Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Για τις σχεδον 100 αναρτησεις μου και το blogging

Αυτη την στιγμη που γραφω ειμαι πολυ χαρουμενος γιατι σε δυο blog βρηκα δυο πραγματακια που μου εφτιαξαν την διαθεση! Το πρωτο ειναι το blog της Μικρης Μεγαλης (http://rozsunnefo.blogspot.com/) στο οποιο βρηκα αυτον τον υπεροχο πινακα τον οποιο για καποιο λογο που δεν μπορω να προσδιορισω ερωτευτηκα!




Το δευτερο που με ενθουσιασε ειναι μια δημοσιευση της Βικυς Δερμανη (http://lyhnoskeomenos.blogspot.com/) στην οποια η Μερκουρη διαβαζει με την ξεχωριστη, υπεροχη φωνη της, την Σονατα του Ριτσου. Δεν το ειχα υποψιν μου και επειδη αγαπαω πολυ και τους δυο ηταν για εμενα μια τεραστια εκπληξη!

Ευχαριστω και τους δυο bloggers για τα ομορφα συναισθηματα!


Κοντα στις 100 αναρτησεις λοιπον (93 για την ακριβεια). Και πως κατεληξα να ασχολουμαι με το blogging? Δεν θυμαμαι τους λογους αλλα θυμαμαι οτι πιστευα οτι θα ηταν ενα καπριτσιο της στιγμης, ενας ενθουσιασμος που θα μου περνουσε οπως συνηθως συμβαινει. Και ομως ειμαι ακομα εδω...Και πραγματικα ειναι ισως απο τα λιγα πραγματα που εχουν σημασια για εμενα, να γραφω τις σκεψεις μου αλλα πιο πολυ να διαβαζω τις σκεψεις των αλλων, να επικοινωνω χωρις να τους γνωριζω, να ερχομαι κοντα σε αλλους χωρις να ειμαι φιλος τους με την συμβατικη εννοια.

Αλλα μερικες φορες οι σκεψεις των ανθρωπουν τραβουν την ιδια ροτα και θαρρω πως οταν συμβαινει κατι τετοιο ειναι μια στιγμη ξεχωριστη, και σε διαφορα ιστολογια εχω αισθανθει συχνα κατι τετοιο.

Εκφραση και δημιουργια! Και σε αρκετα blog που η τυχη το εφερε να τα ανακαλυψω εχω αισθανθει τοση εκτιμηση για ανθρωπους που δεν γνωριζω, για τον κοπο που κανουν να γραφουν πραγματα που ισως νιωθουν οτι ενδιαφερουν μονο αυτους, καποιο αποσπασμα, ενα κομματι μουσικης, ποιηση, ζωγραφικη, ιστορια...Ολα τα πραγματα τα οποια μπορει να ενδιαφερουν τον ανθρωπο υπαρχουν για να κανουν την διαφορα!

Και ετσι δεν θα ηθελα να μιλησω για το δικο μου blog αλλα για τα ομορφα blogs που βρηκα εκει εξω και τους ομορφους ανθρωπους που κατα καιρους σχολιαζουν τις αναρτησεις μου και εγω τις δικες τους. Δεν ειναι οτι απλα χαραμιζω τα λογια μου σχολιαζοντας η γραφοντας...Εχουν σημασια αυτα που γραφω και αυτα που μου γραφουν, αυτα που διαβαζω. Και ετσι δεν τα περναω αψηφιστα, μια ασχολια της στιγμης, κατι που κανω στον ελευθερο μου χρονο.

Σε ολους εσας λοιπον που γνωρισα απο εδω, που ειχα την τυχη να μοιραστω μαζι σας τις σκεψεις μου και τα πραγματα που με ενδιαφερουν εχω να σας πω ενα μεγαλο ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου. Χωρις καμια υποκρισια, χωρις να θελω να ακουγεται αυτο που γραφω γλυκερο, πιο δραματικο απο οτι πρεπει. Ελπιζω να ειμαστε εδω για να τα λεμε! Με πολυ αγαπη σας αφιερωνω αυτο (σκεφτηκα πολυ ωρα για να καταληξω στο τραγουδι! :))

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Για τα ερωτικα (κυριως) μυθιστορηματα

Τα τελευταια χρονια συνειδητοποιησα οτι σιχαινομαι τα μυθιστορηματα και ειδικα αυτα που αναφερονται σε καθημερινες ιστοριες ανθρωπων, ερωτικες ιστοριες με παθη, εγκληματα κοκ. Φτανει μια επισκεψη σε ενα βιβλιοπωλειο για να δει κανεις τον απιστευτο αριθμο μυθιστορηματων να κοσμουν τα ραφια και το ερωτηματα ειναι για ποιο λογο γραφουν οι ανθρωποι τοσο πολυ σε αυτο το στυλ?

Οταν ημουν μικροτερος μου αρεσαν πολυ τα μυθιστορηματα, εψαχνα να βρω τον εαυτο μου μεσα σε αυτα, ταυτιζομουν μερικες φορες με τους ηρωες. Ηταν η περιοδος της ζωης μου που μαλλον δεν ειχα κατανοησει καλα την ζωη. Οταν τα μεγαλα ερωτηματα, που ερχονται στο μυαλο καθε ανθρωπου οταν ενηλικιωνεται, αρχισαν να με απασχολουν σταματησε και το ενδιαφερον μου σε αυτου του ειδους τα βιβλια. Βαριεμαι απιστευτα τις ιστοριες ανθρωπων, οποιαδηποτε και αν ειναι η πλοκη. Δεν ξερω πως να το εξηγησω αλλα πιστευω οτι αν διαβασεις δυο τρια τετοιου ειδους βιβλια πλεον προβλεπεις και την πλοκη των υπολοιπων.

Ειδικα οσον αφορα τον ερωτα: αναρωτιεμαι γιατι χαλανε οι συγγραφεις χρονο και μελανι να γραφουν ερωτικα μυθιστορηματα. Τι χασιμο χρονου και χρηματων! Δεν ξερω αν απευθυνονται σε κουρελιασμενα ανθρωπινα οντα, που δεν εχουν νιωσει την αγαπη ποτε τους και θελουν να τα νιωσουν μεσα απο τους ηρωες του βιβλιου, αν θελουν να ταυτιστουν.

Δεν ειναι τυχαιο επισης οτι ολοι οι επιδοξοι νεοι συγγραφεις ξεκινανε την καριερα τους με μυθιστορηματικου τυπου βιβλια. Ισως επειδη ειναι το πιο ευκολο και ατεχνο ειδος, ενα ειδος που δεν θελει λυρισμο, βαθεια νοηματα η οτιδηποτε αλλο παρα μια καλοειπωμενη ιστορια, λιγο συναισθημα, λιγο ανατροπες, λιγο πονος κοκ και εδεσε το γλυκο!

Μην με παρεξηγησετε. Ο καθενας γραφει οτι θελει. Την αποψη μου λεω. Αλλα δεν μπορω να μην προβληματιστω απο τον απιστευτο αριθμο μυθιστορηματων που βγαινουν σχεδον καθε μηνα. Ηθελα να ηξερα, ποιος τους χρηματοδοτει την εκδοση? Και επισης γιατι πολυ πολυ λιγοι γραφουν με τοση προζα, στομφο και στυλ αντιγραμμενο απο στυλ αλλων συγγραφεων? Ειμαστε τοσο επηρεασμενοι απο τους κλασσικους συγγραφεις που δεν μπορουμε να ξεφυγουμε απο την τεχνοτροπια και το υφος τους? Υπαρχουν τοσα ειδη λογοτεχνικα στα οποια η ελλαδα δεν εχει κανει καν τα πρωτα της βηματα. Γιατι οι επιδοξοι συγγραφεις δεν δοκιμαζουν τις δυνατοτητες τους σε αυτα? Πως ξερουν οτι δεν θα ειναι καλυτεροι σε αυτα αν δεν τα δοκιμασουν, αν δεν κατσουν να γραψουν? Φταιει ο ποθος της επιτυχιας? Οτι για να γινεις μια μεγαλη εκδοτικη επιτυχια πρεπει το βιβλιο να πουλαει? So be it! Αν ειναι ετσι τουλαχιστον μπορουν να ειναι ειλικρινεις με τον εαυτο τους οτι κανουν τεχνη για βιοπορισμο και οχι τεχνη για την τεχνη. Αν αυτο που κανουν μπορει να θεωρηθει τεχνη.

Εχω βαρεθει να βλεπω επιδοξους συγγραφεις. Ειναι της μοδας μαλλον. Νομιζουν οτι γραφουν και γραφουν κατι συγκλονιστικο. Αν εχεις διαβασει δυο τρια πραγματα στην ζωη σου εχεις και μια ταπεινοτητα και μια προοπτικη διοτι αντιλαμβανεσαι ποσο μακρυα εχουν φτασει την λογοτεχνια καποιοι. Τι να πω...Ελπιζω επιτελους να καταφερουν καποιοι στην ελληνικη σκηνη να πειραματιστουν με πολλα ειδη λογοτεχνιας, να εξελιξουν ενα ειδος η να προσθεσουν προσωπικα τους στοιχεια που θα το αλλαξει λιγο. Δεν εχουμε ελλειψη ταλεντων στην ελλαδα. Απλα συνηθως εχουμε ενα υποδειγμα στο μυαλο μας για το τι να κανουμε και το ακολουθουμε ολοι. Ας ελπισουμε οτι καποιοι θα αγνοησουν την μοδα και θα χαραξουν τον δικο τους δρομο στην συγγραφη οπως πρεπει σε καθε καλλιτεχνη που σεβεται τον εαυτο του: αυτονομος και μοναχος.

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Role playing η until the swords part!





Απο τοτε που ο Ed Greenwood αρχισε να ανοιγει σιγα σιγα την κουρτινα και να αποκαλυπτει για πρωτη φορα, περιπου στην δεκαετια του 60, ενα κοσμο διαφορετικο απο τον δικο μας, εναν κοσμο με δρακους, μαγους, καλους ιπποτες, απληστους κλεφτες κλπ κλπ τα pen and paper RPGs (Role Playing Games) διενυσαν πολυ δρομο, εξελιχθηκαν, απεκτησαν εξαιρετικη ποιοτητα και βαθος. Ισως απο τους πιο γνωστους κοσμους στον γνωστο συστημα κανονων του Dungeons and Dragons, τα Forgotten Realms καi η κυρια ηπειρος η Faerun, ανθισε σταδιακα, χαρη στο μερακι πολλων συγγραφεων μετα τον Greenwood η οποιοι βασισαν τις ιστοριες τους στον κοσμο αυτο. Πλεον θεωρειται ενας κοσμος απιστευτης λεπτομερειας, με χιλιαδες πολεις, χαρακτηρες, ιστοριες να ειπωθουν κλπ. Ο κοσμος απεκτησε δικια του ζωη και φιλοξενησε γενιες role players που περναγαν ατελειωτες ωρες στα τραπεζια ακουγοντας τις ιστοριες απο τα χειλη του Dungeon Master (DM).

Αλλα δεν ειναι το θεμα μου αυτο. Θα ηθελα να μιλησω, τιμης ενεκεν, για ενα παιχνιδι υπολογιστη (Computer RPG) που βγηκε αρκετα χρονια πριν αλλα πλεον θεωρειται ενα απο τα καλυτερα cRPGs ολων των εποχων: το Baldur's Gate και την συνεχεια του, το Baldur's Gate 2. Αν και εχω εγκαταλειψει εδω και καιρο το πολυ ενεργο gaming εχω μια επαφη με τα cRPGs που βγαινουν τα τελευταια χρονια. Με πολυ εμπορικα massive multiplayer RPGs οπως το World of Warcraft φαινεται οτι το ειδος εχει ακολουθησει μια τελειως διαφορετικη πορεια.

Ομως ο πραγματικος φονεας των γιγαντων, το Baldur's Gate, πραγματικα τσακιζει τα παντα στο διαβα του, παιρνει κεφαλια, με το σαρδονιο χαμογελο του Sarevok πατα πανω σε χαζοχαρουμενα RPGs του κωλου, και καθεται στον θρονο του βασιλια των computer Role Playing games. Χωρις καν να ιδρωσει. Τα ιαπωνικα manga και anime RPGs ωχριουν μπροστα του με την παιδικοτητα τους, ακομα και το θρυλικο Final Fantasy 7 χανει κατι απο την λαμψη του οταν βρισκεται διπλα διπλα με τον αρχοντα των RPGs.

Βασισμενο στον μαγικο κοσμο του Faerun που ανεφερα πιο πανω, το παιχνιδι εχει απιστευτο βαθος και πολυπλοκοτητα. Μην σας ξεγελα: δεν ειναι για παιδακια που διασκεδαζουν με Diablo 1 και 2 ουτε για ερασιτεχνες gamers. Ειναι για παιχτες που ειναι απαιτητικοι, που δεν ζητανε τιποτα λιγοτερο απο την τελειοτητα. Χιλιαδες γραμμες διαλογων υπαρχουν στο παιχνιδι, απιστευτη πλοκη, πολλες αποφασεις να παρει ο παιχτης, απιστευτη μουσικη να συνοδευει το παιχνιδι. Ειναι εμφανες, οταν τελειωσει το παιχνιδι καποιος, το με ποσο μερακι εφτιαξαν το παιχνιδι αυτο. Απιστευτη αγαπη και μερακι. Για αυτο αντεχει και στην δοκιμασια του χρονου, οπως δειχνουν ενας μεγαλος αριθμος site και κριτικων.

Για εναν role player που θελει να σεβεται τον εαυτο του η σειρα παιχνιδιων Baldur's Gate ειναι must. Δεν υπαρχουν λογια αρκετα για να περιγραψει καποιος τον βασιλια των cRPGs. Οποτε το σταματαω εδω. Αν εισαστε Role Players η σας αρεσουν τα παιχνιδια γενικα παιξτε το! Θα με θυμηθειτε!

Κλεινω το ποστ αυτο με την μουσικη του Baldur's Gate 2 Throne of Bhaal να παιανιζει, πριν μια απο τις τελικες μαχες. Ανατριχιαζω καθε φορα που την ακουω.

Farewell then! Till the swords part!

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Ανοιξη, καλοκαιρι, φθινοπωρο, χειμωνας...και παλι ανοιξη

Θα εχετε παρατηρησει οσοι τυχαινει να με διαβαζετε απο παλια οτι ενω λατρευω τις ταινιες γενικα αποφευγω να κανω παρουσιασεις διοτι πιστευω οτι το τι εννοει ο καθενας τεχνη ειναι κατι πολυ προσωπικο. Δεν υπαρχει ορισμος για το τι ειναι τεχνη και μαλλον δεν χρειαζεται να υπαρξει ποτε τετοιος ορισμος. Για εμενα ειναι ελευθερια και πολλα αλλα, και η ιδια η εννοια της ελευθεριας αποκλειει το ενδεχομενο να μπει η τεχνη σε καλουπια.

Παρολα αυτα ειδα πριν καμποσους μηνες μια κορεατικη ταινια που πραγματικα κρινω σκοπιμο να την αναφερω. Και αυτο διοτι, υστερα απο τοσο καιρο, οταν ξαναειδα το trailer μου εφερε τοσο υπεροχα συναισθηματα, τοσο βαθεια και ομορφα που μου εδωσαν την ορεξη να γραψω για αυτην! Ο τιτλος της στα αγγλικα ειναι "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring ". Δεν θα μπω σε λεπτομερειες για τον σκηνοθετη κοκ διοτι αυτα μπορει να τα βρει καποιος ευκολα στο ιντερνετ. Θα σταθω στις εντυπωσεις μου απο αυτην.

Αν ο κινηματογραφος ειναι τεχνη, τοτε νομιζω (αν και υποκειμενικο βεβαια) οτι αυτη η ταινια αποτελει ενα πραγματικο αριστουργημα. Το θεμα της ταινιας ειναι η ζωη σε εναν βουδιστικο ναο στο μεσο μια λιμνης που πλαισιωνεται απο ενα δασος απιστευτης ομορφιας. Η ζωη περνα και οι εποχες διαδεχονται η μια την αλλη, ο μικρος ηρωας μας και ο δασκαλος του, που ζουν μαζι στον ναο, μεγαλωνει σιγα σιγα. Το φιλμ μιλαει για την πορεια της ζωης, για τον κυκλο των εποχων και τον κυκλο της ζωης. Γεννηση, παιδικη ηλικια, ενηλικιωση, ωριμοτητα, γηρας, θανατος. Ολα αυτα διαδεχονται το ενα το αλλο, καθως το μικρο παιδακι μπαινει στην ζωη, πονα, ερωτευεται, παθιαζεται, εγκληματει, υποφερει, μετανιωνει, λυτρωνεται, γινεται πιο σοφος κοκ. Ολες οι φασεις του ανθρωπου περναν μπροστα απο την καμερα χωρις πολλα λογια, πλαισιωνονται με διακριτικη μουσικη μου προκαλει τον στοχασμο, προβληματιζει..

Οι διαλογοι ειναι λιγοστοι, δεν χρειαζονται και πολλοι ετσι και αλλιως. Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει. Ολα τα αλλα ειναι περιττα. Τα λογια λιγο ωφελουν, η ζωη προχωρα και εμεις μαζι της. Μεσα σε ενα εξαισιο μειγμα χρωματων της φυσης στην παροδο των εποχων ξεδιπλωνεται η μαγεια της φωτογραφιας, η φυση φορα, σε καθε εποχη τα καλα της. Τα σκηνικα ειναι μυθικης ομορφιας, και ο ανθρωπος ειναι σε αμεση επαφη μαζι της, μακρια απο τον πολιτισμο, μονος του κοντα στην ουσια της υπαρξης. Κανενας ιδεαλισμος δεν υπαρχει στο φιλμ, η ζωη εμφανιζεται οπως ειναι, αλλοτε με το προσωπο του πονου και της απογνωσης, αλλοτε της χαρας και της ευτυχιας αλλα παντοτε οπως πραγματικα ειναι. Για εμενα το φιλμ αποτελει εναν υμνο στην ομορφια της ζωης, με ολα αυτα που περιεχει, σημαινει αποδοχη της ζωης οπως ακριβως ειναι, καθολικα, ολοκληρα, με πληρη επιγνωση των καλων και ασχημων στιγμων.

Νομιζω οτι ειναι απο τα λιγα φιλμ που πραγματικα ενω αποδεχεται την ματαιοτητα της ζωης, ως ενος αεναου κυκλου, χωρις αρχη και τελος, χωρις ιδιαιτερο νοημα, ταυτοχρονα υμνει και την ζωη ως κατι απολυτα ομορφου, κατι χωρις συγκριση, κατι απαραμιλλου. Με αυτον τον τροπο καταφερνει να παντρευει τα ασυμβατα: μηδενισμο και πληρη καταφαση για την ζωη, για την χαρα του να ζεις και να περνας απο ολα τα σταδια, καλα και ασχημα, ευχαριστα και δυσαρεστα. Αποτελει ενα ταξιδι προς τα μεσα, προς τον εαυτο μας, δεν δινει απαντησεις αλλα προβληματιζει...

Θα θελα να μιλαω απειρα για τα συναισθηματα και τις σκεψεις που μου προκαλεσε αλλα καπου πρεπει να σταματησω. Παραθετω δυο βιντεακια απο την ταινια για να παρετε μια γευση. Θα χαρω να ακουσω γνωμες αν και οταν την δειτε! Και πιο πολυ ελπιζω να αισθανθειτε τοσο υπεροχα οπως εγω οταν την ειδα.

Να περνατε καλα...