Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Ενας παραλιγο...παλαιοντολογος





Σημερα στο εργαστηριο μιλαγα με μια πολυ καλη φιλη και η κουβεντα πηγε στο τι θελαμε να γινουμε μικροι. Οχι δεν ηθελα να γινω ουτε πυροσβεστης, ουτε γιατρος, ουτε ποδοσφαιριστης ουτε τα αλλα που συνηθως θελουν τα μικρα αγορακια. Ηθελα να γινω παλαιοντολογος. Κατεληξα βεβαια να γινω χημικος και λατρευω αυτη την επιστημη μαζι με τις αλλες θετικες επιστημες (φυσικη, μαθηματικα κ.ο.κ). Αλλα μεχρι το γυμνασιο ηθελα οπωσδηποτε να γινω παλαιοντολογος.
Δεν θυμαμαι πως ξεκινησε ολη αυτη η ιστορια. Το μονο που θυμαμαι ειναι το σταδιο του πληρους εθισμου στην διαρκεια του οποιου ειχα διαβασει ενα σωρο πραγματα για την παλαιοντολογια και τους δεινοσαυρους. Και για να σας προλαβω, οχι, δεν ηταν το Jurassic Park που με κολλησε με θεμα των δεινοσαυρων. Η ταινια (το βιβλιο του Michael Crichton δεν ηξερα καν οτι υπηρχε) βγηκε οταν ηδη ειχα ενδιαφερον για τον τομεα. Εβλεπα διαφορα ντοκιμαντερ, διαβαζα παιδικες εγκυκλοπαιδειες μεχρι που εγινα αρκετα καλος γνωστης (για την ηλικια μου φυσικα) στον τομεα αυτον. Κανενα αλλο παιδακι στο σχολειο δεν φαινοταν να συμμεριζεται τον ενθουσιασμο μου για τις τεραστιες σαυρες που κατοικουσαν στον πλανητη πολυ πολυ πριν απο εμας. Η μητερα μου, παντα ετοιμη να βοηθησει να καλλιεργησω τα ενδιαφεροντα μου, μου αγοραζε οτιδηποτε σχετικα με τους δεινοσαυρους.
Βεβαια το Jurassic Park εδωσε σχεδον μυθικες διαστασεις στο παθος μου. Ακομα θυμαμαι τον παλαιοντολογο Dr Alan Grant (τον επαιζε ο φοβερος Sam Neil) να καθεται στην αχανη ερημο με το καπελο του cowboy και να καθαριζει προσεκτικα με το πινελακι του τα οστα των δεινοσαυρων. Εφερνα τον εαυτο μου στην θεση του να καθομαι κατω απο τον καυτο ηλιο και να ξεθαβω κοκαλα τεραστιων διαστασεων. Αυτη ηταν η πρωτη πραγματικη επαφη μου με την επιστημη και τις μεθοδους της. Εμαθα αρκετα πραγματα. Μαλιστα, σε μια ταξη του Δημοτικου, δεν θυμαμαι σε ποια, νομιζω στην Πεμπτη εκανα μια παρουσιαση για τους δεινοσαυρους επειδη το μαθημα ηταν σχετικο με αυτους. Δεν θυμαμαι πως πηρα την πρωτοβουλια να κανω την παρουσιαση, καθοτι ντροπαλο παιδι, αλλα θυμαμαι το αισθημα που με εσπρωξε. Ηταν μια πρωτης ταξεως ευκαιρια να μιλησω στην ταξη για το θεμα που αγαπουσα τοσο πολυ και ποτε δεν ειχα την ευκαιρια να συζητησω με τα αλλα παιδια. Οποτε, οταν μας σηκωσε η δασκαλα στον πινακα για εξεταση και οταν ηρθε η σειρα μου να εξεταστω αρχισα την παρουσιαση (την οποια ειχα κανονισει με την δασκαλα καποια απο τις προηγουμενες μερες). Αφου τελειωσα γυρισε η δασκαλα σε εμενα χαμογελαστη και μου ειπε "τωρα εσενα σε τι να σε εξετασω". Και πηρα 10 στην εξεταση! Ηταν μια πανεμορφη εμπειρια που ακομα θυμαμαι οταν μιλαω σε αλλους για κατι που πραγματικα με ενδιαφερει και με παθιαζει. Καποια χρονια αργοτερα, οταν η γιαγια μου γυρισε απο την Αμερικη μου εφερε ενα βιβλιο απο το μουσειο φυσικης ιστοριας της Νεας Υορκης. Δεν ηξερα καλα αγγλικα τοτε και ετσι χαζευα τις φωτογραφιες και σκεφτομουν ποσο ομορφα θα ηταν αν ημουν και εγω εκει.
Η πραγματικοτητα εν τελει τσακισε τα παιδικα ονειρα και πηρα αποφαση οτι το μονο που θα μπορουσα να κανω στην Ελλαδα ηταν να γινω αρχαιολογος που δεν εχει καμια σχεση με την παλαιοντολογια. Εκ των υστερων ισως να μπορουσα να ακολουθησω το ονειρο μου σπουδαζοντας Βιολογος αλλα τοτε δεν ηξερα τι να κανω και επισης δεν το συζητησα πολυ με καποιον μεγαλυτερο για να με βοηθησει να βαλω κατευθυνσεις. Συνειδητοποιησα λοιπον οτι στην Ελλαδα για καποιο μυστηριο λογο στην καλυτερη περιπτωση να βρεις κανα μαμουθ αλλα οχι κοκαλα δεινοσαυρων. Ετσι τελειωσε το ονειρο μου. Οχι με απογοητευση αλλα με αντιληψη της πραγματικοτητας.
Ανεκπληρωτο ονειρο? Δεν νομιζω...Θα μου πειτε γιατι εγραψα την αναρτηση. Ισως επειδη στην περιοδο που περναω, κανοντας την διδακτορικη μου διατριβη θελω να αποστασιοποιηθω απο ολα αυτα και να θυμηθω τα αθωα ονειρα που ειχα μικρος και το πως ειναι να θες να κανει κατι χωρις ανταλλαγμα αλλα επειδη πραγματικα το αγαπας, παθιαζεσαι με αυτο....Ετσι...Επειδη σε κανει ευτυχισμενο.

6 σχόλια:

Ginny είπε...

Kαλησπέρα Αλχημιστή! Τι μου θύμησες τώρα... Εγώ μικρή ήθελα να γίνω ζωγράφος και ήμουν πάντα η μόνη ενθουσιασμένη για το μάθημα των καλλιτεχνικών! Βέβαια (επειδή ζούμε στην αγαπητή Ελλαδίτσα) συνειδητοποίησα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς ανέφικτο οπότε άλλαξα πλεύση!
Είναι ωραίο καμιά φορά να θυμάσαι αυτά που απασχολούσαν την παιδική σου ηλικία! Σε ότι κι αν έχεις εξελιχθεί μπορείς πάντα να αναπολήσεις τη μαγεία του παιδικού ονείρου! Τι μου θύμισες τώρα...
Ναι 'σαι πάντα καλά! Καληνύχτα!

Άνεμος είπε...

Αχ φίλε, αυτές οι αναμνήσεις με τις ανήλικες προσδοκίες μας... Τα σπάνε...

Όμορφες αναμνήσεις τούτες. Ευχάριστες και νοσταλγικές...

Καλή σου νύχτα!

xwmAnero είπε...

το πως ειναι να θες να κανει κατι χωρις ανταλλαγμα αλλα επειδη πραγματικα το αγαπας, παθιαζεσαι με αυτο....Ετσι...Επειδη σε κανει ευτυχισμενο. .......

ετσι..... ομορφια!!! :)))

Μαριανα είπε...

Γεια σου Αλχημιστή!

Πολύ χάρηκα διαβάζοντας την ανάρτησή σου, είναι ωραίο να κρατάς τα παιδικά όνειρα στη μνήμη σου...

Το πρώτο επάγγελμα που ήθελα να ακολουθήσω ήταν αστροναύτης. Επειδή όμως η τεχνολογία ακόμα δεν επιτρέπει μεγάλα ταξίδια στο διάστημα, είπα να κάνω κάτι άλλο :P

Άιναφετς είπε...

χα χα χα...ο μικρός μου γιος, όταν έφυγε από το σπίτι, μου άφησε κληρονομιά ένα δεινόσαυρο που φωσφορίζει μέσα στην νύχτα...έχει πλάκα τώρα το θυμήθηκα και σε θυμήθηκα!
Καλό σου βράδυ και καλή βδομάδα!

sis είπε...

Ααα εγώ έχω περάσει από διάφορα στάδια.. το στάδιο της μπαλαρίνας που το ξεπέρασα σχετικά νωρίς.. στο δημοτικό είχαμε το στάδιο του αρχαιολόγου το οποίο με τη σειρά του ξεθώριασε στο γυμνάσιο που πήρα την πρώτη γεύση Αρχαίων.. μετά ήρθε το στάδιο του αρχιτέκτονα.. και τελικά το στάδιο που βρίσκομαι τώρα που ήταν το πιο απρόσμενο.. αλλά μάλλον αυτό είναι το πιο ωραίο.. :)