Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Ανοιξη, καλοκαιρι, φθινοπωρο, χειμωνας...και παλι ανοιξη

Θα εχετε παρατηρησει οσοι τυχαινει να με διαβαζετε απο παλια οτι ενω λατρευω τις ταινιες γενικα αποφευγω να κανω παρουσιασεις διοτι πιστευω οτι το τι εννοει ο καθενας τεχνη ειναι κατι πολυ προσωπικο. Δεν υπαρχει ορισμος για το τι ειναι τεχνη και μαλλον δεν χρειαζεται να υπαρξει ποτε τετοιος ορισμος. Για εμενα ειναι ελευθερια και πολλα αλλα, και η ιδια η εννοια της ελευθεριας αποκλειει το ενδεχομενο να μπει η τεχνη σε καλουπια.

Παρολα αυτα ειδα πριν καμποσους μηνες μια κορεατικη ταινια που πραγματικα κρινω σκοπιμο να την αναφερω. Και αυτο διοτι, υστερα απο τοσο καιρο, οταν ξαναειδα το trailer μου εφερε τοσο υπεροχα συναισθηματα, τοσο βαθεια και ομορφα που μου εδωσαν την ορεξη να γραψω για αυτην! Ο τιτλος της στα αγγλικα ειναι "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring ". Δεν θα μπω σε λεπτομερειες για τον σκηνοθετη κοκ διοτι αυτα μπορει να τα βρει καποιος ευκολα στο ιντερνετ. Θα σταθω στις εντυπωσεις μου απο αυτην.

Αν ο κινηματογραφος ειναι τεχνη, τοτε νομιζω (αν και υποκειμενικο βεβαια) οτι αυτη η ταινια αποτελει ενα πραγματικο αριστουργημα. Το θεμα της ταινιας ειναι η ζωη σε εναν βουδιστικο ναο στο μεσο μια λιμνης που πλαισιωνεται απο ενα δασος απιστευτης ομορφιας. Η ζωη περνα και οι εποχες διαδεχονται η μια την αλλη, ο μικρος ηρωας μας και ο δασκαλος του, που ζουν μαζι στον ναο, μεγαλωνει σιγα σιγα. Το φιλμ μιλαει για την πορεια της ζωης, για τον κυκλο των εποχων και τον κυκλο της ζωης. Γεννηση, παιδικη ηλικια, ενηλικιωση, ωριμοτητα, γηρας, θανατος. Ολα αυτα διαδεχονται το ενα το αλλο, καθως το μικρο παιδακι μπαινει στην ζωη, πονα, ερωτευεται, παθιαζεται, εγκληματει, υποφερει, μετανιωνει, λυτρωνεται, γινεται πιο σοφος κοκ. Ολες οι φασεις του ανθρωπου περναν μπροστα απο την καμερα χωρις πολλα λογια, πλαισιωνονται με διακριτικη μουσικη μου προκαλει τον στοχασμο, προβληματιζει..

Οι διαλογοι ειναι λιγοστοι, δεν χρειαζονται και πολλοι ετσι και αλλιως. Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει. Ολα τα αλλα ειναι περιττα. Τα λογια λιγο ωφελουν, η ζωη προχωρα και εμεις μαζι της. Μεσα σε ενα εξαισιο μειγμα χρωματων της φυσης στην παροδο των εποχων ξεδιπλωνεται η μαγεια της φωτογραφιας, η φυση φορα, σε καθε εποχη τα καλα της. Τα σκηνικα ειναι μυθικης ομορφιας, και ο ανθρωπος ειναι σε αμεση επαφη μαζι της, μακρια απο τον πολιτισμο, μονος του κοντα στην ουσια της υπαρξης. Κανενας ιδεαλισμος δεν υπαρχει στο φιλμ, η ζωη εμφανιζεται οπως ειναι, αλλοτε με το προσωπο του πονου και της απογνωσης, αλλοτε της χαρας και της ευτυχιας αλλα παντοτε οπως πραγματικα ειναι. Για εμενα το φιλμ αποτελει εναν υμνο στην ομορφια της ζωης, με ολα αυτα που περιεχει, σημαινει αποδοχη της ζωης οπως ακριβως ειναι, καθολικα, ολοκληρα, με πληρη επιγνωση των καλων και ασχημων στιγμων.

Νομιζω οτι ειναι απο τα λιγα φιλμ που πραγματικα ενω αποδεχεται την ματαιοτητα της ζωης, ως ενος αεναου κυκλου, χωρις αρχη και τελος, χωρις ιδιαιτερο νοημα, ταυτοχρονα υμνει και την ζωη ως κατι απολυτα ομορφου, κατι χωρις συγκριση, κατι απαραμιλλου. Με αυτον τον τροπο καταφερνει να παντρευει τα ασυμβατα: μηδενισμο και πληρη καταφαση για την ζωη, για την χαρα του να ζεις και να περνας απο ολα τα σταδια, καλα και ασχημα, ευχαριστα και δυσαρεστα. Αποτελει ενα ταξιδι προς τα μεσα, προς τον εαυτο μας, δεν δινει απαντησεις αλλα προβληματιζει...

Θα θελα να μιλαω απειρα για τα συναισθηματα και τις σκεψεις που μου προκαλεσε αλλα καπου πρεπει να σταματησω. Παραθετω δυο βιντεακια απο την ταινια για να παρετε μια γευση. Θα χαρω να ακουσω γνωμες αν και οταν την δειτε! Και πιο πολυ ελπιζω να αισθανθειτε τοσο υπεροχα οπως εγω οταν την ειδα.

Να περνατε καλα...




7 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΛΛΑ ΣΥΜΦΩΝΩ ΟΤΙ Η εικονα και οι χαρακτηρες δειχνουν αυτο που πρεπει να δειχτει
ΘΑ ΤΗΝ ΨΑΞΩ ΑΦΟΥ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙΣ.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.

porcupine είπε...

Αλχημιστή μου,
ποσο μου αρέσει να συναντώ άτομα που παθιάζονται με τις ταινίες.Κάτι τέτοια κολλήματα τραβάω κι εγώ.

Δεν χρειάζεται να δω τον τρέιλερ, η περιγραφή σου μου αρκεί!!!Με έπεισες και θα τη δω!!!

Καλό ξημέρωμα!!!

silena είπε...

αριστούργημα φτιαγμένο από τα χρώματα της φύσης και το όνειρο του ανθρώπου
στιγμές, κι άλλες στιγμές
που συνθέτουν μια μελωδία μαγική
είναι το ταξίδι της ομορφιάς μέσα από όλα τα συναισθήματα που ένας άνθρωπος μπορεί να νιώσει ίσως κι αυτά που ακόμη δε μπορεί ν' αφουγκραστεί...

ένας ύμνος όπως πολύ σωστά χαρακτήρισες!

ίσως θα έπρεπε οι άνθρωποι να τη βλέπουμε συχνά αυτή την ταινία, γιατί ξεχνάμε... την πηγή μα και τον κύκλο της ζωής!

υπέροχη η ανάρτησή σου
με συγκίνησε

αυτό για σένα!

Ginny είπε...

Kαλησπέρα Αλχημιστή!
Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο. Η τέχνη, αν ποτέ αποκτούσε έναν ορισμό, θα περιλάμβανε σίγουρα τη λέξη ελευθερία!
Μου κίνησες την περιέργεια. Μου φαίνεται ότι βρήκα την ταινία του Σαββάτου!:)
Φιλιά πολλά!

Άιναφετς είπε...

A! Αυτή την υπέροχη ταινία την είδα πριν αρκετό καιρό...μου άφησε την λεπτή μελαγχολική αίσθηση...του κύκλου!
Ευχαριστώ που μου την ξαναθύμισες...έτσι ξεχνώ και τον πόνο του Κουροσάβα (χαχα)...το video club...έκλεισε!
Πολλά πολλά Φιλιά!

meggie είπε...

Την ταινία δεν την έχω δει (προτιμώ τα βιβλία και τις ταινίες που φτιάχνει το μυαλό μου από τις σελίδες τους) όμως ό,τι γράφεις γι'αυτήν είναι ό,τι μπορεί καλύτερο να προκαλέσει η τέχνη, δηλαδή, ενεργή σκέψη και παράλληλα συναισθήματα.

Πάω να δω τα βιντεάκια σου.

Να περνάς κι εσύ καλά.

AnD είπε...

Είχα δει την ταινία πριν πολύ καιρό και μου είχε αφήσει παρόμοια εντύπωση.
Λιτοί διάλογοι αλλά εδώ το less is more είναι αυτό που κάνει και τη διαφορά. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια αφού η εικόνα από μόνη της είναι τόσο δυνατή όσο σ'αυτή την ταινία. Με την αργή πλοκή σου δίνει και το χρόνο να επεξεργαστείς όλα αυτά τα ερεθίσματα γι'αυτό και το αποτέλεσμα είναι μια πληθώρα όμορφων και ξεκάθαρων συναισθημάτων.