Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

Αυτο το ασπρο των σπιτιων.

Παντα εχω μια συγκεκριμενη εικονα στο μυαλο μου, και μερες σαν και αυτες που ο καιρος ανοιγει, η μερα μεγαλωνει και ο ηλιος ριχνει νωχελικα τις ακτινες του εντονα στην γη την φερνω παντα στο μυαλο μου.
Αρχικα σκεφτομαι το νησι μου το καλοκαιρι. Η ανοιξη που εχει περασει εχει γεμισει την φυση με χρωματα και μυρωδιες, αλλα αυτο που παντα με μαγευει και αιχμαλωτιζει τον νου μου ειναι το πανεμορφο λευκο που εχουν τα νησιωτικα σπιτια. Αυτο το λευκο πραγματικα ειναι το κατι αλλο...Ο ηλιος, ειδικα το καταμεσημερο, χτυπα εντονα το λευκο σοβα και δινει μια αποκοσμη λαμψη, δινοντας στον περιβαλλοντα χωρο μια αισθηση βαθειας κατανυξης και μυστηριου. Αν περπατησεις τα στενα νησιωτικα σοκακια το καλοκαιρι ειναι σχεδον σιγουρο οτι θα σε μαγνητισει η αισθηση που αποπνεουν τα σπιτια. Σπιτια με τις περιποιημενες τους αυλες με τα λογης λογης λουλουδια, με τα ομορφα ψηφιδωτα, με τα εξαισια αρωματα και τον καθαρο αερα.
Αλλα δεν θα ελεγα οτι ειναι μονο αυτο. Υπαρχει κατι πολυ βαθυτερο στην ολη εικονα, κατι που αν μεινει στο σκοταδι στερει απο τον περιηγητη την απιστευτη ομορφια και αισθηση αγαλλιασης που αποπνεει η νησιωτικη γης το καλοκαιρι. Για τον απλο τουριστα νομιζω αυτα τα πραγματα μενουν κρυφα. Αλλα για αυτον που εχει χρονο και καρδια για να δει πολυ καθαρα γυρω του, η μεθεξη με την φυση και τον χωρο γυρω του δινει συναισθηματα πρωτογνωρα.
Ποσες φορες δεν εχουμε περπατησει σε σοκακια που ειναι ησυχα, που λιγοι τα γνωριζουν, για να ανακαλυψουμε εκθαμβοι μια μικρη λεπτομερεια που μας μαγνητιζει? Μια εγκαταλελειμμενη αυλη, ενα παλιο αρχοντικο, ενας κισσος που αναρριχαται πανω σε εναν παλιο και σχεδον διαλυμενο τοιχο. Κατι που για καποιον αλλον ειναι κατι το κοινοτυπο, για εσενα ειναι αυτο το παραπανω που σε κανει να αντιλαμβανεσαι ολοκληρη την εννοια της ομορφιας.
Και η θαλασσα, ποσο περηφανη και γαλανη φαινεται το καλοκαιρι. Ειναι η εποχη της, η εποχη που ο ανθρωπος την αποζητα τοσο πολυ. Αλλα πολλες φορες η θαλασσα ειναι πολυ περισσοτερα απο ενα καταφυγιο απο την ζεστη του μεσημεριου, κατι πολυ περισσοτερο απο μια απλη συνηθεια. Το να ατενιζεις το απεραντο γαλαζιο, οχι μονο με τα ματια αλλα και με την καρδια και την ψυχη σου ειναι μια πραξη μυστηριακη. Ποτε στην ζωη μου δεν επαψα να κοιταω την θαλασσα, απο ενα μερος με ησυχια, κατα προτιμηση περιτριγυρισμενος απο δεντρα και φυτα, και να μην νιωσω αυτη την βαθεια αισθηση ωραιοτητας και γαληνης. Ειναι μια αισθηση που δεν συνηθιζεται νομιζω.
Και οταν τυχει να καταληξεις σε μια μυστικη παραλια, μια παραλια που δεν συχναζουν πολλοι και εχει αυτη την τοσο απαραιτητη ησυχια για να ερθεις σε επαφη με την καρδια της φυσης τοτε εκει, αγναντευοντας το γαλαζιο, εισαι σχεδον σιγουρος οτι σκοπος υπαρξης αυτου του κοσμου ειναι η ομορφια και οχι κατι που κατασκευασαμε εμεις οι ανθρωποι σαν σκοπο του κοσμου. Ο ουρανος, η θαλασσα, τα βοτσαλα στην παραλια, ολες αυτες οι μικρες λεπτομερειες στο τοπιο που συχνα-πυκνα αγνοουμε δενουν τοσο αρμονικα σε ενα αδιαιρετο συνολο, και ετσι αντιλαμβανεσαι πολυ αμεσα τον αδιαιρετο χαρακτηρα του κοσμου, της φυσης και την πληροτητα τους. Καμια παραφωνια δεν υπαρχει στο γενικο συνολο, τιποτα που θα μπορουσε να θεωρηθει περιττο. Τιποτα δεν λαμπει απο μονο τους, απομονωμενο απο τα υπολοιπα, αλλα ολα μαζι λαμπουν σε εναν εξαισιο χωρο μαζι.
Παντα οταν φευγω απο το νησι νιωθω μια βαθεια αισθηση χαρας και ικανοποιησης. Οχι λογω της ξεκουρασης, του ξεφαντωματος η της κρεπαλης οπως εχει καθιερωθει να θεωρειται. Αλλα επειδη το καλοκαιρι στα νησια μπορεις αμεσα να ερθεις σε επαφη με την καρδια της φυσης και της υπαρξης, να γινεις αναποσπαστο μερος του ολου, να μυηθεις στα μυστικα του κοσμου.

6 σχόλια:

Libertas είπε...

Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι να εκτιμήσουν το παλιό και το παραδοσιακό. Στο δικό μου νησί δυστυχώς έρχεται η εξυγχρόνηση και θα χαθεί σιγά σιγά οτιδήποτε κοινότυπο.

Υ.Γ. Προσωπικά λατρεύω να ξαπλώνω και να κοιτάω τα σύννεφα, νομίζω πως χάνομαι στον ουρανό! Δικιμασε το ειναι υπέροχο! ;)

negentropist είπε...

Πολύ όμορφη η εικόνα σου Άγη !

Φαινόμαστε απο μακριά οι νησιώτες :))

Είναι γνωστό ότι οι νησιώτες για να χτίσουν τα σπίτια τους χρησιμοποίησαν τρία υλικά, την πέτρα, το ξύλο και τον πηλό, που τα έβρισκαν εύκολα στο νησί τους. Τον σίδηρο τον απέφευγαν, γιατί ήταν ακριβός και δυσεύρετος. Απ' τις πέτρες είχαν ιδιαίτερη προτίμηση στο σχιστόλιθο.

Εχτιζαν πάνω σε βραχώδες έδαφος, γι' αυτό και δεν άνοιγαν θεμέλια. Τοποθετούσαν με υπομονή και τέχνη τη μια πέτρα πάνω στην άλλη και, στα κενά που άφηναν οι πέτρες μεταξύ τους, έβαζαν ξύλινες σφήνες που τις έβρεχαν για να φουσκώσουν και να δέσουν γερά. Κάλυπταν ύστερα όλη την επιφάνεια του χτίσματος με πηλό κι έδιναν μια λεία όψη στην επιφάνεια του τοίχου. Από παράδοση, έθιμο και καλαισθησία άσπριζαν τους τοίχους με ασβέστη, ενώ έβαφαν με φωτεινά χρώματα τις ξύλινες πόρτες και τα παράθυρα.

Μοναδικά μέσα στην απλότητα, τη λευκότητα και τη γραφικότητά τους, τα νησιώτικα σπίτια ταίριαξαν ιδανικά με το θαλασσινό τοπίο της χώρας μας. Αποτελούν σήμερα για όλους μας μια ανάσα ζωής και γαλήνης, που μας φέρνει κοντά στην αίσθηση της ομορφιάς και του μέτρου, πράγμα που λείπει στις μεγάλες πολύβουες πόλεις με τα τεράστια, φριχτά και ακαλαίσθητα κτίρια.

Καλό σ/κ, με μία θεσπέσια νησιώτικη εικόνα απο το forum μου:

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ONEIΡO !!!!

:)

Άιναφετς είπε...

θα μείνω στην μοναδική αίσθηση ενότητας...
Καλό σου βραδάκι!

KitsosMitsos είπε...

Και τι έντονη αντίθεση κάνει το λευκό του νησιού με το γκρι της πολυκατοικίας. Όχι μόνο χρωματικά...

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ:))))
ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΑ!!!!!!!!

Danny είπε...

Paidia, an mporei na me voithisei kapoios. Kat arxin to arthro einai ekpliktiko. Tha ithela na rwtisw to eksis. Apo pou proerxetai to asvestwma twn spitiwn? De mporw na to vrw pouthena. Akousa se ena ntokimanter pws den einai kati pou ginetai apo poli palia, alla apo tis prwtes fasis tis diktatorias toy Metaksa, otan o tote ipourgos tourismou dietakse na vafoun ola ta spitia stin Aigina aspra, kati pou iothetikthike k apo polla alla nisia. Isxiei? An oxi ti? Apla paradosi? Efxaristw prokatavolika,