Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Η εξεγερση

Νιωθω πολυ περιεργα αποψε και για αυτο θα μιλησω προσωπικα. Υπαρχουν καποια πραγματα στην ζωη που δεν τα εχεις ξανανιωσει και η ενταση τους ειναι αγνωστη σε εσενα. Πιστευεις σε μια αποψη, σε ενα ιδανικο, σε μια ιδεα να αλλαξεις τον κοσμο. Σε μια ιδεα που εχουν σκεφτει αλλοι για εσενα και το μονο που σου μενει ειναι να την ακολουθησεις η οχι. Κατι πιστευεις οτι ειναι λογικο, αλλο ειναι νεανικη παρορμηση, θες να επαναστατησεις, να αλλαξεις τον κοσμο και ολα αυτα. Και πλεον ανηκεις σε μια ομαδα ανθρωπων με κοινες ιδεες και επιδιωξεις. Αλλα αν εχεις σπειρει τον σπορο της αμφιβολιας μεσα σου τοτε, ακομα και αν δεν το καταλαβαινεις, αυτος ανθιζει μεσα σου...Μεγαλωνει, φουντωνει, ακομα και αν εσυ συνεχιζεις να πιστευεις σε μια ιδεα, σε μια αποψη, σε ενα ιδανικο....Και φτανει καποια στιγμη μου ο σπορος της αμφιβολιας εχει βγαλει κλαδια, εχει αποκτησει χοντρο κορμο και θελει να απλωθει, και ο χωρος δεν του φτανει. Θελει να απλωθει, θελει να ανθισει, να λαμψει και να αντικρυσει τον ηλιο βγαινοντας απο τα σκοταδια της ψυχης σου. Και τοτε νιωθεις τα σωθικα σου να ταραζονται....Νιωθεις οτι πιεζεσαι, οτι θα εκραγεις, οτι δεν αντεχεις αλλο αυτη την φλογα μεσα σου, οτι η θα την αφησεις να βγει η θα σε καψει ολοκληρο. Τοση η ενταση της. Καμια εξηγηση η ερμηνεια δεν σε πειθει πλεον. Τιποτα απο οτι ειπωθηκε ποτε σε ολη την ιστορια της ανθρωποτητας δεν σου αρκει. Θες να τα ανακαλυψεις ολα απο την αρχη....Θελεις να ελευθερωσεις το δεντρο σου, αυτο της αμφιβολιας να παρει την θεση που του αξιζει....Μυριζεις ελευθερια, αυτο το αρωμα που μυριζει ο αετος οταν πεταει ψηλα. Τι ξερει ο αετος απο συμβιβασμους? Μονο τον ουρανο και τις ψηλες κορυφες ξερει, αλλαζοντας λιγο την εκφραση του Νιτσε.
Και τοτε συμβαινει απλα να θες να εισαι μονος σου, να μην ανηκεις σε καμια ομαδα ανθρωπων με κοινη ιδεολογια...Θες να γευτεις την απολυτη ανασφαλεια, το να μην εχεις κανεναν να σου πει αν αυτο που πιστευεις ειναι σωστο η λαθος. Καμια επικυρωση της αποψης σου η απορριψη της...Η ανασφαλεια στο μεγαλειο της...Αυτο που φοβομαστε οι ανθρωποι μια ζωη ξαφνικα γινεται κατι που το αναζητας τοσο πολυ....Να μην προσπαθεις να επιβαλλεις την αποψη σου στους αλλους σαν σωστη...Να μην θες κανεναν οπαδο, να μην θες να ακολουθεις κανεναν....Αυτο συνεβη και σε εμενα αποψε....Και νιωθω εσωτερικα τελειως ελευθερος και λυτρωμενος....


Ποσο καταλαβαινω τωρα το αποσπασμα αυτο του Krishnamurti:

"I maintain that Truth is a pathless land, and you cannot approach it by any path whatsoever, by any religion, by any sect. That is my point of view, and I adhere to that absolutely and unconditionally. Truth, being limitless, unconditioned, unapproachable by any path whatsoever, cannot be organised; nor should any organisation be formed to lead or coerce people along any particular path. If you first understand that, then you will see how impossible it is to organise a belief. A belief is purely an individual matter, and you cannot and must not organise it. If you do, it becomes dead, crystallised; it becomes a creed, a sect, a religion, to be imposed on others."

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Λιγο παραπανω...

Ειμαστε ανικανοποιητοι. Και αυτο ειναι γεγονος. Παντα κατι θελουμε και οταν αυτο το θελω γινει πραξη θελουμε και κατι παραπανω. Ρουτινιαζουμε βρε αδερφε, αυτο το θελω δεν μας φαινεται τοσο ομορφο και λαμπερο οσο οταν δωσαμε τον νου, την καρδια και το μυαλο μας να το κανουμε πραξη. Τιποτα δεν μας ευχαριστει. Μονιμα τουλαχιστον. Στις σχεσεις λεμε οτι αγαπαμε τον αλλον αλλα βαρεθηκαμε τα ιδια και τα ιδια...Θελουμε αυτο το κατι που οπως λεγεται θα "ανανεωσει την σχεση". Μια ενεση, μια πρεζα, μια μυτια για να νιωσουμε φρεσκοι και παλι...Αν το σκεφτειτε δεν διαφερουμε και πολυ απο τους ναρκομανεις. Αυτοι εχουν βιολογικοι εξαρτηση, εμεις εχουμε συναισθηματικη εξαρτηση...Τρεφομαστε απο τα συναισθηματα και οταν αυτα παλιωσουν, τελειωσουν θελουμε κατι νεο, φρεσκο, κατι που να μην το εχουμε ξαναζησει. "Θελω να ζησω νεες εμπειριες" και ολο το συστημα της κοινωνιας εχει στηθει ετσι ωστε να προσφερει νεες εμπειριες στους υποψηφιους αγοραστες.
Ειμαστε εγωιστες. Μπορει να πειθουμε τον εαυτο μας οτι ειμαστε αλτρουιστες, νοιαζομαστε για τον συνανθρωπο, για την αγαπημενη η τον αγαπημενο μας αλλα παντα εχουμε ενα κινητρο. Το κινητρο μπορει να ειναι μια ιδεα, "αυτο που ειναι καλο και ηθικο", ενα ψεμμα, κατι που ειπε καποιος μεθυσμενος απο την παρεα ενα βραδυ Παρασκευης. Και εφοσον υπαρχει κινητρο, οσο λαμπρο και αλτρουιστικο και να ειναι, οσο και αξιο να ειναι και οσο ομορφα να το ντυσουμε με λεξεις θα παραμεινει κινητρο. Και το κινητρο εχει παντα σκοπο να ικανοποιηση το εγω μας. Καμια αλλη χρησιμοτητα δεν εχει το κινητρο παρα μονο σε συναρτηση με τον εαυτο. Οποιος ειναι αρκετα ειλικρινης με τον εαυτο του μπορει να το δει αυτο πολυ καθαρα.
Και παντα θελουμε και θελουμε...Θελουμε συναισθηματικη καλυψη, σαρκικη καλυψη, θελουμε να πιστευουμε οτι βρηκαμε την αγαπη αλλα γαμωτο, αυτη η αγαπη δεν ειναι τοσο καλη οσο μας την ελεγαν, κατι λειπει. Και να ξαφνου η συνεχης απαιτηση απο τον συντροφο να υπερβει τα εσκαμμενα, να ξεπερασει τον εαυτο του και να μας προσφερει μια απολαυση που δεν εχουμε ξανα νιωσει, να μας δωσει ενα αισθημα να εχουμε να ασχολουμαστε. Και μολις περασει ο καιρος παλι νιωθουμε οτι κατι λειπει...Και απογοητευομαστε, και λεμε οτι η σχεση δεν παει αλλο, κατι στραβωσε...Και να το εγω παλι στην γυρα να ψαχνει νεα θυματα για να ικανοποιηθει. Και το αστειο της υποθεσης ειναι οτι λεμε στον εαυτο μας οτι νιωσαμε αγαπη για καποιον...Ενω ουσιαστικα τον υποχρεωναμε να μπει στο τριπακι της ικανοποιησης των ανασφαλειων, των κομπλεξ, των αποθυμενων του παρελθοντος. Αυτο το αιωνια εγω που θελω να ικανοποιειται, να εχει ξεχωριστη υπαρξη, αυτο το εγω που απαιτει να ειναι το κεντρο του κοσμου.
Ποσο δυστυχισμενοι κατα βαθος ειμαστε. Το ριχνουμε στις απολαυσεις αλλα μας αφηνουν συντομα και αυτες. Και μετα νιωθουμε αδειοι, κενοι, χωρις τιποτα μεσα μας, και αναρωτιομαστε τι μας φταιει. Και ολα γινονται ενα αιωνιο κουβαρι.
Απο αυτο πασχουμε οι ανθρωποι. Αυτη η αινωια εγωκεντρικη δραστηριοτητα εχει φτασει τον κοσμο εδω που τον εχει φτασει. Κτηνωδεις ειμαστε, κανουμε ενα σωρο πραγματα για να φτασουμε καπου και μετα θελουμε και παραπανω, δεν μας φτανουν αυτα που εχουμε. Αυτη η καθημερινη ζωη που απαιτει να δικαιωθει μεσα απο την ανυπαρξια της. Γιατι αυτο το πραγμα δεν ειναι ζωη. Ζωη ειναι πρωτα απο ολα να μπορεις να αντιληφθεις τι συμβαινει γυρω σου. Και οταν εχεις την ψευδαισθηση οτι ολα περιστρεφονται γυρω απο το εγω σου δεν μπορεις να δεις καθαρα την ζωη, δεν μπορεις να δεις τιποτα περα απο την μυτη σου. Η ζωη σου αποκλειει ολο τον υπολοιπο κοσμο και σε καταδικαζει σε μοναξια, που ναι μεν μπορει να νιωθεις οτι διωχνεις για λιγο καιρο μεσω απολαυσεων αλλα παντα μενει εκει και σε περιμενει..Ξερει οτι την νιωθεις βαθεια μεσα σου. Δεν μπορεις να την κοροιδεψεις...

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Η ησυχια της νυχτας

Μερικες φορες συμβαινει, βραδυ τις περισσοτερες φορες, να ηρεμεις και να κλεινεις τα ματια και να βυθιζεσαι στην ομορφη και στοργικη ησυχια της νυχτας...Ειναι απο τις σπανιες στιγμες που μπορεις να ησυχασεις και να κλεισεις τον διακοπτη στο μυαλο σου...Παυση λειτουργιας...Ειναι ωρες που ερχεσαι πιο κοντα στον νου σου, στην καρδια της υπαρξης σου.

Ειναι εκεινες οι στιγμες που η ψυχη δεν τεντωνεται να εκληρωθει, να γινει κατι, να καταφερει κατι. Θελει απλα να υπαρχει και να γινεται αντιληπτη, χωρις την συνεχη φλυαρια του μυαλου που απαιτει, θελει, επιδιωκει, κρινει, συγκρινει, ερμηνευει, δεχεται, απορριπτει, μισει και πιστευει οτι αγαπα. Αυτες τις στιγμες, της στασιμοτητας θες απλα να υπαρχεις. Δεν σκεφτεσαι τιποτα, δεν θες τιποτα. Απλα ακους την ανασα της γης, των ανθρωπων της που υποφερουν...Δεν σκεφτεσαι απλα νιωθεις και αφουγκραζεσαι.

Ειναι αυτες τις στιγμες που θα ηθελες να κανεις μια βολτα στην φυση, στην εξοχη, να νιωσεις τον παλμο της φυσης μακρια απο τα φωτα της πολης, την βουη της και τις φωνες της. Τετοιες στιγμες η φυση αποκτα κατι το απολυτως Ιερο. Οχι το ιερο που φανταστηκαμε και κατασκευασαμε οι ανθρωποι αλλα κατι περα απο το μυαλο και την λογικη. Μια αισθηση βαθειας κατανυξης, τοτε που νιωθεις βαθεια μεσα σου οτι η φυση δεν ειναι κατι ξεχωρο απο εσενα, που θελει προστασια αλλα κατι που ειναι μεσα σου και εσυ μερος αυτης. Νιωθεις ενα ενιαιο αδιαιρετο συνολο...

Βλεπεις την ταπεινη ομορφια των λουλουδιων στα φυλλα των οποιων καθρεπτιζεται ολογιομο το φεγγαρι...Τα αστρα στο στερεωμα μοιαζουν με χαντρες στο πανεμορφο φορεμα της νυχτας. Δεν μιλας αλλα νιωθεις οτι εχεις πληρη επικοινωνια με την καρδια της υπαρξης, με την φυση, με το συμπαν. Δεν απαιτεις πλεον να εισαι το κεντρο του συμπαντος και ολοι οι πλανητες να περιφερονται γυρω απο εσενα. Σου φτανει που εισαι ενας απλος κοκκος αμμου στο συμπαν...Δεν εχει σημασια...Δεν σε νοιαζει αν ησουν κατι πιο σημαντικο απο το τιποτα.

Αυτη η γαληνη, η απεριγραπτη ομορφια της φυσης και του συμπαντος τετοιες στιγμες σαν αυτην που περιγραφω δεν μπορει να μεταφραστει με λογια. Η μοναξια του βουνου, η ομορφια μιας μικρης λιμνης, το πρασινο ενος τεραστιου λιβαδιου...Ολα αυτα ειναι μερος της καρδια της υπαρξης που ανασαινει σιγα σιγα και κατω απο την βουη της καθημερινοτητας δεν μπορουμε να ακουσουμε....


Η τις στιγμες που ανατελει ο ηλιος...Τι ευλογια να μπορεις να παρακολουθησεις την ανατολη. Ο ηλιος, αυτος ο λαμπερος γιγαντας χαριζει απλοχερα το φως του σε ολη την γη. Η φυση ξυπνα και ντυνεται το χρυσο της πεπλο...Ο ουρανος γαλαζιος, με μερικα συννεφακια εδω και εκει ριχνει την σπαρακτικη του ματια στον κοσμο που πολεμα, αγωνια, γεννιεται, πεθαινει, σπαραζεται, αμφιβαλλει, πονα...


Και εμεις οι ανθρωποι ξυπναμε απροθυμα, ντυνομαστε, σκεφτομαστε τι θα κανουμε, κλεισμενοι στον μικρο χωρο της ζωοουλας μας αγνοωντας το μεγαλειο και την μεγαλη ομορφια της υπαρξης...Την ομορφια του να ζεις.


Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Απο την Κουβα με αγαπη

Δυσκολη η μερα σημερα και ειπα να χαλαρωσω με ενα απο τα αγαπημενα κομματια απο τους θρυλικους Buena Vista Social Club. Ας αφεθουμε λοιπον στα μαγικα μονοπατια της κουβανικης μουσικης...








Ελπιζω να τα απολαυσετε οσο και εγω!! Να περνατε καλα!!

Υ.Γ.
Σκεφτομουν ολη αυτη την υποθεση με την Γερμανια και τις κατηγοριες οτι ειμαστε κλεφτες κλπ κλπ. Εδω ο λαος πειναει, υποφερει και εμας μας ενδιαφερει να κανουμε καλες δημοσιες σχεσεις και να δειξουμε το καλο μας προσωπο. Και μεσα σε ολα αυτα αρχισαν και οι εθνικιστικες κορωνες. Βγαινουν καποιοι που το παιζουν υπερ-πατριωτες και λενε, λενε, λενε χωρις σταματημο. Τωρα θυμηθηκαμε την αποζημιωση που πρεπει να δωσουν οι Γερμανοι για τις καταστροφες που προκαλεσαν στον Β Παγκοσμιο. Επισης θυμηθηκαμε παλι απο τους ΔΗΜΙΟ-ΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ τα ασχημα του Β Παγκοσμιου πολεμου, τον εμφυλιο και ενα σωρο αλλα τραγικα πραγματα που δεν μας αφηνουν να τα ξεχασουμε. Ετσι ρε παιδι μου για να θεριευει το μισος και να μην μπορουμε να συνυπαρξουμε με τους αλλους λαους. Να μας κατεχουν παντα τα παλια μιση και ολες οι γενιες να κρατανε στην μνημη τους αιωνια τις βαρβαροτητες του παρελθοντος και να μην μπορουν να απαλλαγουν απο αυτες. Και επισης να παρουν το μυαλο του κοσμου απο τα προβληματα του και να τον ριξουν σε μια λογικη εξοχως επικινδυνη...Ειδωμεν.