Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Σκεψεις για τα σημερινα.

Ολοι συγκλονισμενοι σημερα γραφουν στο facebook και αλλου το ποσο συντετριμμενοι ειναι και ποσο συμπασχουν με τις τραγικες οικογενειες που εχασαν τους δικους τους ανθρωπους. Μαυρες κορδελες, ρητορικα ερωτηματα για το που παμε, αυτομαστιγωματα για την ευθυνη που φερουμε ολοι, το ποσο υπευθυνοι ειμαστε για τον αδικο χαμο των παιδιων. Δεν ξερετε ποσο υποκριτικα μου φαινονται ολα αυτα. Δεν μπορω να εξηγησω για ποιο λογο νιωθω αυτο το πραγμα αλλα νιωθω την υποκρισια να μυριζει τοσο εντονα κατω απο το πεπλο του ευγενους αισθηματος.
«Πρεπει να συμπασχεις οταν κατι τραγικο συμβαινει γυρω σου», ετσι επιτασσουν οι καλοι τροποι και το savoir vivre της κοινωνιας και εσυ πρεπει να ακολουθησεις ασχετως αν νιωθεις το οτιδηποτε η εχεις αντιληψη του τι συμβαινει. Βγηκαν ολοι να βρουν υπευθυνους, την αριστερα, την δεξια, το κεντρο, τους ακροδεξιους μπασταρδους που ειναι εθνικιστες και ναζιστες, τα ακροαριστερα κωλοπαιδια που το παιζουν επαναστατες και καινε την πολη....Ολοι βγαλαμε ενα συμπερασμα οντας ερμαια της συγκυριας, της επικαιροτητας, του προσωρινου. Ο απαιδευτος πολιτης, ο σκλαβος του σημερα και του τωρα αδυνατει να συλλαβει μια γενικη εικονα πισω απο τα φαινομενα. Αδυνατει να συλλαβει την γενικοτερη εικονα και πως το τωρα εντασσεται στο γενικο πλαισιο. Το πλαισιο μιας κοινωνιας που σαπιζει, που βρωμαει οχι απο το κεφαλι (την ηγεσια) αλλα απο την ουρα, απο τον πατο, απο την βαση, τον λαο, το ποπολο, το λουμπεν προλεταριατο, αυτη την απροσωπη μαζα που στις ειδησεις καλειται «μεσος πολιτης» και ειναι ακριβως αυτο: ενα απροσωπο τιποτα. Ο πολιτης που δεν εχει παθει να σκεφτεται για τον εαυτο του, που δεν εχει δραμι σκεψη και μυαλο παντα ξαφνιαζεται σε περιπτωσεις οπως η σημερινη. Σαν να ξυπνα απο την μαστουρα, απο ενα ονειρο και βλεπει τι συμβαινει και αντιδρα. Κατα τα αλλα μολις κοπασει ο κουρνιαχτος θα ξαναπεσει στον υπνο τον βαθυ. Απλα ξυπνα και νιωθει οτι ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ!!! Επικρατει χαμος και νιωθει οτι πρεπει να δρασει και αυτος...Δεν ξερει ομως τι να κανει. Πιανεται απο αυτο που ειπε ο ενας και ο αλλος και βιαζεται να κανει κατι η να σκεφτει. Δεν εχει την απαιτουμενη νηφαλιοτητα να δει και να κρινει καθαρα. Να δει την κατασταση και να αναγνωρισει την θεση του σε αυτη την κατασταση...ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙ, ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΤΙ. Να πει την αποψαρα του λες και ειναι η αληθεια και να την επιβαλλει στους αλλους. Βιαζεται να βρισει, να επιβραβευσει, να αντιδικησει με μισος και επαρση αλλα ποτε δεν θα κατσει να σκεφτει. Νηφαλια και προσεκτικα.
Αυτοι οι λιγο που βλεπουν την σαπιλα μια κοινωνιας που καταρρει, που εχει ενα σωρο ιδανικα αλλα πνιγεται σε νευρωσεις και ψεμματα, μια κοινωνια που πιστευει τα ψεμματα της, που πατα στα πτωματα που δημιουργει στο ονομα της δηθενα αναπτυξης και ευημερειας. Η κοινωνικη σαπιλα μυριζει απο μακρια. Οχι μονο στην Ελλαδα αλλα και γενικα. Δεν ξερουμε τι να κανουμε σε αυτη την κοινωνια και πως φτασαμε εδω....Σπαστικα αντιδρουμε στο ενα η στο αλλο μονο για να ξαναπεσουμε στην ιδια σαπιλα που ειμασταν και πριν. Δεν νιωθουμε πραγματικα το βαθος των προβληματων αλλα τα αντιλαμβανομαστε μονο επιφανειακα. Δεν τα νιωθουμε στο πετσι και στην καρδια μας, σαν να ηταν προβληματα που αν δεν λυθουν ειμαστε ολοι καταδικασμενοι. Λειπει το παθος που δινει την ενεργεια στον ανθρωπο να αντιμετωπισει οποιοδηποτε προβλημα...Ειμαστε χλιαροι...Μελοδραματικοι και αηδιαστικα συναισθηματικοι. Ο συναισθηματισμος δεν εχει καμια σχεση με οτιδηποτε αληθινο και γνησιο. Ο συναισθηματισμος δημιουργειται για να κρυβει πραγματα και να δινει απλα μια καλη εικονα στους αλλους. Οταν καποιος αντιλαμβανεται το μεγεθος του προβληματος της κοινωνιας σιωπα. ΝΑΙ ΣΙΩΠΑ. Και στοχαζεται. Στοχαζεται στα προβληματα και ψαχνει την αληθεια, που ειναι περα απο προσωπικες προτιμησεις και αποψεις. Η αληθεια δεν δινει δεκαρα για το δικο μας μικροσυμφερον. Η αληθεια ειναι περηφανη, δεν δεχεται μυγα στο σπαθι της. Ειναι πανω απο την μικροαστικη ζωη που ζουμε.
Εχετε δει ποτε τους τεθλιμμενοι συγγενεις καποιου που φορανε αυτα τα τεραστια γυαλια και το μονο που θελουν ειναι να τελειωσει η κηδεια να σηκωθουν να φυγουν? Αυτη την εντυπωση που δινουν αυτοι που λενε και λενε και λενε και δηθεν προβληματιζονται για την πορεια μας και την κριση των αξιων. Μολις ξεχαστει το θεμα θα γυρισουν στην ζωουλα τους παλι. Θα τα ξεχασουν ολα...Μεχρι το επομενο μπαμ που θα τους ξυπνησει απο τον ληθαργο.
Σιχαινομαι την υποκρισια και την ελλειψη γνησιοτητας στα συναισθηματα. Αυτος που νιωθει δεν λεει πολλα....Ξερει την αξια της σιωπης. Και αυτο για εμενα ειναι υψιστη αρετη. Να μην ξεφτιλιζεις τα παντα με λεξεις και να θες να δωσεις ονομα εκει που θα επρεπε να υπαρχει το κενο, το τιποτα. Θα φορεσουμε μαυρες πλερεζες και θα παιξουμε και αυτον τον ρολο....Αυτο του θλιμμενου και προβληματισμενου....Μετα θα το ξεχασουμε. Θα πεθανει και αυτο μεσα μας οπως πεθαινει μεσα μας και οτιδηποτε δεν ειναι βαθυ και γνησιο.
Κυριοι, εσεις που κλαιτε και αναζητατε ευθυνες κοιταχτες πρωτα τα μουτρα σας. Δειτε την ευθυνη σας σε ολο αυτο. Η προσωπικη ευθυνη ποτε δεν συμψηφιζεται με την συλλογη ευθυνη. Η προσωπικη ευθυνη, η ευθυνη του πολιτη, που εχει γνωση και σκεψη και αποψη δεν χανεται ποτε....Η προσωπικη ευθυνη ειναι κατι που μενει. Και βαραινει παντα...Απλα θα επρεπε να ειχαμε μαθει να ζουμε με αυτη και να την αποζηταμε...Οχι να την αποφευγουμε....Ας αφησουμε λοιπον τα δακρυα....Και τον δηθεν πονο. Οσο για την ευθυνη των πολιτικων...Τι να πω....Οι πολιτικοι ειναι αντιπροσωπευτικο δειγμα δικο μας....Τους βλεπουμε και τους μισουμε επειδη βλεπουμε τον εαυτο μας σε αυτους...Ετσι ειμαστε και εμεις. Απο την κοινωνια μας βγηκαν και εμεις τους αναδειξαμε. Αν δεν ηταν αυτοι θα ηταν καποιοι αλλοι.
Οποιαδηποτε αισθηση ακεραιοτητας, οτιδηποτε γνησιο και αληθινο εχει μεινει μεσα μου, απο αυτη την κοινωνια που ευνουχιζει τα παντα συστρεφεται μεσα μου...Πνιγεται, δεν αντεχει με ολη αυτη την υποκρισια των συναισθηματων και του δηθεν πονου. Δεν ξερουμε ουτε καν τι ειναι ο γνησιος πονος. Ολα επιπλαστα τα εχουμε κανει.


ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!!

20 σχόλια:

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

ναι συμφωνω
ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!!
περιμενουμε να κανουμε αλλαγες
περιμενουμε να αλλαξει κατι
και εμεις δεν αλλαζουμε μεσα μας
σε απολυτως τιποτα
βαζουμε την πλερεζα μας
θρηνουμε τον μακαριτη
και μετα παμε σπιτι μας
και αναπαυομαστε την μακαρια αδρανεια μας..
δεν αντεχουμε καν να σκεφτουμε
ολα επιδερμικα τα λαμβανουμε
σαν εμπλαστρο
αν θελουμε κατι να αλλαξει
ας ξεκινησουμε απο το να αλλαξουμε
τον εαυτο μας..

καλημερα..

next_day είπε...

Αλχημιστή μου,
μόνο το ντροπή μας μας ταιριάζει με όλα αυτά που συμβαίνουν....
:(

Ginny είπε...

Kαλησπέρα Αλχημιστή.
Δυστυχώς αυτό που περιέγραψες είναι πέρα για πέρα αληθινό. Το βλέπω από παιδιά της ηλικίας μου που συζητούσαν τα γεγονότα. Βγήκαν όλοι να γίνουν επαναστάτες. Μιλούν για πολιτική και για την κατάσταση, ρωτούσαν ο ένας τον άλλον αν θα πάνε στην πορεία και μπλα μπλα μπλα. Την επόμενη μέρα βέβαια τους ακούω και συζητούν για το νέο βίντεο της Τζούλιας, αλλά τέλος πάντων. Εμείς φταίμε για αυτήν την κατάντια, καθαρά και αποκλειστικά εμείς. Διότι θυμόμαστε ότι έχουμε καθήκον σε αυτή την κοινωνία μόνο όταν γίνεται η έκρηξη. Έγινε κοσμικό evet η επανάσταση. Μετά αναρωτιούνται γιατί φεύγει ο κόσμος στο εξωτερικό.

Άιναφετς είπε...

Και εδώ κολλάει και η παροιμία:
"Όπως στρώσαμε, κοιμόμαστε" ή "ότι σπείραμε θερίζουμε".
Και όλα αυτά στο όνομα του θεού μας...του χρήματος, γιατί μόνο για αυτό μιλάμε!

Mentoras είπε...

Συμφωνώ σχεδόν σε όλα. Φως δεν βλέπω στο τούνελ και αυτό με ανησυχεί πιο πολύ. Πάντως φτάσαμε στο απροχώρητο γι' αυτό και ξύπνησαν πολλοί. Πάντα υστερόχρονα. Πάντα...

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ :(((

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ

xwmAnero είπε...

.Η προσωπικη ευθυνη ειναι κατι που μενει. Και βαραινει παντα.

apinkdreamer είπε...

αυτος που νιωθει δε λεει πολλα, ξερει την αξια της σιωπης...
ποσο αληθινα και σοφα τα λογια σου..

KitsosMitsos είπε...

Αυτό με τους τεθλιμμένους συγγενείς πραγματικά εύστοχο...

Άιναφετς είπε...

Καλησπέρα Αλχημιστή!
Είχα υποσχεθεί πως θα σε ενημέρωνα όταν θα κυκλοφορούσε το Βιβλίο του Κρισναμούρτι που αρχικά είχα μεταφράσει και τελειοποίησε την μετάφραση ο Παραμυθάς...Δες το, έχει βάλει ένα απόσπασμα ο Νίκος στο blog του!
Καλό σου βράδυ και φιλιά!

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλυψω χαιρομαι που με νιωθεις. Παντα το να αλλαξουμε τον εαυτο μας ηταν το πιο δυσκολο για αυτο βολευτηκαμε να αποζητουμε την αλλαγη του περιβαλλοντος μας.

Χαρηκα που σε ειδα!!

Ο Αλχημιστης είπε...

Next_Day καλως ηρθες στο ενεργο blogging!!!

Να περνας καλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

Ginny ναι αυτη η εμμονη στην επιφανεια που λες και εσυ με εξοργιζει....Και το βλεπω παντου γυρω μου, σε ολες τις εκδηλωσεις της ζωης!


Φιλια πολλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

Αιναφετς ετσι οπως λες ειναι τα πραγματα...Αλλα ετσι δεν ειναι η δικαιοσυνη? Σφαλαμε και θα πληρωσουμε. Σε ευχαριστω παρα πολυ που με ενημερωσες για την κυκλοφορια της νεας εκδοσης του βιβλιου του Κρισναμουρτι.


Την αγαπη μου που ξερεις οτι παντα την εχεις!!!

Ο Αλχημιστης είπε...

Μεντορα καιρο εχω να σε δω! Ευχαριστω που περασες!! Να εισαι καλα!!

Ο Αλχημιστης είπε...

Σκρουτζακο σε ευχαριστω για τις ευχες!!!

Ο Αλχημιστης είπε...

Χωμανερο με εντυπωσιαζει οτι απο τα κειμενα μου συγκρατεις παντα τις φρασεις που εχουν την μεγαλυτερη σημασια για εμενα!!


Καλα να περνας φιλε μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

apinkdreamer δεν νιωθω σοφος. Απλα ειμαι καποιος με κοινη λογικη. Σε ευχαριστω που περασες!! :)

Ο Αλχημιστης είπε...

Κιτσομιτσο ναι αυτη ηταν η πιο χαρακτηριστικη εικονα που μου ηρθε στο μυαλο για να περιγραψω αυτο που ηθελα να πω!!

Hopeless Romantic.. είπε...

Γεια σου και πάλι Αλχημιστή.
Η αλήθεια είναι πάντα άσχημη.
Εσύ την λες περήφανη, εγώ τη λέω άσχημη. Πάντως σίγουρα αλλιώτικη από κάθετι που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι ωραίο.
Συμφωνώ απόλυτα με το εξής που γράφεις :"Δεν νιωθουμε πραγματικα το βαθος των προβληματων αλλα τα αντιλαμβανομαστε μονο επιφανειακα."
Λίγοι άνθρωποι "ψάχνονται" πραγματικά πλέον, λίγοι είναι αυτοί που αναζητούν την αλήθεια.
Αλλά υπάρχει και κάτι που γράφεις που δεν ξέρω ίσως εγώ να το παρεξήγησα..
Απλά να εκεί που γράφεις ότι όσοι αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος σιωπούν.
Θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αρετή που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος είναι να ξέρει πότε να μιλά και πότε να παραμένει σιωπηλός. Όμως θέλει θαρρος να πεις την αλήθεια και οντως ειναι οδυνηρο και δυσκολο. Δεν πιστευεις όμως πως κάποτε πρεπει να το τολμησει κάποιος αυτό;