Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Σιωπη...


Ντυνεις τα συναισθηματα με λεξεις, τον κοσμο με τα δικα σου μικρα στολιδια και χαιρεσαι με την ικανοτητα σου να διαμορφωνεις τα παντα με τροπο που να σου προσφερει μια επιπλαστη αισθηση ωραιοτητας.

Ζεις κουβαλωντας στο κεφαλι σου ολο τον κοσμο σου, το μικρο σου χαμοσπιτο. Συνεχιζεις να στολιζεις με λεξεις, χρωματα μουντα η εντονα, την δικη σου πραγματικοτητα, χαωδης μεσα στην μοναδικοτητα της, και αισθανεσαι ευτυχισμενος η δυστυχισμενος. Η τυρρανια της στιγμης...σε καταβαλλει, το νοητο σου σπιτι ειναι πολυ βαρυ για να το αντεξει το κεφαλι σου.

Ο,τι μαζευες τοσα χρονια ζωης σε πιεζει τοσο πολυ, θες να κλαψεις, θες να γελασεις, κατι θες να κανεις σαν ανταποκριση στο αιωνιο μαρτυριο του κουβαληματος του προσωπικου σου κοσμου. Το εγω σου αδιαφορο στο πονο και την προσπαθεια που καταβαλλεις συνεχιζει ακαταπαυστα να γεμιζει το σπιτι με ενα σωρο σκουπιδια, αχρηστα πραγματα του παρελθοντος σου και παραγγελνει πραγματα για το μελλον σου...Ξερεις, με πιστωση την δικη σου ψυχη.

Η ψυχη σου στον τορβα. Η ψυχη σου προς πωληση για να καλυψει τα δανεια που πηρες για το λαμπερο σου μελλον. Τα παντα προς πωληση και αγορα: ονειρα, ιδεες, ανθρωποι, συμβολα ακομα και το παρον σου. Το παρον σου το πουλας ευκολα για μια γευση αυτου που μελλει να ερθει...

Αλλα φευ! Σε κοροιδεψαν....Πουλησες το παρον και το μελλον που ηρθε δεν ειναι αυτο που σου υποσχεθηκαν. Αλλα μαθε τι: δεν υπαρχει εγγυηση ουτε μπορεις να το επιστρεψεις και να παρεις το παρον σου πισω, ενα παρον που τωρα ειναι παρελθον....Το χαραμισες για να φτιαξεις την ψευτικη εικονα αυτου που ηθελες για τον εαυτο σου.

Και το βραδυ, που τα φανταχτερα πραγματα του σπιτιου που δημιουργησες για το μυαλο παυουν να λαμπουν, καθεσαι σκυφτος σε μια ακρη και κλαις, και ζητας λυτρωση, ζητας μια χειρα βοηθειας, ζητας διεξοδο απο την φυλακη που εφτιαξες με τοσο μερακι για τον εαυτο σου. Καταριεσαι τον δαιμονα που σου προτεινε την ανταλλαγη: το τωρα σου για ενα σιγουρο μελλον...Αλλα εσυ δεν διαβασες καλα τους ορους της ανταλλαγης και τωρα υποφερεις. Σου φταιει το τωρα σου, σου φταιει η ζωη σου, σου φταινε οι γυρω σου και πανω απο ολα δεν ξερεις γιατι νιωθεις ενοχος εφοσον εκανες μια συναλλαγη που κανουν ολοι σχεδον στην ζωη. Τι εκανες λαθος και τωρα πρεπει να πληρωσεις?

Ξυπνας το πρωι, κενος αλλα ξεκουραστος και το αεναο αλισβερισι συνεχιζεται για αλλη μια φορα...Μεχρι τον θανατο σου οταν πλεον ολα τα υπαρχοντα της ψυχης και του μυαλου σου θα βγουν σε πλειστηριασμο.

10 σχόλια:

Estella είπε...

Μου αφησες μια πίκρα απερίγραπτη ρε μάτια μου... ναι όλα τα πουλάμε...τα βάζουμε υποθήκη...όμως η ζωή δεν είναι μόνο αυτό...και αυτό είναι καθαρά επιλογή του καθενός...

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλη μου Εστελλα λυπαμαι οταν σου εφερα τετοια αισθηματα. Το κειμενο δεν αφορα συναισθηματα δικα μου αλλα αποτελει προβληματισμο για το ποσο ευκολα πουλαμε τα παντα για ενα καλυτερο μελλον.

Και φυσικα η ζωη δεν ειναι μονο αυτο. Αλιμονο αν ηταν μονο αυτο, δεν θα αξιζε να την ζουμε αν ηταν ετσι. Να 'σαι καλα καλο μου! Φιλακια!

inMUSIClost είπε...

αληθειες που πρεπει να πνιγουμε και να συνεχιζουμε...

καλη σου μερα φιλε μου

Aurangel είπε...

Όμορφο κείμενο.
Την καλημέρα μου!

eirini katsa είπε...

Ολοι μας πιστεύω πως περνάμε από τέτοιες καταστάσεις...
Το θέμα είναι να το περνάς,όσο γίνεται αναίμακτα...δεν είναι κ ότι καλύτερο.
Χμ...τι διάθεση είναι αυτή,οεο;
Καλως σε βρίσκουμε!!!
:)

Ο Αλχημιστης είπε...

@inMUSIClost
Φιλε μου αυτο που λες νομιζω οτι ειναι το λαθος μας. Οτι πνιγουμε τα παντα, πνιγουμε αυτο που μας συμβαινει, δεν μιλαμε για αυτο, το κρυβουμε, το βαζουμε κατω απο το χαλακι. Και αυτο πιστευω ειναι η πηγη της δυστυχιας μας. Αν το δουμε καταματα αυτο που μας τυρρανα, αν προσπαθησουμε να το κατανοησουμε αντι να φευγουμε μακρια του τοτε νομιζω οτι τα πραγματα θα ειναι πολυ καλυτερα! Να 'σαι καλα φιλε μου!

Ο Αλχημιστης είπε...

@ Aurangel
Σε ευχαριστω πολυ για το σχολιο σου! Να εισαι καλα και καλως ηρθες!

Ο Αλχημιστης είπε...

@eirini katsa
Φιλη μου δεν εχει κατι η διαθεση μου. Ειμαι μια χαρα οπως ειπα και στην Estella. Δεν αποτελει δικο μου βιωμα αυτο που γραφω. Ειναι προβληματισμοι με μια νοτα μελαγχολικη. Και αυτο γιατι δεν μπορω να γραφω παντα για θεματα ψυχρα και απροσωπα. Μερικες φορες νιωθω την αναγκη να βαζω και συναισθημα σε αυτα που με προβληματιζουν και γραφω. Οποτε μην ανησυχεις ειμαι μια χαρα! :)
Φιλια!

Ginny είπε...

Καλησπέρα Αλχημιστή!
Καμιά φορά μας πιάνουν οι γενικοί προβληματισμοί μας για την κοινωνία στην οποία ζούμε αλλά και τη ζωή που διαμορφώνουμε εμείς οι ίδιοι. Αρκετοί είναι εκείνοι που πουλούν κάθε κομμάτι της ψυχής τους με σκοπό να δημιουργήσουν μία αψεγάδιαστη αλλά ψεύτικη εικόνα.
Το τραγούδι, πάρα πολύ ωραίο!

Ο Αλχημιστης είπε...

@Ginny
Καλη μου φιλη ετσι οπως τα λες ειναι...Δεχομαστε ερεθισματα και προβληματιζομαστε. Εξαλλου ποτε δεν πιστευα οτι πρεπει κατι να γινει δικο μας προβλημα για να ασχοληθουμε μαζι του...Χαιρομαι που σου αρεσε το τραγουδι. Φιλια.