Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Αγυριστο κεφαλι!

Μερικες φορες πως γινεται και περιστατικα στην ζωη μας μας βοηθουν, αν ειμαστε σοβαροι και προσεκτικοι, να συλλαβουμε μια βαθυτερη αληθεια για το πως λειτουργουμε στο νοητικο επιπεδο...Αντιμετωπιζαμε ενα προβλημα στην ερευνα που εκανα στο Πανεπιστημιο και προσπαθουσαμε να βρουμε μια ακρη για καποια τελειως παραλογα αποτελεσματα. Μετα απο πολλες δοκιμες και προσπαθειες καταφερα να σχηματισω μια καλη αποψη για το τι πηγαινει στραβα σε σημειο που να μπορω να επιχειρηματολογησω ανετα υπερ της αποψης μου (αν δεν ειχα επιχειρηματα δεν θα εθιγα και το θεμα φυσικα και θα το παρατουσα για να ασχοληθω με κατι αλλο). Τελοσπαντων δεν θελω να μπω σε πολλες λεπτομερειες. Αυτο που καταλαβα απο την ολη ιστορια της προσπαθειας για την κατανοηση ενος προβληματος ειναι η σθεναρη σταση που εχει η αλλη πλευρα, αυτη του συνομιλιτη, οταν εχει διαμορφωσει ηδη μια παγια ιδεα, σκεψη η αποψη για το εν λογω προβλημα. Αρνηση αρνηση και παλι αρνηση. Δεν πα να εχεις ολα τα επιχειρηματα του κοσμου, αν ο αλλος εχει διαμορφωσει ηδη μια παγια αποψη δεν μπορει να δει τιποτα αλλο. Δεν σε ακουει, εχει κλεισει τα αυτια και πιστευει βαθεια μεσα του οτι η δικη του αποψη ειναι η σωστη.

Και σκεφτειτε το παραλογο του πραγματος. Εδω μιλαω για ενα επιστημονικο προβλημα. Στην επιστημη υπαρχει τροπος να βρεις αν μια ιδεα ειναι ορθη η λανθασμενη. Την τεσταρεις και προσπαθεις να δεις αν ειναι σωστη η εσφαλμενη. Αν υπαρχει τετοια σθεναρη εμμονη σε επιστημονικα θεματα, σε αποψεις, συμπερασματα η παλαιοτερες εμπειριες φανταστειτε τι συμβαινει οταν υπαρχει συζητηση για θεματα φιλοσοφικα, κοινωνικα κλπ που δεν υπαρχει τοσο ευκολος τροπος να αποφανθεις υπερ της μιας η της αλλης αποψης. Χαμος...Αν ο αλλος εχει σχηματισει ηδη αποψη για ενα θεμα ειναι αδυνατον να συζητησεις μαζι του. Απλα εχει κλεισει τα αυτια του και δεν σε ακουει ο,τι και να του λες.

Ειναι μια δυσαρεστη και θα τολμουσα να πω φριχτη συνηθεια αυτη. Δεν ξερω πως γινεται και ειμαστε τοσο σιγουροι για τις ιδεες μας αλλα πραγματικα πιστευω οτι ενα κολλημενο, διαμορφωμενο και κλειστο μυαλο δεν εχει καμια αξιωση για οποιαδηποτε αληθεια. Ο,τι και να πιστευει εινα λαθος μονο και μονο επειδη ειναι απολυτως σιγουρος και εχει αναγαγει την αποψη του σε δογμα. Η αληθεια δεν εχει καμια σχεση με το δογμα. Και λεω οτι ειναι απαραιτητα λαθος αυτα που πιστευει διοτι η γνωση ειναι παντα ημιτελης. Μπορει την αλλη μερα να συμβει κατι και να αλλαξεις την αποψη σου. Αυτο συμβαινει αν εισαι ανοιχτος και στις αλλες αποψεις και ιδεες και βαζεις που και που το μυαλο σου να αμφισβητει αυτα που πιστευεις.

Η τεχνη της αμφισβητησης ειναι δυσκολη. Εχω γνωρισει μονο μια χουφτα ανθρωπων που εξασκουν αυτη την τεχνη. Ο ανθρωπος απο καταβολης κοσμου θελει να ζει σε σταθερα οικοδομηματα, θελει σιγουρια και ασφαλεια. Και οταν καποια σκεψη η ιδεα τους απειλειται να καταρρευσει αντιδρουν μη λογικα, κλεινουν τα αυτια τους και συνεχιζουν να πιστευουν αυτα που πιστευαν.

Θελουμε να φτιαξουμε εναν καλυτερο κοσμο, πιο δικαιο πιο καλο. Αυτο που αναρωτιεμαι παντα ειναι αν αυτος ο κοσμος μπορει να αλλαξει ουσιαστικα αν αποτελειται απο ανθρωπους που ειναι τοσο κολλημενοι στις ιδεες τους και τις αποψεις τους και δεν ακουνε τιποτα αλλο περα απο τον εαυτο τους...

Περαστικα μας!

6 σχόλια:

kaita7katsikakia είπε...

Αν απευθύνεις με ειλικρίνεια την τελευταία σου παράγραφο στον εαυτό σου, μπορεί κάτι να γίνει.

dimitrisp(σε χρονο ενεστωτα) είπε...

νομίζω σωστά τοποθετείς το πρόβλημα που για μένα είναι και η αιτία του πύργου της βαβέλ που χτίζουμε αιώνες...
πρέπει λοιπόν μα μάθουμε να ακούμε...και για να ακουμε χρειάζεται σιωπή...

zoyzoy είπε...

Το'χω βιώσει να προσπαθείς να πεις μια γνώμη και να πέφτει στο κενό αποδοχή καμία να ξέρεις ότι θα φέρει καλύτερο αποτέλεσμα και να μη εισακούγεται κάν.

Οταν δεν υπάρχει σωστός διάλογος μένουμε στάσιμοι δυστυχώς!!

Καλη εβδομάδα με θαλασσινά @@

Ginny είπε...

Καλησπέρα Αλχημιστή!
Όπως το είπες...περαστικά μας! Μπορώ να πω ότι μέχρι τώρα στη ζωή μου έχω συνομιλήσει μόνο με τρία άτομα που δεν ήταν δογματικά και απόλυτα στις απόψεις τους. Ο άνθρωπος δε θέλει να ακούσει διότι δε θέλει να καταστραφεί η δική του κοσμοθεωρία. Πώς μπορεί να υπάρξει διάλογος και ευημερία όταν ο συνομιλητής σου έχει κλείσει τα αυτιά του; Απλά δεν μπορεί!
Φιλιά!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΩΣ ΣΕ ΒΡΗΚΑ.ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟΝ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗ ΤΟΥ.ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ.
ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΘΥΜΗΣΕΣ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΑ ΠΙΘΗΚΑΚΙΑ.ΣΩΠΑ ΑΚΟΥ ΒΛΕΠΕ.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.

Creep είπε...

Βασικά δεν είναι πως δεν σε ακούνε. Είναι πως ακόμα και αν δεν είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να σε ακούσουν, δεν προβληματίζονται γιατί πολύ απλά έχουν κατασταλάξει, και τους πιάνει η αντίδραση: Εγώ δεν αλλάζω γνώμη, γιατί φοβάμαι να αμφισβητίσω.
Αυτά. :Ρ
Καλό απόγευμα. :)