Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Αγυριστο κεφαλι!

Μερικες φορες πως γινεται και περιστατικα στην ζωη μας μας βοηθουν, αν ειμαστε σοβαροι και προσεκτικοι, να συλλαβουμε μια βαθυτερη αληθεια για το πως λειτουργουμε στο νοητικο επιπεδο...Αντιμετωπιζαμε ενα προβλημα στην ερευνα που εκανα στο Πανεπιστημιο και προσπαθουσαμε να βρουμε μια ακρη για καποια τελειως παραλογα αποτελεσματα. Μετα απο πολλες δοκιμες και προσπαθειες καταφερα να σχηματισω μια καλη αποψη για το τι πηγαινει στραβα σε σημειο που να μπορω να επιχειρηματολογησω ανετα υπερ της αποψης μου (αν δεν ειχα επιχειρηματα δεν θα εθιγα και το θεμα φυσικα και θα το παρατουσα για να ασχοληθω με κατι αλλο). Τελοσπαντων δεν θελω να μπω σε πολλες λεπτομερειες. Αυτο που καταλαβα απο την ολη ιστορια της προσπαθειας για την κατανοηση ενος προβληματος ειναι η σθεναρη σταση που εχει η αλλη πλευρα, αυτη του συνομιλιτη, οταν εχει διαμορφωσει ηδη μια παγια ιδεα, σκεψη η αποψη για το εν λογω προβλημα. Αρνηση αρνηση και παλι αρνηση. Δεν πα να εχεις ολα τα επιχειρηματα του κοσμου, αν ο αλλος εχει διαμορφωσει ηδη μια παγια αποψη δεν μπορει να δει τιποτα αλλο. Δεν σε ακουει, εχει κλεισει τα αυτια και πιστευει βαθεια μεσα του οτι η δικη του αποψη ειναι η σωστη.

Και σκεφτειτε το παραλογο του πραγματος. Εδω μιλαω για ενα επιστημονικο προβλημα. Στην επιστημη υπαρχει τροπος να βρεις αν μια ιδεα ειναι ορθη η λανθασμενη. Την τεσταρεις και προσπαθεις να δεις αν ειναι σωστη η εσφαλμενη. Αν υπαρχει τετοια σθεναρη εμμονη σε επιστημονικα θεματα, σε αποψεις, συμπερασματα η παλαιοτερες εμπειριες φανταστειτε τι συμβαινει οταν υπαρχει συζητηση για θεματα φιλοσοφικα, κοινωνικα κλπ που δεν υπαρχει τοσο ευκολος τροπος να αποφανθεις υπερ της μιας η της αλλης αποψης. Χαμος...Αν ο αλλος εχει σχηματισει ηδη αποψη για ενα θεμα ειναι αδυνατον να συζητησεις μαζι του. Απλα εχει κλεισει τα αυτια του και δεν σε ακουει ο,τι και να του λες.

Ειναι μια δυσαρεστη και θα τολμουσα να πω φριχτη συνηθεια αυτη. Δεν ξερω πως γινεται και ειμαστε τοσο σιγουροι για τις ιδεες μας αλλα πραγματικα πιστευω οτι ενα κολλημενο, διαμορφωμενο και κλειστο μυαλο δεν εχει καμια αξιωση για οποιαδηποτε αληθεια. Ο,τι και να πιστευει εινα λαθος μονο και μονο επειδη ειναι απολυτως σιγουρος και εχει αναγαγει την αποψη του σε δογμα. Η αληθεια δεν εχει καμια σχεση με το δογμα. Και λεω οτι ειναι απαραιτητα λαθος αυτα που πιστευει διοτι η γνωση ειναι παντα ημιτελης. Μπορει την αλλη μερα να συμβει κατι και να αλλαξεις την αποψη σου. Αυτο συμβαινει αν εισαι ανοιχτος και στις αλλες αποψεις και ιδεες και βαζεις που και που το μυαλο σου να αμφισβητει αυτα που πιστευεις.

Η τεχνη της αμφισβητησης ειναι δυσκολη. Εχω γνωρισει μονο μια χουφτα ανθρωπων που εξασκουν αυτη την τεχνη. Ο ανθρωπος απο καταβολης κοσμου θελει να ζει σε σταθερα οικοδομηματα, θελει σιγουρια και ασφαλεια. Και οταν καποια σκεψη η ιδεα τους απειλειται να καταρρευσει αντιδρουν μη λογικα, κλεινουν τα αυτια τους και συνεχιζουν να πιστευουν αυτα που πιστευαν.

Θελουμε να φτιαξουμε εναν καλυτερο κοσμο, πιο δικαιο πιο καλο. Αυτο που αναρωτιεμαι παντα ειναι αν αυτος ο κοσμος μπορει να αλλαξει ουσιαστικα αν αποτελειται απο ανθρωπους που ειναι τοσο κολλημενοι στις ιδεες τους και τις αποψεις τους και δεν ακουνε τιποτα αλλο περα απο τον εαυτο τους...

Περαστικα μας!

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Ο Κρισναμουρτι για την αγαπη




"Δεν αγαπιομαστε γιατι δεν γνωριζουμε πως να αγαπησουμε. Τι ειναι η αγαπη? Η λεξη ειναι τοσο πολυ φορτωμενη και διεφθαρμενη που αποφευγω να την χρησιμοποιω. Ολοι μιλανε για αγαπη-καθε περιοδικο και εφημεριδα και καθε ιεραποστολος μιλουν συνεχως για αγαπη. Αγαπω την πατριδα μου, αγαπω τον βασιλια, αγαπω καποιο βιβλιο, αγαπω το βουνο, αγαπω την απολαυση, αγαπω την γυναικα μου, αγαπω τον θεο. Ειναι η αγαπη μια ιδεα? Αν οντως ειναι, τοτε μπορει να καλλιεργηθει, θραφει, να περιβληθει με στοργη, να επιβληθει, να αλλαξει κατα το δοκουν."


"Επειδη δεν μπορουμε να λυσουμε αυτο το ανθρωπινο ζητημα καταφευγουμε σε αφαιρεσεις. Η αγαπη μπορει να ειναι η υστατη λυση σε ολες τις δυσκολιες του ανθρωπου, τα προβληματα και τις επωδυνες προσπαθειες, οποτε πως θα βρουμε τι ειναι η αγαπη? Απλως οριζοντας την? Η εκκλησια την ορισε με τον ενα τροπο, η κοινωνια με αλλο τροπο και υπαρχουν ενα σορο αποκκλισεις και διαστρεβλωσεις. Λατρευουμε καποιον, κοιμομαστε με καποιον, η ανταλλαγη συναισθηματων, η συντροφικοτητα- ειναι αυτο που λεμε αγαπη?"


"Μπορει η αγαπη να χωρισθει στην ιερη και την ανιερη, την ανθρωπινη και την θειικη, η απλα υπαρχει μονο μια αγαπη? Ειναι η αγαπη ενα πραγμα και οχι πολλα πραγματα? Αν πουμε "σε αγαπω" αυτο αποκλειει την αγαπη για καποιον αλλον? Ειναι η αγαπη προσωπικη η μη προσωπικη? Ηθικη η ανηθικη? Οικογενειακη η μη οικογενιακη? Αν αγαπας την ανθρωποτητα αγαπας και τον καθενα ξεχωριστα? Ειναι η αγαπη συναισθημα? Ειναι η αγαπη αισθημα? Ειναι η αγαπη απολαυση και επιθυμια? Ολες αυτες οι ερωτησεις δειχνουν, ετσι δεν ειναι, οτι εχουμε ιδεες για την αγαπη, ιδεες για το τι πρεπει να ειναι και τι δεν πρεπει να ειναι η αγαπη, εναν κανονα η κωδικα που εχει δημιουργησει η κοινωνια στην οποια ζουμε."

"Τωρα πως θα βρω τι ειναι αυτη η φλογα που λεμε αγαπη? Οχι πως να βρουμε εναν τροπο να την εκφρασουμε διαφορετικα αλλα να βρουμε την σημασια της. Πρωτα θα απορριψω ο,τι εχουν πει η εκκλησια, η κοινωνια, οι φιλοι και οι γονεις μου, καθε βιβλιο και ανθρωπος διοτι θελω να βρω μονος μου τι ειναι η αγαπη. Εδω ειναι ενα τεραστιο προβλημα που εμπεριεχει ολη την ανθρωποτητα, υπαρχουν χιλιαδες τροποι να την ορισεις και εγω εχω φυλακιστει σε καποιον τροπο να την οριζω. Για αυτο τον λογο δεν πρεπει να διωξω ολες τις τασεις και τις προκαταληψεις μου? Ειμαι μπερδεμενος, διαλυμενος απο τις δικες μου επιθυμιες οποτε λεω στον εαυτο μου "πρωτα καθαρισε το δικο σου μπερδεμα. Ισως να μπορεσουμε να δουμε τι ειναι αγαπη καταλαβαινοντας τι δεν ειναι."


"Το να ανηκεις σε καποιον, το να σε φροντιζει καποιος και να εξαρτασαι απο αυτον-σε ολο αυτο πρεπει να υπαρχει παντα αγχος, φοβος, ζηλεια, ενοχη, και οσο υπαρχει φοβος δεν μπορει να υπαρξει αγαπη. Ενα μυαλο γεματο πικρες δεν μπορει να καταλαβει τι ειναι αγαπη, αισθηματικοτητα και συναισθηματικοτητα δεν εχουν καμια σχεση με την αγαπη. Ετσι, η αγαπη δεν εχει σχεση με την επιθυμια και την απολαυση."


"Η αγαπη δεν ειναι προιον της σκεψης, η οποια με την σειρας της εινα προιον του παρελθοντος. Η σκεψη δεν μπορει να καλλιεργησει την αγαπη. Η αγαπη δεν περιοριζεται και δεσμευεται απο την ζηλεια, γιατι η ζηλεια ειναι το παρελθον. Η αγαπη ειναι το τωρα, το παρον. Δεν ειναι το "θα αγαπησω" ουτε το "αγαπησα". Οταν αγαπας δεν προκειται να ακολουθησεις κανεναν. Η αγαπη δεν υπακουει. Οταν αγαπας δεν υπαρχει ουτε σεβασμος ουτε ασεβεια. Δεν γνωριζετε τι θα πει να αγαπας αληθινα καποιον? Να αγαπας χωρις μισος, χωρις ζηλεια, χωρις θυμο, χωρις να θελετε να επηρεασετε το τι σκεφτεται η τι κανει ο αλλος, χωρις να καταδικαζετε, χωρις να συγκρινετε? Οταν υπαρχει αγαπη υπαρχει συγκριση? Οταν αγαπατε καποιον με ολη σας την καρδια, με ολο σας τον νου, με ολο σας το σωμα, με ολη σας την υπαρξη, υπαρχει συγκριση? Οταν αφηνεσαι ολοκληρωτικα στην αγαπη δεν υπαρχει ο αλλος.

"Αλλα αν θελετε ακομα να βρειτε (τι ειναι η αγαπη), θα δειτε οτι δεν ειναι φοβος, εξαρτηση, ζηλεια, η κτητικοτητα, η υπεθυνοτητα και το χρεος, η αυτολυπηση, η αγωνια του να μην αγαπηθεις. Λοιπον, αφου τα διωξετε ολα αυτα, οχι με την βια, αλλα ξεπλενοντας τα οπως η βροχη ξεπλενει την σκονη πολλων ημερων απο ενα φυλλο, τοτε ισως βρειτε αυτο το περιεργο λουλουδι που ο ανθρωπος αναζητα τοσο πολυ. Θα σας υπαγορεψει καποια εξουσια, καποια μεθοδος, καποιο συστημα πως να αγαπατε? Αν καποιος σας πει πως να αγαπατε τοτε αυτο δεν ειναι αγαπη. Γινεται να πειτε "θα εξασκησω την αγαπη. Θα κατσω κατω και θα το σκεφτω μερα με την ημερα. Θα εξασκησω τον εαυτο μου να ειναι καλος και ευγενικος και θα τον πιεσω να δινει προσοχη στους αλλους?"

"Η αγαπη ειναι κατι νεο, φρεσκο, ζωντανο. Δεν εχει χτες ουτε και αυριο. Ειναι περα απο το μαρτυριο της σκεψης. Μονο το αθωο μυαλο μπορει να καταλαβει τι ειναι η αγαπη, και το αθωο μυαλο μπορει να ζησει σε εναν κοσμο που δεν ειναι αθωος. Το να βρεις αυτο το καταπληκτικο πραγμα που ο ανθρωπος αναζητα αιωνια μεσα απο την θυσια, μεσω της λατρειας, μεσω των σχεσεων, μεσω του σεξ, μεσω καθε μορφης απολαυσης και πονου, ειναι δυνατο μονο οταν η σκεψη κατανοησει τον εαυτο της και να φτασει στο τελος της. Τοτε η αγαπη δεν εχει αντιθετο, τοτε η αγαπη δεν εχει συγκρουση."

ΥΓ. Ενθουσιαστηκα τοσο πολυ με την ομορφια και την πρωτοτυπια των λογων του Κρισναμουρτι που ξενυχτησα για να μεταφρασω καποια αποσπασματα. Θα κουτουλαω αυριο στην σχολη αλλα ας ειναι...Αξιζε νομιζω ο κοπος να το μοιραστω μαζι σας. Για το πληρες κειμενο στα αγγλικα μπορειτε να ακολουθησετε τον παρακατω συνδεσμο:

http://www.katinkahesselink.net/kr/love.html

Αρχικη Πηγη: Think on these things, Jiddu Krishnamurti 1964, pp 62-63


Να περνατε καλα και να αγαπατε...

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Σιωπη...


Ντυνεις τα συναισθηματα με λεξεις, τον κοσμο με τα δικα σου μικρα στολιδια και χαιρεσαι με την ικανοτητα σου να διαμορφωνεις τα παντα με τροπο που να σου προσφερει μια επιπλαστη αισθηση ωραιοτητας.

Ζεις κουβαλωντας στο κεφαλι σου ολο τον κοσμο σου, το μικρο σου χαμοσπιτο. Συνεχιζεις να στολιζεις με λεξεις, χρωματα μουντα η εντονα, την δικη σου πραγματικοτητα, χαωδης μεσα στην μοναδικοτητα της, και αισθανεσαι ευτυχισμενος η δυστυχισμενος. Η τυρρανια της στιγμης...σε καταβαλλει, το νοητο σου σπιτι ειναι πολυ βαρυ για να το αντεξει το κεφαλι σου.

Ο,τι μαζευες τοσα χρονια ζωης σε πιεζει τοσο πολυ, θες να κλαψεις, θες να γελασεις, κατι θες να κανεις σαν ανταποκριση στο αιωνιο μαρτυριο του κουβαληματος του προσωπικου σου κοσμου. Το εγω σου αδιαφορο στο πονο και την προσπαθεια που καταβαλλεις συνεχιζει ακαταπαυστα να γεμιζει το σπιτι με ενα σωρο σκουπιδια, αχρηστα πραγματα του παρελθοντος σου και παραγγελνει πραγματα για το μελλον σου...Ξερεις, με πιστωση την δικη σου ψυχη.

Η ψυχη σου στον τορβα. Η ψυχη σου προς πωληση για να καλυψει τα δανεια που πηρες για το λαμπερο σου μελλον. Τα παντα προς πωληση και αγορα: ονειρα, ιδεες, ανθρωποι, συμβολα ακομα και το παρον σου. Το παρον σου το πουλας ευκολα για μια γευση αυτου που μελλει να ερθει...

Αλλα φευ! Σε κοροιδεψαν....Πουλησες το παρον και το μελλον που ηρθε δεν ειναι αυτο που σου υποσχεθηκαν. Αλλα μαθε τι: δεν υπαρχει εγγυηση ουτε μπορεις να το επιστρεψεις και να παρεις το παρον σου πισω, ενα παρον που τωρα ειναι παρελθον....Το χαραμισες για να φτιαξεις την ψευτικη εικονα αυτου που ηθελες για τον εαυτο σου.

Και το βραδυ, που τα φανταχτερα πραγματα του σπιτιου που δημιουργησες για το μυαλο παυουν να λαμπουν, καθεσαι σκυφτος σε μια ακρη και κλαις, και ζητας λυτρωση, ζητας μια χειρα βοηθειας, ζητας διεξοδο απο την φυλακη που εφτιαξες με τοσο μερακι για τον εαυτο σου. Καταριεσαι τον δαιμονα που σου προτεινε την ανταλλαγη: το τωρα σου για ενα σιγουρο μελλον...Αλλα εσυ δεν διαβασες καλα τους ορους της ανταλλαγης και τωρα υποφερεις. Σου φταιει το τωρα σου, σου φταιει η ζωη σου, σου φταινε οι γυρω σου και πανω απο ολα δεν ξερεις γιατι νιωθεις ενοχος εφοσον εκανες μια συναλλαγη που κανουν ολοι σχεδον στην ζωη. Τι εκανες λαθος και τωρα πρεπει να πληρωσεις?

Ξυπνας το πρωι, κενος αλλα ξεκουραστος και το αεναο αλισβερισι συνεχιζεται για αλλη μια φορα...Μεχρι τον θανατο σου οταν πλεον ολα τα υπαρχοντα της ψυχης και του μυαλου σου θα βγουν σε πλειστηριασμο.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Φωτογραφιες απο το ταξιδακι μου στις Αλπεις

Ειπα να μοιραστω μαζι σας καποιες απο τις φωτογραφιες που εβγαλα οσο καιρο εμεινα κοντα στο θρυλικο Mont-Blanc, την υψηλοτερη κορυφη της Ευρωπης. Αν και τελικα μεσα σε τοσες κορυφες δεν καταλαβα ποια ηταν η εν λογω κορυφη (τα διαφημιστικα νομιζω ελεγαν οτι απο εκει που ημασταν δεν φαινοταν καλα). Παμε λοιπον.

1) Θεα στους προποδες του βουνου απο την αυλη του σαλε που μεναμε.



2) Αγαλμα των εξερευνητων που εφτασαν πρωτοι στην πεδιαδα στην οποια βρισκεται το Chamonix.



3) Το ποταμι που διασχιζει την πολη.





4) Το βουνο και η πολη.











5) Το σαλε που μεναμε.




6) Θεα απο τα 4000 μετρα περιπου.













Ειναι γεγονος οτι το βουνο δεν ειναι τοσο του γουστου μου. Προτιμω την θαλασσα. Αλλα η αληθεια ειναι οτι οταν βρεθηκα πανω στο βουνο και ειδα ολο αυτο το χαος απο κατω μου, τις χιονισμενες κορυφες με τα χιονια που δεν λιωνουν ποτε ολο τον χρονο με επιασε ενα δεος και η εννοια του αιωνιου απεκτησε ενα νεο νοημα. Ισως ειναι αυτο που ο συγγραφεας Jack London περιεγραψε ως "το Καλεσμα της Αγριας Φυσης" και κανει τις καρδιες των ανθρωπων να ριγουν...

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Η επιστροφη

Επεστρεψα λοιπον απο το winteschool και ομολογω πως ηταν υπεροχα. Ευχαριστηθηκε το ματι μου χιονι, κρυο και χειμωνα που στην Ελλαδα αρχιζουμε να νιωθουμε λιγο ετεροχρονισμενα. Αυτα για το ταξιδι και εφοσον το blog δεν ειναι diary blog σταματαω εδω για αυτο το θεμα.
Γυριζοντας στην Ελλαδα ειδα τα συνηθισμενα (τα οποια φυσικα δεν περιοριζονται μονο στην Ελλαδα, για να ειμαστε δικαιοι και αρκουντως ανοιχτοματηδες). Η Μενεγακη που χωρισε, η εγχωρια και διεθνης showbiz και ολα αυτα τα φοβερα σημαντικα πραγματα. Οσο εμενα στην Γενευη εβλεπα CNN και με πολυ κοπο κρατησα τα δακρυα μου οταν ειδα με τι αγωνια και πονο αντιμετωπιζουν τα μεγαλα διεθνη καναλια και οργανισμοι τους βασανισμενους ανθρωπους της Αιτης. Ενιωσα τοσο ωραια που συνειδητοποιησα οτι η Ευρωπη και η Αμερικη, ο κοσμος ολος βρε αδερφε, ειναι ενα μεγαλο, αγαπημενο Γαλατικο Χωριο που ο καθενας βοηθα τον αλλον....Ωπα ωπα ωπα....Τι ειπα? Παμε παλι απο την αρχη...

(Κενο δυο ημερων)....


.......


(Επαναφορα). Και επειδη βαριεμαι να διαγραφω την αρχη την αναρτησης που ειχα ετοιμασει να κανω θα την αφησω ως εχει. Αλλα απο δω και περα το θεμα αλλαζει. Για πολυ καιρο πιστευα και ακουγα οτι τελικα το μεγα προβλημα μεταξυ γονεων και παιδιων ειναι το λεγομενο «χασμα γενεων». Επειδη ειναι και πολυ ευπεπτη εγινε για χρονια σλογκαν και ηταν η μονιμη εξηγηση των προβληματων που προανεφερα. Περασε ο καιρος και εφτασα σε ενα σημειο να μπροω να παρατηρω τους ανθρωπους γυρω μου. Γνωρισα ποιο πολλους ανθρωπους, εζησα καταστασεις κλπ κλπ. Τα γνωστα σε ολους σας. Και τελικα εχω την αυθαδεια να ισχυριστω οτι αυτο το «χασμα γενεων» ειναι μια μπουρδα και μιση! Οχι μονο δεν εχει καμια σχεση με το προβλημα μας αλλα ταυτοχρονοα εγινε καθολικο motto και σταματησαμε να αναζητουμε την ριζα του προβληματος! Για αλλη μια φορα οι «ειδικοι» ψυχολογοι βρηκα την ουσια του προβληματος, και εμεις, οι κοινοι θνητοι δεχτηκαμε για αλλη μια φορα την μασημενη τροφης μας: την ετοιμη λυση. Και αφου ελυσαν οι αλλοι το προβλημα για εμας χαρας ευαγγελια για ολους μας (παλι εκαναν αλλοι την δουλεια για εμας).
Για να επανελθω στα συμπερασματα μου, νομιζω οτι το μεγα προβλημα προκυπτει απο την ιδια την δομη της κοινωνιας μας, «αυτου-που-εχει-επικρατησει-να-θεωρειται σωστο», αυτο που η κοινωνια θεωρει σωστο και σχεδον αυτονοητο:

Τα παιδια να υιοθετουν σε τεραστιο ποσοστο τις συνηθεις, τις αποψεις, και τα χουγια των γονεων. Με αλλα λογια να υιοθετουν τα παιδια την αληθεια, την κοσμοθεωρια, την αντιληψη της ζωης κοκ που εχουν οι γονεις τους.


Δεν ξερω αν εσεις που το διαβαζετε νιωθετε ποσο φριχτη παρανοηση εχει συμβει οσο το νιωθω εγω αυτη την στιγμη που γραφω. Μπορει να κανω και λαθος. Ωστοσο με επιασε τρομος οταν συνειδητοποιησα ποσο αντιγραφα των γονεων μας γινομαστε (συνηθως ασυνειδητα, αλλα θα επανελθω σε αυτο το θεμα πιο κατω). Και οταν λεω αντιγραφα δεν εννοω εμφανισιακα αλλα ως προς το τι ειδους ζωη ζουμε, τι αντιληψεις εχουμε, τις συνηθειες εχουμε, ιδεες, ιδεολογιες κοκ.
Αναρωτιομουν ποσο δυσκολο ειναι σε καποια περιοδο της ζωης σου, κατα την οποια συνειδητοποιεις καποιες αληθειες να σηκωσεις αναστημα και να ισχυριστεις ευθαρσως οτι το μεγαλυτερο μερος του κοινωνικου συστηματος στο οποιο ζουμε, οι αληθειες που γινονται κατα πλειοψηφια παραδεκτες εγιναν ετσι τυχαια, επειδη ηταν αυτες που εν τελει επιρατησαν και αν κριθουν τελειως ψυχρα και αντικειμενικα καταρρεουν συλληβδην?
Ας γινω ποιο συγκεκιμενος γιατι νομιζω οτι γινομαι λιγο γενικος. Για χρονια δεχομαστε σαν αποδεκτη τακτικη του να δεχομαστε την αληθεια των γονιων μας ως την μονη αληθεια, αυτη που πρεπει να πιστεψουμε, τον δρομο που εχουν παρει και οι γονεις μας τον δρομο που πρεπει να ακολουθησουμε και εμεις. Λιγες εξαιρεσεις υπαρχουν σε αυτον τον κανονα και νομιζω για τους λαθους λογους. Τελοσπαντων. Φυσικα οταν το παιδι ειναι μικρο εχει αναγκη την γνωση των γονιων του για το τι ειναι κακο, καλο, τι πρεπει να κανει και τι οχι, που να παει και που οχι επειδη δεν μπορει να επιβιωσει απο μονο του. Χρειαζεται πολυ συμπυκνωμενη γνωση για τον κοσμο ωστε να εξασφαλιση την επιβιωση του. Το θεμα ειναι οτι αυτο συνεχιζεται (και πλεον ακουσια) ες αει. Και δεν μιλαω για περιπτωσεις που λεμε οτι καποιος ειναι προσκολλημενος στους γονεις του. Δεν αναφερομαι σε αυτο. Αναφερομαι σε αυτο που συμβαινει στους περισσοτερους νεους ανθρωπους. Οτι ουσιαστικα, βιολογικα, ειναι ενα νεο ον, αλλα εσωτερικα, μεσα τους, ειναι οι γονεις τους και το κοντινο περιβαλλον τους. Μας μαθαινουν οτι την προσωπικοτητα ενος ανθρωπου την επηρεαζει το περιβαλλον τους. Αυτο που δεν μας λενε ειναι πως μπορεις να περιορισεις τις επιδρασεις του περιβαλλοντος στην διαμορφωση του εσωτερικου σου κοσμου, αν τελικα αυτη η επιδραση ειναι κατι που πρεπει να επιδιωκεται η να αποφευγεται.
Τελικα νομιζω ολη αυτη η συζητηση δεν μπορει να γινει πλεον με ορους καθαρα ακαδημαικους η επιστημονικους. Πρεπει νομιζω να φτασουμε στην ουσια της δομης μιας κοινωνιας και να μπρουμε να αφησουμε το παν να καταρρευσει για να δουμε αν κατι θα μεινει. Και ισως αυτο που θα μεινει να αξιζει να το κρατησουμε.
Σας μπερδεψα νομιζω λιγο. Προσπαθησα να ειμαι οσο πιο σαφης γινεται χωρις να γινει τεραστιο το κειμενο. Να περνατε καλα!!