Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Η διαχρονικοτητα του τιποτα...

Καπως εγινε και πηρε το αυτι μου μια εκπομπη στο ραδιοφωνο αφιερωμενο στον Τσιτσανη. Ο δημοσιογραφος που εκανε την εκπομπη ειχε εναν καλεσμενο στον αερα και μαζι εκθειαζαν το εργο του καλλιτεχνη επι ωρα. Εφτασαν σε σημειο να πουνε οτι το εργο του δεν εχει αναγνωριστει αρκετα. Δεν γνωριζω τι εχει αναγνωριστει απο το εργο του η αν το εργο του εχει καποια διαχρονικη αξια γιατι δεν ακουω Τσιτσανη. Ο κοσμος λεει οτι ειναι διαχρονικος και μεγαλος καλλιτεχνης. Προσωπικα δεν εχω γνωμη.
Αυτο που με αφηνει παντα αφωνο ειναι αυτη η διαχρονικοτητα που δινουν οι περισσοτεροι σε κατι που απλα ειναι παλαιο. Κατα καποιο τροπο ο χρονος αμβλυνει τις γωνιες, την διαφορετικοτητα, και ολες οι καλλιτεχνικες δημιουργιες μετα απο καιρο περνουν τον τιτλο του "κλασσικου". Και οι μεταγενεστεροι πασει θυσια περνανε τις δικες τους αποψεις περι κλασσικου στις επομενες γενιες. Και ετσι εχουμε μια ακρως γελοια κατασταση νεα παιδια να θεωρουν εργα κλασσικα μονο και μονο επειδη η κοινωνια θεωρει οτι ειναι κλασσικα και οχι επειδη τα ιδια βλεπουν κατι αθανατο σε μια καλλιτεχνικη δημιουργια, κατι που ειναι περα απο τα νυχια του χρονου. Ολη αυτη η κατασταση με εκνευριζει απιστευτα. Νιωθω οτι ζουμε σε μια μιζερια καλλιτεχνικη απλα και μονο επειδη θεωρουμε οτι τα εργα του παρελθοντος ειναι αξεπεραστα: για ποιο λογο να ασχοληθουμε εμεις να βγαλουμε κατι καλυτερο? Το καλυτερο εχει ηδη επιτευχθει.
Τι ειναι κλασσικο? Τι δεν ειναι κλασσικο? Ποιος θα μου το πει? Ποιος θα το κρινει και με βαση τι? Τις γνωσεις του? Ποτε η καλλιτεχνικη δημιουργια εφτασε το επιπεδο του βουρκο στο οποιο κατοικουν αυτοι που αυτοαποκαλουνται κριτικοι τεχνης? Ποτε η τεχνη ακουει την κριτικη του οποιουδηποτε?
Αντιλαμβανομαι ως χρεος καθε γενιας να γρεμιζει τα ειδωλα που εφτιαξε η προηγουμενη γενια και οχι να τα συνεχιζει. Μονος ως θανατο, καταστροφη και ενα δημιουργια μπορω να αντληφθω καθε νεα γενια: ο ρολος του καταστροφεα της αρμοζει. Νεα δημιουργια αντικαθιστα την παλια σε εναν ατερμονο κυκλο.

Ισως τελικα διαχρονικο ειναι αυτο που δεν φοβομαστε οτι δεν θα αντεξει στον χρονο...

2 σχόλια:

Estella είπε...

Καλησπέρα Αλχημιστή μου... :)

Κατ αρχήν εγώ θα σου θέσω το εξής θέμα, θεωρείς οτι οι άνθρωποι έχουν την απαραίτητη καλλιτεχνική παιδεία για να κρίνουν ένα έργο; Και αν εξαιρέσουμε την παιδεία, να μην τα ρίχνουμε και όλα εκεί άλλωστε, ας μιλήσουμε για συναισθηματική νοημοσύνη... Ποιό είναι το επίπεδο της συναισθηματικής μας νοημοσύνης;

Η διαχρονικότητα καθορίζεται θεωρώ απο τους νέους ανθρώπους. Ακόμα και τον Μόρισον, όταν κάποιος δεν τον γνωρίζει για τον ίδιο δεν είναι διαχρονικός. Για μένα που δεν περνάει μέρα για να μην τον ακούσω είναι κάτι παραπάνω απο διαχρονικός όμως. Όπως και η Αudrey Hepburn. Πόσοι 20άριδες την ξέρουνε; Εμένα είναι η αγαπημένη μου ηθοποιός όμως και ναι σε αντίθεση με ορισμένους τη θεωρώ διαχρονική και υπέροχη.

Ναι το τι είναι κλασσικό το επιβάλουν οι περασμένες γενιές γιατί αυτές μας το μαθαίνουν.΄Το τι είναι καλό όμως, εμείς το κρίνουμε.

Ξέρεις δεν είναι οτι δε βγαίνουν σύγχρονα κομμάτια που αξίζουν. Είναι οτι δεν προωθούνται.

Αυτά. Φιλιάαα

KitsosMitsos είπε...

Διαχρονικό είναι ξεκάθαρα μόνο ότι συνεχίζει στον χρόνο. Ανεξαρτήτως του αν είναι καλό, κακό, μέτριο ή δεν ξέρω τι άλλο.
Αν και συνήθως το γεγονός ότι συνεχίζει του προσδίδει κάτι περισσότερο από τα υπόλοιπα που δεν ξεχώρισαν.