Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Αυτο το ασπρο των σπιτιων.

Παντα εχω μια συγκεκριμενη εικονα στο μυαλο μου, και μερες σαν και αυτες που ο καιρος ανοιγει, η μερα μεγαλωνει και ο ηλιος ριχνει νωχελικα τις ακτινες του εντονα στην γη την φερνω παντα στο μυαλο μου.
Αρχικα σκεφτομαι το νησι μου το καλοκαιρι. Η ανοιξη που εχει περασει εχει γεμισει την φυση με χρωματα και μυρωδιες, αλλα αυτο που παντα με μαγευει και αιχμαλωτιζει τον νου μου ειναι το πανεμορφο λευκο που εχουν τα νησιωτικα σπιτια. Αυτο το λευκο πραγματικα ειναι το κατι αλλο...Ο ηλιος, ειδικα το καταμεσημερο, χτυπα εντονα το λευκο σοβα και δινει μια αποκοσμη λαμψη, δινοντας στον περιβαλλοντα χωρο μια αισθηση βαθειας κατανυξης και μυστηριου. Αν περπατησεις τα στενα νησιωτικα σοκακια το καλοκαιρι ειναι σχεδον σιγουρο οτι θα σε μαγνητισει η αισθηση που αποπνεουν τα σπιτια. Σπιτια με τις περιποιημενες τους αυλες με τα λογης λογης λουλουδια, με τα ομορφα ψηφιδωτα, με τα εξαισια αρωματα και τον καθαρο αερα.
Αλλα δεν θα ελεγα οτι ειναι μονο αυτο. Υπαρχει κατι πολυ βαθυτερο στην ολη εικονα, κατι που αν μεινει στο σκοταδι στερει απο τον περιηγητη την απιστευτη ομορφια και αισθηση αγαλλιασης που αποπνεει η νησιωτικη γης το καλοκαιρι. Για τον απλο τουριστα νομιζω αυτα τα πραγματα μενουν κρυφα. Αλλα για αυτον που εχει χρονο και καρδια για να δει πολυ καθαρα γυρω του, η μεθεξη με την φυση και τον χωρο γυρω του δινει συναισθηματα πρωτογνωρα.
Ποσες φορες δεν εχουμε περπατησει σε σοκακια που ειναι ησυχα, που λιγοι τα γνωριζουν, για να ανακαλυψουμε εκθαμβοι μια μικρη λεπτομερεια που μας μαγνητιζει? Μια εγκαταλελειμμενη αυλη, ενα παλιο αρχοντικο, ενας κισσος που αναρριχαται πανω σε εναν παλιο και σχεδον διαλυμενο τοιχο. Κατι που για καποιον αλλον ειναι κατι το κοινοτυπο, για εσενα ειναι αυτο το παραπανω που σε κανει να αντιλαμβανεσαι ολοκληρη την εννοια της ομορφιας.
Και η θαλασσα, ποσο περηφανη και γαλανη φαινεται το καλοκαιρι. Ειναι η εποχη της, η εποχη που ο ανθρωπος την αποζητα τοσο πολυ. Αλλα πολλες φορες η θαλασσα ειναι πολυ περισσοτερα απο ενα καταφυγιο απο την ζεστη του μεσημεριου, κατι πολυ περισσοτερο απο μια απλη συνηθεια. Το να ατενιζεις το απεραντο γαλαζιο, οχι μονο με τα ματια αλλα και με την καρδια και την ψυχη σου ειναι μια πραξη μυστηριακη. Ποτε στην ζωη μου δεν επαψα να κοιταω την θαλασσα, απο ενα μερος με ησυχια, κατα προτιμηση περιτριγυρισμενος απο δεντρα και φυτα, και να μην νιωσω αυτη την βαθεια αισθηση ωραιοτητας και γαληνης. Ειναι μια αισθηση που δεν συνηθιζεται νομιζω.
Και οταν τυχει να καταληξεις σε μια μυστικη παραλια, μια παραλια που δεν συχναζουν πολλοι και εχει αυτη την τοσο απαραιτητη ησυχια για να ερθεις σε επαφη με την καρδια της φυσης τοτε εκει, αγναντευοντας το γαλαζιο, εισαι σχεδον σιγουρος οτι σκοπος υπαρξης αυτου του κοσμου ειναι η ομορφια και οχι κατι που κατασκευασαμε εμεις οι ανθρωποι σαν σκοπο του κοσμου. Ο ουρανος, η θαλασσα, τα βοτσαλα στην παραλια, ολες αυτες οι μικρες λεπτομερειες στο τοπιο που συχνα-πυκνα αγνοουμε δενουν τοσο αρμονικα σε ενα αδιαιρετο συνολο, και ετσι αντιλαμβανεσαι πολυ αμεσα τον αδιαιρετο χαρακτηρα του κοσμου, της φυσης και την πληροτητα τους. Καμια παραφωνια δεν υπαρχει στο γενικο συνολο, τιποτα που θα μπορουσε να θεωρηθει περιττο. Τιποτα δεν λαμπει απο μονο τους, απομονωμενο απο τα υπολοιπα, αλλα ολα μαζι λαμπουν σε εναν εξαισιο χωρο μαζι.
Παντα οταν φευγω απο το νησι νιωθω μια βαθεια αισθηση χαρας και ικανοποιησης. Οχι λογω της ξεκουρασης, του ξεφαντωματος η της κρεπαλης οπως εχει καθιερωθει να θεωρειται. Αλλα επειδη το καλοκαιρι στα νησια μπορεις αμεσα να ερθεις σε επαφη με την καρδια της φυσης και της υπαρξης, να γινεις αναποσπαστο μερος του ολου, να μυηθεις στα μυστικα του κοσμου.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Σκεψεις για τα σημερινα.

Ολοι συγκλονισμενοι σημερα γραφουν στο facebook και αλλου το ποσο συντετριμμενοι ειναι και ποσο συμπασχουν με τις τραγικες οικογενειες που εχασαν τους δικους τους ανθρωπους. Μαυρες κορδελες, ρητορικα ερωτηματα για το που παμε, αυτομαστιγωματα για την ευθυνη που φερουμε ολοι, το ποσο υπευθυνοι ειμαστε για τον αδικο χαμο των παιδιων. Δεν ξερετε ποσο υποκριτικα μου φαινονται ολα αυτα. Δεν μπορω να εξηγησω για ποιο λογο νιωθω αυτο το πραγμα αλλα νιωθω την υποκρισια να μυριζει τοσο εντονα κατω απο το πεπλο του ευγενους αισθηματος.
«Πρεπει να συμπασχεις οταν κατι τραγικο συμβαινει γυρω σου», ετσι επιτασσουν οι καλοι τροποι και το savoir vivre της κοινωνιας και εσυ πρεπει να ακολουθησεις ασχετως αν νιωθεις το οτιδηποτε η εχεις αντιληψη του τι συμβαινει. Βγηκαν ολοι να βρουν υπευθυνους, την αριστερα, την δεξια, το κεντρο, τους ακροδεξιους μπασταρδους που ειναι εθνικιστες και ναζιστες, τα ακροαριστερα κωλοπαιδια που το παιζουν επαναστατες και καινε την πολη....Ολοι βγαλαμε ενα συμπερασμα οντας ερμαια της συγκυριας, της επικαιροτητας, του προσωρινου. Ο απαιδευτος πολιτης, ο σκλαβος του σημερα και του τωρα αδυνατει να συλλαβει μια γενικη εικονα πισω απο τα φαινομενα. Αδυνατει να συλλαβει την γενικοτερη εικονα και πως το τωρα εντασσεται στο γενικο πλαισιο. Το πλαισιο μιας κοινωνιας που σαπιζει, που βρωμαει οχι απο το κεφαλι (την ηγεσια) αλλα απο την ουρα, απο τον πατο, απο την βαση, τον λαο, το ποπολο, το λουμπεν προλεταριατο, αυτη την απροσωπη μαζα που στις ειδησεις καλειται «μεσος πολιτης» και ειναι ακριβως αυτο: ενα απροσωπο τιποτα. Ο πολιτης που δεν εχει παθει να σκεφτεται για τον εαυτο του, που δεν εχει δραμι σκεψη και μυαλο παντα ξαφνιαζεται σε περιπτωσεις οπως η σημερινη. Σαν να ξυπνα απο την μαστουρα, απο ενα ονειρο και βλεπει τι συμβαινει και αντιδρα. Κατα τα αλλα μολις κοπασει ο κουρνιαχτος θα ξαναπεσει στον υπνο τον βαθυ. Απλα ξυπνα και νιωθει οτι ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ!!! Επικρατει χαμος και νιωθει οτι πρεπει να δρασει και αυτος...Δεν ξερει ομως τι να κανει. Πιανεται απο αυτο που ειπε ο ενας και ο αλλος και βιαζεται να κανει κατι η να σκεφτει. Δεν εχει την απαιτουμενη νηφαλιοτητα να δει και να κρινει καθαρα. Να δει την κατασταση και να αναγνωρισει την θεση του σε αυτη την κατασταση...ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙ, ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΤΙ. Να πει την αποψαρα του λες και ειναι η αληθεια και να την επιβαλλει στους αλλους. Βιαζεται να βρισει, να επιβραβευσει, να αντιδικησει με μισος και επαρση αλλα ποτε δεν θα κατσει να σκεφτει. Νηφαλια και προσεκτικα.
Αυτοι οι λιγο που βλεπουν την σαπιλα μια κοινωνιας που καταρρει, που εχει ενα σωρο ιδανικα αλλα πνιγεται σε νευρωσεις και ψεμματα, μια κοινωνια που πιστευει τα ψεμματα της, που πατα στα πτωματα που δημιουργει στο ονομα της δηθενα αναπτυξης και ευημερειας. Η κοινωνικη σαπιλα μυριζει απο μακρια. Οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικα. Δεν ξερουμε τι να κανουμε σε αυτη την κοινωνια και πως φτασαμε εδω....Σπαστικα αντιδρουμε στο ενα η στο αλλο μονο για να ξαναπεσουμε στην ιδια σαπιλα που ειμασταν και πριν. Δεν νιωθουμε πραγματικα το βαθος των προβληματων αλλα τα αντιλαμβανομαστε μονο επιφανειακα. Δεν τα νιωθουμε στο πετσι και στην καρδια μας, σαν να ηταν προβληματα που αν δεν λυθουν ειμαστε ολοι καταδικασμενοι. Λειπει το παθος που δινει την ενεργεια στον ανθρωπο να αντιμετωπισει οποιοδηποτε προβλημα...Ειμαστε χλιαροι...Μελοδραματικοι και αηδιαστικα συναισθηματικοι. Ο συναισθηματισμος δεν εχει καμια σχεση με οτιδηποτε αληθινο και γνησιο. Ο συναισθηματισμος δημιουργειται για να κρυβει πραγματα και να δινει απλα μια καλη εικονα στους αλλους. Οταν καποιος αντιλαμβανεται το μεγεθος του προβληματος της κοινωνιας σιωπα. ΝΑΙ ΣΙΩΠΑ. Και στοχαζεται. Στοχαζεται στα προβληματα και ψαχνει την αληθεια, που ειναι περα απο προσωπικες προτιμησεις και αποψεις. Η αληθεια δεν δινει δεκαρα για το δικο μας μικροσυμφερον. Η αληθεια ειναι περηφανη, δεν δεχεται μυγα στο σπαθι της. Ειναι πανω απο την μικροαστικη ζωη που ζουμε.
Εχετε δει ποτε τους τεθλιμμενοι συγγενεις καποιου που φορανε αυτα τα τεραστια γυαλια και το μονο που θελουν ειναι να τελειωσει η κηδεια να σηκωθουν να φυγουν? Αυτη την εντυπωση που δινουν αυτοι που λενε και λενε και λενε και δηθεν προβληματιζονται για την πορεια μας και την κριση των αξιων. Μολις ξεχαστει το θεμα θα γυρισουν στην ζωουλα τους παλι. Θα τα ξεχασουν ολα...Μεχρι το επομενο μπαμ που θα τους ξυπνησει απο τον ληθαργο.
Σιχαινομαι την υποκρισια και την ελλειψη γνησιοτητας στα συναισθηματα. Αυτος που νιωθει δεν λεει πολλα....Ξερει την αξια της σιωπης. Και αυτο για εμενα ειναι υψιστη αρετη. Να μην ξεφτιλιζεις τα παντα με λεξεις και να θες να δωσεις ονομα εκει που θα επρεπε να υπαρχει το κενο, το τιποτα. Θα φορεσουμε μαυρες πλερεζες και θα παιξουμε και αυτον τον ρολο....Αυτο του θλιμμενου και προβληματισμενου....Μετα θα το ξεχασουμε. Θα πεθανει και αυτο μεσα μας οπως πεθαινει μεσα μας και οτιδηποτε δεν ειναι βαθυ και γνησιο.
Κυριοι, εσεις που κλαιτε και αναζητατε ευθυνες κοιταχτες πρωτα τα μουτρα σας. Δειτε την ευθυνη σας σε ολο αυτο. Η προσωπικη ευθυνη ποτε δεν συμψηφιζεται με την συλλογη ευθυνη. Η προσωπικη ευθυνη, η ευθυνη του πολιτη, που εχει γνωση και σκεψη και αποψη δεν χανεται ποτε....Η προσωπικη ευθυνη ειναι κατι που μενει. Και βαραινει παντα...Απλα θα επρεπε να ειχαμε μαθει να ζουμε με αυτη και να την αποζηταμε...Οχι να την αποφευγουμε....Ας αφησουμε λοιπον τα δακρυα....Και τον δηθεν πονο. Οσο για την ευθυνη των πολιτικων...Τι να πω....Οι πολιτικοι ειναι αντιπροσωπευτικο δειγμα δικο μας....Τους βλεπουμε και τους μισουμε επειδη βλεπουμε τον εαυτο μας σε αυτους...Ετσι ειμαστε και εμεις. Απο την κοινωνια μας βγηκαν και εμεις τους αναδειξαμε. Αν δεν ηταν αυτοι θα ηταν καποιοι αλλοι.
Οποιαδηποτε αισθηση ακεραιοτητας, οτιδηποτε γνησιο και αληθινο εχει μεινει μεσα μου, απο αυτη την κοινωνια που ευνουχιζει τα παντα συστρεφεται μεσα μου...Πνιγεται, δεν αντεχει με ολη αυτη την υποκρισια των συναισθηματων και του δηθεν πονου. Δεν ξερουμε ουτε καν τι ειναι ο γνησιος πονος. Ολα επιπλαστα τα εχουμε κανει.


ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!!

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Η καλυτερη εποχη για να ζεις...

Η καλύτερη εποχή να ζείς είναι όταν σχεδόν όλα όσα γνωρίζεις είναι λάθος...


Tom Stoppard, Arcadia