Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Ο βασιλιας πεθανε! Ζητω ο βασιλιας!

Και ενω ετοιμαζα τα μπαγκαζια μου για το νησι μαθαινω οτι ερχεται ο γιος του πρωην βασιλια Κωσταντινου (για τους φανατικους γνωστος και ως ο Κοκος) να παντρευτει στις 25 Αυγουστου! Ηθελα να καθυστερησω να κατεβω για να την βγαλω καθαρη αλλα δεν ειχα πολλα περιθωρια αντιδρασης οταν το εμαθα. Ολοι χαιροντουσαν για την διαφημιση του νησιου, για το οτι θα τους δειξουν τα CNN και Fox News κλπ...Πραγματικα δεν βγηκα ουτε μια φορα για καφε με ντοπιους και να μην ακουσω καποιον μυθο-μπαρουφα για τον γαμο...Επιτελους παντρευτηκαν και ησυχασαμε! (1. περιεργως δεν ειδα τιποτα γριες να του φιλουν τα χερια 2. Δεν ειδα εκπροσωπους του ΛΑΟΣ να περιμενουν την επανοδο του μοναρχη).

Οπως ειχα πει και σε καποια προηγουμενη αναρτηση μου και μια βδομαδα στις Σπετσες μου φτανει για να γεμισω τις μπαταριες και να αγγιξω την ευδαιμονια. Και ουτε φετος επεσα εξω. Ειμαι λιγες μερες εδω και πραγματικα εχω αφησει πισω μου οτιδηποτε περιττο. Φερνω μαζι μου τα απαραιτητα: νου και καρδια.

Στα γενεθλια μου ειπα φετος να κανω κατι διαφορετικο: αντι να σκασω ενα σωρο λεφτα στους κλεφτες των bar του νησιου ειπα να βγαλω τους αγαπημενους μου φιλους σε ενα μαγαζι με θεα το υπεροχ γαλαζιο, σε μπαλκονι του πρωτο οροφου με θεα κατευθειαν την Υδρα και την θαλασσα και να τους κερασω καλο λευκο κρασι και συνοδεια ποικιλιας. Η ιδεα μου αποδειχτηκε τελεια καθοτι δεν μεθυσαμε απο τις μπομπες που θα μας σερβιραν και επισης ηταν και πολυ καλυτερη η ατμοσφαιρα. Το καλο κρασι εκανε την δουλεια του και μετα απο λιγα ποτηρια τα γελια εδινα και επαιρναν. Το βραδυ ξαπλωσα να κοιμηθω και πραγματικα ενιωθα απολυτα χαρουμενος που μπορουμε απο αυτες τις απλες και καθημερινες στιγμες αποσταζουμε τετοια χαρα.

Κατα τα αλλα τα πραγματα στο νησι ειναι υπεροχα, η θαλασσα τελεια, και νιωθω οτι υπαρχει μια ομορφη στασιμοτητα και ισορροπια στην ζωη μου. Παντα μου το εμπνεει αυτο το νησι...Ειναι κατι υπεροχο.

Νομιζω οτι η αταραξια ειναι πηγη ευτυχιας, να μην υπαρχει καμια αντιθεση και συγκρουση στην ζωη και τα ομορφα πραγματα που για αλλους φαινονται πληκτικα για εμενα ειναι η ουσια του πραγματος. Θα μπορουσα να κανω καθε μερα το ιδιο πραγμα και να μην βαρεθω ευκολα!

Εικονες, μυρωδιες, γελαστες φατσες,απειρα γελικα, φωναχτα, ξερετε, χωρις ντροπη για το αν θα ακουστουν πιο δυνατα απο οσο πρεπει...Οπως οταν ημασταν παιδια και δεν μας ενοιαζε τιποτα. Εκλεισα τα 26 και μπηκα στα 27. Δεν ξερω ποτε περασε αυτος ο καιρος αλλα ακομα νιωθω το παιδι που ημουν στα 18-19 :) Υπεροχο πραγμα.

Ολα αλλαζουν, υπαρχει μια συνεχης ροη στα πραγματα και αυτο που εχεις να κανεις ειναι να πηγαινεις και εσυ με αυτη την ροη....Οπως στην θαλασσα.


Υ.Γ. Φετος μετα απο πολλα χρονια πηγα βαεια στην θαλασσα και βυθιστηκα μεσα της. Εκατσα εκει για οσο αντεχε η αναπνοη μου. Δεν ακουγοταν τιποτα....Απολυτως τιποτα....Πληρης ησυχια. Υπεροχο συναισθημα. Αν ειστε ακομα για διακοπες κανε το. Δεν θα χασετε! :)

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Η διαχρονικοτητα του τιποτα...

Καπως εγινε και πηρε το αυτι μου μια εκπομπη στο ραδιοφωνο αφιερωμενο στον Τσιτσανη. Ο δημοσιογραφος που εκανε την εκπομπη ειχε εναν καλεσμενο στον αερα και μαζι εκθειαζαν το εργο του καλλιτεχνη επι ωρα. Εφτασαν σε σημειο να πουνε οτι το εργο του δεν εχει αναγνωριστει αρκετα. Δεν γνωριζω τι εχει αναγνωριστει απο το εργο του η αν το εργο του εχει καποια διαχρονικη αξια γιατι δεν ακουω Τσιτσανη. Ο κοσμος λεει οτι ειναι διαχρονικος και μεγαλος καλλιτεχνης. Προσωπικα δεν εχω γνωμη.
Αυτο που με αφηνει παντα αφωνο ειναι αυτη η διαχρονικοτητα που δινουν οι περισσοτεροι σε κατι που απλα ειναι παλαιο. Κατα καποιο τροπο ο χρονος αμβλυνει τις γωνιες, την διαφορετικοτητα, και ολες οι καλλιτεχνικες δημιουργιες μετα απο καιρο περνουν τον τιτλο του "κλασσικου". Και οι μεταγενεστεροι πασει θυσια περνανε τις δικες τους αποψεις περι κλασσικου στις επομενες γενιες. Και ετσι εχουμε μια ακρως γελοια κατασταση νεα παιδια να θεωρουν εργα κλασσικα μονο και μονο επειδη η κοινωνια θεωρει οτι ειναι κλασσικα και οχι επειδη τα ιδια βλεπουν κατι αθανατο σε μια καλλιτεχνικη δημιουργια, κατι που ειναι περα απο τα νυχια του χρονου. Ολη αυτη η κατασταση με εκνευριζει απιστευτα. Νιωθω οτι ζουμε σε μια μιζερια καλλιτεχνικη απλα και μονο επειδη θεωρουμε οτι τα εργα του παρελθοντος ειναι αξεπεραστα: για ποιο λογο να ασχοληθουμε εμεις να βγαλουμε κατι καλυτερο? Το καλυτερο εχει ηδη επιτευχθει.
Τι ειναι κλασσικο? Τι δεν ειναι κλασσικο? Ποιος θα μου το πει? Ποιος θα το κρινει και με βαση τι? Τις γνωσεις του? Ποτε η καλλιτεχνικη δημιουργια εφτασε το επιπεδο του βουρκο στο οποιο κατοικουν αυτοι που αυτοαποκαλουνται κριτικοι τεχνης? Ποτε η τεχνη ακουει την κριτικη του οποιουδηποτε?
Αντιλαμβανομαι ως χρεος καθε γενιας να γρεμιζει τα ειδωλα που εφτιαξε η προηγουμενη γενια και οχι να τα συνεχιζει. Μονος ως θανατο, καταστροφη και ενα δημιουργια μπορω να αντληφθω καθε νεα γενια: ο ρολος του καταστροφεα της αρμοζει. Νεα δημιουργια αντικαθιστα την παλια σε εναν ατερμονο κυκλο.

Ισως τελικα διαχρονικο ειναι αυτο που δεν φοβομαστε οτι δεν θα αντεξει στον χρονο...

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

So tired...

...μετα απο σχεδον 15 μερες απο τοτε που ολοι οι γνωστοι μου και οι φιλοι μου εφυγαν και εμεινα μονος να προσπαθω να τελειωσω αυτα που πρεπει να παρουσιασω στο συνεδρειο το Σεπτεμβριο. Εχω χασει πια το μετρημα, δεν ξερω καν τι ωρα ειναι και νομιζω οτι αρχιζω να χανω και την επαφη μου γενικα με τον κοσμο γενικοτερα. Εχω να παω για καφε μισο μηνα σχεδον, απο μπανια στην θαλασσα δεν εχω κανει κανενα, την βγαζω μονος στην σχολη παρακολουθωντας την οθονη να τρεχει την προσομοιωση η οποια κρατα ωρες...Καμια φορα παιρνω και κανα βιβλιο μαζι να διαβασω να περασει η ωρα. Δυστυχως το χρονικα περιθωρια στενεψαν πολυ και δεν ειχα πολλες επιλογες παρα να λιωσω στην δουλεια για να καταφερω να εχω αποτελεσματα μεχρι το Σεπτεμβριο.
Και στο τελος προεκυψαν κατι προβληματα στην ερευνα που αδυνατω να λυσω και δεν μπορω να καταλαβω και την αιτια τους. Αλλα μου εχει κολλησει στο μυαλο, πρεπει να βρω τι στο καλο συμβαινει. Δεν μπορω να το αφησω ετσι, μου την σπαει οταν αφηνω κατι μισοτελειωμενο, η εστω δεν εχω βρει την λυση του προβληματος.

Πρεπει να ξερω με τον εναν η με τον αλλον τροπο.

Τον τελευταιο καιρο ανακαλυψα οτι εχω απιστευτες αντοχες οταν εστιαζω σε ενα προβλημα...Μπορω να ασχολουμαι μαζι του ολη μερα....Το μυαλο μου συνεχιζει να ψαχνεις λυσεις, να συγκρινει να αναλυει...Σαν μονομανια ενα πραγμα. Τοσο που μερικες φορες τρομαζω.

Μου λενε να τα παρατησω και να παω διακοπες, οτι εχω κουραστει και θελω ξεκουραση και οτι εχω εξαντληθει. Ναι εχουν δικιο. Εχω εξαντληθει. Τον τελευταιο καιρο καταναλωνω απιστευτο αριθμο θερμιδων και μαλλον το μυαλο μου καταναλωνει σακχαρα σαν τρελο...
Δεν με νοιαζει που χανω τις διακοπες μου. Χεστηκα. Ας τρεξουν να τις απολαυσουν αυτοι που καθε χρονο το κανουν αυτο σαν εθιμο και σαν ρουτινα. Για εμενα διακοπες ειναι και μια μερα ησυχιας και απολαυσης διπλα στην θαλασσα. Οποτε δεν μετανοιωνω ακομα και αν καθομουν ολο το καλοκαιρι εδω να δουλευα.

Δεν βλεπω την επιστημη σαν ρουτινα, δεν χτυπαω καρτα, δεν εχω καποιον απο το κεφαλι μου ευτυχως να μου λεει ποτε να παω και ποτε να φυγω. Αυτο που με εκπλησσει ειναι οτι οι περισσοτεροι ακομα δεν μπορουν να καταλαβουν οτι μπορει να βλεπεις την δουλεια σου σαν χομπυ και να μην σε κουραζει. Και ναι, για εμενα η επιστημη ειναι χομπυ. Δεν το κανω απλα για να βρω μια δουλεια. Το κανω επειδη με γεμιζει εσωτερικα με εναν τροπο που τιποτα δεν θα με γεμιζε ποτε (εκτος φυσικα του ερωτα :))

Αυτα...Δεν ηθελα κατι να πω απλα ηθελα να γραψω να μου περασει λιγο η ωρα...Και να σκεφτω το προβλημα με καθαρο νου.

Σας φιλω και ελπιζω να περνατε καλα!

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Η απιστευτη πολυπλοκοτητα της φυσης




Οταν ο Αυστριακος φυσικος Erwin Schrödinger διατυπωση την περιφημη κυματικη του εξισωση μεγαλος ενθουσιασμος επικρατησε στις ταξεις των φυσικων και των χημικων. Ο ενθουσιασμος ηταν τοσο μεγαλος που επικρατησε η αποψη οτι πλεον ολα τα ζητηματα της χημειας ειχαν λυθει: για οποιοδηποτε χημικο προβλημα απαιτουνταν μονο η λυση της εν λογω εξισωσης. Συντομα βεβαια εγινε αντιληπτο οτι στις εφαρμογες της κβαντικης φυσικης στα προβληματα της χημειας η επιλυση της εξισωσης ηταν αδυνατο να λυθει αναλυτικα. Το προβλημα των πολλων σωματων (many-body problem) ηταν γνωριμο στα πλαισια της κλασσικης φυσικης. Συνισταται στην εξελιξη ως προς τον χρονο ενος συστηματος σωματων που βρισκονται σε αλληλεπιδραση μεταξυ τους (παραδειγματος μεσω βαρυτικων δυναμεων). Για τετοια συστηματα η ακριβης περιγραφη της εξελιξης του συστηματος στον χρονο ειναι αδυνατο να δωθει με ακριβεια: μονο προσεγγιστικες λυσεις ειναι δυνατο να βρεθουν. Το ιδιο συμβαινει και στα πλαισια της κβαντικης θεωριας για την κινηση των ηλεκτρονιων στα μοριακα συστηματα. Τα μορια αποτελουνται απο πολλα ηλεκτρονια που αλληλεπιδρουν μεταξυ τους ηλεκτροστατικα με δυναμεις Coulomb. Η λυση των εξισωσεων κινησης για πολυηλεκτρονιακα συστηματα ειναι αδυνατη και προσεγγιστικες λυσεις ειναι το μονο που περιμενει κανεις.
Αυτο ηταν ενα μια σχετικα παιδαριωδης εισαγωγη σε ενα τεχνικο θεμα το οποιο δεν μπορει να αναλυθει ευκολα. Ειναι ενα προβλημα που μπορει να λυθει μονο με την βοηθεια ηλεκτρονικων υπολογιστων για συστηματα που ενδιαφερουν την χημεια. Για απλα μοριακα συστηματα η ακριβεια των υπολογισμων μπορει να ειναι τοσο μεγαλη που πλεον μπορει να θεωρηθει οτι προσεγγιζει ασυμπτωτικα την πραγματικη λυση του προβληματος των πολλων σωματων. Για μεγαλα συστηματα οπως κρυσταλλικα στερεα, μακρομορια η μορια βιολογικου ενδιαφεροντος οι προσεγγισεις ειναι λιγοτερο ακριβεις.
Σε εναν υπολογιστη ας πουμε 3GHz με 3 GB μνημη και διπυρινο επεξεργαστη (σχετικα απλος υπολογιστης για τα δεδομενα της εποχης) ενας υπολογισμος ενος μικρου αμινοξεος μπορει να κρατησει 2 και 3 μερες ατελειωτου «τρεξιματος» απο τον υπολογιστη. Για πρωτεινες (που αποτελουνται απο πολλα αμινοξεα) ο χρονος υπολογισμου αυξανεται δραματικα και μπορει να παρει μεχρι και μηνες (για υπολογισμους μεγαλη ακριβειας) και η χρηση υπερυπολογιστων ειναι επιβεβλημενη. Και ας φανταστουμε τωρα εσας, ενα ανθρωπινο ον που αποτελειται απο αναριθμητο αριθμο μοριων (απιστευτο αριθμο μοριων σε καθε κυτταρο σας) και φανταστειτε την απιστευτη πολυπλοκοτητα του ολου πραγματος...Ολα αυτα τα μορια αντιδρουν, αλληλεπιδρουν, καταστρεφονται και σχηματιζουν αλλα, συνεχως, καθε δευτερολεπτο, καθε στιγμη. Και τωρα σας βλεπω που μιλατε και ολα αυτα συμβαινουν ταυτοχρονα μεσα σας. Η τεχνολογια μας εχει φτασει σε σημειο να μπορει να προσομοιωσει ενα εξαιρετικα μικρο κομματι απο αυτο που οι ζωντανοι οργανισμοι ειναι.
Βλεπετε ποσο μεγαλο ειναι το χασμα απο την διατυπωση των βασικων αρχων την επιστημης μεχρι τα τελικα φαινομενα που λαμβανουν χωρα στους εμβιους οργανισμους. Και ομως η φυση, μπορει και τα κανει ολα αυτα ταυτοχρονα, μαζι, χωρις καμια ασυνεπεια, χωρις καμια ασυνεχεια. Αυτο που εμεις προσπαθουμε να κατανοησουμε απομονοντας το και αναλυοντας το, η φυση το ξερει και το κανει εδω και εκατομμυρια χρονια. Δεν γινεται να τα σκεφτεις ολα αυτα και να μην μεινεις με ενα αισθημα δεους για τον περιορισμο της ανθρωπινης νοημοσυνης και της μαγειας της φυσης και των νομων της. Αυτη η σκεψη με μαγευε παντα. Κλεινω με ενα κειμενο του Feynman για το μεγαλειο της φυσης.

«Ολο το συμπαν σε ενα ποτηρι κρασι» απο τον Richard P. Feynman

Ένας ποιητής είπε κάποτε, " ολόκληρο το σύμπαν υπάρχει μέσα σ' ένα ποτήρι κρασί"…
Πράγματι, αν κοιτάξουμε προσεκτικά ένα ποτήρι κρασί, θα δούμε ολόκληρο το σύμπαν…όσον αφορά το ποτήρι, αυτό προέρχεται από γήινα πετρώματα και στη σύστασή του ανακαλύπτουμε τα μυστικά της ηλικίας του σύμπαντος και της εξέλιξης των άστρων. Στο ίδιο πάλι κρασί απαντάται μια παράξενη σειρά από χημικές ουσίες. Είναι οι ζύμες, τα ένζυμα, τα συνένζυμα και τα προϊόντα τους. Πώς άραγε γεννιούνται; Τελικά στο κρασί βρίσκεται η μεγάλη γενική αρχή: όλη η ζωή είναι προϊόν ζύμωσης… Αν τα μικρά μας μυαλά, χάριν ευκολίας, διαιρούν αυτό το ποτήρι κρασιού, αυτό το σύμπαν, σε κομμάτια όπως φυσική, βιολογία, γεωλογία, αστρονομία και ούτω καθεξής, να θυμάστε ότι η φύση αυτό δεν το γνωρίζει! Γι' αυτό λοιπόν ας τα βάλουμε πάλι όλα μαζί, ώστε να μην ξεχάσουμε τον λόγο ύπαρξης του κρασιού.
Το κρασί υπάρχει για να μας χαρίζει απόλαυση: πιείτε το και ξεχάστε όλα τα' άλλα!

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Για τον ερωτα και την ληθη...

Συμβαινει που και που να πιανω τον εαυτο μου η τους αλλους να ειναι προσκολλημενος σε ενα γεγονος του παρεθοντος, και διαολε να μην γινεται να παρω την σκεψη μου απο αυτο. Παλια συνεβαινε πιο συχνα αλλα τωρα συμβαινει σχετικα πολυ λιγες φορες. Κατι συζηταγαμε με τον φιλο τον Ανεμο για την αγωνια που περναμε οταν ο συντροφος μας εγκαταλειπει. Καθοτι εχω περασει και εγω, οπως φανταζομαι ολοι μας τετοιες καταστασεις, ακομα θυμαμαι την παρανοια και την πικρα που σε κυριευουν κατι τετοιες στιγμες.
Εχουμε μαθει να χτιζουμε εικονες για τους αλλους, ειτε τους ξερουμε λιγο καιρο, ειτε χρονια και μεσω αυτης της εικονας αλληλεπιδρουμε με τον αλλον. Η ισχυς της εικονας ειναι τοσο μεγαλη που δυσκολα καταλαβαινουμε οτι υπαρχει η ποτε ακριβως δημιουργηθηκε. Το μυαλο θελει να φτιαξει κατι σταθερο, μια αρχη για να μπορει να λειτουργησει, θελει ενα σημειο για να αρχισει να αναλυει και να ερμηνευει. Και για αυτο φτιαχνει εικονες. Ειναι βολικες. Μας δινουν μια αισθηση οτι γνωριζουμε τον αλλον, μας δινει ασφαλεια, αναγνωριση του αλλου. Και για οσο καιρο τα πραγματα πανε καλα δεν δημιουργειται καποιο προβλημα. Στις περιπτωσεις ομως που η σχεση στραβωνει τοτε αυτο το ειδωλο που εχουμε φτιαξει καταρρεει. Ο αλλος εκανε κατι που δεν αντιστοιχει σε αυτα που περιμεναμε να κανει...Τι στο διαολο? Γιατι αλλαξε? Δεν μας αγαπαει πια? Και με τον τροπο αυτο, αυτη η αντιθεση, μεταξυ της εικονας που εχουμε φτιαξει και της πραγματικοτητας που δεν μας αφηνει πλεον να την αγνοησουμε δημιουργει μια φοβερη συγκρουση, μια φοβερη αναταραχη στην ψυχη και το μυαλο μας. Η πραγματικοτητα δεν αφηνει περιθωρια να ξεγελασουμε πλεον τον εαυτο μας: ορθωνεται μεγαλοπρεπη μπροστα μας σε σημειο που το μυαλο να μην μπορει να παιξει τα παιχνιδια του. Ολες οι εικονες που εφτιαχνε για καποιον, ολες οι εμπειριες, οι σκεψεις, τα κοινα βιωματα που το μυαλο δημιουργησε ραγιζουν. Το μυαλο βρισκεται σε αφασια δεν ξερει τι να κανει. Και για να ξεφυγει απο την πραγματικοτητα παιζει διαφορα παιχνιδια.
Θελουμε απαντησεις...Απαντησεις που να δικαιολογουν την συμπεριφορα του αλλου που εχει βγει εκτος των στενων νοητικων μας οριων. Αλλα δεν υπαρχουν απαντησεις. Καμια ποσοτητα εξηγησης δεν ειναι αρκετη. Και η πιο ειλικρινης εξηγηση δεν θα μπορουσε να μας βγαλει απο την μιζερια στην οποια εχουμε περιελθει.
Δεν ξερω αν γινομαι κατανοητος. Εχουμε μια ταση να ερμηνευουμε τα παντα με την λογικη. Η λογικη εχει σημασια, η επιστημη εχει την θεση της. Αλλα δεν πιστευω οτι μπορεις να ζησεις μονο με την λογικη, και τις εικονες που φτιαχνεις για τους ανθρωπους. Οι ανθρωποι δεν εχουν εικονες, εμεις τις φτιαχνουμε. Οι ανθρωποι δεν ειναι στασιμοι, εξελισσονται, δεν ειναι ηθοποιοι που εχουν χρεωθει προκαθορισμενους ρολους. Υπαρχει μια δυναμικη και αλλαγη στο ολο πραγμα. Μια αλλαγη, που συμβαινει καθε μερα, αλλα την αγνοουμε, δεν την βλεπουμε γιατι ο το μυαλο μας δεν εχει μαθει να αντιλαμβανεται μια συνεχη ροη, μια συνεχη αλλαγη...Θελει κατι σταθερο να πιαστει και να κρατηθει...Δεν εχει μαθει να κυλαει μαζι με το ποταμι.
Δεν ξερω ποσο ειλικρινεις πρεπει να ειμαστε για να δουμε οτι θελουμε να φτιαχνουμε ενα κουκλοθεατρο γυρω μας και εμεις να εχουμε τον πρωταγωνιστικο ρολο. Θελουμε ολος ο κοσμος να υπακουει στα καπριτσια, τις ορμες και τις επιθυμιες μας. Αλλα η ζωη δεν περιστρεφεται γυρω απο εμας, ο κοσμος εχει την δικη του ροτα. Και νομιζω οσο πιο γρηγορα το καταλαβουμε αυτο τοσο πιθανοτερο ειναι να γλιτωσουμε πικριες και απογοητευσεις στο μελλον.