Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Η διασκεδαση για την διασκεδαση

2:14 δειχνει το ρολοι και μολις γυρισα απο τα γενεθλια μιας φιλης. Ειχα καιρο να βγω εξω και να ξενυχτησω και μου φαινεται οτι ξερω γιατι το απεφευγα. Σιχαινομαι να κανω κατι επειδη συνηθιζεται να γινεται. Βαριεμαι να βγαινω το Σαββατο το βραδυ για ποτο επειδη ετσι συνηθιζεται. Βαριεμαι να δειχνω οτι διασκεδαζω ενω ολα οσα βλεπω γυρω μου με καταθλιβουν και να μου δινουν λογους να φυγω. Βαριαμαι που ολοι φορανε το χαμογελο τους και το παιζουν χαρουμενοι κρυβοντας το ρακος που τους εχει κανει η ζωη. Βαριεμαι το να προσπαθεις να ανταλλαξεις δυο τρεις κουβεντες με τον διπλα σου και η μουσικη να μην σε αφηνει.Δεν καταλαβαινω γιατι διασκεδαση πρεπει να σημαινει φυγη απο την ζωη αντι χαρα για την ζωη. Οχι φτιασιδωμενη χαρα αλλα βαθεια και ειλικρινης χαρα...Απασχοληση του νου με τα προβληματα αντι να προσπαθει να φυγει απο αυτα. Η διασκεδαση ηταν παντα η φυγη απο την καθημερινοτητα, η φυγη απο τον εαυτο, η φυγη απο τα προβληματα...Να βγουμε εξω να πιουμε, να μεθυσουμε και να περασουμε καλα...Και μετα γυρνας στο αδειο σπιτι και δεν εχεις που να ριξεις το κορμι σου....Φυγη, φυγη φυγη....Η ευκολη λυση. Να φυγουμε να ξεχασουμε τα παντα. Δεν μου κανει εντυπωση. Ανεκαθεν ημασταν φυγοπονοι. Αυτο που με εντυπωσιαζει ειναι οτι λιγοι το παραδεχονται. Λες και ειναι ντροπη να το παραδεχτεις. Πες ρε ανθρωπε: "ειμαι μια σκια του εαυτου μου, ειμαι ενα πλασμα που δεν ξερεις πως να ζει, αν αξιζει κατι σε αυτο το πραγμα που λεγεται ζωη και το μονο αγχος μου ειναι ποτε θα βγω να γλεντησω".
Γλεντι και κακο...Απο τους γαμους, βαφτισια, κοινωνικες εκδηλωσεις παντος τυπου το γλεντι ειναι παρον. Να ξεσκασουμε βρε αδερφε. Να το ριξουμε λιγο εξω. Λες και στην ζωη πατας μια παυση, ενα pause και αυτη σταματα για λιγη ωρα. Μετα μπορεις να επανελθεις στην καθημερινη ρουτινα.
Δεν ξερω τι θελω ακριβως να πω με αυτη την αναρτηση. Απλα ολα αυτα γυρω μου με αηδιαζουν...Θελω ενα μικρο ξεφωτο να ανασανω. Θελω να χαθω απο αυτους που η ζωη τους ειναι μια αιωνια ρουτινα. Δεν θελω να συμμορφωθω με κανεναν κανονα, με καμια νορμα, με κανενα πρεπει. Ο,τι εχουν πει οτι πρεπει να ισχυει στην ζωη και πρεπει να το κανεις θελω να το αγνοησω. Τουλαχιστον θελω να συνεχισω να βαδισω τον δρομο που επελεξα να παρω και οχι αυτον που μου επεβαλαν. Και ελιζω να βρισκω το κουραγιο να το κανω. Γιατι ειναι φριχτα δυσκολο....

15 σχόλια:

Κάρμα Νιρβαμή είπε...

Μαζί σου!

eirini katsa είπε...

Καλημέρα Αλχημιστή!!!
Τί να πω...και εγώ μαζί σου!!!
Το ίδιο νιώθω και εγώ....
Φριχτά δύσκολο είναι...στις μέρες μας,αλλά μπορούμε να ακολουθησούμε το δικό μας δρόμο...
Εχουμε πίστη,ελπίδα και πολύ δρόμο μπροστά μας!!!

negentropist είπε...

Welcome to the club Άγη... to club του σκόπιμου διακριτικού περιθωρίου και της αντίστασης στα καθιερωμένα "πρέπει" ...

Δες απευθείας online το παρακάτω αριστουργημα του George Orwell. Αφορά την ιστορία ενός ανθρώπου που αποφασίζει να παρατήσει την όμορφη μεσοαστική εργασία του σε εκδοτικό οίκο, σε μιά απόπειρά του να αγκαλιάσει τη φτώχια, την ποίηση και την τέχνη ...

Είναι ελάχιστα γνωστό αυτό το έργο του. Αλλά ειναι ένα εκπληκτικό "κτύπημα" στον καθωσπρεπισμό και δείχνει ότι πάντα υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν τον δικό τους δρόμο, όσο δύσβατος και περιθωριακός κι αν είναι !

Keep the Aspidistra Flying

Kαλή Κυριακή, ίσως με ένα απο τα πιο όμορφα τραγουδια που έχουν γραφτει ποτέ:

Fantasy

yannidakis είπε...

ισως ειναι η πρωτη φορα που ετυχε να βρεθω στον χωρο σου. Και για να συστηθω ειμαι εκεινος που χαρακτηριζομαι ως αηδιαστικα αισιοδοξος.
Απλα κοιτα να δεις τι εγινε τωρα.. Με πετυχες υστερα απο μια απογοητευτικη χθεσινοβραδινη εξοδο με μια παρεα που εξεπεμπε ολοκληρο τον αρνητισμο & την μιζερια της ελληνικης κοινωνιας. Δεν πιστευτα λοιπον οτι θα συνεβαινε, ομως καταφερε να με απογοητευσει.
Το βραδυ γυριζοντας μου χαρισα ενα καλοφτιαγμενο dry martini με ενα μετριας ποιοτητας πουρο, στο ξεφωτο του δροσερου βραδινου ουρανου του Ηρακλειου.
Κανονικα, θα επρεπε σε λιγες λεξεις να σε πεισω πως η παυση ειναι αναγκαια για να "καθαριζει" ο νους, ομως σημερα με πολλες λεξεις απλα δεν εχω ορεξη να σε διαψευσω :[
yannidakis.spaces.live.com

Sweet truth! είπε...

"...Θελω ενα μικρο ξεφωτο να ανασανω. Θελω να χαθω απο αυτους που η ζωη τους ειναι μια αιωνια ρουτινα..."

Και αυτό σου το θέλω φυγή δεν είναι;
Ίσως διαφέρει από τους άλλους που ξεγελούν τους εαυτούς τους με δήθεν χαρές και γλέντια, αλλά είναι φυγή.
Είναι τάση φυγής που κι εγώ έχω...
Έχω βαρεθεί πολλά που βλέπω γύρω μου...

Α ξέχασα να πω καλώς σε βρήκα!
Όμορφα γράφεις... ακόμη και αν δεν ξέρεις τη θες να πεις με αυτή σου την ανάρτηση, είπες πολλά.

Κάρμα Νιρβαμή είπε...

~Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο,αδύναμο,καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα.Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμες του Συμπάντου.
Θέλω μια στιγμή,προτού με συντρίψουν,ν'ανοίξω τα μάτια μου και να τις δω.Άλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου.

~Άθλιοι είμαστε οι άνθρωποι,άκαρδοι,μικροί,τιποτένιοι.Μα μέσα μας,μια ουσία ανώτερη μας,μας σπρώχνει ανήλεα προς τα πάνω.

~Διδασκαλία δεν υπάρχει,δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν'ανοίξει δρόμο.Δρόμος ν'ανοιχτεί δεν υπάρχει.
Καθένας ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή,ξεφεύγει από το μικρό,όλο απορίες μυαλό του.

~ ....ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΞΑΙΣΙΟ,ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ: ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!


Νίκος Καζαντζάκης

Libertas είπε...

Σου έχω ξαναπει οτι το πως διασκεδάζει ο κάθε άνθρωπος είναι επιλογή του. Δεν υποκρίνεται τόσος κόσμος κάθε Σάββατο, ξεκουράζεται από μια εβδομάδα που ίσως ήταν πιο σκληρή από την δική σου.
Προσωπικά μ'αρεσει να διασκεάζω έτσι, και δεν μ'ενοχλέι που δεν ακούω τον άλλον γιατί πολύ απλά μου αρκεί να είμαι με φίλους που ξέρω πως με αγαπάνε κι ας ακούω τον Akon στην διαπασών!

Καλό σου μεσημέρι!

Creep είπε...

Και γω θα συμφωνήσω μαζί σου Αλχημιστή. Ας σου δώσω ένα παράδειγμα:
Είναι κάτι συνάδελφοι της μάνας μου που μερικές φορές βρίσκονται και διασκεδάζουν. Και διασκεδάζουν πραγματικά, γελάνε με τα χάλια του καθενός, γελάνε με την καθημερινότητα και περνάνε καλά.
Αυτά είχα να πω. Καλό μεσημέρι...

Celestia είπε...

Αγαπητέ Αλχημιστή, oι άνθρωποι που περιγράφεις να διασκεδάζουν μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο, δεν δραπετεύουν από κάτι, γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα που τους περιβάλλει, απλώς συμμετέχουν σ’ αυτή και το γλεντάνε, έχουν ενσωματωθεί πολύ καλά .
Και επιδή αυτή η διασκέδαση, αυτή η τηλεόραση, αυτή η παιδεία, αυτή η κοινωνία –για κακή μας τύχη, είναι η πραγματικότητα, το μόνο απολύτως φυσικό που μπορεί κανείς να κάνει είναι να δραπετεύει απ’ αυτήν με κάθε μέσο, όπως μπορεί, όποτε μπορεί.
Η τέχνη βοηθάει συχνά.
Ολοι μας έχουμε κάποιο «παρόν» στην ζωή μας που ίσως είναι άθλιο, απεχθές, βαρετό, εγώ επιλέγω να το ομορφύνω κάπως, να βρω , ένα ψήγμα χαράς κι ας μην είμαι φύση αισιόδοξη. Αυτό είναι φυγοπονία? Εγώ το λέω αυτοσυντήρηση. Κι’ αυτό είναι ένα «ανώδυνο» παράδειγμα.Όταν έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο κοιμόμουν σαν τον Ριπ Βαν Ουίνγκλ. Οσο παιδιάστικο κι’ αν ακούγεται λέω όχι στην μαυρίλα, στην θλίψη, στην τραγωδία.

Αν βγήκα εκτός θέματος συγχωρείστε με, το κάνω συνέχεια.
Καλημέρες!!!

next_day είπε...

με έκανες να συνειδητοποίησω κάτι πολύ σημαντικό... κάτι που έγινε χθές και μόνο μετά το διάβασμα της ανάρτησης σου, κατάλαβα το μεγαλείο του... δεν θα το πώ εδώ.. θα το πώ σε αυτόν που πρέπει.....
Σε φιλώ και σε ευχαριστώ! Ειλικρινά...

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΕΝΑ ΖΕΣΤΟ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ.
ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΕΓΡΑΨΕΣ.ΑΛΛΩΣΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΑΜΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΕ ΟΛΑ.Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΟΜΩΣ ΒΑΔΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΟΥ.ΕΙΝΑΙ ΤΙ ΨΑΧΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ .Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ.

Άνεμος είπε...

Δύσκολο δρόμο διαλέγεις φίλος. Και λέω δύσκολο γιατί το να ξεφύγεις απο τη κοινωνία σου ενώ ταυτόχρονα ζεις μέσα σε αυτή είναι μια δίνη που δε βαριέται να σε τραβάει με τίποτα...

Ελπίζω να βρεις το κουράγιο να ζήσεις αυτό που θέλεις!

Την καλησπέρα μου!

Άιναφετς είπε...

Νομίζω πως πρέπει να πας στο νησί σου ΕΠΙΓΏΝΤΟΣ!
Πολλά Αφιλιά και μια μεγάααλη αγκαλιά!

Hopeless Romantic.. είπε...

γεια! είναι το μόνο ποστ σου που διάβασα μέχρι τώρα..
μου έκανε εντύπωση γιατί λίγες μέρες πριν έθιξα κι εγώ ένα παρόμοιο θέμα στο δικό μου μπλογκ αλλά με διαφορετική προσέγγιση.
πάντως μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω τον τρόπο που το έχεις διαμορφώσει μέσα σου και ναι, συμφωνώ.

Black Bedlam είπε...

Αλχημιστή μου καλό σου απόγευμα.Αυτό που περιγράφεις,είναι σίγουρο ότι το αισθάνονται πολλοί και κυρίως νέοι.Οι μεγαλύτεροι σταμάτησαν να συμβιβάζονται ή αφομοιώθηκαν.Όπως και κάποιος φίλος σου γράφει αυτό είναι η"φυγή" Η φυγή αλλά προς τα που.Προς πια κατεύθυνση.Το να παραμείνει κάνεις στα πρέπει σημαίνει ΠΑΡΑΔΙΝΟΜΑΙ.Αλλά να ξέρεις ό ποιητής λέει: "ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ, ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΣΑΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ." Ναζίμ Χικμέτ.
Αλλά για να εξασφαλίσεις την Ελευθερία σου (αυτό εννοεί) Χρειάζεται η γνώση.Αυτό είναι η προϋπόθεση της Ελευθερίας.
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ.
Όμως αυτό είναι μεγάλο ζήτημα.Ίσως επανέλθουμε.
Σε χαιρετώ.