οποιον θελει? Και απο την αλλη μερια μια κοινωνια που καλειται δημοκρατικη να μην εχει τον τροπο να παρει αυτους τους ανθρωπους απο εκει και να τους παρεχει προσωρινη στεγη μεχρι να γινει κατι με αυτους τους δυσμοιρους ανθρωπους που απλα ζητουν μια καλυτερη ζωη?

Και ειναι δυνατον να γινονται αυτοι οι ανθρωποι μπαλακι στο να δειχνει μια μεριδα φοιτητων το ποσο αριστεροι ειναι (γιατι και η εννοια αριστερος εχει χασει καθε σημασια. Μεχρι και το ΠΑΣΟΚ αυτοαποκαλειται σοσιαλιστικο) και απο την αλλη οι πρυτανεις να μην μπορουν να βγουν να πουν μια κουβεντα της προκοπης για το τι γινεται?


Αλλα τι να κανουν και οι πρυτανεις ετσι πουλημενοι καθως ειναι σε κομματικες παραταξεις? Πιονια τους ειναι και παντα θα ειναι ετσι μεχρι να αλλαξει η λογικη.

Μου κανει απιστευτη εντυπωση η απαθεια των πανεπιστημιακων για οποιοδηποτε θεμα προκυψει που ειναι περα απο τα συνηθισμενα. Δεν εχουν καμια βουληση για το οτιδηποτε. Κοιμουνται μακαριοι τον υπνο του δικαιου. Τι να πω. Σιχαμενοι οι μεν και οι δε...Αει στο διαολο πια!


Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ενα μικρο αφιερωμα στον μεγαλο John Carpenter




Εχω αρκετους αγαπημενους σκηνοθετες, καθενας στο ειδος του που πραγματικα με κανουν να λατρευω την εβδομη τεχνη!

Υπαρχει ωστοσο ενα ειδος ταινιων που βλεπω φανατικα, ακομα και τις χειροτερες απο αυτες: τις ταινιες φρικης/τρομου. Λατρευω το ειδος και ετσι θελω να ενημερωνομαι τακτικα για τις εξελιξεις τους ειδους. Ειναι ενα λιγο περιεργο ειδος ταινιων βασικα. Και πολυ παρεξηγημενο. Απο μια αποψη δικαιολογημενα. Συνηθως οι ταινιες τρομου ειναι χαμηλου προυπολογισμου (low budget) και ετσι με την πρωτη ματια υστερουν εναντι των blockbuster ταινιων με τα φοβερα εφε κλπ κλπ. Ωστοσο εχω την τακτικη να ανακαλυπτω αριστουργηματα μεταξυ ταινιων του καθε ειδους και αποφευγω να συγκρινω ταινιες που ανηκουν σε διαφορετικα ειδη. Ετσι εχω το κεφαλι μου ησυχο.

Γιατι τα λεω αυτα? Γιατι απο καιρο σκεφτομουν να κανω μια αναρτηση αφιερωμενη σε εναν απο τους αγαπημενους μου σκηνοθετες ever, εναν σκηνοθετη που ενω ξεκινησε ταπεινα και χωρις πολυ αναγνωριση καταφερε, κατα την γνωμη μου παντα, να φερει το ειδος του τρομου σε υψηλα επιπεδα τεχνης: τον John Carpenter.

Δεν θυμαμαι ποια ταινια ειδα πρωτη. Νομιζω οτι ηταν το "Prince of Darkness". Μετα ακολουθησαν το "In the Mouth of Madness" και το κορυφαιο για εμενα "The Thing". Ο σκηνοθετης του πρωτου "Halloween" (τα υπολοιπα της σειρας ευτυχως δεν ειναι σκηνοθετημενα απο τον ιδιον απο οσο γνωριζω) εχει σκηνοθετησει τουλαχιστον 5-6 ταινιες τις οποιες θεωρω κορυφαιες στο ειδος. Και αν και το "The Thing" πηρε τις χειροτερες κριτικες απο αυτους τους ηλιθιους που εχουν κανει επαγγελμα στην ζωη να κρινουν ταινιες, ωστοσο πλεον κατα κοινη ομολογια θεωρειται μια απο τις κορυφαιες ταινιες τρομου ολων των εποχων. Και μπορειτε, αν εχετε γερο στομαχι και δεν εχετε φαει κατι πιο πριν, να το νοικιασετε και να δειτε ποσο κορυφαια ταινια ειναι. Τα ειδικα εφε και το μακιγιαζ φτιαγμενα το 1982 παρακαλω "βαζουν κατω" πολλες ταινιες του σημερα με τα καλυτερα CGI εφε!

Εχω την εντυπωση οτι ο αγαπημενος Kurt Russell ειναι κατι σαν αρσενικη μουσα για τον Carpenter διοτι παιζει σε παρα πολλες ταινιες του, οπως ο Mifune στις ταινιες του Kurosawa. Και μπορω να πω οτι η συνεργασια τους, οπως αποτυπωνεται στα φιλμ ειναι πετυχημενη!

Ξερετε, εχω δει παρα πολλες ταινιες τρομου, splatter κλπ και τις βλεπω οχι επειδη ειναι καλες αλλα επειδη οπως ειπα και πριν θελω να εχω μια εποπτικη αντιληψη για το που παει το ειδος στις μερες μας. Και εχω απογοητευτει. Εχω βαρεθει αυτες τις ανουσιες ταινιες με το αιμα, τα χαζα σχολιαροπαιδα που πανε εκδρομη για να καπνισουν μαυρο και ξαφνικα πεφτουν στον δρομο του μανιακου δολοφονου που τους σκοτωνει ολους. Λιγο τεχνη στο φιλμ βρε παιδια! Ελεος! Αναρωτιεμαι ποσο καιρο τους παιρνει να γραψουν το σεναριο για τετοιες μπουρδες.

Για να γυρισω στον Carpenter, ενιωθα παντα, σε καθε ταινια του οτι σεβοταν και αγαπουσε αυτο που εκανε, οτι δεν ηθελε να κανει αρπαχτες. Οι ταινιες του ειχαν αρχη και τελος, ειχαν πλοκη, ειχαν ερμηνειες που σε τετοιου ειδους ταινιες ειναι πολυ δυσκολο (για προφανεις λογους) να αναδειχθουν. Δημιουργουσε μια απιστευτη ατμοσφαιρα, σκοτεινη, στην οποια ο θεατης βρισκοταν παντα σε ενταση για το τι θα συμβει στην επομενη στιγμη. Η ατμοσφαιρα καταφερνει να φτασει κοντα σε αυτο που μονο ο Lovecraft στα βιβλια μπορεσε να καταφερει: την ατμοσφαιρα γοτθικου τρομου, την αρρωστημενη αισθηση οτι κατι δεν παει καλα. Το παιχνιδι με την ανθρωπινη συμπεριφορα σε ακραιες καταστασεις, την τρελα, τον φοβο και την παρανοια δινεται αριστουργηματικα στα φιλμ του και συμβαλλουν στην απολαυση.

Ισως ειναι απο τους πιο υποτιμημενους σκηνοθετες αλλα πιστευω οτι ετσι θα πρεπει να συμβαινει: οι σκηνοθετες θα πρεπει να δημιουργουν αυτο που θελουν αυτοι και οχι οτι τους υποχρεωνουν να κανουν οι εταιριες παραγωγης για να βγαλουν φραγκα. Και το να κρατας τον χαρακτηρα και την αντιληψη για το τι ειναι τεχνη σε μια εποχη που υπαρχει μια υπερβολικη μαζικοποιηση των καλλιτεχνων νομιζω ειναι αυτο που ξεχωριζει τον καλλιτεχνη απο τους αλλους που απλα σκηνοθετουν για να πουλανε. Και ο Carpenter, τουλαχιστον στην καρδια μου ειναι ενας αυθεντικος, κλασσικος στο ειδος του σκηνοθετης.


Υ.Γ. Αφιερωνω το παρακατω βιντεο σε μια κοπελα που αγαπαω πολυ! Θα καταλαβει γιατι!

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

So simple to smile

Καταρχην αγαπητοι αναγνωστες ελπιζω να μην προσβαλω τα μουσικα σας γουστα αν βαλω λιγο το Poison του Alice Cooper που αφενος ειχα καιρο να ακουσω καιρο και χαρηκα πολυ οταν το ακουσα το πρωι στο αυτοκινητο και αφετερου μου εφτιαξε την διαθεση για την υπολοιπη μερα! Που το θυμηθηκαν αληθεια? Και δεν θυμαμαι ποιος σταθμος το εβαλε κιολας! Καταρα!

Οριστε λοιπον! Απολαυστε το (ελπιζω)...




Και λοιπον ηταν μια ομορφη μερα σημερα που αν και αυτα που κανω στο διδακτορικο δεν λενε να βγαλουν αποτελεσμα (αλλα θα τα πιεσω οσο μπορω τα ατιμα) μπορω να πω οτι δεν με επηρεασε αισθητα. Ειχα μια ευχαριστη διαθεση.

Κλασσικα στο πανεπιστημιο τα περισσοτερα πραγματα ηταν μουντα και αχρωμα (εδικα οι ανθρωποι) και για αυτο νιωθω σαν εξωγηινος οταν πηγαινω και ειμαι με στο χαμογελο στα χειλη.

Δεν υπαρχει περιπτωση να διανοηθειτε την μαυριλα που επικρατει στο ελληνικο πανεπιστημιο! Τι τους εχει πιασει ολους? Βαριουνται να χαμογελασουν? Μαλλον κοστιζει.

Θυμαμαι οτι καθε φορα που επρεπε να επιστρεψω απο διακοπες στο πανεπιστημιο απεφευγα να επικοινωνησω με πολλους στο πανεπιστημιο για να μην μου χαλασουν την ομορφη διαθεση μου (εκτος φυσικα απο τους φιλους μου).

Λοιπον σχετικα με αυτο ενα περιεργο πραγμα συμβαινει με εναν φιλο μου που ειναι και αυτος στο πανεπιστημιο, τον Α. Δεν υπαρχει περιπτωση να μην ιδωθουμε τυχαια σε καποιον διαδρομο του πανεπιστημιου, να μην κοιταξουμε ο ενας τον αλλον χωρις να πουμε τιποτα και κατοπιν να σκασουμε στα γελια. Ετσι χωρις λογο. Η καμια φορα πεταμε ο ενας στον αλλον καποια πικροχολη αστεια ατακα και πεθαινουμε στα γελια! Ειναι φοβερο το πως γινεται αυτο. Δεν μου εχει ξανασυμβει με κανεναν φιλο μου αυτο! Τετοιος αυθορμητισμος και τοση πηγαια χαρα και γελιο.

Μας κοιτανε καμια φορα με λοξη ματια οταν ξαφνικα στον μουντο ησυχο διαδρομο της σχολης ξαφνικα, σαν πυρηνικη εκρηξη, εκρυγνυνται τα γελια μας και σπανε την ησυχια.

Μετα απο αυτο 99% η μερα θα κυλησει υπεροχα! Πως μπορει να γινει αλλιως μετα απο πολλες εκρηξεις αβιαστου γελιου?

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Να σχεδιαζεις το μελλον σου και αλλα παραμυθια

Λοιπον ειλικρινα δεν καταλαβαινω τι σημαινει "να φροντιζεις για το μελλον σου¨. Δεν μπορω να καταλαβω την χρησιμοτητα που εχει αυτη η συμβουλη. Και αν ο λογος που οι διαφορες "μαντισσες" και χαρτοριχτρες θησαυριζουν απο αρχαιοτατων χρονων ειναι πλεον γνωστος και αναγεται στην εμφυτη αναγκη του ανθρωπου να βαζει τα παντα σε ενα χρυσο ομορφο κουτακι και να τα εχει εκει τακτοποιημενα, ωστοσο, δεν μπορω να βρω μια χρησιμοτητα της συμβουλης στην δικη μου ζωη (και κατα προεκταση στην ζωη ανθρωπων με τους οποιος μοιραζομαι την ζωη μου).

Δεν την εχουμε βαρεθει πια αυτη την συμβουλη? Ποσο καιρο θα μας παρει να κατανοησουμε τα διδαγματα της ιστοριας: οσο και καλα να προετοιμαζεσαι για το μελλον αυτο θα βρει τον τροπο να σε εκπληξει. Και φυσικα και εσεις θα τα εχετε μαλλον σκεφτει αυτα και πιθανοτατα θα σταματησετε καπου εδω να διαβαζετε διοτι αυτα που ετοιμαζομαι να πω ειναι βαρετα, χιλιοειπωμενα και τετριμμενα. Ματαια προσπαθω να σκεφτω η να γραψω κατι νεο η πρωτοτυπο για το θεμα.

Ωστοσο σε καθε στιγμη της ζωης μου με απασχολει. Γιατι πρεπει να φτιαχνουμε το μελλον μας, γιατι θα πρεπει να εξασφαλιζομαστε? Δεν το παω πουθενα, δεν εχω βρει καποια απαντηση η καποιο βαθυστοχαστο φιλοσοφικο στιχακι.


Εχω βαρεθει να ασχολουμαι με αυτο το θεμα και να γραφω στο μπλογκ μου περιστασιακα για αυτο το θεμα. Πραγματικα δεν ξερω αν εχει νοημα να πει κανεις κατι για αυτο. Αυτοι που θελουν να προεξοφλουν το μελλον και να κανουν ονειρα για καποιους μυθικους κοσμους μεχρι που η πραγματικοτητα θα τους τσακισει η που θα καταφερουν να πραγματοποιησουν τα ονειρα τους. Τι μενει να ειπωθει περα απο αυτα τα δυο εναλλακτικα?


Τι αλλο μενει να ειπωθει περα απο αυτο το "μαυρο η ασπρο"?