Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Ενας παραλιγο...παλαιοντολογος





Σημερα στο εργαστηριο μιλαγα με μια πολυ καλη φιλη και η κουβεντα πηγε στο τι θελαμε να γινουμε μικροι. Οχι δεν ηθελα να γινω ουτε πυροσβεστης, ουτε γιατρος, ουτε ποδοσφαιριστης ουτε τα αλλα που συνηθως θελουν τα μικρα αγορακια. Ηθελα να γινω παλαιοντολογος. Κατεληξα βεβαια να γινω χημικος και λατρευω αυτη την επιστημη μαζι με τις αλλες θετικες επιστημες (φυσικη, μαθηματικα κ.ο.κ). Αλλα μεχρι το γυμνασιο ηθελα οπωσδηποτε να γινω παλαιοντολογος.
Δεν θυμαμαι πως ξεκινησε ολη αυτη η ιστορια. Το μονο που θυμαμαι ειναι το σταδιο του πληρους εθισμου στην διαρκεια του οποιου ειχα διαβασει ενα σωρο πραγματα για την παλαιοντολογια και τους δεινοσαυρους. Και για να σας προλαβω, οχι, δεν ηταν το Jurassic Park που με κολλησε με θεμα των δεινοσαυρων. Η ταινια (το βιβλιο του Michael Crichton δεν ηξερα καν οτι υπηρχε) βγηκε οταν ηδη ειχα ενδιαφερον για τον τομεα. Εβλεπα διαφορα ντοκιμαντερ, διαβαζα παιδικες εγκυκλοπαιδειες μεχρι που εγινα αρκετα καλος γνωστης (για την ηλικια μου φυσικα) στον τομεα αυτον. Κανενα αλλο παιδακι στο σχολειο δεν φαινοταν να συμμεριζεται τον ενθουσιασμο μου για τις τεραστιες σαυρες που κατοικουσαν στον πλανητη πολυ πολυ πριν απο εμας. Η μητερα μου, παντα ετοιμη να βοηθησει να καλλιεργησω τα ενδιαφεροντα μου, μου αγοραζε οτιδηποτε σχετικα με τους δεινοσαυρους.
Βεβαια το Jurassic Park εδωσε σχεδον μυθικες διαστασεις στο παθος μου. Ακομα θυμαμαι τον παλαιοντολογο Dr Alan Grant (τον επαιζε ο φοβερος Sam Neil) να καθεται στην αχανη ερημο με το καπελο του cowboy και να καθαριζει προσεκτικα με το πινελακι του τα οστα των δεινοσαυρων. Εφερνα τον εαυτο μου στην θεση του να καθομαι κατω απο τον καυτο ηλιο και να ξεθαβω κοκαλα τεραστιων διαστασεων. Αυτη ηταν η πρωτη πραγματικη επαφη μου με την επιστημη και τις μεθοδους της. Εμαθα αρκετα πραγματα. Μαλιστα, σε μια ταξη του Δημοτικου, δεν θυμαμαι σε ποια, νομιζω στην Πεμπτη εκανα μια παρουσιαση για τους δεινοσαυρους επειδη το μαθημα ηταν σχετικο με αυτους. Δεν θυμαμαι πως πηρα την πρωτοβουλια να κανω την παρουσιαση, καθοτι ντροπαλο παιδι, αλλα θυμαμαι το αισθημα που με εσπρωξε. Ηταν μια πρωτης ταξεως ευκαιρια να μιλησω στην ταξη για το θεμα που αγαπουσα τοσο πολυ και ποτε δεν ειχα την ευκαιρια να συζητησω με τα αλλα παιδια. Οποτε, οταν μας σηκωσε η δασκαλα στον πινακα για εξεταση και οταν ηρθε η σειρα μου να εξεταστω αρχισα την παρουσιαση (την οποια ειχα κανονισει με την δασκαλα καποια απο τις προηγουμενες μερες). Αφου τελειωσα γυρισε η δασκαλα σε εμενα χαμογελαστη και μου ειπε "τωρα εσενα σε τι να σε εξετασω". Και πηρα 10 στην εξεταση! Ηταν μια πανεμορφη εμπειρια που ακομα θυμαμαι οταν μιλαω σε αλλους για κατι που πραγματικα με ενδιαφερει και με παθιαζει. Καποια χρονια αργοτερα, οταν η γιαγια μου γυρισε απο την Αμερικη μου εφερε ενα βιβλιο απο το μουσειο φυσικης ιστοριας της Νεας Υορκης. Δεν ηξερα καλα αγγλικα τοτε και ετσι χαζευα τις φωτογραφιες και σκεφτομουν ποσο ομορφα θα ηταν αν ημουν και εγω εκει.
Η πραγματικοτητα εν τελει τσακισε τα παιδικα ονειρα και πηρα αποφαση οτι το μονο που θα μπορουσα να κανω στην Ελλαδα ηταν να γινω αρχαιολογος που δεν εχει καμια σχεση με την παλαιοντολογια. Εκ των υστερων ισως να μπορουσα να ακολουθησω το ονειρο μου σπουδαζοντας Βιολογος αλλα τοτε δεν ηξερα τι να κανω και επισης δεν το συζητησα πολυ με καποιον μεγαλυτερο για να με βοηθησει να βαλω κατευθυνσεις. Συνειδητοποιησα λοιπον οτι στην Ελλαδα για καποιο μυστηριο λογο στην καλυτερη περιπτωση να βρεις κανα μαμουθ αλλα οχι κοκαλα δεινοσαυρων. Ετσι τελειωσε το ονειρο μου. Οχι με απογοητευση αλλα με αντιληψη της πραγματικοτητας.
Ανεκπληρωτο ονειρο? Δεν νομιζω...Θα μου πειτε γιατι εγραψα την αναρτηση. Ισως επειδη στην περιοδο που περναω, κανοντας την διδακτορικη μου διατριβη θελω να αποστασιοποιηθω απο ολα αυτα και να θυμηθω τα αθωα ονειρα που ειχα μικρος και το πως ειναι να θες να κανει κατι χωρις ανταλλαγμα αλλα επειδη πραγματικα το αγαπας, παθιαζεσαι με αυτο....Ετσι...Επειδη σε κανει ευτυχισμενο.

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Lois de la Nature

Ενα ομορφο αποσπασμα απο ενα εξαιρετικο βιβλιο που ειχα διαβασει αρκετο καιρο πριν.






Μεταφραση:

Γραφω...και το βελος πεταει./Γραφω...και το φυλλο πινει τον ηλιο./.../Γραφω...και γεννιεται το φως./Γραφω...και το αλας σχηματιζει εναν κρυσταλλο./.../Γραφω...και ακουω την φωνη σου./Γραφω, περιγραφω, θεσπιζω./Το συμπαν υποκλινεται στο γραμμα./Κανενα ατομο δεν μπορει να αγνοησει τον νομο.

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Θυμισες παλιες

Καθομαι και θυμαμαι ανθρωπους και περιστατικα απο την ζωη μου ετσι ωστε να μπορεσω να αντιληφθω πως αλλαζουμε οι ανθρωποι....Παιρνω και παραδειγματα απο την προσφατη ζωη μου για να μπορω να κατανοησω την συνεχεια, την αλλαγη που επιφερει η ζωη και οι καταστασεις.
Σαν παιδι δεν θυμαμαι και πολλα. Θυμαμαι τις ατελειωτες βολτες με τα ποδηλατα στο νησι και τις πλατειες. Παιχνιδι ηταν ολη η ζωη, ολη μας η μεριμνα και προσοχη ηταν στραμμενη στο να μαζευτουμε να παιξουμε. Αυτη ηταν ολη μας η ζωη. Μετα το σχολειο, μια απατηλη αισθηση ωριμοτητας, αγουρη στην πραγματικοτητα οπως αγουροι ηταν και οι ερωτες. Εβλεπες το προσωπο της συμμαθητριας σου και δεν ηθελες τιποτα αλλο παρα να την βλεπεις. Προωρες οι φιλιες, δεν κρατησαν αλλα δεν εχει σημασια. Δεν σημαινει οτι τα παντα πρεπει να κρατανε αιωνια. Πρεπει να επιτρεπουμε στον εαυτο μας να ξεχνα οταν η ζωη τα φερνει ετσι.
Προσπαθω να θυμηθω τι σκεφτομουν οταν ημουν μικρος για να δω αν μπορουσα να φανταστω το μελλον τοτε. Δεν μπορουσα καν να το διανοηθω. Απο τα απειρα ενδεχομενα που μπορουν να συμβουν συμβαινει ενα, και αυτο ειναι η πραγματικοτητα που βιωνει ο καθενας. Ειναι αστειο...Θελουμε να ελεγχουμε τα παντα, την ζωη, τους αλλους, τα συναισθηματα μας...Και αν δουμε το παρελθον μας και το παρον μας ποιος θα μπορουσε να φανταστει πως θα ημασταν τωρα? Ποιος θα μπορουσε να ριξει εστω και μια κλεφτη ματια στο μελλον που μενει να ερθει? Ποιος μπορει να πει οτι γνωριζει την απιστευτη πολλαπλοτητα της ζωης, την ομορφια της, την σφοδρη της ροη, σαν ποταμι που χυνεται στο αγνωστο.
Θυμαμαι τους παλιους ερωτες που σβηστηκαν πια για να μπορει η ζωη να προχωρησει μπροστα, να δειξει την απιστευτη ποικιλια της απο χρωματα και λεπτομερειες. Η ζωη θελει να σβηνει τον καμβα συνεχεια και να ζωγραφιζει κατι εκ νεου....Αναποφασιστος ζωγραφος βλεπετε. Θυμαμαι μουσικες και νοτες απο το παρελθον, σκορπια πραγματα αλλα δεν μπορω να ανακατασκευασω καμια στιγμη του παρελθοντος. Εχω μια αδρη εντυπωση του παρελθοντος, πραγματα και προσωπα, καταστασεις, ιδεες και λεξεις αλλα αν προσπαθησω να ανακατασκευασω επακριβως εστω και μια στιγμη ειναι σχεδον αδυνατο. Ειναι νεκρη, εφυγε, πεθανε. Ωστε να παρει κατι αλλο την θεση της, μια νεα στιγμη που και αυτη θα πεθανει αμεσως.
Νιωθω οτι ειμαι σε ηρεμια με το παρελθον μου. Τιποτα δεν σαλευει εκει, κανενας δρακος δεν πεταγεται να με τρομαξει, κανενα αποθυμενο κανενα πονος η χαρα. Ειναι περιεργο που οσο περνα ο καιρος ξεχναω το παρελθον μου. Δεν το πιεζω, δεν το επιδιωκω, απλα γινεται. Ειναι σαν να κοιτα την θαλασσα μια μερα με απνοια οπου τιποτα δεν σαλευει. Ολα βρισκονται σε μια ηρεμια λες και ειναι αιωνια ετσι. Θυμαμαι τους πονους και τις χαρες της παιδικης μου ηλικιας, θυμαμαι πως ενιωθα τοτε, θυμαμαι το αισθημα, η γευση τους ειναι ακομα στα χειλη μου. Αλλα τιποτα δεν κουνιεται μεσα μου, σαν να εχουν παγωσει ολα. Δεν ειναι η παγωμαρα της αναισθησιας, δεν ειναι οτι πλεον δεν μπορω να νιωσω πραγματα. Ισα ισα τωρα μπορω να νιωσω πολυ περισσοτερα απο παλια.
Θυμαμαι τον εαυτο μου ποιο μικρο με ολες αυτες τις αγωνιες τις ανασφαλειες. Να βλεπεις ανθρωπους να δειχνουν ευτυχισμενοι γυρω σου, τους φιλους και συμμαθητες σου και να νιωθεις μεσα σου να γινεται μια συγκρουση, ενας χαμος. Και να αναρωτιεσαι τι κανεις στραβα και νιωθεις τοσο ασχημα? Γιατι οι αλλοι βρισκουν την ευτυχια και εσυ οχι? Τι συμβαινει? Μονο ο καιρος φερνει τις απαντησεις για τον αφελη νου, για τον νου που δεν γνωριζει πως να γνωριζει. Η ωριμανση του ατομου μαζι με αλλα σημαινει να συνειδητοποιει τις σχεσεις γυρω του, το πως εξελλισονται και πως υποκινουνται...Να βλεπει την συνεχεια των πραγματων, τα κοινα πραγματα που μοιραζονται οι ανθρωποι. Πως μαι διαβεβαιωση "ειμαι ευτυχισμενος" ενος ατομου ειναι κουφια, ειναι ενα τιποτα, ειναι απλα μια διαβεβαιωση κυριως για να πεισει αυτον που την λεει και κατα δευτερον τους αλλους.
Η συνειδητοποιηση των ανθρωπινων σχεσεων και της θεσης μας σε αυτες νομιζω οτι ειναι κατι που λιγοι το καταφερνουν δυστυχως. Να μπορεις να ξεχωρισεις μεσα στο χαος της καθημερινης ζωης και να ξεχωρισει το ουσιωδες απο το προσκαιρο. Και μιλαω για τις ανθρωπινες σχεσεις. Ειναι τοσο πολυπλοκες, τοσο νευρωτικες τοσο προσκαιρες. Φυσαει ο ανεμος και γινονται συντριμμια. Πονεμενες καρδιες, πληγωμενα εγω, προσπαθεια για να βρεθουν απαντησεις και ενα "γιατι" να μας ακολουθει καθε στιγμη της ζωης μας...Ειμαστε συνεχεια σαστισμενοι, δεν ξερουμε τι μας συμβαινει, τι συμβαινει γυρω μας, τιποτα. Αποθυμενα, αμετρητα θελω, βια ψυχολογικη, συναισθηματικη ανασφαλεια, προσπαθεια να κρατηθουμε απο καποιον για να μην βουλιαξουμε στον βουρκο της ζωης.
Λενε οτι ειναι καλο να κανεις ονειρα, οτι ειναι ομορφο να κανεις ονειρα, οτι σε κρατανε στην αρενα της ζωης. Ποτε μου δεν το πιστεψα αυτο, τουλαχιστον απο τοτε που αρχισω να καταλαβαινω το νοημα των ονειρων, το τι κρυβεται πισω απο το να ονειρευομαστε. Ποιο ειναι το κινητρο για να ονειρευομαστε. Θελουμε να ξεφυγουμε απο την πραγματικοτητα, να παμε εκει που η καρδια και ο νους μας λενε, σε κατι φανταστικο, σε κατι που δεν ανηκει στην πραγματικοτητα. Θελουμε να ειμαστε κυριοι του μελλοντος μας οποτε εφοσον δεν μπορουμε να καταφερουμε κατι στο τωρα, και αυτο δεν μας αρεσει καταφευγουμε στα ονειρα....Παντα με εντυπωσιαζε πως εγινε και τα ονειρα εγιναν κατι τοσο καλο, κατι που αξιζει να κανεις. Και ζουμε στα ονειρα, σε κοσμους χαμενους σε καποια εσοχη του εγκεφαλου μας και κοροιδευουμε τον εαυτο μας οτι αυτο που ονειρευομαστε πως καποτε θα γινει. Και στο μεταξυ χανουμε την ζωη μεσα απο τα χερια μας.
Οπως θυμαμαι την ζωη μου τα βλεπω ολο αυτα αναγλυφα, σχεδον τα νιωθω να συμβαινουν. Θυμαμαι ολη την κινηση του μυαλου μου, τις ανησυχιες μου, τια απογοητευσεις μου. Δεν θυμαμαι περιστατικα οπως ειπα, το μυαλο μου τα σβηνει...Αλλα θυμαμαι την ιδια την κινηση της σκεψης μου, τα θελω μου, τις ελπιδες μου...Και βλεπω το τωρα μου σε αντιπαραβολη με αυτα που ηθελα...Και ειναι τοσο πιο ομορφο απο οτι μπορουσα να σκεφτω τοτε. Τι νοημα ειχε που ονειρευομουν μικρος? Η ζωη κυλησε μονη της, ανεδειξε τον πλουτο της, την απιστευτη της δημιουργικοτητα...Και αυτο ειναι κατι το απιστευο. Οχι σε εμενα μονο, αλλα σε ολους τους ανθρωπους. Η πραγματικοτητα ειναι ασυγκριτα πιο ομορφη απο οτιδηποτε θα μπορουσαμε να φανταστουμε ποτε.
Οι αναμνησεις ειναι ομορφες αν ξερεις απλα να τις θυμασαι χωρις να σου προκαλουν χαρα η πονο. Αν προκαλουν ενα απο τα δυο η και τα δυο σημαινει οτι ζεις στο παρελθον. Και εμενα ετσι συνεβαινε. Μετανοιωνα για αυτα που εκανα και χαιρομουν με τις επιτυχιες. Τωρα που πλεον ολα αυτα ειναι τοσο μακρινα, τοσο ακινητα και νεκρα συνειδητοποιω τον χρονο που εχασα με το να τα θυμαμαι και εκτιμησα την ομορφια του να ζεις στο τωρα εχοντα ειρηνη με το παρελθον.


Και επειδη για παλιες θυμισες ειναι το κειμενο μου ηρθε αυτο το αγαπημενο κομματι απο τους Πυξ Λαξ.

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Επιστροφη με αναμεικτα συναισθηματα

Επεστρεψα και εγω απο τις πασχαλινες μου διακοπες και ειδα οτι πολλες νεες αναρτησεις εχουν γινει απο τους φιλους bloggers και θα χρειαστει πολυς χρονος για να γινω up to date.
Και μονο η απολυση του καλου μου φιλου Ν. απο τον στρατο και επιστροφη του στο νησι προμηνυαν γιορτες γεματες γελιο και χαρα. Και οντως ετσι ηταν. Κατι η παρεα που ολοκληρωθηκε και παλι, κατι ο ενας χρονος σχεδον απουσιας του, το γελιο ερεε αφθονο. Περασα πολυ καλα στο νησι μπορω να πω...Παντα ειναι ομορφα το Πασχα και το καλοκαιρι, αυτος ο μικρος παραδεισος της παιδικης μου ηλικιας. Ηθελα πολλα να γραψω σημερα. Για την κοινωνια, για την φρικη που βιωνουμε στην ζωη μας γενικα, για τα διεξοδα, για ο,τι εχει φερει τον κοσμο στην κατασταση που ειναι. Ειμαι 25 χρονων και βλεπω να κληρονομω μια κοινωνια που δεν θελω να μεταφερω στα παιδια που ισως κανω και το πιθανοτερο ειναι να μην κανω. Δεν θελω να τους χαρισω αυτον τον κοσμο, την ομορφη γη ετσι οπως την εχουμε κανει, και να περιμενω να ειναι και ευχαριστημενα για την δωρεα.
Βγαινεις λιγο να ηρεμησεις και ακους αυτον τον συφερτο απο φωνες και μηχανες και δεν μπορεις να ηρεμησεις. Στο νησι ευτυχως βρηκα στιγμες ησυχιας και χαλαρωσης. Ειδικα το βραδυ, μονος σε μαρκινες βολτες. Το φεγγαρι ειναι παντα στοργικο και ειναι προθυμο να φωτισει τον δρομο σου, ενω ο ηχος της θαλασσας σε υπνωτιζει...Εχει μια περιεργη ομορφια η ησυχια....Τοτε και μονο τοτε ειναι που οι σκεψεις μου εχουν καποια συνοχη και ποιοτητα. Τις αλλες ωρες συνηθως ειναι ενας σωρος βλακειες. Οπως συμβαινει με ολους μας νομιζω.
Δεν ξερω τι αλλο να πω που να ειναι συντομο...Θα το κοψω εδω λοιπον! Καλη ανοιξη και καλως σας βρηκα λοιπον!!! Φιλια σε ολους!