Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Για τον ερωτα και την ληθη...

Συμβαινει που και που να πιανω τον εαυτο μου η τους αλλους να ειναι προσκολλημενος σε ενα γεγονος του παρεθοντος, και διαολε να μην γινεται να παρω την σκεψη μου απο αυτο. Παλια συνεβαινε πιο συχνα αλλα τωρα συμβαινει σχετικα πολυ λιγες φορες. Κατι συζηταγαμε με τον φιλο τον Ανεμο για την αγωνια που περναμε οταν ο συντροφος μας εγκαταλειπει. Καθοτι εχω περασει και εγω, οπως φανταζομαι ολοι μας τετοιες καταστασεις, ακομα θυμαμαι την παρανοια και την πικρα που σε κυριευουν κατι τετοιες στιγμες.
Εχουμε μαθει να χτιζουμε εικονες για τους αλλους, ειτε τους ξερουμε λιγο καιρο, ειτε χρονια και μεσω αυτης της εικονας αλληλεπιδρουμε με τον αλλον. Η ισχυς της εικονας ειναι τοσο μεγαλη που δυσκολα καταλαβαινουμε οτι υπαρχει η ποτε ακριβως δημιουργηθηκε. Το μυαλο θελει να φτιαξει κατι σταθερο, μια αρχη για να μπορει να λειτουργησει, θελει ενα σημειο για να αρχισει να αναλυει και να ερμηνευει. Και για αυτο φτιαχνει εικονες. Ειναι βολικες. Μας δινουν μια αισθηση οτι γνωριζουμε τον αλλον, μας δινει ασφαλεια, αναγνωριση του αλλου. Και για οσο καιρο τα πραγματα πανε καλα δεν δημιουργειται καποιο προβλημα. Στις περιπτωσεις ομως που η σχεση στραβωνει τοτε αυτο το ειδωλο που εχουμε φτιαξει καταρρεει. Ο αλλος εκανε κατι που δεν αντιστοιχει σε αυτα που περιμεναμε να κανει...Τι στο διαολο? Γιατι αλλαξε? Δεν μας αγαπαει πια? Και με τον τροπο αυτο, αυτη η αντιθεση, μεταξυ της εικονας που εχουμε φτιαξει και της πραγματικοτητας που δεν μας αφηνει πλεον να την αγνοησουμε δημιουργει μια φοβερη συγκρουση, μια φοβερη αναταραχη στην ψυχη και το μυαλο μας. Η πραγματικοτητα δεν αφηνει περιθωρια να ξεγελασουμε πλεον τον εαυτο μας: ορθωνεται μεγαλοπρεπη μπροστα μας σε σημειο που το μυαλο να μην μπορει να παιξει τα παιχνιδια του. Ολες οι εικονες που εφτιαχνε για καποιον, ολες οι εμπειριες, οι σκεψεις, τα κοινα βιωματα που το μυαλο δημιουργησε ραγιζουν. Το μυαλο βρισκεται σε αφασια δεν ξερει τι να κανει. Και για να ξεφυγει απο την πραγματικοτητα παιζει διαφορα παιχνιδια.
Θελουμε απαντησεις...Απαντησεις που να δικαιολογουν την συμπεριφορα του αλλου που εχει βγει εκτος των στενων νοητικων μας οριων. Αλλα δεν υπαρχουν απαντησεις. Καμια ποσοτητα εξηγησης δεν ειναι αρκετη. Και η πιο ειλικρινης εξηγηση δεν θα μπορουσε να μας βγαλει απο την μιζερια στην οποια εχουμε περιελθει.
Δεν ξερω αν γινομαι κατανοητος. Εχουμε μια ταση να ερμηνευουμε τα παντα με την λογικη. Η λογικη εχει σημασια, η επιστημη εχει την θεση της. Αλλα δεν πιστευω οτι μπορεις να ζησεις μονο με την λογικη, και τις εικονες που φτιαχνεις για τους ανθρωπους. Οι ανθρωποι δεν εχουν εικονες, εμεις τις φτιαχνουμε. Οι ανθρωποι δεν ειναι στασιμοι, εξελισσονται, δεν ειναι ηθοποιοι που εχουν χρεωθει προκαθορισμενους ρολους. Υπαρχει μια δυναμικη και αλλαγη στο ολο πραγμα. Μια αλλαγη, που συμβαινει καθε μερα, αλλα την αγνοουμε, δεν την βλεπουμε γιατι ο το μυαλο μας δεν εχει μαθει να αντιλαμβανεται μια συνεχη ροη, μια συνεχη αλλαγη...Θελει κατι σταθερο να πιαστει και να κρατηθει...Δεν εχει μαθει να κυλαει μαζι με το ποταμι.
Δεν ξερω ποσο ειλικρινεις πρεπει να ειμαστε για να δουμε οτι θελουμε να φτιαχνουμε ενα κουκλοθεατρο γυρω μας και εμεις να εχουμε τον πρωταγωνιστικο ρολο. Θελουμε ολος ο κοσμος να υπακουει στα καπριτσια, τις ορμες και τις επιθυμιες μας. Αλλα η ζωη δεν περιστρεφεται γυρω απο εμας, ο κοσμος εχει την δικη του ροτα. Και νομιζω οσο πιο γρηγορα το καταλαβουμε αυτο τοσο πιθανοτερο ειναι να γλιτωσουμε πικριες και απογοητευσεις στο μελλον.

15 σχόλια:

Κάρμα Νιρβαμή είπε...

Δηλαδή αν ξαφνικά μια μέρα με παρατήσει αυτός που αγαπώ θα μπορέσω να το δω λογικά;Αν καταλάβω ότι ο κόσμος δε γυρνά γύρω από εμένα κι ότι ο "αγαπημένος" είναι ένας άνθρωπος μοναδικός που οι δικες του λογικές δεν ταιριάζουν με τις δικές μου,να μην καταρρεύσω;Όταν αγαπάμε κάποιον τον κάνουμε θεό κι όταν τον αγαπάμε πραγματικά βλέπουμε μονάχα τον καλύτερο εαυτό του σε όλα.Το τελικό σου συμπέρασμα θαρρώ αντικρούει το "μην τα βασίζουμε όλα στη λογική" καθώς για να γλιτώσεις από μια απογοήτευση πρέπει να είσαι πέτρινος και παγερά λογικός.Προσωπικά όταν ήρθε σε μένα ο χωρισμός ήθελα να χωθώ σε μια μαύρη τρύπα και να μην ξαναβγω ποτέ.Με έπνιγαν τα "πως" και τα "γιατί"...Μα τελικά ο χρόνος είναι ο καλύτερος καθρέφτης.Γκρεμίζει και θεούς..

Κάρμα Νιρβαμή είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=q_-WwyhzjWE Κι ένα αγαπημένο τραγουδάκι που πάει με το θέμα...

Celestia είπε...

Κι' όμως υπάρχει και το ένστικτο και υπάρχει πολύ έντονο στις σχέσεις μας. Ξέρουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, ξέρουμε κατά βάθος ότι ο άλλος δεν είναι αυτό που φανταζόμαστε αλλά συνεχίζουμε, προχωράμε και όπου μας βγάλει. Θεωρούμε πιθανόν ότι ρισκάρουμε, αλλά το μόνο που κάνουμε είναι να πέσουμε μέσα στην προδιαγεγραμμένη ροή των πραγμάτων (ενδεχομένως άσχημη).
Εγώ αυτό το βλέπω κάπως αυτοκαταστροφικό. Κάτι μας μιλάει μέσα μας - ίσως πολύ σιγανά και δεν το δίνουμε σημασία, συνεχίζουμε μια σχέση που θα μας πληγώσει. Σαν να το θέλαμε...

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλη μου Καρμα βλεπω γυρω μου και συνειδητοποιω οτι το ιδανικο ειναι προιον του μυαλου μας, δεν υπαρχει. Κανεις δεν ειναι θεος, ουτε θα επρεπε να τον βλεπουμε ως τετοιο. Δεν μπορει να υπαρξει ερωτας με νηφαλιοτητα, χωρις το παθος που καταστρεφει αντι να δημιουργει?

Η θα πρεπει καθε φορα να περιμενουμε τον χρονο να κανει την δουλεια του ενω εμεις καθομαστε αμετοχοι περιμενοντας?

Τα εχουμε περασει ολη μας αυτα. Και αναρωτιεμαι αν υπαρχει αλλος τροπος, ερωτας που δεν καταστρεφει, ερωτας που δεν δημιουργει εικονες αλλα αρκειται στην πραγματικοτητα χωρις διαστρεβλωσεις?

Ο Αλχημιστης είπε...

Celestia νομιζω οτι το ενστικτο υπαρχει αλλα εχει ατροφησει πλεον. Νομιζω οτι εχουμε συνηθισει να αναλυουμε τα πργαματα με την λογικη και δεν χρησιμοποιουμε τα ενστικτα μας, τα οποια συμπληρωνουν την λογικη.

Επισης βλεπω αυτη την αυτοκαταστροφικη ταση που λες παντου γυρω μου, την οποια αποδεχονται πολλοι με μοιρολατρια λες και αυτη ειναι η φυσικη κατασταση των πραγματων.

Ο Αλχημιστης είπε...

ΥΓ @ Καρμα


Το κομματι ειναι υπεροχο...

Auctor ignotus είπε...

"Όχι, δεν είναι που θυμώνω... Είναι που μοιάζει άνιση η μάχη... και επίπονη... Τα ξερίζωσα τα φωτάκια ένα - ένα... Το φως ήταν τεχνητό... Και τώρα έμεινε σκοτάδι... Γιατί όλα έρχεται μια στιγμή, που αναιρούνται... Και ξεκινάς πάλι από την αρχή... Βήμα το βήμα... "

Η ανάρτησή σου πάει γάντι με τη δική μου... Πάντα φορτώνουμε λαμπάκια τον άλλον... Η ανάγκη μας μας παροτρύνει και μας αφοπλίζει... Εκ των επιθυμιών μας ερωτευόμαστε, εκ του εγωισμού μας συχνά αρνούμαστε να δούμε το σκοτάδι... εμείς θέτουμε τα όρια, καλέ μου και εμείς τα ξεπερνάμε... Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν φάσεις... πώς λέμε για το πένθος; πρώτα το σοκ, μετά ο θυμός ή ο πόνος, έπειτα η αποδοχή... κάτι τέτοιο γίνεται και στους έρωτές μας... επιθυμία, φωτάκια, πραγματικότητα, απογοήτευση...

Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να το αποφύγει κανείς. Για μένα αυτό που έχει σημασία είναι να το κάνει συνειδητά.

Σε φιλώ, καλέ μου,
Καλό βράδυ!

Κάρμα Νιρβαμή είπε...

"Ιδανικό";Τι είν'αυτο;Τι υπάρχει στη ζωή μας που είναι ιδανικό;;;Ιδανικές είναι οι στιγμές που ζούμε με τον άνθρωπό μας,αυτές που μας μένουν για μια ζωή.
Λατρεύω και "θεοποιώ" τον αγαπημένο γιατί γεμίζει με φως την άδεια μου ζωή,γιατί μου επιτρέπει να του χαρίσω όλα όσα έχω,γιατί...γιατί...γιατί...
Κι ο έρωτας ανώδυνος;Ποιά η γλύκα;
Δεν μπορώ,δεν θέλω τον αποχωρισμό.Όταν φεύγει κάποιος που αγάπησες ένα κομμάτι σου πεθαίνει.
Μα κι αν δεν είχαμε τις μάχητες του έρωτα θα ήταν όλα μάταια.Δεν θα μαθαίναμε ποτέ πως είναι να καίγεσαι,να αγαπάς με όλο σου το είναι,πως είναι να σου λείπει κάποιος...
Έρωτας είναι να τινάζεις τα πάντα στον αέρα,όχι η καλύτερη προσφορά που πέφτει στο τραπέζι."Εσύ πόσο θα με πονέσεις;","Α,ο άλλος θα με πονέσει λιγότερο,δε θα πάρω..."
Αλήθεια θα μπορούσες να ζήσεις χωρίς αυτό το πάθος του έρωτα που καταστρέφει αντί να δημιουργεί;
Κι η πραγματικότητα του έρωτα ποιά είναι;Υπάρχει κάποια "κοινή λογική",κάποια οριοθέτηση,κάποια νομοθέτιση έστω;Θα μπορούσε ο έρωτας να γίνει ένα Πυθαγόρειο θεώρημα,μια επιστήμη;"Να σπας τα σύνορα..",αυτό μικρέ μου Αλχημιστή είναι έρωτας...

Φιλιά

Άιναφετς είπε...

Μάλιστα Αλχημιστή μου όσα λες είναι έτσι...μόνο όταν έχεις "χωθεί" στον Έρωτα δεν υπάρχει λογική...η καρδιά παίρνει το παιχνίδι στα χέρια της και στο τέλος... γιατί ο Έρωτας έχει ημερομηνία λήξης υπάρχει πόνος και αυτός ο πόνος γίνεται ο καλύτερος σου δάσκαλος φτάνει να τον πας στον πάτο...
ΑΦιλιά και να έχεις ένα Ερωτικό καλοκαίρι...χι χι!

Black Bedlam είπε...

Βγήκα στη γύρα να κάνω μια μπλοκότσαρκα και έπεσα πάνω στην ανάρτησή σου.Είναι περασμένη η ώρα και γώ όχι και τόσο νηφάλια.Όμως δεν άντεξα στον πειρασμό, να μην καταθέσω και γώ την άποψή μου.
Λέγετε ότι εμείς οι άνθρωποι, στις σχέσεις μας κάνουμε προβολή του εαυτού μας, ή αυτού που θέλουμε και όχι αυτό που πραγματικά βρίσκεται απέναντί μας.Αυτήν την προβολή την διατηρούμε όσο γίνεται περισσότερο, μέχρι να μας διαψεύσουν και να μας "ξεστραβώσουν" τα γεγονότα.
Χρειάζεται μεγάλη εξάσκηση προκειμένου να μην κάνει κανείς προβολή και να μπορέσει να δει την πραγματικότητα. Λες:
"Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητος. Εχουμε μια ταση να ερμηνευουμε τα παντα με την λογικη. Η λογικη εχει σημασια, η επιστημη εχει την θεση της. Αλλά δεν πιστευω οτι μπορεις να ζησεις μονο με την λογικη, και τις εικονες που φτιαχνεις για τους ανθρωπους"
Νομίζω ότι μακάρι να μπορούσαμε να ερμηνεύουμε τα πάντα με την λογική.Αλλά για τούτο θα χρειαζόταν μεγάλη εκπαίδευση και να είστε σίγουροι ότι αυτό δεν συμφέρει "κάποιους" Γιατί ξέρεις οι εικόνες που φτιάχνουμε, είναι ανάλογες της καλλιέργειας του μυαλού μας.Όσο εκπαιδευόμαστε τόσο εξελίσσονται και οι εικόνες που επεξεργάζεται ο εγκέφαλος.Είμαστε στάσιμοι μόνον αν στάσιμος μένει ο εγκέφαλός μας.
Αχ, μεγάλη κουβέντα.Για να κλείσω να πω μόνον αυτό:Τον πόνο του έρωτα και όχι μόνον, είναι όμορφο να τον ζήσεις σε βάθος. Αν δεν το κάνεις θα είναι σαν να μην αφήνεις να ολοκληρωθεί η όλη διαδικασία.Γιατί και ο χωρισμός είναι ακριβώς μέρος της διαδικασίας του παιγνιδιού.Μια λεπτομέρεια μόνο. Όταν διανύεις την περίοδο του πόνου, να ξέρεις πάντα και την ίδια στιγμή, ότι θα περάσει ότι θα τελειώσει.Είναι πολύ σημαντικός αυτός ο μηχανισμός.

AnD είπε...

Άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο μπλογκ σου.
Δεν ξέρω αν θα διαβάσεις τα σχόλια μου αλλά σε έχω μόλις σήμερα ανακαλύψει και σε διαβάζω ανάποδα. Θέλω να δω πόσα σχόλια ακόμα θα σου αφήσω μέχρι το τέλος :).
Όντως εχουμε την τάση να συνθέτουμε εικόνες και να εξιδανικεύουμε τον άλλο. Συχνά μάλιστα καθώς αλλάζουμε εμείς και τα θέλω μας βρίσκουμε στον επόμενο σταθμό αυτό που ο προηγούμενος δεν είχε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε λόγω των αναγκών μας.
Και όσα πολλές φορές η λογική όμως δεν κατανοεί η καρδιά τυφλά τα επιβεβαιώνει. Γι'αυτό και σε ζητήματα αγάπης πρέπει να της δείχνουμε εμπιστοσύνη. Θα δούμε αργά ή γρήγορα στον άλλο οτι δεν είναι τέλειος αλλά τότε είναι που θα μετρήσουν τα συναισθήματα για να κρατήσει ή όχι η σχέση.
Για να διατηρήσεις μια σχέση πρέπει να ακούσεις την καρδιά, για να την ξεπεράσεις τη λογική.
Το αντίθετο είναι αυτοκαταστροφικό.
Το ιδεατό είναι ο αρμονικός συνταιριασμός των δύο και είναι αυτό που μας δίνει δύναμη να ξανασηκωθούμε μετά από έναν χωρισμό.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες πάνω στο θέμα, ειδικά τώρα που είμαι στην κατάσταση λήθης που περιγράφεις.
Θα σε συμβουλέψω μόνο (αν και είσαι πιο ώριμος από μένα) να προσπαθείς να μην ακούς τον επιστήμονα μέσα σου όταν έχει να κάνει με τις αισθηματικές σχέσεις.
Λίγη εντροπία χρειάζεται στη ζωή.
:)

AnD είπε...

Άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο μπλογκ σου.
Δεν ξέρω αν θα διαβάσεις τα σχόλια μου αλλά σε έχω μόλις σήμερα ανακαλύψει και σε διαβάζω ανάποδα. Θέλω να δω πόσα σχόλια ακόμα θα σου αφήσω μέχρι το τέλος :).
Όντως εχουμε την τάση να συνθέτουμε εικόνες και να εξιδανικεύουμε τον άλλο. Συχνά μάλιστα καθώς αλλάζουμε εμείς και τα θέλω μας βρίσκουμε στον επόμενο σταθμό αυτό που ο προηγούμενος δεν είχε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε λόγω των αναγκών μας.
Και όσα πολλές φορές η λογική όμως δεν κατανοεί η καρδιά τυφλά τα επιβεβαιώνει. Γι'αυτό και σε ζητήματα αγάπης πρέπει να της δείχνουμε εμπιστοσύνη. Θα δούμε αργά ή γρήγορα στον άλλο οτι δεν είναι τέλειος αλλά τότε είναι που θα μετρήσουν τα συναισθήματα για να κρατήσει ή όχι η σχέση.
Για να διατηρήσεις μια σχέση πρέπει να ακούσεις την καρδιά, για να την ξεπεράσεις τη λογική.
Το αντίθετο είναι αυτοκαταστροφικό.
Το ιδεατό είναι ο αρμονικός συνταιριασμός των δύο και είναι αυτό που μας δίνει δύναμη να ξανασηκωθούμε μετά από έναν χωρισμό.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες πάνω στο θέμα, ειδικά τώρα που είμαι στην κατάσταση λήθης που περιγράφεις.
Θα σε συμβουλέψω μόνο (αν και είσαι πιο ώριμος από μένα) να προσπαθείς να μην ακούς τον επιστήμονα μέσα σου όταν έχει να κάνει με τις αισθηματικές σχέσεις.
Λίγη εντροπία χρειάζεται στη ζωή.
:)

AnD είπε...

Άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο μπλογκ σου.
Δεν ξέρω αν θα διαβάσεις τα σχόλια μου αλλά σε έχω μόλις σήμερα ανακαλύψει και σε διαβάζω ανάποδα. Θέλω να δω πόσα σχόλια ακόμα θα σου αφήσω μέχρι το τέλος :).
Όντως εχουμε την τάση να συνθέτουμε εικόνες και να εξιδανικεύουμε τον άλλο. Συχνά μάλιστα καθώς αλλάζουμε εμείς και τα θέλω μας βρίσκουμε στον επόμενο σταθμό αυτό που ο προηγούμενος δεν είχε. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε λόγω των αναγκών μας.
Και όσα πολλές φορές η λογική όμως δεν κατανοεί η καρδιά τυφλά τα επιβεβαιώνει. Γι'αυτό και σε ζητήματα αγάπης πρέπει να της δείχνουμε εμπιστοσύνη...

AnD είπε...

... Θα δούμε αργά ή γρήγορα στον άλλο οτι δεν είναι τέλειος αλλά τότε είναι που θα μετρήσουν τα συναισθήματα για να κρατήσει ή όχι η σχέση.
Για να διατηρήσεις μια σχέση πρέπει να ακούσεις την καρδιά, για να την ξεπεράσεις τη λογική.
Το αντίθετο είναι αυτοκαταστροφικό.
Το ιδεατό είναι ο αρμονικός συνταιριασμός των δύο και είναι αυτό που μας δίνει δύναμη να ξανασηκωθούμε μετά από έναν χωρισμό.
Θα μπορούσα να γράφω ώρες πάνω στο θέμα, ειδικά τώρα που είμαι στην κατάσταση λήθης που περιγράφεις.
Θα σε συμβουλέψω μόνο (αν και είσαι πιο ώριμος από μένα) να προσπαθείς να μην ακούς τον επιστήμονα μέσα σου όταν έχει να κάνει με τις αισθηματικές σχέσεις.
Λίγη εντροπία χρειάζεται στη ζωή.
:)

Άιναφετς είπε...

Δεν ξέρω τι γίνεται εδώ...αλλά ξαφνικά μου ήρθαν απανωτά σχόλια από την ανάρτηση σου σχετικά με τον Έρωτα...και ξαναδιάβασα αυτά που έγραφες...και ξέρεις πόσο συμφωνώ μαζί σου (!)...αλλά τώρα είδα,την σύγχυση που υπάρχει...άλλο έρωτας, άλλο Αγάπη...Στην Αγάπη δεν υπάρχει πόνος, ζήλια, ανταγωνισμός, κτητικότητα, αποκλειστικότητα, εξάρτηση...
'Έπιασα τον εαυτό μου να ζηλεύει και αναρωτήθηκα:"Αλήθεια... τον αγαπάς";
Μόνο η Ελληνική γλώσσα έχει δυο λέξεις..."Αγάπη και Έρωτας" και ο Έρωτας είναι η Αγάπη που έχασε τον δρόμο της!!!
Φιλιά! :)))