Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Λιγο παραπανω...

Ειμαστε ανικανοποιητοι. Και αυτο ειναι γεγονος. Παντα κατι θελουμε και οταν αυτο το θελω γινει πραξη θελουμε και κατι παραπανω. Ρουτινιαζουμε βρε αδερφε, αυτο το θελω δεν μας φαινεται τοσο ομορφο και λαμπερο οσο οταν δωσαμε τον νου, την καρδια και το μυαλο μας να το κανουμε πραξη. Τιποτα δεν μας ευχαριστει. Μονιμα τουλαχιστον. Στις σχεσεις λεμε οτι αγαπαμε τον αλλον αλλα βαρεθηκαμε τα ιδια και τα ιδια...Θελουμε αυτο το κατι που οπως λεγεται θα "ανανεωσει την σχεση". Μια ενεση, μια πρεζα, μια μυτια για να νιωσουμε φρεσκοι και παλι...Αν το σκεφτειτε δεν διαφερουμε και πολυ απο τους ναρκομανεις. Αυτοι εχουν βιολογικοι εξαρτηση, εμεις εχουμε συναισθηματικη εξαρτηση...Τρεφομαστε απο τα συναισθηματα και οταν αυτα παλιωσουν, τελειωσουν θελουμε κατι νεο, φρεσκο, κατι που να μην το εχουμε ξαναζησει. "Θελω να ζησω νεες εμπειριες" και ολο το συστημα της κοινωνιας εχει στηθει ετσι ωστε να προσφερει νεες εμπειριες στους υποψηφιους αγοραστες.
Ειμαστε εγωιστες. Μπορει να πειθουμε τον εαυτο μας οτι ειμαστε αλτρουιστες, νοιαζομαστε για τον συνανθρωπο, για την αγαπημενη η τον αγαπημενο μας αλλα παντα εχουμε ενα κινητρο. Το κινητρο μπορει να ειναι μια ιδεα, "αυτο που ειναι καλο και ηθικο", ενα ψεμμα, κατι που ειπε καποιος μεθυσμενος απο την παρεα ενα βραδυ Παρασκευης. Και εφοσον υπαρχει κινητρο, οσο λαμπρο και αλτρουιστικο και να ειναι, οσο και αξιο να ειναι και οσο ομορφα να το ντυσουμε με λεξεις θα παραμεινει κινητρο. Και το κινητρο εχει παντα σκοπο να ικανοποιηση το εγω μας. Καμια αλλη χρησιμοτητα δεν εχει το κινητρο παρα μονο σε συναρτηση με τον εαυτο. Οποιος ειναι αρκετα ειλικρινης με τον εαυτο του μπορει να το δει αυτο πολυ καθαρα.
Και παντα θελουμε και θελουμε...Θελουμε συναισθηματικη καλυψη, σαρκικη καλυψη, θελουμε να πιστευουμε οτι βρηκαμε την αγαπη αλλα γαμωτο, αυτη η αγαπη δεν ειναι τοσο καλη οσο μας την ελεγαν, κατι λειπει. Και να ξαφνου η συνεχης απαιτηση απο τον συντροφο να υπερβει τα εσκαμμενα, να ξεπερασει τον εαυτο του και να μας προσφερει μια απολαυση που δεν εχουμε ξανα νιωσει, να μας δωσει ενα αισθημα να εχουμε να ασχολουμαστε. Και μολις περασει ο καιρος παλι νιωθουμε οτι κατι λειπει...Και απογοητευομαστε, και λεμε οτι η σχεση δεν παει αλλο, κατι στραβωσε...Και να το εγω παλι στην γυρα να ψαχνει νεα θυματα για να ικανοποιηθει. Και το αστειο της υποθεσης ειναι οτι λεμε στον εαυτο μας οτι νιωσαμε αγαπη για καποιον...Ενω ουσιαστικα τον υποχρεωναμε να μπει στο τριπακι της ικανοποιησης των ανασφαλειων, των κομπλεξ, των αποθυμενων του παρελθοντος. Αυτο το αιωνια εγω που θελω να ικανοποιειται, να εχει ξεχωριστη υπαρξη, αυτο το εγω που απαιτει να ειναι το κεντρο του κοσμου.
Ποσο δυστυχισμενοι κατα βαθος ειμαστε. Το ριχνουμε στις απολαυσεις αλλα μας αφηνουν συντομα και αυτες. Και μετα νιωθουμε αδειοι, κενοι, χωρις τιποτα μεσα μας, και αναρωτιομαστε τι μας φταιει. Και ολα γινονται ενα αιωνιο κουβαρι.
Απο αυτο πασχουμε οι ανθρωποι. Αυτη η αινωια εγωκεντρικη δραστηριοτητα εχει φτασει τον κοσμο εδω που τον εχει φτασει. Κτηνωδεις ειμαστε, κανουμε ενα σωρο πραγματα για να φτασουμε καπου και μετα θελουμε και παραπανω, δεν μας φτανουν αυτα που εχουμε. Αυτη η καθημερινη ζωη που απαιτει να δικαιωθει μεσα απο την ανυπαρξια της. Γιατι αυτο το πραγμα δεν ειναι ζωη. Ζωη ειναι πρωτα απο ολα να μπορεις να αντιληφθεις τι συμβαινει γυρω σου. Και οταν εχεις την ψευδαισθηση οτι ολα περιστρεφονται γυρω απο το εγω σου δεν μπορεις να δεις καθαρα την ζωη, δεν μπορεις να δεις τιποτα περα απο την μυτη σου. Η ζωη σου αποκλειει ολο τον υπολοιπο κοσμο και σε καταδικαζει σε μοναξια, που ναι μεν μπορει να νιωθεις οτι διωχνεις για λιγο καιρο μεσω απολαυσεων αλλα παντα μενει εκει και σε περιμενει..Ξερει οτι την νιωθεις βαθεια μεσα σου. Δεν μπορεις να την κοροιδεψεις...

8 σχόλια:

inMUSIClost είπε...

φίλε μου ανικανοποίητοι σε όλα...στόχους στόχους στόχους!όλο αυτό μάθαμε να ζητάμε και όχι να δίνουμε...

να είσαι καλά πολύ όμορφο γραπτό...

porcupine είπε...

Δεν συμφωνώ απόλυτα, γιατί εγώ προσωπικά ιδιαίτερα στην αγάπη, πάντα δίνω απλόχερα, χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα.Δεν κοίταξα ποτέ το "Εγώ" μου, μόνο τον "Άλλον"...Γι' αυτό κι έμεινα πάλι με μια αόρατη φιγούρα για παρέα...Ίσως θα πρέπει να αλλάξω!Τί να πω?

Ginny είπε...

Kαλησπέρα Αλχημιστή! Καθώς διάβαζα το κείμενο σου χαμογελούσα. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι υπάρχουν κι άλλοι που μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις!
Ο άνθρωπος από την υπερκατανάλωση τείνει να μείνει κενός, από συναισθήματα, από ιδέες, από όρεξη για το αύριο. Ζητάμε, ζητάμε και όταν παίρνουμε ζητάμε κι άλλα, αλλά δεν έχει την ίδια επίδραση. Κάποια στιγμή έχουμε τόσα που τίποτα δε μας συγκινεί. Ο άνθρωπος έχασε το παιχνίδι με την ευτυχία όταν είδε το είδωλό του στον καθρέφτη. Το εγώ είναι ένα πορτραίτο που υπερτερεί όλων. Αρκεί να μάθουμε να εκτιμούμε κάποια πράγματα γιατί όταν τα χάσουμε θα είναι αργά.
Να είσαι πάντα καλά! Καλό βράδυ!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΩΡΑΙΑ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ.ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ.ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟΙ ΚΑΙ ΖΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ.ΑΝΑΛΩΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΨΥΧΑ ΥΛΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ.Η ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΜΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΓΕΜΑΤΟΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ.
ΑΦΗΝΩ ΠΟΛΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ:))))

KitsosMitsos είπε...

Όσα και αν έχουμε, θέλουμε πάντα αυτά που μας λείπουν. Και αυτή η δυστυχία κυνηγάει αρκετό κόσμο συνέχεια.
Σωστές σκέψεις.

Άιναφετς είπε...

Καλησπέρα στην όμορφη παρέα!
Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα, Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι ένα εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό "πάρε δώσε". Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δακτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή. J.Krisnamutri
Καλή νύχτα μικρέ μoυ φίλε!

πνευμα είπε...

"Μπροστά στο ραγισμένο μας καθρέπτη ψάχνουμε και απόψε
απαντήσεις για τη μια ζωή που σπαταλίσαμε και πασπαλίσαμε
με το πιο ισχυρό δηλητήριο...
...τη ματαιοδοξία μας.

Μου άρεσε πολύ το κειμενο σου.

Την καλησπέρα μου

AnD είπε...

Μας έχει πάρει όμως στο κατόπι...η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της μοναξιάς.