Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

Και ειμαι ακομα εδω...

Ναι ειρωνικα το λεω φιλοι μου γιατι ενω ολοι οι αλλοι εχουν παει διακοπες (μπηκε ο Αυγουστος παναθεμα τον) εγω ειμαι ακομα στην Πατρα και λιαζομαι στο Πανεπιστημιο. Ας ειναι. Η ερευνα θελει θυσιες.

Θεμα πρωτον: Τελικα παντα εντυπωσιαζομαι οταν μια ταινια με καθηλωνει ανεξαρτητα ποσες φορες την εχω δει. Δεν ξερω τι ειναι αυτο που κανει τον καθενα να ερωτευομαστε μια ταινια, αλλα μαλλον δεν ειναι θεμα λογικης. Η τεχνη δεν ειναι λογικη, και ευτυχως, διοτι αν ηταν τοτε θα ημασταν καταδικασμενοι σε μια ζωη μουντη και αχρωμη. Ειδα για εκατοστη φορα την ταινια Excalibur του Boorman. Συνηθως δεν παθιαζομαι με τις ταινιες αλλα πραγματικα αυτο το επος των δυο και πλεον ωρων ειναι ενας αθλος και ενα αριστουργημα. Η ταινια βασιζεται στο εργο το Sir Thomas Malory "Le morte d' Arthur" και ειναι απο τις πιο πιστες μεταφορες στην μεγαλη οθονη που εχω δει. Απιστευτα κουστουμια, φοβερη φωτογραφια, λιγο απαρχαιωμενα εφε (γυριστηκε το 1981) και φοβερες ερμηνειες απο ηθοποιους που προσθετουν με το ταλεντο τους αλλα δεν τραβουν την προσοχη του θεατη πανω τους παραπανω απο οσο πρεπει (οπως οι συγχρονοι ηοποιοι-σταρ-τσαρλατανοι). Δεν θελω να πω παραπανω αλλα σας καλω να δειτε το trailer που παραθετω στο τελος της αναρτησης και σας προτεινω να την δειτε, αν και μεγαλη (πανω απο δυο ωρες).

Δευτερον, πολλα πραγματα φαινεται να αλλαζουν στην κοινωνια, θεσμοι και λογικες, μαλλον προς το χειροτερο και ο πολιτης του αιωνα μας νομιζω θα ερθει αντιμετωπος με προβληματα που ο ανθρωπος δεν ειχε φανταστει ποτε. Εχουμε μπει σε ενα αχαλινωτο τρεξιμο και αυτος που θα εχει την πολυτελεια να σταθει και να αφουγκραστει το προς τα που πηγαινουμε θα καταλαβει και το νοημα του πραγματος, σε αντιθεση με αυτους που ακολουθουν τις μαζες, ιδεολογιες και διαφορε πρακτικες. Πρεπει να εισαι ακινητος για να νιωσεις την δυναμη και την βουη του ανεμου και προς τα που φυσαει. Αν κινεισαι ακους ενα χαος.

Τριτον, κατι ακουγα παλι για το προσωπο της Ελλαδας και ποσο κακη εντυπωση θα κανουμε στους τουριστες που ερχονται για διακοπες στην χωρα μας. Να σας πω κατι? Και ας ακουστει ακραιο: χεστηκα τι εντυπωση θα κανουμε στους τουριστες. Αν ολα ειναι θεμα εντυπωσεων τοτε ας τριψουν τις εντυπωσεις στα μουτρα τους. Εμενα με ενδιαφερει η ουσια και οχι τι θα πουν τα ξενα καναλια για την Ελλαδα.

Η εικονα ειναι ο συγχρονος τυραννος μας. Αυτη εξουσιαζει, εξαπατα, κοροιδευει, καλυπτει αυτο που ειναι, ειτε προκειται για ατομο η ενα εθνος. Η εικονα ειναι για να δημιουργει εντυπωσεις, ειναι πλασματικη, ειναι φτιασιδωμα, ειναι μασκα. Αυτος που πραγματικα δεν εχει κατι να κρυψει δεν εχει εικονα: μιλα με τις πραξει του. Οσον αφορα την εικονα τις χωρας, δεν καταλαβαινω τι εννοουν..Πραγματικα. Αν δηλαδη παω στην Νορβηγια και ρωτησω καποιον περαστικο "κυριε τι εικονα εχετε για την Ελλαδα?" τι θα πρεπει να περιμενω δηλαδη? Να την παινεψει? Και αν δεν το κανει θα πρεπει να θιγω? Μα καλα τι κομπλεξικοι εχουμε γινει? Εχουμε βαλει αυτο που λεμε "εθνικο" μπροστα μας για να κρυβομαστε. Για να ειμασε ολοι μαζι. Οχι δεν ειμαστε ολοι μαζι, ο καθενας ειναι διαφορετικος. Το οτι ετυχε να γεννηθουμε σε μια χωρα δεν μας κανει διαφορετικους απο τους αλλους. Τι να πω...Υπαρχει πληρης παρανοια.
Και για να κλεισω αυτο το ζητημα θα αναφερω οτι ακουσα με μεγαλη εκπληξη κατι παρανοικες δηλωσεις του Παπανδρεου στην Κρητη. Ειπε οτι η κρητικοι εχουν αυτο, εκεινο το αλλο, λες και επειδη γεννηθηκαν στην Κρητη ειναι διαφορετικοι. Η επειδη εγω γεννηθηκα καπου αλλου ειμαι διαφορετικος. Μιλαμε η πληρης συγχιση. Και περιμενουμε απο αυτους τους ανθρωπους να αλλαξουν κατι.......

Πραγματικα δεν ειναι να βλεπεις καθολου τηλεοραση η ειδησεις. Η ελλειψη λογικης σε ολο της το μεγαλειο. Παρανοια. Δεν υπαρχει σταλα λογικης σε αυτα που λεγονται, παρα αναρθρες κραυγες.


Και σκεφτειτε....Δεν εχουν σφιξει ακομα πολυ οι ζεστες...... :)


Σας χαιρετω με το βιντεακι που ανεφερα.


Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Louis Armstrong A Kiss To Build A Dream On

Μια μουσικη αναπαυλα στην ησυχια της νυχτας! Ελπιζω να μου ειστε καλα και το τραγουδι να σχηματισει εστω και για λιγο ενα χαμογελο στα χειλη στους δυσκολους καιρους που ζουμε.


Παρασκευή, 2 Ιουλίου 2010

Η ερευνα στην Ελλαδα

Κατω απο το βαρυ πεπλο που εχει πεσει στην Ελλαδα μετα απο τις οχι τοσο προσφατες πλεον αποφασεις για το ασφαλιστικο και τις προεκτασεις τους στην κοινωνια θα ηταν ισως ακαιρο να ασχοληθω με το θεμα της ερευνας, αλλα εφοσον ζω αυτη την κατασταση στα ελληνικα πανεπιστημια καθημερινα ειπα να πω δυο λογια και για αυτο.
Και οπως συμβαινει με τα περισσοτερα πραγματα στην Ελλαδα η ερευνα δεν δρεπει δαφνες. Κανεις θα ελεγε μαλιστα οτι ηταν μια ατυχης προσπαθεια του Καποδιστρια και των συγχρονων του να μεταφερει το αναγεννησιακο πνευμα της ευρωπης στην χωρα μας. Και ειχε υποτεθει οτι το πρωτο πανεπιστημιο της ελλαδας που ελαβε τιμης ενεκεν το ονομα του Καποδιστρια θα αποτελουσε εναν φαρο γνωσης και εμπνευσης, μια κοιτιδα πολιτισμου για το ελληνικο κρατος. Δεν γνωριζω αν λειτουργησε καλα τα πρωτα χρονια. Αυτο που ξερω ειναι η κατασταση των πανεπιστημιων που παρελαβε η δικη μου γενια. Δεν γνωριζω επισης για το αν για αυτην την κατασταση οφειλεται η αδιαφορια η οι εντροπικοι παραγοντες η απλα μεθοδευτηκε. Αυτο που ξερω ειναι οτι το ελληνικο πανεπιστημιο βρωμαει και ζεχνει. Αν τα σχολεια και τα πανεπιστημια ειναι ο καθρεπτης μιας κοινωνιας τοτε το ιδιο το ειδωλο τρομαζει με αυτο που βλεπει.
Δεν ξερω αν εχετε παει σε πανεπιστημιο, η αν εχετε περασει η απ'εξω η απο μεσα. Αυτο που ενιωσα μολις μπηκα πρωτοετης ηταν μια ανυποφορη βαρια ατμοσφαιρα να με πνιγει. Μουντα κτιρια, ξεφτισμενοι τοιχοι, αφισες παντου, εικονα εγκαταλειψης και τσαπατσουλιας. Αν αυτο το πραγμα ηταν το σπιτι των Μουσων τοτε σιγουρο ειναι οτι αυτες εχουν φυγει καιρο απο εκει μεσα προς ευρεση καλυτερης στεγης.
Δεν ξερω τι να πρωτοπω για το ερημο το ελληνικο Πανεπιστημιο. Πρωτα απο ολα θα ηθελα να ξερω τι εξυπηρετει. Οι περισσοτεροι αποφοιτοι μενουν ανεργοι, η κοινωνια που τους σπουδαζει με δικα της λεφτα στο τελος αποφασιζει οτι δεν της ειναι χρησιμοι και τους καταδικαζει στην ανεργεια. Και το ερωτημα ειναι αφου η κοινωνια δεν εχει τι να κανει τους επιστημονες γιατι τους σπουδαζει τοσα χρονια? Για να λεει η κυρα Μαρια στην γειτονισσα ποσα πτυχια πηρε ο κανακαρης της? Πρωτη μεγαλη αντιφαση αυτη. Την σημειωνουμε.
Δευτερο θεμα. Το προσωπικο των πανεπιστημιων: οι περισσοτεροι καθηγητες που ειναι 50-60 αυτη την στιγμη μπηκαν επι ΠΑΣΟΚ, τοτε που ο "μεγαλος" Αντρεας Παπαντρεουν εβαζε τον καθε πικραμενο στο δημοσιο...Και η ΝΔ κλπ συνεχισε αυτη την τακτικη φυσικα. Και ετσι λοιπον τα στελεχη στα πανεπιστημιο κατεληξαν να ειναι ελεηνα κομματοσκυλα του χειριστου ειδους που γλυφουν τον εναν και τον αλλον για χρηματοδοτηση της δηθεν ερευνας τους. Συμβαινει επισης ως εκ θαυματος (και παντα αναρωτιεμαι πως γινεται αυτο) αυτοι που μπηκαν στα πανεπιστημια σαν βοηθοι και στην συνεχεια μονιμοποιηθηκαν να ηταν και οι πλεον αχρηστοι. Και μιλαω επιστημονικα αχρηστοι. Γιατι φυσικα η υπαρξη μερικων εκαντονταδων δημοσιευσεων στο βιογραφικου ενος καθηγητη δεν σημαινει οτι αυτος ο καθηγητης ειναι αστερι. Απλα εχει κανει 100 δημοσιευσεις και τιποτα αλλο. Αλλοι κανουν περισσοτερες...So what? Η αριθμολαγνεια ηταν ανεκαθεν το αγαπημενο χομπι των καθηγητων του πανεπιστημιου, οι οποιοι παντα εξισωσαν την επιτυχια με τον αριθμο των Papers που εβγαζαν ετσι ωστε να ανεβουν βαθμιδα...Ξερετε. Λεκτορας κλπ κλπ. Αλλα κατα καποιο περιεργο τροπο ποτε δεν αξιολογουν τον εαυτο τους σε σχεση με το εκπαιδευτικο τους εργο στο στο πανεπιστημιο. ΔΗΛΑΔΗ ΚΥΡΙΟΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ!!!!!! Ερευνητης μπορει να ειναι μονο καποιος που ειχε προσληφθει απλα και μονο για αυτο. Αλλα ο καθηγητης εκτος της ερευνας διδασκει κιολας. Και σε αυτον τον τομεα, τον τομεα της διδασκαλιας οι περισσοτεροι ελληνες καθηγητες ειναι ενα μηδενικα, απελπιστικα μετριοι, απελπιστικα χλιαροι. Ειναι και αυτοι δημοσιοι υπαλληλοι, που απλα θελουν να δουλεψουν ενα οκταωρο και να πανε στο σπιτι τους και την οικογενεια τους.
Και οι φορολογουμενοι πολιτες πληρωνουν τους καθηγητες αυτους για να μορφωσουν τα παιδια τους. Και οι εταιροι κοινως τα ξυνουν. Αυτη ειναι η πραγματικοτητα οσο και αν δεν μας συμφερει. Επιστημονικα ειμαστε ανυπαρκτοι. Αν ενα πανεπιστημιο δεν μπορεις να πληρωσει και να στηριξει τον ΝΕΟ ερευνητη τοτε εχει αποτυχει στο θεσμικο του εργο. Απλα και καθαρα. Ο ρολος του πανεπιστημιου ειναι η προωθηση της επιστημης. Και για να γινει η προωθηση πρεπει να υπαρχει αμεση συμμετοχη των νεων γενεων στην ερευνα. Πραγμα που δεν γινεται.
Σιχαινομαι την ερευνα στην ελλαδα, αποπνεει μια μαυριλα, σκοτωνει την δημιουργια, φιμωνει τον δημιουργο. Για χαρη της υπαρχουσας ταξης καταστρεφει οποιαδηποτε δημιουργικη εξαρση απειλει να ανατρεψει δεδομενα και αντιληψεις. Ας τα κλεισουμε λοιπον τα ρημαδια τα Πανεπιστημια και ας παμε στην γη των παππουδων μας να την καλλιεργησουμε. Ποιο καλα θα ειναι τα πραγματα εκει. Θα εχουμε και αμεση επαφη με την φυση που την εχουμε ξεχασει...


Υ.Γ. Θα ηθελα με πολυ δηλητηριο να αφιερωσω τα λογια του νομπελιστα φυσικου Richard Feynman σε ολους αυτους τους αργοσχολους καθηγητες πανεπιστημιου:

"Για εναν καθηγητη η αξια του σαν ερευνητη και η αξια του σαν δασκαλου συνεισφερουν στην ολικη του αξια οχι αθροιστικα αλλα πολλαπλασιαστικα. Αν ειναι μηδεν στο ενα απο τα δυο ειναι και μηδεν συνολικα".

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Χωρις πολλα λογια...

Ακολουθει μια εκθεση απο μαθητη δημοτικου με θεμα: "Τι να ζητησω απο τον Θεο". Δεν θα σταθω στο γελοιο θεμα της εκθεσης και στα περι της ανεξιθρησκειας στο σχολειο που μονο στα χαρτια υπαρχει. Το κειμενο το βρηκα στην σελιδα Αντιβαρο (http://www.antibaro.gr/node/1703).

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.

Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»

Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»


Προβληματισμος: Για ποιο περιεργο λογο θεωρειται οτι εν τελει ολοι μας ειμαστε ικανοι για να γινουμε γονεις? Απλα επειδη ξαφνικα, σαν θαυμα ο αντρας και η γυναικα μολις γινουν γονεις γινονται αυτοματα και σωστοι γονεις? Θεμα εκθεσεως για μεγαλους...