Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Η ησυχια της νυχτας

Μερικες φορες συμβαινει, βραδυ τις περισσοτερες φορες, να ηρεμεις και να κλεινεις τα ματια και να βυθιζεσαι στην ομορφη και στοργικη ησυχια της νυχτας...Ειναι απο τις σπανιες στιγμες που μπορεις να ησυχασεις και να κλεισεις τον διακοπτη στο μυαλο σου...Παυση λειτουργιας...Ειναι ωρες που ερχεσαι πιο κοντα στον νου σου, στην καρδια της υπαρξης σου.

Ειναι εκεινες οι στιγμες που η ψυχη δεν τεντωνεται να εκληρωθει, να γινει κατι, να καταφερει κατι. Θελει απλα να υπαρχει και να γινεται αντιληπτη, χωρις την συνεχη φλυαρια του μυαλου που απαιτει, θελει, επιδιωκει, κρινει, συγκρινει, ερμηνευει, δεχεται, απορριπτει, μισει και πιστευει οτι αγαπα. Αυτες τις στιγμες, της στασιμοτητας θες απλα να υπαρχεις. Δεν σκεφτεσαι τιποτα, δεν θες τιποτα. Απλα ακους την ανασα της γης, των ανθρωπων της που υποφερουν...Δεν σκεφτεσαι απλα νιωθεις και αφουγκραζεσαι.

Ειναι αυτες τις στιγμες που θα ηθελες να κανεις μια βολτα στην φυση, στην εξοχη, να νιωσεις τον παλμο της φυσης μακρια απο τα φωτα της πολης, την βουη της και τις φωνες της. Τετοιες στιγμες η φυση αποκτα κατι το απολυτως Ιερο. Οχι το ιερο που φανταστηκαμε και κατασκευασαμε οι ανθρωποι αλλα κατι περα απο το μυαλο και την λογικη. Μια αισθηση βαθειας κατανυξης, τοτε που νιωθεις βαθεια μεσα σου οτι η φυση δεν ειναι κατι ξεχωρο απο εσενα, που θελει προστασια αλλα κατι που ειναι μεσα σου και εσυ μερος αυτης. Νιωθεις ενα ενιαιο αδιαιρετο συνολο...

Βλεπεις την ταπεινη ομορφια των λουλουδιων στα φυλλα των οποιων καθρεπτιζεται ολογιομο το φεγγαρι...Τα αστρα στο στερεωμα μοιαζουν με χαντρες στο πανεμορφο φορεμα της νυχτας. Δεν μιλας αλλα νιωθεις οτι εχεις πληρη επικοινωνια με την καρδια της υπαρξης, με την φυση, με το συμπαν. Δεν απαιτεις πλεον να εισαι το κεντρο του συμπαντος και ολοι οι πλανητες να περιφερονται γυρω απο εσενα. Σου φτανει που εισαι ενας απλος κοκκος αμμου στο συμπαν...Δεν εχει σημασια...Δεν σε νοιαζει αν ησουν κατι πιο σημαντικο απο το τιποτα.

Αυτη η γαληνη, η απεριγραπτη ομορφια της φυσης και του συμπαντος τετοιες στιγμες σαν αυτην που περιγραφω δεν μπορει να μεταφραστει με λογια. Η μοναξια του βουνου, η ομορφια μιας μικρης λιμνης, το πρασινο ενος τεραστιου λιβαδιου...Ολα αυτα ειναι μερος της καρδια της υπαρξης που ανασαινει σιγα σιγα και κατω απο την βουη της καθημερινοτητας δεν μπορουμε να ακουσουμε....


Η τις στιγμες που ανατελει ο ηλιος...Τι ευλογια να μπορεις να παρακολουθησεις την ανατολη. Ο ηλιος, αυτος ο λαμπερος γιγαντας χαριζει απλοχερα το φως του σε ολη την γη. Η φυση ξυπνα και ντυνεται το χρυσο της πεπλο...Ο ουρανος γαλαζιος, με μερικα συννεφακια εδω και εκει ριχνει την σπαρακτικη του ματια στον κοσμο που πολεμα, αγωνια, γεννιεται, πεθαινει, σπαραζεται, αμφιβαλλει, πονα...


Και εμεις οι ανθρωποι ξυπναμε απροθυμα, ντυνομαστε, σκεφτομαστε τι θα κανουμε, κλεισμενοι στον μικρο χωρο της ζωοουλας μας αγνοωντας το μεγαλειο και την μεγαλη ομορφια της υπαρξης...Την ομορφια του να ζεις.


7 σχόλια:

Ginny είπε...

Kαλησπέρα Αλχημιστή!
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς "βλέπουν το δάσος και χάνουν το δέντρο". Το άγχος και η βιασύνη μας εμποδίζουν να χαρούμε μικρές αλλά όμορφες στιγμές, όπως η δύση του ηλίου σε μία βεράντα δίπλα στη θάλασσα! Και ότι σκεφτόμουν το χωριό μου...
Να 'σαι πάντα καλά! Φιλιά!

fairy είπε...

μμμμ.... αυτά τα ήσυχα βράδια, που κλείνεις τα μάτια και νιώθεις το σώμα σου να αιωρείται... να ταξιδεύει μέσα στο σύμπαν. Να βρίσκεσαι τη μια στιγμή στο απόλυτο κενό και την άλλη στην πιο όμορφη γωνιά του γαλαξία. Είναι στιγμές που νιώθεις μια αγαλλίαση...χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Απλώς βρέθηκες για λίγο στον κόσμο σου...
Καλό σου βράδυ Αλχημιστή.

porcupine είπε...

Τα έχουμε ξαναπεί!Είμαστε παιδιά της νύχτας εμείς και φίλοι της ησυχίας...Καλά μας ταξίδια...

Άιναφετς είπε...

Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα...να έχεις μια όμορφη νύχτα!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΜΙΑ ΖΕΣΤΗ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ :)))

Estella είπε...

Αλχημιστή...μου αφησες ένα γλυκό συναίσθημα με το τραγούδι σου...

Η ομορφιά της ύπαρξης... Αρκεί και είναι αυτοσκοπός λένε κάποιοι... Δε ξέρω. Είμαι απο εκείνους που βυθίζεται στην φλυαρία του μυαλού για να εμπνέεται... Να σαι καλά.

inMUSIClost είπε...

έχεις παρέα στην ησυχία....