Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Θυμισες παλιες

Καθομαι και θυμαμαι ανθρωπους και περιστατικα απο την ζωη μου ετσι ωστε να μπορεσω να αντιληφθω πως αλλαζουμε οι ανθρωποι....Παιρνω και παραδειγματα απο την προσφατη ζωη μου για να μπορω να κατανοησω την συνεχεια, την αλλαγη που επιφερει η ζωη και οι καταστασεις.
Σαν παιδι δεν θυμαμαι και πολλα. Θυμαμαι τις ατελειωτες βολτες με τα ποδηλατα στο νησι και τις πλατειες. Παιχνιδι ηταν ολη η ζωη, ολη μας η μεριμνα και προσοχη ηταν στραμμενη στο να μαζευτουμε να παιξουμε. Αυτη ηταν ολη μας η ζωη. Μετα το σχολειο, μια απατηλη αισθηση ωριμοτητας, αγουρη στην πραγματικοτητα οπως αγουροι ηταν και οι ερωτες. Εβλεπες το προσωπο της συμμαθητριας σου και δεν ηθελες τιποτα αλλο παρα να την βλεπεις. Προωρες οι φιλιες, δεν κρατησαν αλλα δεν εχει σημασια. Δεν σημαινει οτι τα παντα πρεπει να κρατανε αιωνια. Πρεπει να επιτρεπουμε στον εαυτο μας να ξεχνα οταν η ζωη τα φερνει ετσι.
Προσπαθω να θυμηθω τι σκεφτομουν οταν ημουν μικρος για να δω αν μπορουσα να φανταστω το μελλον τοτε. Δεν μπορουσα καν να το διανοηθω. Απο τα απειρα ενδεχομενα που μπορουν να συμβουν συμβαινει ενα, και αυτο ειναι η πραγματικοτητα που βιωνει ο καθενας. Ειναι αστειο...Θελουμε να ελεγχουμε τα παντα, την ζωη, τους αλλους, τα συναισθηματα μας...Και αν δουμε το παρελθον μας και το παρον μας ποιος θα μπορουσε να φανταστει πως θα ημασταν τωρα? Ποιος θα μπορουσε να ριξει εστω και μια κλεφτη ματια στο μελλον που μενει να ερθει? Ποιος μπορει να πει οτι γνωριζει την απιστευτη πολλαπλοτητα της ζωης, την ομορφια της, την σφοδρη της ροη, σαν ποταμι που χυνεται στο αγνωστο.
Θυμαμαι τους παλιους ερωτες που σβηστηκαν πια για να μπορει η ζωη να προχωρησει μπροστα, να δειξει την απιστευτη ποικιλια της απο χρωματα και λεπτομερειες. Η ζωη θελει να σβηνει τον καμβα συνεχεια και να ζωγραφιζει κατι εκ νεου....Αναποφασιστος ζωγραφος βλεπετε. Θυμαμαι μουσικες και νοτες απο το παρελθον, σκορπια πραγματα αλλα δεν μπορω να ανακατασκευασω καμια στιγμη του παρελθοντος. Εχω μια αδρη εντυπωση του παρελθοντος, πραγματα και προσωπα, καταστασεις, ιδεες και λεξεις αλλα αν προσπαθησω να ανακατασκευασω επακριβως εστω και μια στιγμη ειναι σχεδον αδυνατο. Ειναι νεκρη, εφυγε, πεθανε. Ωστε να παρει κατι αλλο την θεση της, μια νεα στιγμη που και αυτη θα πεθανει αμεσως.
Νιωθω οτι ειμαι σε ηρεμια με το παρελθον μου. Τιποτα δεν σαλευει εκει, κανενας δρακος δεν πεταγεται να με τρομαξει, κανενα αποθυμενο κανενα πονος η χαρα. Ειναι περιεργο που οσο περνα ο καιρος ξεχναω το παρελθον μου. Δεν το πιεζω, δεν το επιδιωκω, απλα γινεται. Ειναι σαν να κοιτα την θαλασσα μια μερα με απνοια οπου τιποτα δεν σαλευει. Ολα βρισκονται σε μια ηρεμια λες και ειναι αιωνια ετσι. Θυμαμαι τους πονους και τις χαρες της παιδικης μου ηλικιας, θυμαμαι πως ενιωθα τοτε, θυμαμαι το αισθημα, η γευση τους ειναι ακομα στα χειλη μου. Αλλα τιποτα δεν κουνιεται μεσα μου, σαν να εχουν παγωσει ολα. Δεν ειναι η παγωμαρα της αναισθησιας, δεν ειναι οτι πλεον δεν μπορω να νιωσω πραγματα. Ισα ισα τωρα μπορω να νιωσω πολυ περισσοτερα απο παλια.
Θυμαμαι τον εαυτο μου ποιο μικρο με ολες αυτες τις αγωνιες τις ανασφαλειες. Να βλεπεις ανθρωπους να δειχνουν ευτυχισμενοι γυρω σου, τους φιλους και συμμαθητες σου και να νιωθεις μεσα σου να γινεται μια συγκρουση, ενας χαμος. Και να αναρωτιεσαι τι κανεις στραβα και νιωθεις τοσο ασχημα? Γιατι οι αλλοι βρισκουν την ευτυχια και εσυ οχι? Τι συμβαινει? Μονο ο καιρος φερνει τις απαντησεις για τον αφελη νου, για τον νου που δεν γνωριζει πως να γνωριζει. Η ωριμανση του ατομου μαζι με αλλα σημαινει να συνειδητοποιει τις σχεσεις γυρω του, το πως εξελλισονται και πως υποκινουνται...Να βλεπει την συνεχεια των πραγματων, τα κοινα πραγματα που μοιραζονται οι ανθρωποι. Πως μαι διαβεβαιωση "ειμαι ευτυχισμενος" ενος ατομου ειναι κουφια, ειναι ενα τιποτα, ειναι απλα μια διαβεβαιωση κυριως για να πεισει αυτον που την λεει και κατα δευτερον τους αλλους.
Η συνειδητοποιηση των ανθρωπινων σχεσεων και της θεσης μας σε αυτες νομιζω οτι ειναι κατι που λιγοι το καταφερνουν δυστυχως. Να μπορεις να ξεχωρισεις μεσα στο χαος της καθημερινης ζωης και να ξεχωρισει το ουσιωδες απο το προσκαιρο. Και μιλαω για τις ανθρωπινες σχεσεις. Ειναι τοσο πολυπλοκες, τοσο νευρωτικες τοσο προσκαιρες. Φυσαει ο ανεμος και γινονται συντριμμια. Πονεμενες καρδιες, πληγωμενα εγω, προσπαθεια για να βρεθουν απαντησεις και ενα "γιατι" να μας ακολουθει καθε στιγμη της ζωης μας...Ειμαστε συνεχεια σαστισμενοι, δεν ξερουμε τι μας συμβαινει, τι συμβαινει γυρω μας, τιποτα. Αποθυμενα, αμετρητα θελω, βια ψυχολογικη, συναισθηματικη ανασφαλεια, προσπαθεια να κρατηθουμε απο καποιον για να μην βουλιαξουμε στον βουρκο της ζωης.
Λενε οτι ειναι καλο να κανεις ονειρα, οτι ειναι ομορφο να κανεις ονειρα, οτι σε κρατανε στην αρενα της ζωης. Ποτε μου δεν το πιστεψα αυτο, τουλαχιστον απο τοτε που αρχισω να καταλαβαινω το νοημα των ονειρων, το τι κρυβεται πισω απο το να ονειρευομαστε. Ποιο ειναι το κινητρο για να ονειρευομαστε. Θελουμε να ξεφυγουμε απο την πραγματικοτητα, να παμε εκει που η καρδια και ο νους μας λενε, σε κατι φανταστικο, σε κατι που δεν ανηκει στην πραγματικοτητα. Θελουμε να ειμαστε κυριοι του μελλοντος μας οποτε εφοσον δεν μπορουμε να καταφερουμε κατι στο τωρα, και αυτο δεν μας αρεσει καταφευγουμε στα ονειρα....Παντα με εντυπωσιαζε πως εγινε και τα ονειρα εγιναν κατι τοσο καλο, κατι που αξιζει να κανεις. Και ζουμε στα ονειρα, σε κοσμους χαμενους σε καποια εσοχη του εγκεφαλου μας και κοροιδευουμε τον εαυτο μας οτι αυτο που ονειρευομαστε πως καποτε θα γινει. Και στο μεταξυ χανουμε την ζωη μεσα απο τα χερια μας.
Οπως θυμαμαι την ζωη μου τα βλεπω ολο αυτα αναγλυφα, σχεδον τα νιωθω να συμβαινουν. Θυμαμαι ολη την κινηση του μυαλου μου, τις ανησυχιες μου, τια απογοητευσεις μου. Δεν θυμαμαι περιστατικα οπως ειπα, το μυαλο μου τα σβηνει...Αλλα θυμαμαι την ιδια την κινηση της σκεψης μου, τα θελω μου, τις ελπιδες μου...Και βλεπω το τωρα μου σε αντιπαραβολη με αυτα που ηθελα...Και ειναι τοσο πιο ομορφο απο οτι μπορουσα να σκεφτω τοτε. Τι νοημα ειχε που ονειρευομουν μικρος? Η ζωη κυλησε μονη της, ανεδειξε τον πλουτο της, την απιστευτη της δημιουργικοτητα...Και αυτο ειναι κατι το απιστευο. Οχι σε εμενα μονο, αλλα σε ολους τους ανθρωπους. Η πραγματικοτητα ειναι ασυγκριτα πιο ομορφη απο οτιδηποτε θα μπορουσαμε να φανταστουμε ποτε.
Οι αναμνησεις ειναι ομορφες αν ξερεις απλα να τις θυμασαι χωρις να σου προκαλουν χαρα η πονο. Αν προκαλουν ενα απο τα δυο η και τα δυο σημαινει οτι ζεις στο παρελθον. Και εμενα ετσι συνεβαινε. Μετανοιωνα για αυτα που εκανα και χαιρομουν με τις επιτυχιες. Τωρα που πλεον ολα αυτα ειναι τοσο μακρινα, τοσο ακινητα και νεκρα συνειδητοποιω τον χρονο που εχασα με το να τα θυμαμαι και εκτιμησα την ομορφια του να ζεις στο τωρα εχοντα ειρηνη με το παρελθον.


Και επειδη για παλιες θυμισες ειναι το κειμενο μου ηρθε αυτο το αγαπημενο κομματι απο τους Πυξ Λαξ.

13 σχόλια:

zoyzoy είπε...

Μεγαλώνουμε συνειδητοποιούμε καταστάσεις και προχωρούμε.
Είναι ωραίο να φεύγεις απ΄το παρελθόν, υγιές ξεχνάς ανανεώνεσαι.
Όταν μένεις πίσω κάτι σε κρατά κάτι σε πονά το τώρα ίσως και αναζητάς το καλύτερο τότε.

Με ταξίδεψες με τις σκέψεις σου τις θύμισές σου και περισσότερο με το τραγούδι!

Καλή σου μέρα!
Δεν σου ευχήθηκα Χρόνια Πολλά αρκετά καθυστερημένα!

KitsosMitsos είπε...

Αναρωτιέμαι μήπως όμως ψάχνοντας πολύ στο παρελθόν απωλέσουμε το παρόν...
Καλησπέρα

Ginny είπε...

Καλησπέρα Αλχημιστή! Το πιστεύεις ή όχι τη στιγμή που άνοιξα τη σελίδα σου άκουγα αυτό το όμορφο τραγούδι των αγαπημένων μου Πυξ Λαξ!
Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ με το σκεπτικό σου. Προσωπικά πιστεύω ότι η ανάμνηση, ή αλλιώς η ιστορία του κάθε ανθρώπου, μας κάνει αυτό που είμαστε σήμερα. Δεν υπάρχει παρόν χωρίς παρελθόν και συνεπώς ούτε μέλλον. Όταν κοιτάζω πίσω θυμάμαι όμορφα και άσχημα πράγματα. Έτσι είναι η ζωή, όπως είπες η κάθε μέρα διαφορετική και γεμάτη εκπλήξεις. Η ένδειξη ότι μπορείς να ζήσεις το σήμερα και να προχωρήσεις μπροστά δεν είναι όταν πλέον δε σε αγγίζουν οι αναμνήσεις σου, τα βιώματά σου, αλλά όταν μπορείς να κοιτάς πίσω χωρίς το παρελθόν να σε κρατάει δέσμιο. Να θυμάσαι. Στο τέλος είναι αυτό που έζησες.
Να είσαι πάντα καλά! Φιλιά!

inMUSIClost είπε...

παντα θα μεινουμε παιδια μεσα μας φιλε μου...
το να ξεχνας συνηδειτα ειναι ενας τροπος επιβιωσης

Nells είπε...

..den eprepe na to diavaso ayto...i eprepe???

Ο Αλχημιστης είπε...

@Zouzou

Χρονια πολλα Ζουζου μου! Χαιρομαι που σε ταξιδεψα...Να περνας καλα!

Ο Αλχημιστης είπε...

@Κιτσομιτσος


Φιλε μου Κιτσομιτσο αυτο που λες βλεπω και εγω...Χανουμε το παρον μας που κυλα χωρις να το αντιλαμβανομαστε! Να εισαι καλα και σε ευχαριστω που περασες!

Ο Αλχημιστης είπε...

@Ginny

Καλη μου Ginny σε ευχαριστω που εκφραζεις τις διαφωνιες σου. Εξαλλου κανεις δεν κατεχει την αληθεια, μαζι ψαχνουμε να την βρουμε οι ανθρωποι. Οποτε χαιρομαι που διαφωνεις και δεν φοβασαι να το πεις! Ειναι υγιες να διαφωνουμε.

Φιλια πολλα

Ο Αλχημιστης είπε...

@InMusicLost

Φιλε μου ναι...Να ξεχνας συνειδητα. Ισως και το μυαλο εχει αναγκη να φευγει μια και καλη απο το παρελθον για να μπορει να λειτουργησει, καθως και ο νους. Μια πληρης ανανεωση που και που νομιζω οτι ειναι καλη για να διωχνουμε οτιδηποτε περιττο απο πανω μας.

Ο Αλχημιστης είπε...

@Nells

Καταρχην καλως ηρθες στο μπλογκ μου. Σε ευχαριστω για το σχολιο. Οσο για το αν επρεπε η οχι να το διαβασεις εσυ το ξερεις. Αλλα η ουσια ειναι οτι το διαβασες. Γιατι ψαχνεις να βρεις αν ειναι καλο η κακο?

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΩΣ ΣΕ ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ.
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.

xwmAnero είπε...

οτι πιο ανεξιτηλο για μενα η παιδικη ηλικια.εδω σε καθε στιγμη μα ολο πιο ουδετερο το σημαδι.

τουτο εχω να πω ως εδω που φτασα βιωνοντας παρατηρωντας.. το τωρα μονο αρκει, ζωντας το με ολο το ειναι σου διχως να εχεις στο κεφαλι σου αποταμιευσεις και αποκαταστασεις, το μελλον ειναι αυτο.. ξεκαθαρο,απεριττο, με ή χωρις εσενα,γιατι δεν ξερεις τι θα σου συμβει, την επομενη στιγμη αν ζεις.. και να φυγεις, θα φυγεις γεματος... διχως χαρα ή πονο οπως ακριβως λες :) παρα μονο ελαφρυς..

ofenis είπε...

Φιλαρακι μου αλιμονο αν στα 25 σου σταματας το χρονο στο παρελθον (μ αυτον τον τροπο) κι ευτυχως δε το κανεις...σιγουρα αρωματα και χρωματα απο καθε περιοδο της ζωης μαζι σου βαδιζουν..ειναι εκεινα που ζουν στο υποσυνείδητό και συντροφευουν τις βολτες σου, καμια φορα δε χρειαζονται καμια προσκληση μα ισως καποια τυχαια "προκληση"..το θεμα ειναι να μην επιστρεφουν ως φαντασματα και στοιχειωνουν τις αληθινες στιγμες ! τους δαιμονες του ο ανθρωπος τους δημιουργει κι ο ιδιος τους καταστρεφει..κι αν τ ασχημα του παρελθοντος καταφερνουμε να ξορκιζουμε η μαχη ποτε δε σταματα..το παρον που ζεις περνα στη ληθη και το μελλον μια κουκκιδα, τοση δα που συνεχως μεγαλωνει χωρις σταματημο πλησιαζοντας γοργα , για να ρθει...κοντα σου! επιστημονα μου ο χρονος μια δυναμη ασύλληπτη ..ουτε αυτος ο εκπαιδευμενος νους καταφερνει να γινει δεσμωτης του..

το κειμενο σου ευχαριστο Αγη..ενα αισιοδοξο ταξιδι σα παραμυθι σαν εκεινα του προπαππου μου- που σου λεγα- οταν μου τα διηγόταν τις νυχτες διπλα στη φωτια!
:)