Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Χωρις πολλα λογια...

Ακολουθει μια εκθεση απο μαθητη δημοτικου με θεμα: "Τι να ζητησω απο τον Θεο". Δεν θα σταθω στο γελοιο θεμα της εκθεσης και στα περι της ανεξιθρησκειας στο σχολειο που μονο στα χαρτια υπαρχει. Το κειμενο το βρηκα στην σελιδα Αντιβαρο (http://www.antibaro.gr/node/1703).

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.

Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»

Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»


Προβληματισμος: Για ποιο περιεργο λογο θεωρειται οτι εν τελει ολοι μας ειμαστε ικανοι για να γινουμε γονεις? Απλα επειδη ξαφνικα, σαν θαυμα ο αντρας και η γυναικα μολις γινουν γονεις γινονται αυτοματα και σωστοι γονεις? Θεμα εκθεσεως για μεγαλους...

1 σχόλια:

AnD είπε...

....
Πολύ ωραία ιστορία. Το φινάλε ειδικά.
Οι γονείς να βλέπουν σαν τρίτοι την αδιαφορία και να την κατακρίνουν και μετά να αντιλαμβάνονται το σφάλμα τους.
Εύστοχος και ο προβληματισμός σου. Ενδεχομένως δεν κάνουν όλοι για γονείς. Ίσως μάλιστα όσοι θα γίνονταν καλύτεροι γονείς ποτέ να μη γίνουν λόγω αυτής της συναίσθησης της ευθύνης.
Είναι άραγε αναπόφευκτη η μείωση των γεννήσεων όσο η ανθρώπινη σκέψη ωριμάζει και φτάνει σε τέτοιες παραδοχές;
Ή ο άνθρωπος θα μάθει να εξελίσσεται μέσα από την οικογένεια και την αίσθηση ευθύνης που μετά αποκτάται;